MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
- Seok-ryu. - W tej chwili…
Wysłuchaj mnie.
Nie będę tego przedłużać.
Obiecałem, że się wstrzymam,
ale to była wymówka, chciałem okazać uprzejmość.
Okłamywałem sam siebie.
Bałem się.
Cóż.
Chodzi o to…
Tym razem to powiem.
Kiedy mówiłem, że mnie wkurzasz…
Kiedy mówiłem, że przez ciebie oszaleję…
Miałem na myśli…
że…
cię lubię.
Gorące!
Hej!
Nic ci nie jest?
- Nie. - Pokaż.
Wszystko gra.
- Poparzyłaś się. - Nie.
Zrobią ci się pęcherze.
Musisz uważać!
To przez ciebie.
Nie wiedziałem, że woda wrze. Płonąłem od środka.
Co takiego?
Nie ruszaj się. Włóż dłonie pod zimną wodę.
Czemu masz takie ciepłe dłonie?
Co?
Zawsze mam ciepłe ciało.
- Jedziemy do szpitala? - Nie. Wszystko gra.
Źle to wygląda. A jeśli zostaną ci blizny?
To nic takiego.
Teraz to będzie moja codzienność.
Jako że postanowiłam gotować,
poparzenia i skaleczenia będą dla mnie codziennością.
Nawet nie mogę cię od tego odwieźć.
Kim jesteś, żeby to robić?
Po prostu się martwię.
Czemu się o mnie martwisz?
Naprawdę nie wiesz?
Od rana do wieczora,
od dziecka po dziś…
Taki już mój los. Ciężar, który noszę.
Zastanawiam się, jak będziesz się zachowywać.
Martwię się, czy mama ci wleje za gadanie jakichś głupot.
Ej!
Wiele razy płakałaś, bo spotykałaś na swojej drodze frajerów.
Ciągle na coś wpadasz.
Jak samochodzik w lunaparku.
Jesteśmy w kuchni. Tu jest dużo niebezpiecznych przedmiotów.
Dlatego się o ciebie boję.
Zastanawiam się, czy jesz regularnie.
I mam nadzieję…
że masz wokół dobrych ludzi.
To jest to, co czuję.
Więc…
pomyśl też…
co ty czujesz.
Wiem, że dopiero się rozstałaś.
Jesteś rozkojarzona, bo on tu jest.
Dam ci czas.
Odpowiedziałem pierwszy, ale ty…
możesz to zrobić później.
Rozlało się wszędzie.
Co gotowałaś?
Miałam ugotować zupę z klopsikami.
Zostawiłem ci prezent w szufladzie. Mam nadzieję, że ci się spodoba.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Ten jest ładniejszy.
Profesorze?
Wyszedł pan wcześniej, bo to ważny dzień.
Czemu pan wrócił?
Musiałem się pomylić.
Myślałem, że to już koniec…
ale jednak nie.
Mówi pan o pracy?
Kod niebieski.
- Medycyna ratunkowa, kod niebieski. - Chodźmy.
ODCINEK 8 JEGO SEKRET
Wolisz tu zostać?
Nie lubisz wody?
Dlaczego?
Bo się boję.
Nie mogę oddychać.
Jest ciemna i czuję, że coś ciągnie mnie w dół.
W wodzie słyszysz tak,
jak wtedy, kiedy zakryjesz sobie uszy.
Nie ma się czego bać.
Seung-hyo może nie wiedzieć,
ale ja polubiłam go wcześniej.
To było dawno, więc w końcu zapomniałam.
O dziwo, te uczucia
wciąż są tak realne.
Ale Seung-hyo…
to po prostu Seung-hyo.
Ty szajbusie.
Ja naprawdę to zrobiłem.
Pospieszyłem się?
Za bardzo się narzuciłem?
Nie.
Jeśli wyciągnąłeś nóż, musisz go użyć.
Nie, przeciąłem coś, czego nie powinienem był.
Nie.
Coś postanowiłem.
Postąpiłem słusznie.
Nie mogę się wiecznie wahać.
Ale nie mogłem powiedzieć więcej?
A nie tylko, że mnie wkurza?
To dopiero mnie wkurza.
Że przez nią oszaleję?
Oszalałem. To jakaś masakra.
Jak przeżyję spotkanie z nią?
Cholera.
Zwariuję.
Nie, to nie było dla niej zbyt wiele.
Nie.
To było zbyt wiele. Przegiąłem.
Jak mam się z nią jutro zobaczyć?
Może nie… Nie, nie da się.
Odchodzę od zmysłów.
Ciekawe, czy śpi.
Nie śpi.
To jakaś masakra.
Czemu nie śpi?
Na litość boską. Czemu nie śpi?
To mnie doprowadzi do obłędu.
Pospieszyłem się.
Chyba.
Czemu nie śpi?
Zwariuję.
Masakra.
Nic nie spałem.
Dzień dobry.
Wyspałaś się?
Oczywiście.
Ale wyglądasz na zmęczonego.
Źle ci się spało?
Byłem trochę zajęty.
- Napijesz się kawy? - Nie, wolę herbatę.
Podoba ci się prezent?
Czekałam, aż zauważysz.
Jest cudowny.
Dobrze wiesz, co mi się podoba.
Pasuje ci.
Dziękuję. Nigdy się go nie pozbędę.
Następnym razem kupię ci coś ładniejszego.
Obietnica to obietnica.
Pewnie.
Nie mogę się doczekać.
Witaj w domu.
Miałeś nocny dyżur? Wczoraj były urodziny mamy.
Tak?
Byłem zajęty. Musiałem zapomnieć.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Urodziny są co roku. Nie są ważne.
- Jest późno, ale zjedzmy… - Muszę odpocząć.
Jestem zmęczony.
Te wory pod oczami.
Wyglądam jak śmierć na chorągwi.
Powstrzymaj krwawienie.
Pobrudzę ci krawat. Nie jest drogi?
To nieistotne.
