MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
PRZEDSZKOLE HYEREUNG BAE SEOK-RYU
Wypadł mi dziś ząb.
Jest śliczny, więc Zębowa Wróżka chętnie go zabierze.
Otwórz buzię.
Gotowe.
Pamiętam wszystkie pierwsze razy Seok-ryu.
Spójrz!
Patrz. Śliczny, nie?
Czemu płaczesz? To nie twój ząb!
To mój ząb!
Seung-hyo!
Pierwszy wypadnięty ząb.
Nie nadążasz, czereśniaku!
Co za porażka!
Matoł!
Pozwalają sobie mnie wyzywać?
Czekajcie tylko, zaraz was dogonię!
Hej!
Hej, Seok-ryu!
Uważaj!
Pierwszą jazdę na rowerze.
Chcę wrócić!
Co z nią nie tak?
Pierwszy raz, kiedy uciekła z domu.
Hej!
To właśnie do ciebie czuję.
- Proszę, weź. - Nie.
Jestem od ciebie starszy.
Nie dawaj mi tego.
Nie interesuj się mną.
Dobrze?
Przepraszam.
Pierwsze wyznane uczucia.
Wszędzie jest kreda!
Co on odwala?
Znam ją tak długo.
Myślałem, że wiem o niej wszystko.
Mój tata pracował jako szef kuchni w hotelu.
Potem pracował w restauracji.
Teraz prowadzi knajpkę z tteokbokki.
Tteokbokki mojego taty są najlepsze na świecie!
Seok-ryu!
Hej, Seok-ryu!
Idę!
ODCINEK 6 PIERWSZA
Seok-ryu!
Wołasz mnie od samego świtu.
Co to? Pachnie pysznie.
A jak myślisz? Przystawki.
Zanieś je do Seung-hyo.
Nie chce mi się. Użyłaś sosu sojowego, który przyniosłam?
Tak, cudownie podkreśla smak.
To fakt! Jest naprawdę dobry.
Czego tu użyłaś?
Bulionu na sardeli,
do tego posiekany szczypiorek, czosnek, olej sezamowy i sos sojowy…
A co ty tam wiesz?
Może coś tam wiem.
Dość głupot.
Zanieś to, zanim wystygnie.
Dobrze.
Geun-sik!
Chodź na śniadanie.
Jem śniadanie.
Też chcesz?
Nie, dzięki. Ryż jest za ciężki na śniadanie.
To Seok-ryu.
Seok-ryu!
Ciocia Hye-suk!
- Dawno się nie widziałyśmy. - Wiem!
Od przyjęcia w firmie Seung-hyo.
Spotykajmy się częściej.
- Jasne. - Co to?
- Panie Choi! - Wcześnie przyszłaś.
Przyniosłam jedzenie.
Akurat jecie śniadanie.
Idealnie trafiłam! To od mojej mamy.
Naprawdę?
Bardzo tego dużo. Zawsze narobi tego tyle.
Zawsze nam coś ugotuje.
Podziękuj mamie.
Tak jest!
Gdzie Choisseung?
Na górze.
- Przywitam się z nim! - Pewnie.
- Smacznego. - Dzięki.
- Leć! - Dobrze!
Czemu dała nam tak dużo jedzenia?
Rety, smażona cukinia z krewetkami.
Marynowane liście pachnotki i papryczki chili.
Przyprawiona orlica!
Orlica…
Robisz tosty, ale ten zapach jest zbyt silny, co?
Nie, nic nie szkodzi.
Jedz.
On nic nie rozumie.
Rety!
Hej, Choisseung!
Może jest w łazience?
Jego pokój nic a nic się nie zmienił.
Cofnęłam się w czasie?
Kapsuła czasu!
Na pewno ją tu schował.
Jest tutaj?
Mam!
Tym razem odkryję twoje mroczne tajemnice.
POWIEDZIAŁEŚ SEOK-RYU, CO CZUJESZ, PRAWDA?
OD DZIECKA BYLIŚMY NIEROZŁĄCZNI
Przepraszam.
Chciałam tylko przeczytać.
Ty przeczytałeś mój list, to nieuczciwe.
Dlatego to zrobiłam.
Czemu go wyrzuciłeś?
Przeczytałaś go?
- Tak. - To był żart.
Żart?
Chciałem się wtedy z tobą podroczyć,
znasz moje kawały.
No tak, żart.
Wystraszyłeś mnie.
Myślałem, że to będzie zabawne.
Muszę się przebrać. Wyjdziesz?
Jasne! Przebieraj się.
JANG TAE-HUI
O co mu chodziło?
Lubił mnie? Ale to był żart?
Żart z puentą po dziesięciu latach? Jak reforma ekonomiczna?
Wystarczyło powiedzieć, że to nieprawda.
Nie musiał go drzeć i wyrzucać.
Co? Taty jeszcze nie ma.
KORZONEK
Knajpka nic się nie zmieniła.
Moja córcia jest taka zdolna!
Ciekawe, po kim to masz.
- Po tobie. - Po mnie?
Spróbuję twojego dzieła.
Dobrze?
Zobaczmy…
Dobre?
Rajuśku.
Nie smakuje ci?
To jest pyszne!
Pycha! Moja kochana!
Jestem z ciebie dumny.
Hej. Seok-ryu!
Tato.
Co tu robisz? Włamałaś się?
Wpisałam kod.
Nikogo tu nie było?
Czym się tak denerwujesz?
Boisz się, że był tu jakiś złodziej?
Nie ma tu co kraść.
Wystraszyłem się, bo drzwi były otwarte.
Czemu przyszłaś tu, nic mi nie mówiąc?
Pamiętasz?
W dzieciństwie często tu wpadałam.
Praktycznie tu mieszkałaś.
Chodziłaś za mną do kuchni i rozrabiałaś.
To prawda.
Kiedyś pracowałeś w hotelu, a nawet w dużej restauracji.
Ale najbardziej kochałeś pracę tutaj.
Kiedy pracowałeś w hotelu,
nosiłeś taki wysoki kapelusz, a ja cię nie widywałam.
Nigdy nie widziałam cię w pracy.
