MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Hej.
Zatrzymaj się.
Hej!
To, co wtedy mówiłeś…
Co miałeś na myśli?
Seok-ryu.
Hyeon-jun?
Co ty tu robisz?
Przyleciałem, żeby cię zobaczyć.
Tęskniłem za tobą.
Co ty wyprawiasz?
Nie widzisz, że z nią rozmawiam?
Kojarzę cię.
Jesteś Seung-hyo. Przyjaciel z dzieciństwa Seok-ryu.
Myślę, że ty też mnie kojarzysz.
Miło poznać. Song Hyeon-jun.
Pozwolę się nie zgodzić.
No i nie jesteśmy kolegami.
Tak?
Co tu w ogóle robisz?
Do tego właśnie teraz.
Co się stało?
Nie sądzę, żebym musiał ci odpowiadać.
Chodźmy, Seok-ryu.
- Hej. - Mam coś do powiedzenia.
Wiele rzeczy.
Co ty sobie wyobrażasz?
- Dobry wieczór. - Co to ma znaczyć?
Jak śmiesz tu przychodzić?
Przestań.
Zostaw mnie.
Mi-suk, nie powstrzymuj mnie.
Nawet jeśli miałbym zginąć, zabiję tego bydlaka!
Nie powstrzymam cię.
Ale nie tutaj.
Jedna afera w okolicy wystarczy.
Ty draniu…
Wracałeś właśnie z pracy, Seung-hyo?
Tak.
Na pewno jesteś zmęczony. Idź do domu.
Seok-ryu, chodź z nami.
Hyeon-jun, ty też.
Mamo, czemu go do nas zapraszasz?
To sprawa osobista.
Zajmę się tym.
To sprawa rodzinna. Wymaga odpowiedniej etykiety.
Odwołaliście wszystko bez naszej zgody!
Małżeństwo to nie zabawa.
Dość. Wy dwoje, za mną.
Chcesz jeszcze trochę?
Poproszę.
Czemu mama jest taka spokojna i miła?
Opętał ją duch, który nie da nikomu głodować.
Wezwać szamana?
A szwagier co? Wstydu nie ma?
Szwagier? Nie nazywaj go tak.
Chciał być wtedy miły.
Dwa lata temu.
Przyjechał do nas na urlop, bo Seok-ryu była zajęta.
Dał mi niezłe kieszonkowe.
Zamknij się.
Chcesz jeszcze zupy?
Poproszę.
Rety.
Nie wie, kiedy sobie odpuścić.
Gnojek.
Rany.
Tato, dokąd idziesz?
Na dach.
Nie wytrzymam w jednym pokoju z tym bydlakiem!
Wszystko mu daj!
A ty jedz, aż pękniesz!
- Jedz, jedz. - Dziękuję.
Głowa mnie boli.
Co robisz na ulicy? Nie przyszedłeś do Seok-ryu?
Zapomnij. Mają tam nieproszonego gościa.
Nieproszonego gościa? Kogo?
Byłego narzeczonego Seok-ryu.
Co?
Czy on jest normalny?
Jak on śmie tu przychodzić?
Zabiję go.
Nic nie rób.
Bo co? Musimy zabić gnoja.
Ja bardziej chcę go zabić.
Jesteś najedzony?
Tak. To było pyszne. Dziękuję.
To dobrze.
Zrobiłam, co należy, więc teraz mogę powiedzieć, co myślę.
Mamo, czemu mówisz w ten sposób? Grasz w serialu historycznym?
Z tego, co wiem,
Seok-ryu cię zdradziła. Czy to prawda?
Słucham?
Oczywiście, że nie…
Zdradziłaś mnie?
W takim razie…
czy to ty zdradziłeś ją?
Nie.
Ale to była moja wina.
Biorę pełną odpowiedzialność za zerwane zaręczyny.
Ty gnoju!
Tato, nie!
Hyeon-jun, dość.
To nie tak.
Czułam, że nie byłaby do tego zdolna.
Ale chciałam się upewnić.
Gdyby to była prawda, przeprosiłabym cię.
Ale skoro nie…
Ty bydlaku.
Spuszczę ci manto.
- Kochanie, nie. - Mamo!
- Mi-suk! - Mówiłam, że to nie jego wina.
Nie możesz go tym bić! Zabijesz go!
Zabiję łajdaka i pójdę siedzieć.
Bydlaku!
Jak śmiałeś złamać jej serce?
Jak śmiałeś?
- Nie pójdę z tobą do paki! - Mamo, proszę!
Hyeon-jun, chodź.
Już to widziałem.
Normalnie déjà vu. Czad!
- No chodź. - Proszę mnie uderzyć!
Po to tu przyleciałem.
- Zginiesz. - I dobrze.
Myślisz, że blefuję?
Mamo! Rany!
- Przestań! - Wyluzuj!
Jaka ona silna!
Zostaw go w końcu!
Uspokój się.
Przepraszam.
Nie pozwolę mu wyjść w jednym kawałku!
Wrócę kiedy indziej.
Nie wracaj tu, bydlaku!
Jeśli jeszcze raz cię tu zobaczę,
rozwalę ci łeb, szmaciarzu!
Mój syn chodzi na siłkę, bydlaku!
Poczucie sprawiedliwości we mnie płonie.
Piwo go nie ugasi.
Chcesz jeszcze jedno?
Chodźmy zrobić awanturę. Pokryję wszelkie koszty.
Nie zapłacisz nawet za piwo.
Mówiłeś, że chcesz go zabić.
Tak tylko mówiłem.
- Kim ja jestem? - Co?
Co takiego?
Jesteś synem przyjaciółki mamy Seok-ryu.
Od dziecka jesteś jej najlepszym przyjacielem.
Właśnie.
- Tylko się przyjaźnimy. - Ej!
Przyjaźń to coś cudownego.
Mówi się, że przyjaciel to ktoś, kto nosi twoje smutki na swoich barkach.
Czy to nie brzmi super?