Co tu robisz? To niebezpieczne.
Kto wyciera komuś nos krawatem?
Muszę go oddać.
Okna były pozamykane.
Skąd się bierze ten kurz?
- Mamo. - Co?
Powiedz mi,
myślisz czasem, by w coś zainwestować?
Zainwestować?
Tak.
Pewnie wiesz o tym, że teraz liczy się marketing.
Trenerzy muszą umieć się promować.
Słyszałaś o Instargramie?
Tak. Robisz zdjęcia i je tam wrzucasz.
Znam to z telewizji.
Wiedziałem. Jesteś na czasie.
Zdobywając sławę na Instargramie, możesz zostać influencerem.
Wtedy możesz zgarnąć tyle kasy…
Znowu wciskasz mamie kit?
Hej.
Przepraszam, droga starsza siostro, ale może się odczepisz?
Jestem starsza od ciebie o 13 miesięcy.
Nie zgrywaj fajnego dzieciaka.
W życiu liczy się twarz.
Posłuchaj,
miałam prowadzić piękne życie pozbawione przemocy…
Rany!
Będziecie się bić na oczach matki?
Porozmawiamy później, dobrze?
Nie słuchaj tego gnojka.
Jeszcze raz o tym wspomnisz,
a cię zamorduję.
- Jasne. - Dość.
Nie włożyłaś dziś koszulki?
Koszulki są w praniu.
Wcale nie. Złożyłam kilka i ci zaniosłam.
Nie ma ich.
To perfumy?
Co?
Czuję.
Ładny zapach.
Jak… Jak ci się spało?
Dobrze.
Było mi bardzo wygodnie i zasnęłam od razu. A tobie?
Ledwo zamknąłem oczy i już był ranek.
Tak chrapałam, że aż boli mnie nos.
Ja tak zgrzytałem zębami, że coś naderwałem.
- Zgrzytasz zębami przez sen? - Co?
Byłabym zapomniała.
Dziękuję za ten krawat. Naprawdę.
Pozbyłam się krwi.
Wolałbym, żeby na nim została.
Żeby zażądać ode mnie lepszego?
Nie, żeby mogli mnie w nim pochować.
Fajnie by to wyglądało.
Oszalałeś? Myślisz, że jesteś bohaterem melodramatu?
I czemu ci spieszno do grobu? Mamy żyć po 100 lat.
Po 100 lat? Razem?
Źle się wyraziłam.
Wiesz, co się mówi, jeśli chodzi o długowieczność…
- Co? - Dużo zdrowia…
Długie życie i 100 lat szczęścia w…
Jest przysłowie o życiu 100 lat.
Jak ono szło? Sto lat…
Co się ze mną dzieje?
Jeśli chodzi o moją odpowiedź…
Mogę z nią poczekać?
Jasne, przemyśl wszystko dokładnie.
Serio?
To znaczy, że ta odpowiedź nie ma daty ważności?
Wiesz,
kiedyś w końcu umrzemy, więc brak daty byłby nie fair.
Fakt.
W takim razie…
Wybierzmy jakiś produkt. Może coś w puszce?
Wybór nie jest zbyt duży?
Brzoskwinie, ananas,
kukurydza, szynka.
- Tuńczyk. - Weźmy ślimaki.
Data ważności…
Trzy lata? Za długo.
A makrela?
Żadnych puszek.
No to może ryż instant?
Sześć miesięcy.
Tu osiem.
- Rok. - A może to?
Roztrząsasz życiowe kwestie równie długo, ile trwa ważność mleka?
Miałam się poważnie zastanowić.
Odpowiedni namysł jest ważniejszy niż czas.
Jogurty są fermentowane,
myślisz, że mogą stać dłużej?
Weźmy mleko.
Więc po co pytasz?
Ale weźmiemy karton z tyłu.
Zgoda.
Zwykłe mleko czy truskawkowe?
Jest też czekoladowe, bananowe i kawowe. Które bierzemy?
Poszła? Gdzie ona jest?
Wezmę to z najkrótszą datą.
Przepraszam.
Obserwowałam państwa.
- O co chodzi? - Słucham?
Pracuję za minimalną, starannie to wszystko ułożyłam.
Narobiliście mi państwo bałaganu.
Przepraszam.
Wystraszyłeś mnie.
Co to?
Przekąski. Podzielcie się.
Jesteś bez serca.
Nie wiesz, że nie toleruję laktozy?
Są też puszki.
Zaczekaj.
Rozumiem ananasa i brzoskwinie,
ale czemu kupiłeś makrelę i ślimaki?
Wezmę to. Jestem na diecie.
Zaklepałem to mleko.
- Wolisz bananowe. - Tak?
Tak.
Ale to ma krótszą datę przydatności do spożycia.
Co oznaczał ten uśmiech?
Mam motylki w brzuchu.
Ślimaki na śniadanie. Rany.
Może napijemy się piwa?
Soju?
Soju i piwa?
- Chcesz pisać o swoich doświadczeniach? - Tak, co tydzień.
Teraz to popularne.
Co tydzień inny temat i nowy artykuł.
Poradzisz sobie? Nie chciałeś się przenieść?
Superbohaterowie zawsze mają dwie fuchy.
I dwie tożsamości.
Jestem zwykłym człowiekiem, ale chcę spróbować.
Mogę spytać, skąd ta nagła zmiana?
Choć na to nie zasługuję, zostałem nazwany Bagniakiem.
- Co? - Nie anulujesz mi tego, prawda?
Co za pewność siebie.
Okej.
Dokąd pójdziesz najpierw?
CENTRUM RATUNKOWE HYEREUNG
Słucham?
Ratownik na jeden dzień?
Tak, przyszedłem tego doświadczyć.
Chcę pracować, nie obserwować. Będę pracował tyle samo.
- Ale… - Spokojnie.
Nie będę wchodził w drogę.
Ale nie możesz tak po prostu tego chcieć.
Nie potrafisz prowadzić karetki.