A w restauracji było gwarno.
Ale uwielbiałam wpadać tutaj.
To dziwne, ale wciąż pamiętam, jak się wtedy czułam.
Pamiętam dźwięk krojenia.
Ciepło powietrza.
Gwar klientów.
Widywałam cię przy pracy.
I pamiętam najlepsze tteokbokki na świecie.
Miło mi to słyszeć.
- Tato? - Tak?
Może…
zostanę kucharką jak ty?
Co takiego?
Na szczęście nie zostałaś!
Dlaczego?
Kazałem ci się uczyć,
żebyś nie musiała brudzić rąk ani stać przy gorącej kuchence.
Zostaw to mnie.
- Seok-ryu. - Tak?
Masz ochotę na tteokbokki?
Jasne.
W porządku.
Zaczekaj.
DZIENNIK CHUNGWOO
Zaczekaj!
Dzięki.
Zamknąłbym drzwi, gdybym wiedział, że to ty.
Miałbyś kłopoty na ocenie pracowniczej.
Jak się czuje Yeon-du?
Dobrze, wypisali ją. Dziś poszła do przedszkola.
Co za ulga.
Dzieci zawsze chorują na zmianę pogody.
Żeby rodzice się martwili.
Przeniesiesz mnie do innego działu?
- Co? - Wiem, że dużo dla mnie zrobiłaś.
Ale zespół poradzi sobie beze mnie.
Teraz najbardziej potrzebuje mnie moja córka.
Pracowałam tu, mając trójkę dzieci.
Wiem. Dlatego cię szanuję.
Nie chwalę się.
Nie poradziłabym sobie, gdyby mój mąż nie był freelancerem.
Musi ci być trudno samemu.
Ale dzieci szybko rosną.
Przemyśl to jeszcze.
Jeśli wciąż będziesz chciał odejść, nie będę cię zatrzymywać.
DOMOWA KUCHNIA Z MISTRZYNIĄ BAE
Wiecie, jak to jest w Stanach.
Jemy rosół, kiedy czujemy się źle.
Czujemy się lepiej, kiedy rozgrzewa nas od środka.
Korea ma własny odpowiednik rosołu,
który dziś ugotujemy.
Samgyejuk.
Oto składniki.
Zaczniemy od przygotowania kurczaka.
Mam za sobą ważną prezentację,
więc wyobrażacie sobie, jaki miałam stresujący dzień.
Dlatego chcę ukoić moją zmęczoną duszę,
nie tylko przez jedzenie, ale i gotowanie.
Mnie osobiście gotowanie bardzo uspokaja.
Kiedy gotuję,
czuję się komfortowo i odpoczywam.
A wtedy czuję się naprawdę sobą.
- Seok-ryu, miło cię widzieć! - Cześć!
- A ty co? - Widujemy się codziennie.
- Już nie masz gipsu. - Nie.
Dziękuję za tamten sos sojowy.
Jest niesamowity. Moja rodzina jest zachwycona.
Daj znać, jeśli zechcesz więcej.
Wejdziesz na herbatę?
Herbatę?
Mamy przed sobą pracę. Co to za zaprosiny?
Musimy pogadać o Fresco.
Omówić kierunek i harmonogram pracy.
Jasne.
I tak jestem zajęta.
Na pewno jesteście zajęci. No to leć.
Przepraszam, Seok-ryu. Jeszcze się zobaczymy.
Wkurzył się, kiedy mu o niej wspomniałam.
Teraz mnie tu nie chce?
On miałby mnie lubić? Jasne.
Nie będę już myśleć o tym jego liście.
Dlaczego?
Znów zadajesz pytania bez kontekstu.
Pomóż mi cię zrozumieć.
Dlaczego zgodziłeś się ze mną pracować?
To była dobra propozycja. Pomyślałem, że będzie ciekawie.
Jakiś ty przewidywalny.
Czego oczekiwałaś?
GRANATOWIEC
Nie wiem. Czegoś bardziej szczerego.
Wykorzystałeś mnie jako wymówkę.
Nie odzywałeś się,
ale przy Seok-ryu powiedziałeś, że jesteśmy zajęci.
W takim razie wybacz.
Skoro tak już wyszło, może faktycznie mnie wykorzystasz?
- Co? - Wykorzystaj mnie.
Byłoby miło. Będziemy chodzić na randki,
a ty zmierzysz się z uczuciami.
Mam cię stąd wyrzucić?
No wiesz?
Seok-ryu jest urocza.
Oczywiście nie tak jak ty.
Chcę spędzić czas z takimi słodziakami.
Możesz się ze mną droczyć,
ale nie mów nic Seok-ryu.
Już powiedziałeś jej coś ważnego.
Co takiego?
Ale pominąłeś jedną rzecz.
Powinnam zaprosić ją do jakiejś knajpki.
Co jej powiedziałem?
Co chcesz jej powiedzieć?
Nie twoja sprawa.
Co powiedziałem?
- A dopuścisz mnie do was? - Tae-hui!
Lubię, kiedy wołasz mnie po imieniu.
Co powiedziałem?
Co ty chcesz jej powiedzieć?
Zachowaj prędkość przelotową.
Prędkość przelotowa.
Byłam ciekawa, co robisz nad rzeką.
Kto by pomyślał, że będziesz pływać łodzią?
Zdałam egzamin pisemny, chciałam poćwiczyć przed praktycznym.
Będziesz władać ziemią, powietrzem i morzem.
Co potem? Licencja pilota?
Potem…
- biegun południowy. - Co?
Wysłali jednego ratownika do tamtejszej stacji badawczej.
Ten patent załatwi mi punkty.
Cała ty.
W dzieciństwie biegałaś po kałużach, błocie i mokrym betonie,
zawsze wybierałaś drogę, którą nikt nie szedł.
W końcu zbadasz nieznane terytorium.
Przestań.
Nie chwal dnia przed zachodem słońca.
Przede mną testy, rozmowy i papierologia.
Długa droga.
To przede mną długa droga.
Co?
Idę na warsztaty kulinarne.
Zalewasz.
Długo nad tym myślałam.