A jeśli wywołam jeszcze więcej smutku?
Nie wiem, jak ona się czuje.
Wkurzasz mnie. Jak długo chcesz to ciągnąć?
Zmarnowałeś już tyle czasu,
że dokopałbyś się do jądra Ziemi.
Mo-eum, czy ty…
Tak. Widziałam kapsułę czasu.
Powinieneś był zakopać sam list.
Jeśli ukrywasz swoje uczucia,
skąd ktoś ma wiedzieć?
Posłuchaj.
Tylko ty tu cierpisz.
Nie powiedziałaś jej, prawda?
Oszalałeś?
Seung-hyo, musisz uwolnić się od nieodwzajemnionej miłości.
Nawet ja cię nie uratuję.
Ale…
Będę ci kibicować.
Lecę.
Mogłam go tym bardziej podręczyć.
ODCINEK 7 W MIŁOŚCI LICZY SIĘ CZAS
Dlaczego przyleciałeś?
Chciałeś, żeby moi rodzice pobili cię na śmierć?
Nie, przyleciałem, by żyć.
Chcę znowu oddychać, jeść, spać.
Bez ciebie
nie mogę tego robić. Nie potrafię żyć.
To nie przeze mnie.
Nie byliśmy też wyjątkowi.
Z kimś innym wyglądałoby to tak samo.
Spotykaliśmy się od lat.
- To normalne. - Nie mów tak.
Może i mnie nienawidzisz,
ale nie mów, że to było nic.
Seok-ryu,
chcę cię odzyskać.
Wciąż cię kocham.
Hyeon-jun, między nami koniec.
To nie miłość.
To przyzwyczajenie.
Musisz je przezwyciężyć.
Nie wracaj już tu. Proszę.
Zostanę na noc. Daj mi jakieś ciuchy.
Co?
Rety.
- Uciekłaś z domu? - Na to wygląda.
Ciekawie byłoby zobaczyć Hyeon-juna w waszym domu.
Skąd o tym wiesz?
Wpadłam na Seung-hyo.
- Tak? Gdzie? - Przed twoim domem.
Chodził w tę i we w tę, jak pies,
któremu chce się siku.
Mo-eum! Chodź.
Akurat teraz? Zaraz!
To ten cały zespół cieśni nadgarstka,
- nie mogę otworzyć dżemu! - Rany.
Już idę! Muszę pomóc mamie.
- Zaraz wracam. - Nie spiesz się.
Mówiłam, żebyś nie jadła tego na noc, cukier ci skoczy!
Śpisz?
Nie.
Okej.
A chce ci się spać?
Nie. Mów, co masz do powiedzenia.
Jak było znów spotkać Hyeon-juna?
Długo ci to zajęło.
No wiesz.
Przypomniała mi się tamta rozmowa.
Zaczekajcie na mnie z jedzeniem.
Ani gryza beze mnie.
Hej.
Wciąż go kochasz?
- Swojego byłego? - I tak, i nie.
Co to znaczy?
Kocham cudowne chwile, które spędziliśmy razem.
To, co mi dał.
To kocham.
Ale niektóre związki
lepiej zakończyć.
Staram się o nim zapomnieć.
On powinien zrobić to samo.
Twoje uczucia zmieniły się od tamtego czasu?
Nie. Jestem spokojniejsza, niż sądziłam.
Nawet kiedy leciałam do Korei,
sama myśl o ponownym spotkaniu z nim
przerażała mnie.
Rozumiem.
Czyli nie muszę się w to mieszać.
Co?
No wiesz,
gdybyś chciała, spuściłabym mu manto.
Stałabym tuż za tobą.
Wystarczyłoby go nie zabić.
A pomoc w napaści nie jest karalna?
Prawdziwa bohaterka
potrafi porzucić pracę w imię przyjaźni.
Zapomnij. Skup się na swojej pracy.
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
W porządku. Aby zapewnić obywatelom bezpieczeństwo,
pójdę już spać.
Dobranoc.
Odpocznij, nie walcz we śnie o pokój na świecie.
Postaram się.
Rety.
Ulżyło mi.
Zdążyłaś ochłonąć.
Jeśli chodzi o niego.
BAE SEOK-RYU
CHOISSEUNG
Skarbie?
Pora na śniadanie.
Mam cię zabić z samego rana?
Oczekujesz śniadania?
Nie, chodź jeść.
Tteokbokki na śniadanie?
Ostre jedzenie pomaga na stres.
Masz przywilej bycia żoną właściciela lokalu z tteokbokki.
Wolę, żeby bolał mnie brzuch niż serce.
Seok-ryu wróciła do domu?
Chyba jest u siebie.
Właśnie,
myślisz, że ona próbowała go chronić?
Co masz na myśli?
Prawie mu się dostało,
ale ona go zabrała, zanim zdążyłaś mu przyfasolić.
W każdym razie…
to wyglądało jak pojedynek Tysona z Pacquiao.
Gotowa byłaś go zabić.
Brawo.
Poczułem się lepiej, widząc, jak tłuczesz tego łajdaka.
Może nie powinnam była.
- Co? - Wiesz.
Myślisz, że po to tu przyleciał?
- Wciąż coś do niej czuje. - Co masz na myśli?
Wiem, że jest późno, ale jeśli chcą,
to wciąż mogą się zejść.
Jej życie wróci do normy, jeśli wróci z nim do Stanów.
Myślisz, że to ma sens?
Czemu nie?
Uczucia nie podlegają logice.
Nie!
O czym ty… Nie ma mowy!
Ten bydlak skrzywdził Seok-ryu. Nie chcę, żeby wracała do Stanów!
Ja też tego nie chcę.
Nałożę ci zupy.
Orzeźwi cię.
KUCHARZ KUCHNI KOREAŃSKIEJ UMIEJĘTNOŚCI PRAKTYCZNE
JIJIM NUREUMJEOK
Choisseung nawet tego nie spróbował.
Seok-ryu!