Nie wydaje mi się też, że dasz radę przenieść coś ciężkiego.
Rety.
Co ty wyprawiasz?
Chcę wyjaśnić wszystkie nieporozumienia.
Wierzę w swoją kondycję.
Nie każdy da radę w sprawach społecznych.
Wstaw się za mną!
Chcę działać w terenie,
napisać naprawdę dobry artykuł.
Rozumiem.
Wstań już. Co ty wyprawiasz?
Mówiłam, że to nie zależy ode mnie.
Kto musi wyrazić zgodę?
Co?
Panie Kang, nie mogę doczekać się artykułu.
Dziękuję. Czeka nas owocna współpraca.
Jak coś, proszę pytać.
- Tak jest. - Oto i ona. Jung Mo-eum.
Będzie za pana odpowiedzialna.
Pójdę już.
Nie sądziłam, że na tyle dobrze radzi sobie z ludźmi, żeby być dziennikarzem.
Ale naprawdę jest kontaktowy.
- Słucham? - No.
Co?
Co ta ścierka tu robi?
Zostawiłem ją tam?
Co jest?
Przed wyjściem wszystko umyłem.
Co to za brud?
Co?
Rany.
Nie posprzątałem?
Co?
Co to jest?
Dostawa!
Hej.
Pracuje pan od samego rana.
Taka praca.
Dwie rzodkwie, dwie kapusty, dwie marchewki
i torba cebul, zgadza się?
Tak.
Przepraszam?
Czy my się znamy?
Ostatnio pokochałam ten serial.
- Jest dobry. - Tak.
Jak się nazywa ta aktorka? Cały kraj ją uwielbia.
Też oglądasz ten serial?
Nie, telewizja to strata czasu.
Wolę poczytać książkę.
Oczywiście.
O czym jest?
To romans. Mężczyzna i kobieta, którzy się w sobie zakochują.
I co? Przewidywalne.
Jak większość rzeczy. Tego wszyscy oczekują.
- Jasne. - Rany.
Tego aktora też lubię.
- Ja też. - I ja.
Jak się poznali?
Za granicą.
HYEON-JUN: SPOTKAJMY SIĘ.
To było takie romantyczne.
Pod względem wykonalności przejrzeliśmy z inżynierem
wszystkie produkty.
Tak, najpierw musimy znaleźć czas na spotkanie.
Tak. Halo?
Halo?
Padła mi bateria.
Nie wzięłam ładowarki.
- Użyj mojej. - Słucham?
To chyba pilne. Weź moją ładowarkę.
Dziękuję.
Może być głośno, jeśli odbiorę tutaj.
Nie szkodzi.
Dziękuję.
Dziękuję, że pani przyszła.
Nie przyszłam tu dla ciebie.
Chcę usłyszeć, co masz do powiedzenia.
Najpierw zamówię pani kawę. Możemy też wziąć ciasto.
Pamiętam, że lubi pani sernik.
Dlaczego to zrobiliście?
Cieszyłam się, widząc was razem.
Dlaczego?
Przykro mi.
Nie mam żadnej wymówki.
Żadne z was nie zdradziło.
Ale nie mówicie mi nic.
Nabraliście wody w usta.
Rozstaliście się już,
więc nie mogę nic na to poradzić.
Ale trudno mi odpuścić, bo sytuacja jest dziwna.
Skoro odwołaliście ślub, musicie znać swoje wady.
- Dlaczego nie skaczecie sobie do gardeł? - Nigdy nie byłem na nią zły.
Wciąż kocham Seok-ryu.
Co jest?
Co?
Co ona z nim robi?
Wziąłem mleko z tyłu.
DATA WAŻNOŚCI: 29 CZERWCA
Tylko 11 dni?
Rety. Przepraszam.
Nic się nie stało. Seok-ryu nas rozbudziła.
Zaczynamy?
- Tak. - W porządku.
Muszę je gdzieś schować.
Nie zepsuj się. Widzimy się za 11 dni.
Wystraszyłeś mnie.
Czemu tak tu siedzisz?
Zamknąłeś lokal?
Znowu nie było klientów?
Spotkałaś się z Hyeon-junem.
Co?
Myślałaś, że to przede mną ukryjesz?
Jestem ojcem Seok-ryu.
Dalej robisz ze mnie idiotę?
Nie mów tak.
Nagle do mnie napisał.
Miałam ci powiedzieć.
I co smarkacz mówił?
Wciąż kocha Seok-ryu.
Chce wrócić z nią do Stanów.
Jak ten bydlak śmie?
A ty?
Siedziałaś i słuchałaś?
Mówiłam ci. Chcę, żeby wróciła.
Znowu to samo!
Masz jakąś obsesję na punkcie Stanów?
- Chcesz sprzedać naszą córkę? - Co?
Cała ty.
Póki wszystko jest jak chcesz, a koleżanki są zazdrosne,
masz gdzieś, co czuje Seok-ryu!
Tak. Jestem wyrachowana.
Co sezon przysyłała mi ciuchy z przecen.
Nawet buty. A teraz tego nie mam.
Co z tego? Chciałam chwalić się zięciem prawnikiem.
Smutno mi, że to koniec. Zadowolony?
Posłuchaj.
Nie chcę, przegrała życie jak ja.
Nie chcę, by biedowała!
Co ty tam wiesz?
Cholera.
- Gyeong-jong… - Geun-sik…
Napijemy się?
Też chciałem ci to zaproponować.
- Chodźmy. - Dobrze.
Gyeong-jong.
Jak to uczucie, być kimś,
kto osiągnął taki sukces?
Równie dobre jak ta smażona kałamarnica?
Ja czuję,
że moje życie jest rozmokłe jak ten kawałek.
Tonę w poczuciu niższości.
Jestem niekompetentny, więc bałem się, że coś poszło nie tak.
Bałem się nawet zapytać.
Mogłem tylko dręczyć żonę.
Moje życie jest suche jak wiór.