I chyba tego chcę.
Nie chyba, na pewno.
Kiedyś myślałam, że najbardziej lubisz się uczyć.
Ale myliłam się.
Zależało ci na pochwałach, które wynikały z nauki.
Robiłaś tyle dodatkowych rzeczy.
Ostatnio jesteś brutalnie szczera.
Tak, ale…
Kochałaś gotować.
To była czysta miłość.
Po twoich dalgona powinnam była wiedzieć, że to twoje przeznaczenie.
- Czy ty mnie wspierasz? - Oczywiście.
Powinniśmy to uczcić.
Zaprośmy Seung-hyo na nasze przyjęcie.
Hej.
Halo?
Seung-hyo?
- Nie. - Zaczekaj.
Seok-ryu zapisała się na warsztaty kulinarne.
Warsztaty kulinarne?
Tak.
Uczcijmy to dziś wieczorem.
Nie mogę. Jestem zajęty.
Naprawdę? W porządku.
Przyjdź, jak będziesz miał czas. Prześlę ci lokalizację.
Pa.
Przecież powiedział, że nie może.
Nie znasz go?
Zawsze tak mówi, a potem przychodzi.
Dziś na pewno nie przyjdzie.
Czemu?
Znowu się pokłóciliście?
Pan Choi?
Miło wpaść na kogoś znajomego.
To prawda. Wracasz do domu?
Nie, chcę się napić. Dołączysz do mnie?
Cóż…
To tutaj.
Mieszkasz obok Jung Mo-eum?
Tak, niedawno się o tym dowiedziałem.
Bądź wyrozumiały, jeśli będzie głośna.
To dobra osoba.
Wiem.
Źle mi z tym, że cię tu zaciągnąłem.
Ale nie było innej opcji.
Tata!
Yeon-du.
Długo czekałaś?
Tak.
To moja córeczka.
Przywitaj się.
Dobry wieczór, jestem Kang Yeon-du.
A pan to kto?
Jestem Choi Seung-hyo.
Ja…
i twój tata…
jesteśmy kolegami.
Przepraszam.
Nie liczyłeś raczej na misugaru.
Tego właśnie chciałem.
Z dużą ilością lodu.
Nie piłem alkoholu, ale czuję się, jakbym był pijany.
To wina tej okolicy?
Jestem tu pierwszy raz, a czuję, jakbym mieszkał tu od zawsze.
Jestem tu dziwnie spokojny.
I podekscytowany.
Znam to, ta okolica tak ma.
Przyzwyczajasz się.
Tak, dzięki koledze z sąsiedztwa.
Mogę zapytać, czemu chciałeś się napić?
- Słucham? - Wiesz…
To chyba nawyk z pracy.
Czytam twarze innych.
Pytam, kiedy jestem ciekaw.
Może dlatego ludzie nie lubią dziennikarzy.
Chyba już wiesz.
Oczywiście.
Ale to nie mój jedyny talent.
Jestem dobrym słuchaczem. Bywam obiektywny. Dochowuję tajemnic.
Pomyślałem, że mogę pomóc.
Chodzi o mojego kolegę.
Dawno temu naprawdę kogoś lubił.
Myślał, że już nic do niej nie czuje.
Ale zobaczył ją i nie jest pewien.
To zrozumiałe.
Nie wie, co robić, więc jej unika.
Myślę, że mu ciężko.
Nie może się z nią spotykać?
Czy ta kobieta jest zajęta?
Jest zakochana w kimś innym. Prawie wzięli ślub.
Ale teraz jest sama, tak?
Jeśli chodzi o tę kobietę,
czy ona wie, co czuje twój kolega?
Nie.
Ale on boi się, że się dowie.
Nigdy nie wyznał jej uczuć.
Dlaczego?
Zawsze byli blisko siebie,
więc z początku nie wiedział, co czuje.
A potem…
bał się, że zniszczy ich przyjaźń.
Kiedy chciał jej powiedzieć…
chwila była niewłaściwa.
A teraz…
nawet nie ma odwagi.
Przez jakiś czas było mu z tego powodu ciężko.
Miał mdłości i zawroty głowy.
W końcu się ustatkował
i nie chce wracać do tamtych czasów.
Nic dziwnego, że nie przyszedł.
Przecież nie będę czekała dziesięć lat.
Zobaczmy.
Czyj to list?
Pewnie Seung-hyo.
Wiedziałam!
Po prostu powiedz, że ją lubisz.
Czemu on sobie to utrudnia?
Naprawdę.
Żałosne.
Głupi jak zwykle.
Słyszałeś coś?
Nie.
Nie wiem.
Przesłyszałem się?
Czy twój kolega ma zamiar
dalej udawać, że jej nie lubi,
odpychając ją?
Mówi, że próbuje.
Gdyby to był mój kolega,
opowiedziałbym mu o pewnym pływaku.
Poznałem sportowca, który płynął w wyścigu na 200 metrów.
Jego słabością był start.
Mimo to dzięki wysiłkom pokonał tę słabość.
Nawet jeśli jest późno,
poradziłbym mu, żeby się odważył, tak jak ten pływak.
Wstawaj!
Powiedziałam coś!
Wstaję.
Musisz wstawać wcześnie, żeby przygotować się do pracy.
Nie jesteśmy gotowi na emeryturę.
Możesz pozwolić sobie na leniuchowanie?
Daj mi spokój.
Z czym?
Wystarczy, że przez ciebie straciliśmy pieniądze.
Czemu to rozpamiętujesz?
Teraz jest tak samo.
O której wczoraj wróciłeś? Kiedy się obudziłam, już tu byłeś.
Mówiłem ci. Byłem na pogrzebie.
To już trzeci pogrzeb w ostatnim czasie.
Tylko trwonisz pieniądze.
Dlatego nie lubię wracać do domu.
Co? Nie masz prawa podnosić głosu!
Jak sobie chcesz.
Uciekasz, bo wiesz, że mam rację!
- Nie skończyłam! Wróć wcześnie. - Mam dziś spotkanie klasowe.
Znowu?
Żartujesz sobie?
Nie do wiary…
Brakuje pieniędzy?