- Mamo, pukaj, proszę. - Dokąd idziesz?
Mam plany.
Pójdziesz tak ubrana?
Tak. A co?
Włóż coś innego.
Dlaczego? Nie chcę.
Robisz mi wstyd przed sąsiadami!
Wiecznie chodzisz w starych koszulkach i klapkach.
Z daleka widać, że jesteś bezrobotna.
- Bo jestem. - Nie pyskuj!
Mam chodzić w sukience?
Ta jest ładna.
Kto chodzi po osiedlu w czymś takim?
Ty. Spójrz na te wory pod oczami. I co to za blade usta?
- Myjesz w ogóle twarz? - Słucham?
Spójrz na mnie.
Jesteś bez życia.
Starzejesz się?
Musisz się umalować.
O co ci chodzi?
Nałóż trochę różu.
Pomaluj usta na czerwono.
Co w nią wstąpiło?
Kto chodzi na zajęcia w takim stroju?
Ładnie dziś wyglądasz.
MAM CI COŚ DO POWIEDZENIA
Bez krzesiwa nie zaiskrzy.
Mama chyba coś kombinuje.
Co?
Nic.
Co cię tu sprowadza?
Miałeś nie wracać.
Mówiłem, że wróciłem po ciebie.
Znowu ty.
Wsiadaj.
- Co? - Nie idziesz na zajęcia?
Spóźnisz się.
No tak.
Seok-ryu.
Trzymaj się.
Skąd ten rower?
Ziemia cierpi.
Dbam o nasze środowisko. Jestem architektem, którego obchodzi
kryzys klimatyczny i neutralność węglowa.
A dodatkowa waga pomoże mi w treningu.
Kazałeś mi wsiąść.
Co to za sukienka? Nie pasuje do ciebie.
- I co zrobiłaś z policzkami? - Ej.
Jeśli chodzi ci o mój róż,
to Peach Fuzz, najmodniejszy kolor roku.
Co ty tam wiesz!
Chyba chciałaś na niego wpaść,
skoro tak się wystroiłaś.
Bzdura!
To przez mamę.
Nie będę już jadł jej przystawek.
Nie słyszałam. Powtórz.
Mówiłem, że wyglądasz brzydko.
Nie słyszałam cię. Powtórz.
Wyglądasz brzyd…
Uważaj! Możemy się przewrócić!
Więc sobie tak nie żartuj!
Wariatka.
- Wczoraj… - Jeśli chodzi o…
- Mów. - Ty pierwsza.
Nie, ty.
Co ci wczoraj powiedział?
Słucham?
Nie przyleciałby ze Stanów, bo się nudził.
Musiał mieć powód.
Nie mów mi, że…
- Chce do ciebie wrócić? - Co?
Cóż.
No wiesz…
Miałem rację.
Spodobało ci się to?
To nie twoja wina.
Musiało być miło go zobaczyć.
Nie umiesz rozmawiać w inny sposób?
To nie tak, że się tylko spotykaliście.
Byliście zaręczeni.
Seung-hyo!
Mimo to
jak mogło cię to przekonać?
Nie masz do siebie szacunku?
Zatrzymaj się.
Powiedziałam coś!
Szlag.
Zatrzymałem się.
Gbur.
Hej.
Zrobiłam coś nie tak?
Nie.
Jesteś dziś pełna energii.
- Dasz radę. - Dam radę.
- Seung-hyo, napijesz się kawy? - Zrobić ci kawę?
Mamy dziś spotkanie w sprawie projektu dla Misom.
Musimy też przejrzeć plany kawiarni.
I w końcu zacząć przygotowywać sklep Greipa,
więc bądźcie gotowi.
Na-yun, czy on ma na plecach ducha?
To podkład.
Odcień 21.
Nie. Odcień 19?
Seung-hyo musiał mieć gorący poranek!
Na tyle, że na plecach został mu ślad!
Ta twarz wygląda znajomo.
Kto to był. Nie. Tae-hui?
Rozmawialiście o mnie?
Tak. To znaczy nie.
- Co? - To nie ona.
Jeśli nie, to kto?
To oczywiste.
- Rany. - Kto to był?
- Co się stało? - Cóż.
Nie chodzi o ciebie.
- O mnie? - Nie.
Kto to był?
O co chodzi?
FRESCO KOREA TEMPERATURA CZASU – CZAJNIK ONGGI
Co robisz?
To botoks, żebyś się nie krzywił.
Byłem skupiony.
I nic więcej?
Nie jesteś smutny?
Nie wypytuj.
Przyłapałeś mnie.
Mieliśmy stworzyć dzbanek do kawy.
Tu jest napisane „czajnik”.
Zmieniłam plany. Porozmawiałam z Fresco.
Nic mi nie mówiłaś. Skąd ta zmiana?
Kiedy szybko robi się gorąco, nie ma w tym uroku.
Wodę powinno się podgrzewać powoli.
Nie należy się spieszyć.
Jak przy onggi?
Jak w miłości.
Kiedy byłam młodsza,
liczyłam na szybkie i gorące uczucie.
Ale teraz wolę skupić się na cieple i subtelnościach.
Powoli, nie spiesząc się.
Zmieniłaś się.
To twoja wina.
Nie, to twoja zasługa.
Nie bój się. To nie twoja odpowiedzialność.
Poczekamy i zobaczymy.
Ja podążę za swoim sercem. Ty idź za swoim.
A Seok-ryu podąży za swoim.
Czemu nagle o niej wspomniałaś?
Łatwo cię sprowokować.
Gdzie się podział mój spokojny chłopak?
Kiedy o niej słyszysz, zmieniasz się w nastolatka.
To nie tak.
- Zmieniasz temat, więc… - Za bardzo się starasz.
Choć to urocze.
Yeon-du!
Tato.
Znowu wziąłeś wolne popołudnie?
Rano miałaś lekką gorączkę. Chodźmy do domu. Odpoczniesz.
Nie do wiary.
