MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Jestem ciekawa.
Hipotetycznie.
Powiedzmy, że znów mógłbyś pływać.
Gdyby to było możliwe,
wciąż byłbyś architektem?
Tak.
Naprawdę?
Oczywiście.
A ty?
- Co? - Hipotetycznie.
Gdybyś mogła cofnąć się w czasie.
Czy gdybyś mogła wrócić do Greipa,
zrobiłabyś to?
Nie.
Jeszcze jedno.
Hipotetycznie.
Gdybyś mogła cofnąć zerwanie zaręczyn,
zrobiłabyś to?
Nie.
Nie cofnęłabym tego.
W porządku.
Ej.
Serio? Mam cię teraz zabić?
No nie!
Ej!
Już dobrze!
Po co ci tyle ubrań?
W pracy dużo podróżuję. Mam w aucie ubrania na zmianę.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Aleś ty niziutka.
Obraziłeś mnie przy pomocy trzech słów. Jesteś okrutny.
Taki rozmiar miał twój mundurek, kiedy zaczynaliśmy liceum.
Rękawy podwijałam dwukrotnie, a spódniczkę trzykrotnie.
Mama liczyła na zbyt wiele.
Myślała, że urosnę jak modelka.
A skończyłaś jako krasnal.
Nie patrz na mnie z góry, kiedy tak mówisz.
Wkurza mnie to.
A do gimnazjum byłam wyższa od ciebie!
Tak, Ziemia bardzo cię lubi.
Twoje ciało tak działa na grawitację, że…
- Ty… - Nie chcesz tego otworzyć?
- Dawaj. - Postaw nogę.
Cholera.
Werble!
Witamy na ceremonii otwarcia kapsuły!
Nie siedź tak. Staram się!
Już tam zajrzałem, więc się nie jaram.
Zdrajca.
Właśnie. Powinniśmy zadzwonić po Mo-eum.
Potem zadzwonisz.
Masz rację.
Otwieram.
Są tylko dwa listy.
To twój? Gdzie list Mo-eum?
Dziwne. Co jest?
- Nie było nic więcej? - Nie wiem. Czytałem tylko twój.
Może wpadł do wody?
Wtedy te dwa byłyby mokre, matołku.
Przeczytajmy najpierw swoje.
Poczujmy tę żenadę.
DO BAE SEOK-RYU
Byłam beznadziejna.
Ile te naklejki musiały kosztować?
Byłam humorzastą nastolatką.
„Zdarza mi się płakać”?
„Pierwsza”? Byłam zdrowo walnięta.
Uważałam, że bycie pierwszym to jedyny narkotyk, jaki mogę brać.
Spójrz na to pismo. Niczym hieroglify.
Media społecznościowe dużo napsuły.
- Już? - Słucham?
- Co do siebie napisałeś? - Nic takiego.
Pokaż. Czytałeś mój.
- No pokaż! - To nic ciekawego!
- Czemu go chowasz? - Co?
Obsmarowałeś mnie tam?
- A jak! - Zaczekaj!
Zabiję cię!
Stój!
Seung-hyo! Stój!
Zabiję cię!
Wracaj!
Wracaj tu!
Ty gnojku!
Szlag. Nie mam siły.
Poczułam krew!
Co on tam napisał?
Ej!
Rety, jaki on szybki.
Zmęczyłam się.
DZIESIĘĆ LAT
POWIEDZIAŁEŚ SEOK-RYU, CO CZUJESZ
Powiedziałeś Seok-ryu, co czujesz, prawda?
Chyba zwariowałem.
Co miałem jej powiedzieć?
Rany.
Zaraz oszaleję.
Byłem młody. Humorzasty. Nie wiedziałem, co robię.
Coś czułem.
Czułem to.
Ale jak mogłem zostawić dowód?
Miałem chwilowe zaćmienie.
Ale było, minęło.
Te uczucia to przeszłość.
Teraz nie czuję nic.