To jakieś nowe oszustwo?
Żeby nie było nieporozumień. Tylko tędy przechodzę.
Niedaleko mam warsztaty.
Nic nie mówiłem.
Chcę dostać certyfikat kucharza kuchni koreańskiej.
Nie mów moim rodzicom.
Nie powiem.
Dziś moje pierwsze zajęcia.
Przejrzałam program, czeka mnie pisemny i praktyczny egzamin.
Po zajęciach mogę zabrać, co ugotowałam.
Mam spotkanie.
Pójdę już.
O co mu chodzi?
To on chciał, żebym znalazła swoje marzenie.
CERTYFIKAT KUCHARZA KUCHNI KOREAŃSKIEJ
CO ROBI KUCHARZ KUCHNI KOREAŃSKIEJ
- Wygląda pysznie. - Rety!
Czemu zamknąłeś okno?
Co tu robisz?
A co ty robisz?
Co?
- Która godzina? Czas na spotkanie. - Certyfikat kucharza?
Czemu tego szukałeś?
Na-yun, zawołaj Hyeong-chana i Jeong-min.
Uczysz się gotować?
Wolę kuchnię zachodnią.
SZKOŁA KULINARNA HYEREUNG
Witam na warsztatach kulinarnych.
Dzień dobry.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
Dziś nasze pierwsze wspólne zajęcia.
Pierwsze zajęcia zawsze pamiętamy najlepiej.
Pamiętając o tym, upewnię się,
żeby zapewnić wam niezapomniane chwile.
Dziś nauczymy się podstaw krojenia.
Kilku podstawowych technik.
Będziemy kroić rzodkiew, marchew i inne warzywa.
W porządku, noże w dłoń.
Dobrze.
Połóżcie na blacie podkładkę,
a na niej deskę do krojenia.
Pamiętajcie, by trzymać nóż ostrzem na zewnątrz,
żeby się nie skaleczyć.
Dobrze.
Pokroimy rzodkiew w słupki.
Najpierw musimy ją obrać.
Pokrójcie rzodkiew na plasterki o grubości około 0,2 centymetra.
Przygotowując omlet, usuwamy z żółtka chalazę.
Przelewamy białko przez sitko.
Musi być gładkie i bez bąbelków.
Nakładamy cienką warstwę oleju i podgrzewamy patelnię na małym ogniu.
Panie Choi!
- Tutaj! - Siadaj!
Jak się macie?
Kiepsko.
Ostatnio na budowie jest sajgon.
Z tobą pracowało się najlepiej.
Co takiego? Mówiliście, że jestem surowy.
Wolę kogoś surowego.
Ci ludzie nie znają się na branży i nadużywają władzy,
praca dla nich to udręka.
Przecież nie dasz klientom wejść sobie na głowę.
Nabijasz się ze mnie?
Lepiej się przygotuj.
Wleję w ciebie dziś alkohol!
Jestem samochodem. Nie mogę.
Zadzwoń po kierowcę.
Poproszę wodę gazowaną i szklankę.
Oczywiście!
W zamian ja dziś stawiam.
Serio?
Okej!
W takim razie zamiast alkoholu
będę ci wciskał mięso!
- Otwórz buzię! - Rany.
Dobre, co?
Co to? To jest pyszne.
Znam się na rzeczy.
Tutejsze mięso jest inne.
Soczyste!
Filozofia naszego szefa.
„Poczęstuj pracownika pysznym mięskiem,
a praca pójdzie jak po maśle”.
- Hura! - Tak jest!
Wyśmienite.
Myślę, że to za mało.
Poproszę dodatkową porcję boczku i żeberek.
I jeszcze mostek wołowy!
A to co?
Co to takiego? Bierz.
Dziękuję serdecznie.
- Smacznego. - Dzięki.
Nie wierzę, że nie wypiłeś ani kropli.
Jesteś uparty jak osioł!
Wybacz. Mam jeszcze pracę.
Jesteś nieźle zrobiony. Na dziś wystarczy.
Wracaj do domu.
Nie marudź!
Następnym razem przyjdź na piechotę.
O tak.
Jasne.
Do zobaczenia.
- Rety. - Szefie! Tędy!
Kiedy byłem młody, byłem podobny do ciebie!
- Do zobaczenia! - Cześć!
Dzięki za mięsko.
- Dobranoc. - Cześć.
- Aleś ty uroczy! - Co?
Tam.
Chcesz wpaść?
Gdzie pani mieszka?
Mamo, nie jedź!
Seung-hyo?
Co tu robisz?
Dzięki.
Drobiazg.
Wybacz, że cię zaskoczyłem.
Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Czemu siedziałeś pod naszym domem o tej porze?
Nie wiedziałem, co robić. Myślałem.
Co?
Widziałem cię.
Z inną kobietą.
Więc to tak?
Tak.
To mnie uspokaja.
Rety.
Wstydzę się, że mnie widziałeś.
Nie powinienem o to prosić…
ale proszę, na razie nie mów mojej żonie.
I Seok-ryu.
Zrobi awanturę.
Tak…
- I jak? - Niżej.
- Niżej? - Tak.
Musi być widoczny stąd.
- Wygląda dobrze. - Tak.
Kto to?
Ona naprawdę o to pyta?
Chantto Baegi
Nie znasz Lee Chan-wona?
Długo nie było mnie w Korei.
- Jest uroczy. - Jest nie tylko uroczy.
Jeden plakat, a od razu jest piękniej!
Poprawił mi się wzrok!
To jej nowa religia.
- Alleluja! - Alleluja!
Dobry Buddo!
Rozumiem.
Nawet ten kawałek papieru jest lepszy niż mój mąż.
- Oczywiście. - Co?
- Znów się pokłóciliście? - Tak.
Kłótnia ma sens, jeśli cokolwiek da.
Nie mogę niczego oczekiwać po kimś, kto nie zmywa naczyń.
Twój mąż jada wyłącznie w domu?
- Tak! - Matko.
- Wszystkie trzy posiłki? - Tak.
- Rany. - Hej.