Moja rodzina łatwo może się posypać.
Ale te tteokbokki…
Co?
Zrobiłeś je z mąki czy z ryżu?
Te?
Z ryżu.
Dlaczego?
Nie zrozum mnie źle. Te z mąki też są dobre, ale…
Wolę te z ryżu.
- Dlaczego? - Bo są…
Bardziej sprężyste.
Ale lokale zazwyczaj serwują te robione z mąki.
Dlaczego?
Bo… Naprawdę cię to ciekawi?
Te z ryżu łatwiej puchną i mokną.
Trudniej wymieszać je z sosem, więc to kłopotliwe.
Dlaczego?
Bo tak już jest. Powiedziałem ci.
Ciągle pytasz „dlaczego”,
więc ci mówię, te z ryżu już takie są.
Dlaczego?
Cholera.
Rozmawiam z tobą na poważnie.
Dlaczego się wygłupiasz?
Te tteokbokki…
Są z mąki czy z ryżu?
Ten to dopiero odwala po pijaku.
Czemu pytasz o to samo? Zatoczyłeś kółko?
Daj spokój.
- Dlaczego? - Przestań!
Boję się ciebie.
Rany.
Wystraszyłam się.
Co to?
Skąd to się tu wzięło?
Czy to ty…
położyłeś to tutaj?
- Co to? - Nie wiem. Pierwszy raz to widzę.
Też nie wiem, co to jest.
Pękło?
Konwalie…
Czemu ciągle powtarzasz to słowo?
Konwalie… Co?
Chodzi ci o tę piosenkę?
Późną nocą na Terminalu Mapo
Nocny pociąg donikąd
Konwalie.
Konwalie…
Nie chodzi o piosenkę?
- Konwalie… - Co?
- To są jej ulubione kwiaty. - Tak?
Nie.
- To były jej ulubione kwiaty. - Okej.
Trudno było je znaleźć.
Nie mogłeś znaleźć konwalii, Gyeong-jong?
W porządku.
Znajdę ci je.
Spokojna głowa.
Znajdę ci konwalie. Zaczekaj.
Nie ruszaj się stąd.
Załatwię ci konwalie.
No to idę.
Głupek. Kto mu dał prawo?
Wyszedł na całą noc? Nie do wiary.
Nigdy nie zmywałeś. Zaczynam się bać.
Syn nie może pomóc matce?
Odkręć gorącą wodę. Usuń tłuszcz.
Tak jest.
To też umyj.
Kiedy będę zmywał,
dokończmy rozmowę z wczoraj.
- Oddawaj to! - Mamo!
Nie bądź taka. Wysłuchaj mnie.
Żeby zostać influencerem,
potrzebuję fanów… Nie, wyznawców.
Obserwujących.
Dlaczego ktoś miałby cię obserwować?
Myślisz obiektywnie. Prawda?
Tak.
Dlatego obserwujących kupuje się za pieniądze.
Z dziesiątkami tysięcy możesz żyć komfortowo.
Po kupieniu obserwujących zdobędę sponsorów.
Mam tylko dwa miliony wonów.
Mamo, to inwestycja.
To za mało.
- Kretyn. - Cholera.
- Chodź. - Ej!
Pasożyt ma większe sumienie niż ty.
Całe życie żerujesz na rodzicach.
Po trzydziestce też chcesz tak żyć?
Cholera.
Uważaj na słowa.
To ty uważaj, co robisz.
Zawsze chodzisz z głową w chmurach, zamiast ciężko pracować.
Nie żal ci mamy?
Nie chrzań. Że ty niby jesteś lepsza?
Co?
Powtórz to.
- Dość! - Co?
Już i tak boli mnie głowa.
Dlaczego zawsze musicie się kłócić?
Seok-ryu, przestań. Dong-jin, wyjdź.
- Jesteś do niczego. - Nie masz prawa się wściekać.
Mamo.
Gnojek już kiedyś cię oszukał.
Nie dawaj mu pieniędzy.
- Ja się tym zajmę. - Co masz na myśli?
Jest taki, bo go rozpieszczasz!
To dlatego…
że urodził się z dziurą w sercu.
Lekarz mówił, by go nie denerwować.
Słyszałam to setki razy.
Ale nie potrzebował operacji.
Jego dziura sama się zamknęła. Powinnaś być bardziej surowa.
Czemu pozwalasz mu na taką niedojrzałość?
Poczekaj, aż sama będziesz matką.
Zobaczymy, co zrobisz z chorym dzieckiem.
Znów bierzesz jego stronę?
Choroba aż tyle zmienia?
ZOSTAŁO DZIESIĘĆ DNI
MIŁEGO DNIA
Szlag.
- Co robisz? - Nic. Chodź.
- Weź to. - Jasne.
Zostało dziesięć dni.
Miłego dnia.
Wysłał mi emotkę?
Nigdy tego nie robił.
Spotkało go coś dobrego?
Hyeon-jun.
Dobrze, że cię złapałem, zanim wystygła.
Co to?
Herbata jaśminowa.
Zmieniłem strategię.
„Ostatnie razy” nie zadziałały, wróćmy do początków.
Byłeś zajęty, więc się nie odzywałam.
Dzięki za ładowarkę.
Jestem twoją dłużniczką.
To nic takiego.
Skąd.
Mogę postawić ci coś do picia?
Nie trzeba.
Nalegam.
Postawię ci kawę.
Ale tutejsza kawa…
nie jest zbyt dobra.
Rozumiem.
Lubisz osam-bulgogi?
Słucham?
- Nie? - Lubię.
Więc chodźmy.
Herbata jaśminowa.
- Czemu mi ją dajesz? - Jest dobra na trawienie.
Chyba pijesz za dużo kawy.
Zaczekam na zewnątrz.
Chcę zacząć od nowa.
Jeśli to zrobię,
być może znów uśmiechniesz się do mnie jak kiedyś.
Na dziś to tyle.
Pa.