Co twoja redakcja o mnie pomyśli, jeśli będziesz się tak zachowywał?
Co?
Pomyślą, że jestem słabym dzieckiem,
które tylko marudzi.
Branie sobie wolnego to fundamentalne prawo pracownika.
Zajmuję się sprawami społecznymi.
Jeśli potraktują mnie nie fair,
będą mieli ze mną do czynienia.
Tato.
Rób swoje, aż nie pójdę na studia.
Dobrze.
Zaczekaj.
Do widzenia.
Czemu wiecznie przegrywam i muszę chodzić po lunch?
Może oni mnie oszukują.
To moje.
Pijany kierowca?
Już biegnę!
Proszę pana!
Zatrzymanie krążenia.
- Niech ktoś zadzwoni pod 112! - Już!
Jestem na skrzyżowaniu przy przedszkolu.
Auto wjechało w latarnię.
Macie może młotek?
Tak, ale kierowca jest nieprzytomny.
Rozumiem.
Z drogi!
Proszę pana.
Proszę pana?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć,
11, 12, 13, 14, 15,16, 17, 18.
Nic panu nie jest? Proszę nie wstawać.
Nie wstajemy.
Wiem, że panu niewygodnie, przekręcę pana na bok.
Okej.
Będzie dobrze.
Jae-suk! Czego szukasz?
- Okularów. - Co?
Dopiero miałam je na sobie.
Masz je na głowie.
Nie do wiary.
Nie miałam ich na nosie, tylko na głowie!
Czy to przez mój wiek? Ciągle czegoś zapominam.
Nawet nie zaczynaj.
Wczoraj musiałam wysłać paczkę.
Włożyłam buty i wyszłam, ale bez paczki.
- Rety. Ależ to smutne. - Co z tobą?
Nie mogę już sobie ufać.
Czasem nawet zapominam słów.
Nazwałam zmywarkę odkurzaczem.
A Dong-jina nazywam Seok-ryu.
Ten ekstrakt z korzenia gastrodii powinien być darem od niebios.
Ponoć ma w sobie neuroprzekaźniki,
które pomagają na krążenie i zapobiegają demencji.
- Naprawdę? - Spróbujcie.
- Daj. - Kolejny ekstrakt?
Nie wierzcie w to. Otwórzcie mi jeden.
- Otworzyć ci? - Tak.
Jeśli boicie się demencji, róbcie więcej notatek.
- Notatek? - Czytajcie.
Proszę.
Jeszcze się tego nie wyzbyłaś?
- Co? - Słucham?
Za każdym razem musisz się popisywać.
- Hej. - Co jest?
Jesteście sobie najbliższe, a wiecznie się kłócicie.
Właśnie, Mi-suk.
Jesteś zła, bo jest tu narzeczony Seok-ryu.
Nie wyżywaj się na nas.
Skąd o tym wiesz?
Od Dong-jina. Byłam rano na siłowni.
Zabiję smarkacza!
- Hej! - Nie można mieć żadnej tajemnicy.
Ponoć błagał, by ją odzyskać!
I bardzo dobrze!
- Jest przepiękna! - Właśnie.
Seok-ryu wygląda jak ty za młodu!
Ma po mnie urodę.
Mi-suk była popularna w liceum.
- To prawda. - Pamiętasz, prawda?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Co?
Tak. Tak właśnie było.
- Właśnie. - Mi-suk była śliczna.
- Hej. - Naprawdę.
A niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Niech sobie błaga!
- To kawał łajzy! - Fakt.
Nie jest taki zły.
Jest! Ośmieszył Seok-ryu, odwołując zaręczyny.
Właśnie!
Trzeba go zgnieść na miazgę.
Co ty masz na myśli?
Mój zięć to nie jakiś ekstrakt ziołowy!
Jesteście prymitywne!
- Nieważne! - Hej!
- Nie o to mi chodziło. - Rany.
- Co niby miałyśmy powiedzieć? - No nie?
To menopauza.
- Te humory. - Wszystkie mamy menopauzę.
- Trudna sprawa. - Sok z granatu jest na to dobry.
- Otwórz mi to. - Chwila. Mi-suk!
Nie przejdzie jej tak łatwo.
- Przestań to pić. - Zostaw ją.
Seok-ryu.
Zaczekaj.
Hyeon-jun, co się stało? Zrobiłeś sobie krzywdę?
Nic ci nie jest?
Mam cię.
- Jestem coraz lepszym aktorem. - Co ty wyprawiasz?
Przepraszam.
Inaczej byś się nie odwróciła.
Seok-ryu,
skrewiłem sprawę.
Wiem, że nie byłem dość dobry.
Powinienem był być bardziej wyrozumiały.
Nie zrobiłeś nic złego.
Starałeś się.
Byłam zbyt przytłoczona. Myślałam tylko o sobie.
Nie miałaś wyboru…
Pójdę już.
Zjedzmy coś razem.
Choćby ostatni raz.
Chodźmy.
Dan-ho?
Yeon-du!
Yeon-du coś dla ciebie ma.
No już.
Ukucnij.
Może być?
Piecze?
Nie. Ciepło mi.
Nie powinno. To znaczy, że dostały się tam bakterie.
- Zaczekaj. - Okej.
Proszę.
Rety, Yeon-du.
Dzięki twojej maści szybko się zagoi.
Dziękuję.
- Wiesz co? - Co?
Byłaś dziś naprawdę super!
Może i nie strzelałaś siecią z dłoni,
ale jesteś fajniejsza niż Spider-Man.
Naprawdę?
Bardzo miło mi to słyszeć. Dziękuję.
Podwieziemy cię, jeśli jesteś już po pracy.
Co myślisz? Zgodzić się?
Chodźmy.
Gorąco ci?
Yeon-du jest przeziębiona, więc nie włączam klimatyzacji.
Jest w porządku.
Ale tobie chyba gorąco.
Trochę.
- Mogę zdjąć marynarkę? - Pewnie, nie musisz pytać.