Kiedy proponowałam mu wyjście, mówił, że nienawidzi smrodu glutaminianu.
Myślicie, że ile glutaminianu mu dodaję?
Niech się cieszy, że nie trutkę!
No!
Mężowie o tym nie wiedzą.
Żaden z nich.
Może dodajesz za mało.
Dodaję od serca!
Naprawdę?
Zazdroszczę Hye-suk.
Dlaczego?
Oboje pracujecie niezależnie. Mieszkacie osobno i wam z tym dobrze.
Super sprawa!
- To prawda. - Pewnie nawet się nie kłócicie.
Nie kłócimy się.
Ona żyje w innym świecie.
Ja ostatnio rzadko widuję mojego męża.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Kto wie, co on kombinuje?
Wraca do domu nad ranem.
Co? Nad ranem?
Kręci się gdzieś całą noc!
Niektórzy faceci wracają dopiero nad ranem.
- To poważny problem! - Oczywiście!
Skąd ta powaga? To nie tak.
- Ma swoje sprawy… - Sprawy?
Pogrzeby, spotkania klasowe…
- To najlepsze wymówki. - Właśnie.
Matko kochana.
Mi-suk, musisz uważać!
Możliwe, że on cię zdradza!
Co ty wygadujesz?
- A ty co? - Nic ci nie jest?
- Narobiła syfu! - Nie do wiary.
Na ilu pogrzebach był? Na jednym, dwóch, trzech…
Był na trzech pogrzebach.
Wytrzyj się.
Nie!
- To szmata? - Chusteczka.
Nie śmierdzi. Wytrzyj się.
Właśnie. Jesteście ostatnio na urlopie?
Co?
Lokal jest zamknięty.
Co?
Lepiej to sprawdź.
Co powinnyśmy zrobić?
POŻYCZKA KRÓTKOTERMINOWA KREDYT ODNAWIALNY
Cześć.
Hej.
Zaczekaj.
Są tu dwa krzesła. Usiądziesz?
Dziękuję.
Drobiazg. To nie moje krzesło.
Przepraszam,
zwykle się nie wtrącam.
Ale nie powinieneś zostawiać Yeon-du samej.
Yeon-du…
jest na obozie dla przedszkolaków.
Rozumiem.
- Jest na obozie. - Tak.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Ale…
jesz dość późno.
To fakt.
Miałam dyżur, jeździłam po szpitalach.
Nie chciały przyjąć pacjenta?
Tak.
Na pewno o tym wiesz,
pacjentów jest dużo, a lekarzy mało.
Tak już właśnie jest.
Co się stało z pacjentem?
Upewniłam się, że go zbadali i przyjęli.
Dobrze to słyszeć.
Jesteś niesamowita.
Słucham?
Niby dlaczego?
Chcesz mi zamydlić oczy?
Nie. Potrafisz być szczera, ale zarazem uprzejma.
Mam nadzieję, że czasem rzucisz okiem na Yeon-du.
Poproś ją, żeby dała mi kolejną szansę.
Jeśli mówiłeś jej o mnie coś złego, odwołaj to, proszę.
Nic takiego nie robiłem.
W porządku.
Poza tym…
Wybacz, że pytam, ale czy ona
ma też jakąś inną rodzinę?
Mama Yeon-du mieszka daleko stąd.
Myślę, że jesteś świetnym tatą.
Ja?
Tak.
Dobrze ją wychowałeś.
Jest mądra i urocza.
Prawda?
Jest przeurocza.
To najważniejsza osoba w moim życiu.
Oddałbym dla niej wszystko.
Dosłownie wszystko.
Nie musisz.
Mój tata zmarł, kiedy byłam mała.
Wiem, jak to jest.
Kiedy mama poświęcała coś dla mnie,
byłam na nią zła.
Tak tylko mówię.
Będę mogła czasem się z nią pobawić?
Oczywiście,
o ile zechce.
Naprawdę?
Dziękuję. Powiesz mi, co lubi?
Chcę odzyskać jej względy.
- Co lubi Yeon-du? - Tak.
Kiedyś lubiła duchy i zombie.
Co? Jak ty to mówisz?
Dziennikarze powinni mieć dobrą wymowę.
Yeon-du lubi kosmitów. Kosmitów.
Dan-ho?
Ile możesz zwykle wypić?
Co?
Puszkę piwa.
Właśnie widzę.
Rety.
Dan-ho? Co teraz?
Rany!
Muszę odprowadzać pijaka.
Co za porąbany świat!
Gdyby nie był tatą Yeon-du, zostawiłabym go tam.
Dan-ho, nie powinieneś przez jakiś czas pić.
Zostań przy napojach bezalkoholowych.
Chyba nie zamarznie na śmierć?
Oszalałaś?
Tak mnie witasz po ciężkiej pracy?
Po pracy? Pracowałeś?
Dokąd chodzisz po zamknięciu knajpki?
Co ty kombinujesz?
Wziąłeś kredyt odnawialny?
Wypłaciłeś gotówkę?
Masz oczy. Patrz.
Kiełki fasoli z wyprzedaży.
Boczek wieprzowy za 9000 wonów.
Paliwo za 3180 wonów!
Musimy oszczędzać, więc pilnuję każdego drobiazgu!
Jak mogłeś?
Jak mogłeś znowu tak skrewić?
Jestem.
- Mamo, co jest? - Nie daję rady z twoim ojcem.
Jestem u kresu.
Tato, o co chodzi?
To nic takiego.
Zamykasz lokal i nie ma cię całą noc.
Znowu te pieniądze!
Dlaczego?
Znów podżyrowałeś komuś kredyt?
Nie.
Zaczekaj…
Chodzisz do kasyna?
Nie, to nie tak.
W takim razie…
- Masz romans? - Kochanie!
Naprawdę mi nie ufasz?
Mam ci ufać, kiedy tak się zachowujesz?
Oskarżasz mnie…
Jak możesz za każdym razem przypierać mnie do muru?
Nie miałem wyboru.
Naprawdę nie miałem.
Tato, co się dzieje?
Miał miejsce wypadek.
Przepraszam?
Tak?
Słucham?