Może przesadziliśmy.
Nie do wiary, że już są za.
To źle?
Tak.
Nasza współpraca szybko się skończy.
Trzeba było narysować projekt stopą.
Liczyłam na terminy i nocki.
Jestem na to zbyt kompetentny.
Humorek ci się wyostrzył.
Jestem zła. Myślałam, że lubisz moje towarzystwo.
Wszedłem w ogień z własnej woli.
Nigdy nie wiesz, co wyjdzie, póki naczynie nie przejdzie przez piec.
Chwila, czy ty…
Powiedziałem Seok-ryu, co czuję.
Co powiedziała?
Jeszcze nic.
Czyli utknąłeś w piecu i nie wiesz, co robić.
Mniej więcej.
Mam nadzieję, że pękniesz.
Że temperatura rozerwie cię od środka.
Już i tak cierpię. Nie potrzebuję twojej pomocy.
Więc to tak.
To dlatego mężczyźni i kobiety nie mogą być przyjaciółmi?
Nie mogę być przyjacielem Seok-ryu
nie z powodu jej płci.
Po prostu to Seok-ryu.
Jestem zła, ale masz rację.
Nie wydaje mi się, żebyś mnie zwodził, wciąż coś do niej czując.
Kiedy się spotykaliśmy, byłeś cudowną osobą.
Byłam wtedy bardzo emocjonalna.
Potrafiłam zaszyć się w ciemnym kącie,
a ty wydobywałeś mnie z niego na światło.
Pewnie dlatego…
nie mogłam o tobie zapomnieć.
Czy to znaczy, że mnie zostawiłeś?
W zasadzie ty też byłeś tego bliski.
- Co? - Tamten facet z restauracji.
Robił wrażenie.
Byli ze sobą blisko.
Nie wspominając już,
że jest seksowny i dojrzały.
Z ciekawości,
zaszły jakieś zmiany w tym, co jest teraz seksowne?
Czy powinienem zakwestionować twój gust?
Boisz się.
Jasne, że nie.
Pytam jako partner w interesach.
Zadzwoń, kiedy już popękasz.
Postawię ci drinka.
Czemu jesteś taką pesymistką?
Makgeolli.
Nie piję. I nigdy nie będę.
Powiedz Myeong-u, że niedługo wyślę mu misę.
BAE DONG-JIN
Seung-hyo, masz dziś czas?
PRZELAĆ 2 000 000 WONÓW?
Transakcja w toku. Wydrukować potwierdzenie?
KWOTA: 2 000 000 WONÓW SALDO: 180 0002 WONÓW
Proszę wyjąć kartę.
Proszę pamiętać o zabraniu gotówki.
Dziękujemy.
Kopę lat.
Nie, tylko…
Może masz na oku jakąś dorywczą pracę?
Było rewelacyjnie.
- Jak zawsze. - Co?
Jak ostatnio…
Zadzwonię później.
Przepraszam. Co tam jest?
Szkoła kucharska.
Prowadzimy też warsztaty.
- Kucharska? - Tak.
Rany.
Mogę prosić o tteokbokki?
Wybacz.
Nie mogę ci ich sprzedać.
Czemu? Ma ich pan dużo.
Nie mam sumienia ci ich sprzedać.
Za bardzo namokły.
Nic nie poradzę.
Dobrze. Do widzenia.
Rety.
Przyjdź innym razem.
Zacznijmy od nowa.
No tak. To tamta torba.
Co to?
Nie wkładałem tu tego.
Kochanie.
Tak?
Jestem.
Cześć.
Co tu robisz?
Nikogo nie ma?
Dong-jin chciał ze mną pogadać.
Powiedział, że się spóźni.
Czego od ciebie chce?
Nie wiem. Mówił, że ma jakąś propozycję.
Szlag. Bezczelny cham.
Nawet ciebie pytał?
Ten gnojek chyba oszalał.
O co chodzi?
Mamo, wiesz, co Dong-jin odwala?
Prosił o pieniądze ciebie, a teraz…
KUCHNIA KOREAŃSKA
Co ty wyprawiasz?
Co to ma być?
Mamo, nie przesadzasz?
Czemu grzebiesz mi w torbie?
Co to jest?
Ciociu, spokojnie.
- Usiądź… - Nie widać?
Książka kucharska.
Po co ci ona? Dlaczego to masz?
Bo chcę gotować.
Co?
Wysłuchajmy jej.
Miała swoje powody.
Wiedziałeś o tym? Wiedziałeś, że uczy się gotować?
Tak.
Matko.
Najpierw razem robicie zamieszanie,
a teraz razem spiskujecie?
Przepraszam.
- Ale… - Nie zrobił nic złego.
- To moja sprawa. Moje marzenie. - Jak śmiesz?
A więc…
to dlatego przychodziłaś do lokalu?
Żeby korzystać z mojej kuchni?
Przepraszam.
Nie mam gdzie ćwiczyć.
Chciałam wam powiedzieć po zdobyciu certyfikatu.
Certyfikatu?
Naprawdę chcesz się zajmować czymś takim?
Tak.
Ciężko pracowałam, by odnaleźć swoje marzenie.
Nie wytrzymam.
A twoja dawna praca?
Co?
Co z całą twoją nauką? Doświadczeniem?
To było cenne doświadczenie. Ważny dla mnie okres.
Ale…
To koniec, tato.
Wychowaliśmy wykształconego durnia.
Te wszystkie pochwały uderzyły ci do głowy?
- Tato… - Nie wytrzymałaś dziesięciu lat.
Myślisz, że mając takie podejście,
dasz sobie radę w tej pracy?
Co się dzieje?
Co tu tak smutno?
Znowu ty, Seok-ryu?
Nie myślicie, że jesteście zbyt surowi?
Dlaczego wobec mnie standardy są inne?
Dlaczego akurat ja?
Co osiągnął Dong-jin?
Chciał być piłkarzem, ale zwiał z obozu.