Yeon-du się w tobie zakochała.
Nareszcie!
Nie zdejmę tego plastra.
Często robisz sobie krzywdę?
Nie. Tylko czasami.
Zdarzają się różne rzeczy.
Nie boisz się?
Takich sytuacji, jak tamta?
Nie. Nie boję się takich rzeczy.
Boję się czego innego.
„Co jeśli nie uratuję pacjenta?”
„Co jeśli się spóźnię i nie będę mogła nic zrobić?”
Jesteś odważna. Podziwiam cię.
Gloryfikujesz mnie, bo ci to powiedziałam.
Ale to prawda.
Kiedy cię zobaczyłem, wiedziałem, że bohaterowie są wokół nas.
Między nami.
To tylko moja praca.
Ale pewnego razu zobaczyłam bohatera.
- Naprawdę? - Tak.
- Kto to był? - Cóż.
Jechaliśmy z dzieckiem do szpitala.
Ulica była zablokowana.
Nie mogliśmy przejechać.
Wtedy on wyszedł z samochodu
i pokierował ruchem, by zrobić nam miejsce.
Był jak superbohater.
To był mężczyzna moich marzeń.
Nie wiem, kim jest, ale nazywam go Bagniakiem.
Bagniakiem?
Miał śmieszną koszulkę.
Z napisem: „Kocham was, bagna”.
Nic ci nie jest?
- Przepraszam. - Czy światła…
KOCHAM WAS, BAGNA
Dan-ho, skąd masz tę koszulkę?
Pracowałem kiedyś nad artykułem.
Poznałem grupę ekologów, Obrońców Bagien, dali mi ją.
Obrońcy Bagien?
Tak.
Raju.
Więc może go znasz.
Kto tam należy?
Nie wiem. Głównie starsi ludzie.
Nie. Chodzi mi o młodych.
Nie widziałam jego twarzy, ale był w naszym wieku.
Był twojego…
wzrostu…
Dobranoc!
Zaczekaj…
Czemu za mną idziesz?
Chcę ci coś dać.
Poczekaj.
Więc…
Serio?
Czemu masz tyle leków?
To dla ciebie.
W aptece powiedzieli,
że każdy etap gojenia potrzebuje czego innego.
To przeciw zakażeniu.
To na strupy.
A to na blizny.
Proszę, nie zrób już sobie krzywdy.
Muszę zaparkować.
Bagniak to dziennikarz.
Co?
Czemu serce mi tak wali?
Jak jakiś bęben.
WYBRANKA IDEALNA
Wiedziałam.
Te blade rysy twarzy.
To na pewno Seok-ryu.
Wiedziałam, że tak będzie!
Od początku się jej obawiałam. Szlag!
- Co ty wyprawiasz? - Proszę pani.
Nie jest pani gepardem.
Ani pumą czy jaguarem.
O czym ty mówisz?
Proszę biegać z prędkością dostosowaną do ludzi.
Nie szukam trenera personalnego.
Jestem w trakcie treningu, możesz sobie pójść?
Czuję się niekomfortowo.
W tym tempie zniszczy pani sprzęt.
Nie przejmuj się tym. Zostaw mnie.
Co takiego?
Nie pozwolę na to.
Co ty odwalasz?
To idealne tempo.
W tym tempie może biec pani aż na Serengeti.
- Jesteś normalny? - Patrzymy na drogę!
Dobrze.
Zebry!
Oglądam serial.
Musisz mi zasłaniać?
To nie był przypadek, prawda?
Hyeon-jun przyleciał, a ty nagle każesz mi się stroić.
Czemu mam popękane stopy, skoro je posmarowałam?
Nie zmieniaj tematu.
Widzę, co kombinujesz.
Przestań. To nic nie zmieni.
No nic. Chodźmy jutro do sauny.
- Nie chcę. - Dlaczego nie? To miłe miejsce.
Wykąpiemy się w gorącej wodzie.
Chyba od lat nie złuszczałaś naskórka.
- Fuj. Jak tak można? - Wystarczy peeling do ciała.
Co ty widzisz w złuszczaniu naskórka?
Poza tym nie lubię siedzieć w wodzie z innymi ludźmi.
- Czemu? - To niezręczne.
Lubisz siedzieć nago wśród obcych?
Kogo to obchodzi? Będą same kobiety.
Jesteś moją córką.
Nie chcesz przejść się z mamą?
Może kiedy byłam młodsza,
ale teraz jesteśmy niezależne.
Wciąż masz w głowię tę staroświecką wizję?
Tak, jestem staroświecka.
Ty jesteś nowoczesna. Ciesz się, smarkulo.
Jakaś ty światowa.
To pewnie miłe uczucie.
Rany.
- Dokąd idziesz o tej porze? - Co jest, jakiś pies szczeka?
Nie oglądasz wiadomości? Świat jest niebezpieczny.
Ktoś włączył radio?
Robi hałas na całym osiedlu.
Nieważne. Rób, co chcesz.
Wystraszyłeś mnie, kretynie!
- Cicho! Ludzie tu mieszkają. - Nie o to chodzi!
Dlaczego za mną szedłeś i mnie wystraszyłeś?
A dlaczego ty biegłaś?
Myślałam, że ktoś mnie śledzi.
Mogłeś mnie zawołać.
Mogłaś się obejrzeć. Czemu patrzyłaś tylko przed siebie?
Było mnie zawołać i uspokoić.
Mogłaś się upewnić, zanim zaczęłaś biec.
Matko.
W tym tkwi nasz problem.
Zwalamy na siebie nawzajem winę i wymyślamy wymówki.
Nie mówimy tego, co trzeba,
więc ciągle się kłócimy,
jak ostatnio.
To, co chciałem powiedzieć…
to nie było tamto.
Chciałem odpowiedzieć.
Tamtego dnia pytałaś,
co miałem na myśli.
Nie wkurzaj mnie!
Zarówno wtedy, jak i teraz, nie możesz przestać…
Czuję, że…
przez ciebie oszaleję!