Znalazłem coś w jedzeniu.
Włos. Proszę spojrzeć.
Niemożliwe.
- Przepraszam! - Serio?
Poparzył się pan?
Powinieneś bardziej uważać!
- Pojedziemy do szpitala. - Zostaw mnie!
Nie chcę, by się panu coś stało.
Oczywiście, że coś mi się stało!
Do tego mój zegarek…
Przestał chodzić.
- Zegarek? - No nie!
Zegarek… Przepraszam.
Myślisz, że przeprosiny wszystko załatwią?
Kosztował 30 milionów wonów!
Naprawdę?
Tak naprawdę to więcej.
Pieniądze nie wystarczą, by kupić taki zegarek.
Najpierw musiałem stworzyć historię transakcji,
kupując inne produkty tej marki.
To luksusowa marka najwyższej klasy.
To znaczy,
że nawet jeśli oddasz mi te pieniądze, nie kupię takiego zegarka.
Nawet go nie dotykaj.
Rozumiem.
Pokryję koszty naprawy.
Zepsuł mi drogi zegarek, a teraz chce pokryć koszty naprawy.
Rzecz w tym,
że kupił go tydzień temu.
To nówka sztuka.
Co w takim razie…
Oddaj pełną kwotę, zanim cię pozwę!
- Wkurzasz mnie. - Jejku.
Proszę pana…
KIEROWCY DO WYNAJĘCIA
Przypisano trasę. Proszę dotrzeć na miejsce.
Zamawiał pan kierowcę?
Tak.
Przepraszam.
Proszę.
Jesteśmy na miejscu.
Proszę pana.
Halo!
Proszę pana!
- Aleś ty uroczy! - Co?
- Gdzie pani auto? - Auto? Jest gdzieś tam?
Tam!
Chcesz wpaść?
- Gdzie pani mieszka? - Ja?
Jesteśmy.
Pani kluczyki.
Ale ty mnie wkurzasz.
Dobranoc.
To ja.
Wpłaciłem 20 milionów wonów.
Proszę je przyjąć.
Resztę jakoś zdobędę.
Proszę dać mi jeszcze kilka dni.
Żeby im zapłacić, wypłaciłeś pieniądze z naszego konta?
Wziąłeś pożyczkę
i dodatkową pracę?
Wszystko sam…
Jesteś idiotą?
Masz w ogóle rozum?
Wiem, że masz mnie za idiotę.
Patrzysz na mnie z góry.
Kiedy?
Cały czas.
Zawsze chodzi o pieniądze.
Tylko o tym ze mną rozmawiasz.
Gdybym ci powiedział,
co byś o mnie pomyślała?
A jeśli musiałbym zamknąć lokal?
Straciłbym nawet te drobiazgi,
które zarabiam teraz.
Kim bym dla ciebie był?
Jedyne, co umiem…
Potrafię jedynie robić tteokbokki.
Kim byłbym bez tego?
Co rodzina miałaby ze mnie?
Nie mam niczego innego.
Tato…
Zrobię wszystko, by oddać te pieniądze.
Kto cię prosił?
- Nie o to teraz chodzi… - Mi-suk, przestań na mnie krzyczeć!
Mnie też to boli.
Naprawdę.
Wrócę później.
Mamo.
Tato!
Hej, dlaczego ty…
Nic ci nie jest?
Tato.
Wszystko gra.
Nic mi nie jest.
Zawsze naklejałeś mi plastry, kiedy byłam mała.
Teraz ja naklejam je tobie.
Dorosłam, co?
Przepraszam, Seok-ryu.
Za co?
To ich wina.
Chodźmy na policję.
Oni sobie robią jakieś jaja.
Nie możemy tego zgłosić.
Zamkną nam lokal za nieprzestrzeganie zasad higieny.
Nie nadaję się na ojca.
Mam piękną córkę,
której nigdy nie kupiłem niczego ładnego.
Nie mogłem nawet wysyłać ci kieszonkowego.
Mimo wszystko wciąż…
musisz martwić się o moje pieniądze.
Pieniądze to nie wszystko. To miłość się liczy.
Co ze mną? Jestem bezrobotna.
Nadaję się na twoją córkę?
O czym ty mówisz?
Hej! Jesteś…
Zawsze będziesz moją córką.
Tego nie da się cofnąć.
Zawsze nią będziesz.
I wzajemnie.
Bae Geun-sik zawsze będzie moim tatą.
SZANTAŻ POLICJA
PRZESTĘPCY
Nie możemy tego zgłosić.
Zamkną nam lokal za nieprzestrzeganie zasad higieny.
Szlag, nie mogę zrobić ani tego, ani tego.
Zaraz oszaleję.
„Zupa, włos, zegarek”.
Gdybyśmy tylko mieli w lokalu kamery…
Kamery!
NADZWYCZAJNE PRANIE
Dzień dobry!
Hej, Seok-ryu!
- Masz coś do wyprania? - Nie.
Mogę zerknąć na nagranie z waszej kamery?
- Ty też? - Był tu ktoś jeszcze?
Seung-hyo już tu był.
O co chodzi?
BAE SEOK-RYU
- Jesteś synem właściciela? - Tak.
Poparzenie zeszło?
Jasne, że nie.
Najpierw zegarek. Poparzeniem zajmiemy się potem.
Dobrze.
Pozostała kwota.
Twój ojciec mówił, że nie załatwi pieniędzy.
Musiałeś na to ciężko zapracować.
Zanim weźmiesz pieniądze,
mogę zobaczyć zegarek, który zepsuł mój ojciec?
Zegarek? Po co?
Skoro i tak musimy za niego oddać,
chcę chociaż zobaczyć,
jak wygląda taki drogi zegarek.
Pewnie, że tak.
W porządku.
Sam nigdy sobie takiego nie kupi.
Czyli to ten zegarek. Rety.
Audemar Constantine Philip Mills.
Musiał gdzieś o nim słyszeć.
Pewnie. To najlepsza marka na świecie.
No, no…
Mam taki sam.
Co?
Ciekawe.
Niedawno dostałem nagrodę.
Dostałem go w prezencie od sponsora.