Chciał być muzykiem, kupiliście mu instrumenty,
ale zaraz przestał.
Cztery razy nie dostał się na studia.
Dołączył do trupy teatralnej, ale zaraz odszedł.
Czemu rozgrzebujesz przeszłość?
Wiecie, czemu tak ciężko pracowałam?
Wycierpieliście dość z powodu Dong-jina.
Nie chciałam się dokładać.
A co on robi teraz?
Znów sobie coś ubzdurał i cię nęka!
Zamknij się!
Nie odzywaj się.
Dlaczego jemu pozwalacie na wszystko,
a ja nie mogę popełnić jednego błędu?
Dlaczego…
Dlaczego nie mogę żyć po swojemu?
W porządku.
Seok-ryu, rób, co chcesz. Cokolwiek.
Ale nie gotowanie.
Teraz cię to bawi.
Wyobrażasz sobie zadowolonych klientów w uroczej restauracyjce.
Wizja jak z bajki.
Też tak myślałem.
Dlatego nie możesz.
Nie możesz, bo ja już to przeżyłem.
Hej.
Nie tylko ty czujesz się pokrzywdzona. Nie tylko ty jesteś ofiarą!
Całe życie mnie krytykowałaś!
Jakby tylko ona była pokrzywdzona.
Nie idź za mną.
Chodź.
Skąd znasz to miejsce?
To moje miejsce na tego typu sytuacje.
Kiedy muszę kogoś pocieszyć.
Przychodziłeś tu z Tae-hui.
Etyka w biznesie, pamiętaj.
Ale wiesz…
To, że wiemy tyle o swojej przeszłości,
nie jest dla mnie teraz na plus.
Spójrz na te kwiaty!
Jakie białe. Wyglądają jak popcorn.
Jak działa twój mózg? Przeszłaś od kwiatów do jedzenia.
Wyglądają pysznie. Polałabym je karmelem.
Jak myślisz, jak się nazywają?
To tawuła.
A to śniegowiec.
Ponoć jego liście przypominają ryż.
Rozumiem.
Ciekawe nazwy.
Jesteś za niska.
Szlag.
Czujesz się choć trochę lepiej?
Jest mi tylko trochę wstyd.
Dlaczego musisz oglądać najbardziej żenujące chwile w moim życiu?
Znam twoją mroczną przeszłość…
I to też mi nie pomaga.
Masakra.
Tak długo czułam się pokrzywdzona.
Myślałam, że jeśli im o tym powiem,
poczuję się lepiej.
Ale jest tylko gorzej.
Znam to uczucie.
Rodzice nie zawsze mają rację.
Popełniają błędy wychowawcze.
A kłótnie tylko wywołują poczucie winy bez powodu.
Właśnie.
Skąd o tym wiesz? Też kłócisz się z rodzicami?
Nie.
Zazdroszczę ci rodziny.
Twoi rodzice są kulturalni, uważają na to, co mówią.
No i nie masz durnego brata.
Tego zazdroszczę ci najbardziej. Kiedy on dorośnie?
Gdzie teraz będę ćwiczyć?
W naszym biurze.
- Co? - Możesz gotować w naszej kuchni.
W tym tygodniu wszyscy są na wyjeździe.
Nie mogę tego robić w waszym biurze.
Zapomniałaś, że jestem prezesem?
Zasmakowałeś władzy.
Nie możesz być taki nieostrożny.
- Chcesz czy nie? - Chcę.
Ale tylko raz.
I nie prosiłam cię o przysługę.
Sam mi to zaoferowałeś.
Czy ja mówię, że nie?
No tak.
Ładny widok.
Naprawdę wyglądają jak popcorn.
Jest po północy.
Masz jeszcze dziewięć dni.
Zaczekaj na mnie.
CENTRUM RATUNKOWE
Kang Dan-ho.
Miło was poznać.
Witaj w zespole!
Słyszałem, że będziesz, więc nie mogłem spać.
Dlaczego?
Z podekscytowania.
Będziemy robić dziś zdjęcia?
Specjalnie użyłem maseczki.
- Rany. - Przyszedłeś się bawić?
Zachowuj się normalnie.
Wtedy zobaczy powagę naszej pracy.
- Tak jest. - W tej pracy ryzykujemy życiem.
- Musisz to wiedzieć. - Będę pamiętał.
To ostatnie zdanie brzmiało staromodnie.
Ale to cudowny człowiek, kiedy go poznasz.
Ma silne poczucie obowiązku.
Nie musisz mi mówić.
W porządku. Idziemy?
Tak jest!
To twoja szafka.
- Okej. - Podstawowy sprzęt.
Kask, kamizelka, kurtka termoaktywna i kamerka.
Możesz przyczepić ją do kamizelki lub gdziekolwiek chcesz.
- Dobrze. - Dalej.
Kiedy ktoś nas wezwie, jedziemy tą karetką.
Pokażę ci.
To… No chodź.
Zestawy pierwszej pomocy.
Podstawowy sprzęt.
- Jasne. - Większa torba jest na rany.
Tu mamy defibrylator.
A tu płyny.
O wszystkim ci opowiem.
Potrzebna karetka. Boun-dong 15-3, Seongbuk-gu.
- Zapnij pasy. - A kask?
Przyprawiona orlica!
Rety!
Wygląda pysznie.
Wyśmienite.
Jedz.
A ty?
Muszę iść.
- Słucham? - Powiedziałam „dzięki”.
Nasz syn jest dorosły, minęło dużo czasu.
Najwyższy czas.
To ważna decyzja. Pomyśl o tym, co powiedziałem.
- Jesteśmy ratownikami. - Tutaj!
Wszystko gra?
To chyba plecy. Nie mogę się ruszyć.
Spadłem z drzewa podczas pracy.
Tu musi być rój pszczół.
Wziąć sprzęt ochronny?
Nie ma czasu.
Może mu się pogorszyć.
To nie osy. Przeżyjesz.
Chodź.