- Miałem na myśli… - Nie.
Posłuchaj,
teraz…
wyskakuje mi w głowie mnóstwo komunikatów o błędach.
Mózg mi się przegrzał, nie wezmę na siebie nic więcej.
Powiedz mi innym razem.
Innym razem.
- Kiedy? - Po prostu później.
Moje życie jest chwilowo zbyt skomplikowane.
Z powodu Hyeon-juna?
Nie, to nie jego wina.
Mam wiele na głowie.
Dobrze.
Wstrzymam się.
Poczekam, aż błędy przestaną wyskakiwać.
Poczekam, aż twoje życie będzie mniej skomplikowane.
- Seung-hyo… - Innym razem.
Powiesz innym razem.
Ale powiedz mi jedno.
Masz zamiar spotykać się z tą gnidą?
Nie. Nie zamierzam.
Na pewno?
W porządku.
Wystarczy tego biegania na dziś.
Wracajmy do domu.
Dobrze.
Idź pierwsza.
Będę za tobą,
żebyś nie musiała się oglądać.
Nie bój się.
MOJE URODZINY DZISIAJ
- Dokąd idziesz? - To pilne.
Wypadek z udziałem 17 aut.
Naprawdę?
O której wrócisz?
Seung-hyo?
Musiał już wyjść.
Niedługo będę.
Co się stało?
Czemu dzwonisz do mnie o świcie?
Chciałam, żebyś zobaczył jako pierwszy. Nasza pierwsza próbka.
Mówiłaś, że to coś ważnego.
Bo to jest coś ważnego. Wyszedł przepiękny.
Fakt, wygląda ładnie.
Zaokrąglony jak onggi.
Dzióbek przypomina tradycyjny okap.
Chciałeś zachować subtelne koreańskie krągłości.
Podoba ci się? Przypomina ci twoje szkice?
Powiedziałem, że jest ładny.
Szukasz pochwał?
Skąd.
Szukam pochwał od ciebie. Pragnę ich.
Zachowajmy profesjonalizm.
Wiele naczyń pęka jak te?
Oczywiście.
To nie kwestia braku umiejętności?
Słuchaj, panie architekcie.
Czy na budowie zawsze wszystko idzie tak, jak zaplanowałeś?
Mądra odpowiedź na głupie pytanie.
Nieważne, jak staram się przy obróbce gliny,
efekt poznamy dopiero po tym, jak wyjmiemy ją z ognia.
Czy dostaniemy idealne naczynie?
A może potłuczone odpadki?
Najpierw glina musi przejść przez piec.
Brzmi jak naprawdę dobry cytat, no nie?
Nie tylko jestem piękna i robię onggi, ale jestem też mądra.
Chwalisz samą siebie na tyle dobrze, że nie potrzebujesz mojej pomocy.
Mimo to wciąż pragnę pochwał.
Zjedzmy coś dobrego w Seulu.
Pójdę się przebrać.
- Dzień dobry. - Pani ambasador.
Wiceminister jest u siebie? Jesteśmy umówieni.
Przykro mi, ale wezwał go minister.
Miałem to pani przekazać.
Trochę to potrwa, więc nie da rady znaleźć czasu.
Naprawdę? W porządku.
Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Dziękuję.
Co robicie dziś wieczorem?
LAWENDA
Proszę, nie zrób już sobie krzywdy.
Co jest?
Serce mi wali. To jakieś jaja?
Czemu bije tak szybko?
Do tego gubi rytm.
Czemu mówisz do siebie?
- Myślałem, że z kimś rozmawiasz. - To nic takiego.
Czemu jesteś taka czerwona?
- Serio? - Tak.
- Masz gorączkę? - Nie.
Na pewno nie wdała ci się infekcja?
Na pewno.
Nałożyłam dużo maści.
W porządku.
Chodźmy.
WARUNKI PRACY RATOWNIKÓW MEDYCZNYCH
NAPAŚCI NA RATOWNIKÓW
Na co tak patrzysz?
Wiedziałaś, że prawie 14% strażaków i ratowników cierpi
na PTSD, depresję i zaburzenia snu?
Na pewno.
Ich praca jest bardziej ryzykowna.
Co roku odnotowujemy ponad 300 przypadków napaści na ratowników.
Większość sprawców unika kary, bo byli pijani.
Ostatnio bardzo interesują cię strażacy.
Znam pewną ratowniczkę.
Widziałem, jak została potraktowana.
Widziałem też, jak ryzykuje życiem, by ratować innych.
Chcesz napisać artykuł?
Słucham?
Daj z siebie wszystko.
Powodzenia!
Zawsze możemy o czymś napisać,
ale nie zrozumiemy tego bez wiedzy z pierwszej ręki.
To prawdziwie twoja historia, dopiero gdy sam przez coś przejdziesz.
Nie wiedziałam, jak trudne jest bycie pracującą mamą.
- Dzwonili dziś ze szkoły. - Mam pomysł na artykuł!
Przepraszam. Muszę iść.
Nie wiem, o co chodzi, ale odzyskał błysk w oku.
Tak!
To naprawdę dobre miejsce. Pyszne jedzenie i świetny widok.
- Cześć. - Cześć.
Też tu przyszliśmy coś zjeść. Kto by się spodziewał?
Tak.
Miło cię widzieć.
Ale skoro obie mamy towarzystwo,
dziwnie byłoby teraz tu usiąść.
Znaleźć państwu nowy stolik?
- Tak. - Nie. Usiądziemy tam.
- Usiądźmy. - Jasne.
Smakuje ci?
Tak.
Cieszę się. Włożyłam w to dużo wysiłku. Dawno nie byliśmy na randce.
Zastanawia mnie jedna rzecz.
Co to?
To japchae, które zrobiłam.
Chodzę na warsztaty kulinarne.
Jeśli chodzi o gotowanie, możesz założyć własną akademię.
Uczę się, żeby zdobyć certyfikat.