To nowy model, który dopiero wyszedł.
Numer seryjny zaczyna się od 245D.
Ale… ten tutaj nie.
Zaczyna się od 215D.
- Różni się? - Nie wiem.
Chronograf wygląda tandetnie.
A ten niebieski kolor jest jakiś blady.
Stal powinna być szczotkowana.
Czemu się tak świeci?
Rany. To tania podróba.
Skąd go masz?
Co ty tam wiesz?
Wiecie, co to za miejsce?
Zróbmy zbliżenie.
Właśnie.
Co jest? Kim ty jesteś?
Oglądaj. Robi się ciekawie.
Okej.
A więc to tak?
Rety.
Przygotowaliście włos, żeby włożyć go do zupy.
Zawołaliście właściciela,
by specjalnie rozlać przy nim zupę.
Rety.
Musicie mieć doświadczenie.
No i?
To nagranie to żaden dowód.
Właśnie.
My nagrywaliśmy wszystko. Włos i zepsuty zegarek!
Dowód?
Dobrze, że mówisz.
Widzicie godzinę? Jest 11.59.
Spójrzcie.
To znaczy, że do lokalu weszliście po 12.
Więc dlaczego zegarek jest zatrzymany na 11.45?
Dlaczego?
Było sprawdzić.
Zamknij się.
Cześć. Wybaczcie spóźnienie.
Co tak długo? Czekałem.
A to co za jeden?
Pracujesz z nim?
Przedstawię się.
Kang Dan-ho z Dziennika Chungwoo.
Naprawdę chciałem was poznać.
Dostałem od kogoś cynk.
Skąd w tym nagraniu taka dobra jakość?
Z pralni ginęło mnóstwo ubrań.
- Właściciel zainstalował dobrą kamerę. - Kumam.
Ale nie o to chodzi.
Wykorzystałem zdjęcie, by ich zidentyfikować.
Jasne.
Twierdzili, że ich kanał ma 100 000 subskrybentów.
Ale to bzdura.
Mają pusty kanał z 30 subskrybentami.
Wykorzystują go pewnie jako przynętę.
Myślę, że oszukali więcej osób.
Też tak sądzę.
Starszych ludzi…
Którzy nie używają NerTube'a…
Drobnych przedsiębiorców.
Co robisz? Ej!
Wiedziałem.
Żadnego poparzenia.
Właściciel też się oblał, ale nic mu nie było.
W okolicy było więcej takich przypadków.
Tacy obrzydliwi tchórze
żerują na słabych i bezbronnych.
Ostatni zepsuty zegarek był w restauracji z gomtang.
Bransoleta pachnie zupą na kości wołowej.
Proszę pani?
Tak, Seung-hyo?
Przepraszam. Prezesie Choi.
Dziękuję, że mogłem użyć projektora.
Kamera zarejestrowała ich twarze, prawda?
Oczywiście!
Mamy przesrane.
Dan-ho!
Zaczekaj na mnie!
- Zadzwoń potem! - Dobrze!
Zostaw mnie!
Co on taki szybki?
W tym tempie chciałeś zdobyć materiał?
Rany.
Uważaj.
Nic ci nie jest? Hej.
Hej.
Szlag.
Hej.
Jak śmiałeś oszukać mojego tatę?
Coś ty za jedna?
Cholera.
Nic ci nie jest?
- Wszystko gra? - Tak. Nic mi nie jest.
Krwawisz z nosa…
Gnojek.
To nie przez niego.
Przesadziłam z pracą. Jestem zmęczona.
Powstrzymaj krwawienie.
Pobrudzę ci krawat. Nie jest drogi?
To nieistotne.
Co tu robisz? To niebezpieczne.
A co z tobą? Ledwo zdjęli ci gips,
a ty od razu kopiesz z półobrotu.
Serio?
Jej!
- To ty okradłeś mojego tatę, łajzo? - Tak, to on.
Broń honoru naszej rodziny.
Nie! To jakieś nieporozumienie.
Zabij go!
Co?
Złapaliście ich?
Już.
Zaraz będę.
Kto to był? Co jest?
Złapali tych oszustów.
To kanciarze.
Idę na komisariat.
Co ty wyprawiasz?
Czemu mnie bijesz?
Boli?
To wciąż za mało!
Kochanie…
Za co to?
Tylko tteokbokki?
Jedyne, co umiem…
Potrafię jedynie robić tteokbokki.
Kim byłbym bez tego?
Co rodzina miałaby ze mnie?
Nie mam niczego innego.
Nie wiesz, jak wyjątkowe są te tteokbokki?
Spędziłeś w kuchni lata.
Wychowaliśmy dzieci na tym cudownym jedzeniu.
Tylko tteokbokki?
Jak możesz tak mówić?
Mi-suk…
Nie masz nic innego?
A my?
Czy ja, Seok-ryu i Dong-jin nic dla ciebie nie znaczymy?
Jesteście dla mnie wszystkim.
Jesteście dla mnie za dobrzy.
Nie pragnę niczego wielkiego.
Chcę tylko dbać o naszą rodzinę. Żebyście byli szczęśliwi.
Ale to takie trudne.
Czemu zwykłe życie jest takie trudne?
To najlepsze marzenie na świecie.
Najbardziej wartościowe.
Ale wiesz, że marzenia się spełniają?
Mi-suk, przepraszam.
I dziękuję.
Chodź.
Ważne, że rozumiesz.
Nie płacz już.
Chodźmy na komisariat.
Pójdziesz ze mną?
Oczywiście. Zawsze razem.
Będziemy chodzić na pikniki i podziwiać kwiaty.
Odwiedzać się nawzajem w szpitalu.
Czy to niebo, czy piekło,
czy gdziekolwiek trafimy,
w zaświatach będziemy razem.
Bo jestem twoją żoną.
Jesteśmy rodziną.
Dobrze. Chodźmy razem.
- Idziemy. - Zaczekaj.
Wezmę to. Pozabijam te łachudry.
- Kochanie. - Co?
Zamkną cię.
Chodź siedzieć ze mną.
Kocham cię.
- Potrzebuję ich! - Nie ma czasu. Chodź.