Proszę się nie ruszać.
Dobrze, że to nic poważnego.
Tak.
Ale nie powiem tego samego o twojej twarzy.
Nic mnie nie boli. Wszystko gra.
Mogłeś odejść na bok, kiedy zrobiło się niebezpiecznie.
Dlaczego dalej pomagałeś?
Jak to? Przecież jesteśmy zespołem.
Łączy nas cel.
Jak sobie chcesz.
Niech ktoś cię obejrzy. My musimy wracać.
Nie, chcę dokończyć zmianę z wami.
Jak chcesz ratować ludzi, wyglądając w ten sposób?
Mów za siebie, Mo-eum.
Twarz masz w porządku, ale ciebie też pożądliły.
Mówisz do mnie po imieniu?
Inaczej byłoby sztywno.
- Jak do ciebie mówić? - Pani Jung.
Telefon z Gonsin-dongu.
Dojedziemy tam szybciej niż ktoś z centrali.
- Chodźmy. - Jasne.
Chodź.
Dobrze, kapitan Jung!
Pacjent ma przepuklinę, a nie ma tu windy.
Mamy nogi.
- Szybko. - Ruchy.
Tędy.
Proszę pana?
Nie może pan się ruszyć?
Nie.
Pomoże nam pan?
W górę, panie Kang.
W porządku!
Powoli.
Jesteśmy ratownikami.
- Pani dzwoniła? - Tak.
Co zjadł?
Krewetki. Nie mówił, że ma alergię.
- Podaj mi tlen. - Okej.
Najpierw to.
Jeszcze chwila.
Sprawdzę mu puls.
Doktorze, pacjent ma chyba wstrząs anafilaktyczny.
Tak.
Podam mu epinefrynę i sól.
Podaj mi zastrzyk z epinefryną.
Zrobię panu zastrzyk.
Trzymaj go za rękę.
Podwiń rękaw.
Widzisz żyłę?
Wiem, że rozmawiałem z panem,
ale nie sądziłem, że to pan zajmie się projektem.
Granice coraz bardziej się zacierają.
Poza tym myślę, że będzie ciekawie.
Kino to miejsce pełne emocji.
Chcę to podkreślić
i zmienić je w miejsce, w którym klienci doświadczą wiele.
Jesteśmy wdzięczni.
Chyba lubi pan to kino równie mocno jak my.
Mam z nim wiele wspomnień.
Naprawdę?
Pierwszym filmem, jaki widziałem, było Toy Story.
Był pan na nim z rodzicami?
Nie, z przyjaciółką, którą bardzo lubiłem.
Chciałbym zobaczyć pomieszczenia dla pracowników.
- Mogę? - Oczywiście.
Chodźmy.
Wracam do biura. Przyjdziesz dziś poćwiczyć?
Naprawdę mogę?
Nikogo nie będzie, a Myeong-u już wie.
Dobrze.
Do zobaczenia.
O co chodzi?
Czemu z nim jesteś?
To wyglądało tak…
Czekałem na nią pod szkołą.
Posłuchaj.
To jest stalking.
Może powinienem zadzwonić na policję?
Nie szedłem za Seok-ryu.
Szedłem do twojego biura.
Chcę się poradzić.
No proszę, przyprowadziliście klienta.
Zapraszam. Zajmiemy się panem.
O co chodzi?
Co on tu robi?
Nic nie jadłam, ale i tak mi niedobrze.
Chce pan wybudować dom.
Tak.
Moi rodzice przeszli na emeryturę,
myślą o tym, by wrócić do Korei.
Mamy ziemię w Gapyeongu.
Byłoby miło mieć tam domek na wakacje.
To prawda. Cudowny pomysł.
My w Atelier In
chętnie zapewnimy pańskim rodzicom miłą i spokojną emeryturę.
Myślał pan o budżecie i czasie potrzebnym na budowę?
Na tę chwilę…
myślę o przyszłym roku.
Chwileczkę. Przepraszam.
Hej, Hye-ran.
Karaluch? Zabij go.
Co?
Zaraz będę.
Coś się stało?
Ro-hui napiła się środka na karaluchy.
Co? To poważna sprawa.
Dzieciom chyba nic nie jest.
Ale muszę jechać.
Przepraszam. Pan Choi z panem dokończy.
Oczywiście.
- Lecę. - Zadzwoń do mnie później.
Jasne.
Przepraszam.
Panie Song Hyeon-jun.
Czy ta rozmowa to wymówka?
Raczej pretekst.
Moje plany są prawdziwe.
Rozumiem.
Niestety
nie mam zamiaru przyjąć tego zlecenia.
Rozumiem.
Szkoda.
Słyszałem, że jesteś zdolnym architektem.
Oczywiście od Seok-ryu.
Nie wymawiaj jej imienia.
Nie pokazuj się więcej.
Między wami koniec.
Nie.
Nie rozstaniemy się tak łatwo.
Ty tak uważasz.
Zobaczysz.
Dowiesz się, co nas łączyło
i co dla siebie znaczymy.
Nie interesuje mnie przeszłość.
Wierzę w to, co mówi Seok-ryu.
Tylko dlatego, że to twoja przyjaciółka?
Jasne, że nie.
Jak ci idą ćwiczenia?
Wybacz, że musiałaś czekać.
- Śledzisz mnie? Nie idziesz sobie? - Nie. Pójdę z Seok-ryu.
Rób tak dalej,
a zgłoszę najście.
Znasz prawo lepiej od prawnika?
A ty zapomniałeś, że to moja firma?
Możecie sobie pójść?
Przeszkadzacie mi.
- Już nie będę. - Ja będę patrzył stąd.
Usiądźcie sobie,
będę bardzo wdzięczna.
Dobrze.
- Obaj. - Jasne.
Dzięki.
Naprawdę chcesz tu siedzieć?
Tak, akurat mam wolne.
Chcę spróbować jedzenia Seok-ryu.
Pytam, bo jestem autentycznie ciekaw.