Chcę się tym zająć zawodowo.
Naprawdę? To cudownie.
Ale czy to wystarczy?
Może pójdziesz do szkoły?
Amerykański Instytut Kulinarny ma siedzibę w Kalifornii.
Nie wiem.
Czesne jest drogie.
Na razie o tym nie myślałam.
Nie spiesz się.
Mogę spróbować twojego japchae?
Raczej nie można jeść tu niczego z zewnątrz.
Przepraszam.
Mam prośbę.
Ktoś dla mnie ważny przyrządził to jedzenie.
Wiem, że to wbrew regulaminowi, ale czy mogę spróbować?
Normalnie na to nie pozwalamy, ale proszę się pospieszyć.
Dziękuję.
Pani chłopak to romantyk.
Pyszne.
Najlepsze japchae, jakie w życiu jadłem.
Chcesz nowy nóż?
Nie. Stek jest dość twardy.
Fresco chce się z nami spotkać. Masz czas?
- Znajdę czas. - Jasne.
Przy podpisaniu umowy poznaliśmy Hye-won.
Pytała o nasz związek.
Powiedziałam, że jesteś moim byłym, ale wciąż jesteśmy blisko.
Czemu zmyślasz?
Wydawała się tobą zainteresowana, więc ją uprzedziłam.
Następnym razem się wytłumacz.
I więcej tak nie kłam.
Kłamców nienawidzę najbardziej na świecie.
Niedotrzymywanie obietnic to też kłamstwo.
Co?
Gdy spotykasz się z kimś, choć miałaś tego nie robić.
Nic ci nie jest?
Napij się.
Musisz dokładnie gryźć.
Wpadło mi nie w tę dziurkę.
Ludzie pomyślą, że coś się stało.
Dla mnie to ważne.
Martwię się nawet drobiazgami.
Chcę się tobą opiekować.
Tak, jak wcześniej, nic się nie zmieniło.
Muszę iść do łazienki.
Dobrze.
Miałaś się z nim nie widywać.
To nie twoja sprawa.
- I kto to mówi? - Masz na myśli Tae-hui?
- Pracujemy razem nad projektem. - Tak.
Więc przyszedłeś zjeść w hotelu.
Świetny biznesmen.
Ty przyszłaś tu z kimś, z kim nic cię nie łączy.
Jesteś, Seok-ryu.
Chciałam się pożegnać.
Ze mną?
Przy okazji kupiłam wino.
To dla ciebie.
Dziękuję. Nie pijam wina.
Nie szkodzi.
Daj swojemu chłopakowi.
To nie mój chłopak.
Przepraszam.
Tak to wyglądało.
W takim razie je zabiorę.
Chodźmy.
Wiedziałam, że będzie miło, ale nie spodziewałam się takich emocji.
- Co masz na myśli? - Czworokąt miłosny to dla mnie nowość.
Ten mężczyzna wydawał się bliski Seok-ryu.
Przepraszam za wcześniej.
Przeze mnie nie mogłaś zjeść w spokoju.
Nie było przyjemnie.
Mój towarzysz miał oczy z tyłu głowy.
Każdą cząstką był skupiony na kimś innym.
Ale przyjmuję przeprosiny.
W ten sposób wyjdę na tę fajną.
Przepraszam.
Chwileczkę.
Mówi Choi Seung-hyo.
Dziwne uczucie.
Twoje jedzenie mi smakowało.
Siedzieliśmy razem przy posiłku.
Jak za dawnych czasów.
Następnym razem pójdziemy na coś lepszego.
Hyeon-jun?
Nie będzie następnego razu.
To był jedyny raz.
Dlatego zgodziłam się spotkać.
Powiedzmy, że to był nasz ostatni stek.
Następnym razem możemy pójść na makaron.
A potem na ostatnią potrawkę z doenjang i ostatnią potrawkę z kimchi.
Hyeon-jun.
Przestań.
Nie rób tego.
Seok-ryu.
Wysiądę na najbliższej stacji.
LAWENDA JAE-SUK, IN-SUK
Szybko piszą.
Zorientowały się, jaki dziś dzień?
Pilne!
Zamówiłam do biura mrożone kraby.
Wyszłam i zapomniałam o nich.
Zepsują się. Czy ktoś weźmie je do swojej lodówki?
Nie dam rady! Przepraszam.
Ja poszłam zjeść z rodziną.
Mam plany, nie dam rady.
Hye-suk nie jest w pracy, nie może wpaść?
Serio?
Zołzy.
Mrożone kraby są ważniejsze niż urodziny przyjaciółki?
Przyjadę.
NIERUCHOMOŚCI HYEREUNG
Dlaczego ja?
I czemu to takie ciężkie?
Rety.
Szlag!
Niech nam żyje sto lat
Co się dzieje?
Niech nam żyje sto lat
Zołzy!
Wystraszyłyście mnie!
Niech nam żyje sto lat droga Hye-suk
Niech nam żyje sto lat
Zdmuchnij świeczki!
I pomyśl życzenie!
A ja byłam na was zła. Przepraszam.
Zrobiłyśmy ci niespodziankę!
Zawsze chciałam to zrobić!
Widziałam to tylko w telewizji.
To dziecinada. Próbowałam ją powstrzymać.
Spodobało jej się. Ona lubi takie rzeczy.
Kto by pomyślał, że zobaczymy, jak Hye-suk płacze?
Wiem.
Ej, Królowo Lodu.
Trwało to 60 lat, ale w końcu rozgrzałyśmy ci serce.
Tych świeczek było za dużo.
Kto je wszystkie powtykał?
Wyjęłyśmy jedną, to twój wiek poza Koreą.
Serio?
- Co? - Kto to?
Seung-hyo.
Wszystkiego najlepszego, mamo.
Nie zdążyłem złożyć ci życzeń rano.
To miłe uczucie?
- Tak. Jestem zachwycona. - A twój mąż?
- Przygotował coś? - Urodziny to nic takiego.
Rano miał nagły wypadek.