KOMISARIAT POLICJI HYEREUNG
Tata zaraz będzie.
Dobrze.
Dam go do pralni i ci oddam.
Zapomnij. Możesz go wyrzucić.
Masz za dużo pieniędzy? Tak nie można.
To nie potrwa długo.
Rób, co chcesz.
Dzięki za dzisiaj.
Nic nie wiedziałam o tacie.
Cieszyłam się, że znalazłam to, co chcę robić.
Jesteś lepszym człowiekiem.
Zawsze byłem lepszy. A twój tata nie jest mi obcy.
A co ze mną?
Czy jestem ci obca?
- Co? - Ostatnio jesteś jakiś chłodny.
Unikasz mnie?
Martwi mnie, kiedy tak jest.
Dziwnie się zachowujesz. Nie tak, jak kiedyś.
Czasy się zmieniają.
Jesteśmy dorośli.
Ty masz swoje życie, a ja swoje.
Nie możemy tkwić w przeszłości.
Przestań pukać mi w okno, to dziecinne.
Szanujmy swoją prywatność.
Pójdę już.
Przestań pukać mi w okno, to dziecinne.
Szanujmy swoją prywatność.
Czy gdybym mógł zdławić swoje uczucia,
czułbym się przy tobie komfortowo?
SZKOŁA KULINARNA HYEREUNG
Jestem zawodową kucharką,
więc ludzie pytają mnie, co zrobić, by ich jedzenie smakowało lepiej.
Zawsze odpowiadam to samo.
Jeśli myślicie o osobie, dla której gotujecie,
jest przyjemniej, a jedzenie jest smaczniejsze.
Dziś będziemy się dobrze bawić przy przepysznym daniu,
jakim jest jijim nureumjeok.
Co?
KUCHNIA KOREAŃSKA JIJIM NUREUMJEOK
Wystraszyłaś mnie.
No co?
- Co tu robisz? - Czekałam na ciebie.
- Dlaczego? - Pomogłeś mojemu tacie.
Chciałam ci się odwdzięczyć.
Proszę.
Co to?
Moje pierwsze dzieło z warsztatów.
Czemu mi to dajesz?
Bo lubisz to danie.
Seung-hyo, może zjesz japchae?
Masz ochotę…
Co my poczniemy?
Nie tknie koreańskiej kuchni.
Zrobiłam dania świąteczne, ale jemu nic nie smakuje.
Znowu jadł tosty z jajkiem.
Przyzwyczai się.
Powinnam była gotować koreańskie dania we Francji.
Zjedz. To jest dobre.
Nie.
Nie przypomina ci tęczy?
Tęczy?
Tak, to tęcza.
Tęcza.
Powtarza słowo „tęcza”.
Rety! Hye-suk!
Seung-hyo je! Tęcza!
Rajuśku! On je!
Było karmić go czymś więcej.
Szaszłyki w kolorach tęczy.
Pierwsze koreańskie danie, jakie tu zjadłeś.
Czemu to pamiętasz?
Nie pamiętam. Po prostu…
Tak wyszło.
Przyjaźnimy się od lat.
Wiem o tobie więcej niż twoi rodzice.
Ty mnie znasz?
Ty?
- Co? - Seok-ryu…
Wspomnienia nic nie znaczą.
To przeszłość.
Przestań mnie nimi zadręczać.
Czemu mówisz to w ten sposób?
Jestem popychadłem?
Mówiłem ci. Nie jesteśmy dziećmi.
Jesteśmy po trzydziestce.
Nie mamy po pięć lat. Czemu za mną łazisz?
Czemu nie możesz się odczepić?
Nie łażę za tobą.
Błagam.
Zostaw mnie w spokoju.
Nie wtrącaj się do mojego życia.
Nie!
Będę się wtrącać, kiedy chcę!
Prosiłeś mnie o zgodę, żeby do mnie wpadać?
Dalej będę się wtrącać do twojego życia.
Jesteśmy blisko. Mam do tego prawo!
Nie wkurzaj mnie!
Zarówno wtedy, jak i teraz,
nie możesz przestać…
Czuję, że…
przez ciebie oszaleję!
Znam wszystkie pierwsze razy Seung-hyo.
Proszę.
Najpierw łaźnia.
- Potem napój. - Tak!
Spróbuj. Jest dobre.
Pierwsze bananowe mleko.
Dobre, prawda?
Nie chcę!
Pierwszy raz na basenie.
Co jest?
- Choisseung? - Czemu patrzysz w ziemię?
Co jest? Jakim cudem jesteś wyższy?
Coś ty jadł na tych wakacjach we Francji?
Pierwszy raz, kiedy był ode mnie wyższy.
Porażka.
Moja kolej?
Płyniesz na bezludną wyspę.
Jakie trzy rzeczy zabierasz?
Krzesiwo, destylator do wody i scyzoryk.
Jaka poważna odpowiedź.
Teraz ja.
Choisseung?
Podoba ci się ktoś?
Podoba.
Ktoś mu się podoba!
To prawda.
Kto?
Studiuje architekturę?
Chyba wiem. Chodzi do naszej szkoły?
Jest w tej samej klasie?
Nie wiem.
Kto ma wiedzieć, jeśli nie ty?
Nie wiedziałam tylko,
kim była jego pierwsza miłość.
Hej.
Zatrzymaj się.
Hej!
To, co wtedy mówiłeś…
Co miałeś na myśli?
PIERWSZA
PIERWSZA MIŁOŚĆ
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Co tu w ogóle robisz?
Do tego właśnie teraz.
Musimy zabić gnoja.
Ja bardziej chcę go zabić.
Zabiję łajdaka i pójdę siedzieć.
Bydlaku!
Przyszedłeś zjeść w hotelu.
Świetny biznesmen.
Nie wymawiaj jej imienia.
Nie pokazuj się więcej.
Między wami koniec.
Seung-hyo, musisz uwolnić się od nieodwzajemnionej miłości.
Nawet ja cię nie uratuję.
Nie będę tego przedłużać.
Tym razem to powiem.
Napisy: Jakub Jadowski