Zawsze taki byłeś?
Tak, lubiła to we mnie.
Myślę strategicznie i mam swój cel.
Ile jeszcze będziemy czekać?
- Skończyłaś już? - A co, jesteś głodny?
Muszę jeszcze usmażyć klopsiki i ugotować je w bulionie.
Nie spiesz się. Poczekam.
Nie spiesz się.
Właśnie,
pysznie pachnie.
Co za aromat.
- Pachnie, jakby się karmelizowało. - To nie ja.
Też czuję.
Kupiłem to dla ciebie.
Popcorn!
Miałaś ochotę na popcorn, ale co teraz poradzę?
Jest zimny.
Nie szkodzi. Jestem głodna.
Nie jedz tego.
To niezdrowe.
Co ty wyprawiasz?
To nie trucizna.
Tłuszcze trans są szkodliwe.
Pycha.
Aż czuję w żyłach tę okropną sól i cukier.
Pamiętasz, jak byliśmy w kinie na Toy Story?
Tak. Do dziś pamiętam dialogi.
„Na koniec świata i jeszcze dalej!”
- Pamiętasz? - Oczywiście.
Zostaw mi trochę.
Częstuj się.
Dobra robota.
Ty też. Rety.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Wyglądasz, jakbyś miał zemdleć.
Kłamałeś o swojej kondycji.
Tak, bo daleko mi do was.
Rety.
Co ci się stało w twarz?
Dzielnie zniósł liczne użądlenia.
Świetnie sobie poradziłeś.
Nie było źle. Dziś było dość chłodno.
Normalnie mamy przepocone gacie.
Powinieneś tego doświadczyć.
Woli pan początek, środek czy koniec lata?
Chętnie przyjdę.
Jadłeś lunch?
Przebierz się.
Zjemy kolację.
Tak jest.
- Chodźmy. - Co zjemy?
Gotowe.
- Dziękujemy! - Dziękujemy!
Uwielbiam ten lokal. Mięso jest takie delikatne.
Kapitan zabrał cię do swojej ulubionej knajpki.
To znaczy, że cię zaakceptował.
Spróbuj z sosem czosnkowym.
- Dobrze. - I z gat-kimchi.
Jest jak miód.
Odpuszczę sobie miód.
Nabyłem awersji do pszczół.
Czeka nas rzetelny artykuł. Wiesz, że nie mamy czasu jeść.
To nie wszystko. Nie było kiedy iść do łazienki.
Stąd biorą się choroby zawodowe.
Zapalenie pęcherza.
Kapitan Jung miesiąc temu…
Hej!
Zjedz to.
Miałem pełne usta!
Jakieś inne trudności?
Możecie mówić otwarcie.
Nie słuchamy muzyki klasycznej. Słyszałeś?
To nasz dźwięk alarmowy.
Tak.
Wszyscy robią się nerwowi.
Zmienili dźwięk dla naszego dobra. Ale teraz denerwuje nas muzyka klasyczna.
Kiedy byłem w łazience w księgarni,
wystraszyłem się, słysząc tę muzykę.
Zapomniałem, że zdjąłem spodnie.
Mozart.
- Mozart? - Tak.
Zdarza się też u nas arytmia.
Jesteśmy w ciągłym stresie.
Jak z nim walczycie?
Randkując.
Choć to raczej pobożne życzenie.
Jestem singlem.
Macie czas na randki?
Staramy się go znaleźć.
Spędzamy ze sobą tyle czasu, że spotykamy się między sobą.
Romanse w pracy?
- Wszyscy macie to za sobą? - Tak poznałem żonę.
On randkował w akademii.
A ty?
Słucham?
Mnie te sprawy nie interesują.
Kapitan Jung woli bohaterów z Marvela i DC.
Nigdy nie zainteresował jej prawdziwy facet.
Nie! Był jeden!
Ten, który kierował ruchem.
- Bagniak? - Tak, Bagniak.
Powinienem był sprawdzić jego numery.
Jeśli chcesz się jej przypodobać, musisz się czymś wykazać.
Jedz, póki gorące!
Gorące!
Ładnie się nim opiekujesz.
Też tak chcę.
Dziękuję.
Napijmy się.
Proszę.
Dwie miski?
- Naprawdę go częstujesz? - Im więcej opinii, tym lepiej.
Oceńcie obiektywnie.
Jesteś gotowa na konstruktywną krytykę?
Jest niezbędna, by się rozwijać.
Bardzo poważnie podchodzisz
do oceny jedzenia.
W naszym idealnym związku pomagaliśmy sobie nawzajem w rozwoju.
- Jasne. - Nie jedz.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dobre.
- Seok-ryu, nic ci nie jest? - Seok-ryu?
- Coś cię boli? - Brzuch…
Gdzie cię boli?
Co czujesz? Możesz wstać?
Jedźmy do szpitala.
Zabiorę cię.
Hyeon-jun, pomóż mi.
Oprzyj się na mnie.
Bardzo panią boli?
Kiedy się zaczęło?
Może pani opisać objawy?
Trzy lata temu…
przeszłam operację w Stanach.
Chwileczkę.
To historia medyczna Bae Seok-ryu.
Proszę dać to lekarzowi.
Co to był za zabieg?
Rak żołądka.
Stopień drugi.
Usunęli mi 70% żołądka.
Przeszłam chemoterapię.
JEGO SEKRET
JEJ SEKRET
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Seok-ryu nie jest dla mnie dzieckiem. Jest kobietą.
Jak się czujesz?
Między Seok-ryu i mną jest przerwa.
A w środku Hyeon-jun.
Wie o niej coś, czego ja nie wiem.
Jeśli chcesz to zrobić,
zrób to właściwie, żeby się udało.
Hyeon-jun mi się oświadczył.
Jak mogłaś mi nie powiedzieć?
Tylko tyle dla ciebie znaczę?
Mimo że jestem twoim przyjacielem?
Napisy: Jakub Jadowski