Zajęty człowiek.
- Pokrójmy tort! - Tak, spróbujmy go.
To zielona herbata?
Nie, bylica.
Ależ mam tego dość!
Już nie jesteśmy Siostrami Suk. Nie wspominaj o bylicy.
Bylica jest zdrowa.
Jae-suk, przynieś talerze.
Mamy widelce?
- Nie. - Weź wszystko.
Ma pani konwalie?
Dzień dobry.
Dostanę konwalie?
Szukam konwalii.
Dziękuję, synu.
Pani Yu!
Wiedziała pani, że tu jestem?
Nauczycielki mi powiedziały.
Ponoć na basenie jest jakiś nieprawdopodobnie przystojny facet.
Pomyślałam, że to duch, więc przyszłam.
Gratuluję wygranego przetargu.
Dziękuję. Zaskoczyło mnie to.
Jak to? Zasłużyłeś.
To dla ciebie wyjątkowe miejsce.
To prawda.
Powiedziałeś Seok-ryu?
- Jeszcze nie. - Powiedz. Będzie zachwycona.
Pewnie nie pamięta.
Jasne, że pamięta.
Kilka dni temu dzwoniła zapytać, czy są już wyniki.
Dzień dobry. Mówi Seok-ryu.
Czy są już wyniki przetargu Choisseunga?
Jeszcze nie?
Przepraszam, że tak wydzwaniam.
Są już wyniki?
MIN. EDUKACJI
AKTUALNOŚCI
Ileż można czekać?
Dzień dobry!
Czy są już wyniki przetargu na przebudowę sali gimnastycznej Liceum Hyereung?
Tak, Hyereung.
Jeszcze nie?
Dziękuję.
Myślała, że dowiem się szybciej.
Pytała kilka razy.
Pójdę już.
Zostawię cię samego z basenem.
Stworzysz nam nową przyszłość.
Pożegnaj się z przeszłością.
Powodzenia, Seung-hyo!
Do widzenia!
Nieważne, jak staram się przy obróbce gliny,
efekt poznamy dopiero po tym, jak wyjmiemy ją z ognia.
Czy dostaniemy idealne naczynie?
A może potłuczone odpadki?
Najpierw glina musi przejść przez piec.
Seung-hyo,
musisz uwolnić się od nieodwzajemnionej miłości.
Nawet ja cię nie uratuję.
Poznałem sportowca, który płynął w wyścigu na 200 metrów.
Jego słabością był start.
Mimo to dzięki wysiłkom pokonał tę słabość.
Nawet jeśli jest późno,
poradziłbym mu, żeby się odważył, tak jak ten pływak.
CHOISSEUNG
Co się dzieje?
- Gdzie teraz jesteś? - A bo co?
Gdzie jesteś?
W knajpce taty. Ćwiczę.
Zaczekaj na mnie. Już idę.
Czemu tu przyjechałeś?
Miałem tyle okazji, żeby wyznać jej swoje uczucia.
- Uśmiech! - Ja też!
- Wyjdź z kadru! - Już.
- Uśmiech! - Raz, dwa, trzy!
- Już! - Odejdź na chwilę.
Zróbmy sobie zdjęcie we dwie.
Raz, dwa, trzy.
Seung-hyo, teraz ty z Seok-ryu.
- Właśnie. - Nie trzeba.
- Chodź. - Pospiesz się.
No dobra!
Raz, dwa, trzy!
Dzień, kiedy skończyliśmy szkołę i staliśmy się dorosłymi.
Nie mogę patrzeć.
- Czemu tak się ubrałaś? - Idę na randkę.
Grupową ze studentami z AWF-u.
Ponoć są przystojni.
Dzień, kiedy lody były słodkie,
kwiaty wiśni fruwały wokół, a my byliśmy niedojrzałymi 20-latkami.
Dokąd jedziesz?
Do Stanów. Mam.
Dostałam się do Berkkeley.
Z pełnym stypendium! Super!
Pamiętasz moją koleżankę, So-yun?
Zgłosiła się, więc ja też się zgłosiłam.
Ale spójrz tylko!
Dostałam się.
Ponoć idziesz za znajomymi do Gangnam, ale ja lecę za swoimi do Stanów.
Myślałam, że mama będzie przeciwko.
Ale kazała mi jechać.
Jestem podekscytowana.
Pierwszy raz będę za granicą.
Pierwszy raz polecę samolotem.
Nigdy nie byłam nawet na Czedżu. Mój pierwszy lot jest do USA!
Niesamowite, co?
Noc w namiocie barowym, kiedy powiedziała mi, że leci do Stanów.
I…
dziś.
- Seok-ryu. - W tej chwili…
Wysłuchaj mnie.
Nie będę tego przedłużać.
Obiecałem, że się wstrzymam,
ale to była wymówka, chciałem okazać uprzejmość.
Okłamywałem sam siebie.
Bałem się.
Cóż.
Chodzi o to…
Tym razem to powiem.
Kiedy mówiłem, że mnie wkurzasz…
Kiedy mówiłem, że przez ciebie oszaleję…
Miałem na myśli…
że…
cię lubię.
W MIŁOŚCI LICZY SIĘ CZAS
JUŻ MIŁOŚĆ
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Jak przeżyję spotkanie z nią?
Nie śpi.
Jeśli wyciągnąłeś nóż, musisz go użyć.
- Nie włożyłaś dziś koszulki? - Nie.
To perfumy?
To znaczy, że twoja odpowiedź nie ma daty ważności?
Seung-hyo może tego nie wiedzieć,
ale ja polubiłam go wcześniej.
Chcę wyjaśnić wszystkie nieporozumienia.
Nie każdy da radę w sprawach społecznych.
Zmieniłem strategię.
„Ostatnie razy” nie zadziałały, wróćmy do początków.
Nie mogę być przyjacielem Seok-ryu
nie z powodu jej płci.
Po prostu to Seok-ryu.
Napisy: Jakub Jadowski