Naprawdę. Czułem coś do niej.
Ale już nie czuję.
Kiedy, gdzie i jak.
Zapomniałam dodać „co”.
Nie napisałam, o czym marzę. Żadnej podpowiedzi.
ODCINEK 4 PAST PERFECT
Co jest? Kwiaty zamiast śniadania?
Czy człowiek żyje tylko jedzeniem?
Żyjemy też nastrojami i uczuciami.
Ładne, prawda?
Nie jesteś sobą. Podasz mi ryż?
Jasne.
Pożycz mi 300 000 wonów.
Po co ci aż tyle?
Zmarł ojciec Kwang-mana.
W ramach kondolencji.
W obecnej sytuacji nie możemy tyle dać.
- Daj 200 000 wonów. - To mój przyjaciel.
To Kwang-man.
Mieszka na Czedżu, nie pojadę tam.
Przynajmniej okażę szczerość.
Nic ci nie dam. Nie mam pieniędzy.
Więc za co kupiłaś te głupie kwiaty?
In-suk mi je kupiła!
Sama boję się kupić szpinak!
Miałabym kupić sobie kwiaty?
To bez sensu.
Kiedyś zrywał dla mnie kwiaty na ulicy.
- Nie będziesz jadł? - Nie!
Nie stać mnie na jedzenie!
Wychodzisz?
Właśnie przyszedłem. Gdzie Seung-hyo?
Poszedł już do pracy.
- Wybierasz się gdzieś? - Do pracy.
Już? Skończyła ci się przerwa?
Zostało mi kilka dni. Idę tylko w odwiedziny.
Tak?
Kiedy dowiem się,
kiedy mam wyjechać,
dam ci znać.
Nie musisz mnie co chwilę pytać.
Nie o to mi chodziło.
Już późno.
No tak…
Niedługo znowu wyjedzie.
Co to miało być?
Nie widzisz mojej twarzy? Tu jest napisane „nie zadzieraj ze mną”.
Raczej „mam pyzatą buźkę”.
Idź sobie.
- Dokąd idziesz? - Do biblioteki, a co?
No to cześć.
Co?
Nie jesteś ciekaw, czemu tam idę?
- Możesz zapytać! - Po co?
Mam niesamowity plan! Nie chcesz zobaczyć?
ENCYKLOPEDIA ZAWODÓW
Odkrywam siebie. Od dziś szukam swojego marzenia.
Szukasz go w książce?
Nauka przychodzi mi łatwo.
Trochę już przeczytałam.
Może perfumiarz? Brzmi fajnie.
Nie? A może…
Zegarmistrz! Prawdziwy rzemieślnik.
Nie? No to…
Może coś niespotykanego, na przykład hodowla żuków?
A może otworzę sklep z antykami?
Widziałam kiedyś serial o szachistach, to było super.
Bierz i idź.
Wiem, że chodziło ci o darmową kawę.
To takie oczywiste? Wszystko dziś takie drogie.
Macie naprawdę ładną kuchnię.
Nikt z pracowników z niej nie korzysta.
Kuchenka aż lśni.
Fakt. Wygląda jak nowa.
Hej, Seung-hyo!
Dzień dobry.
Uszczypnij mnie w policzek.
Nie wypada.
Nie bądź taki!
Muszę wiedzieć, czy to nie sen!
- Może ja to zrobię. - Nie!
Dobrze.
Seung-hyo.
Dzwonili z Greipa.
Greip buduje nową siedzibę w Seulu.
Chcą projektu od nas i Hwawoon Architecture.
Hwawoon to jedna z największych firm.
Ale my jesteśmy nowi.
Kojarzysz Jin-kyu, mojego kolegę?
Tak, jest architektem w Stanach.
Często współpracują z Greipem,
tym razem zajmują się projektem w Korei.
Szukają miejscowej firmy do współpracy i polecił nas!
Naprawdę?
Tak, dostaliśmy maila od Greipa!
Mój strach przed angielskim jest nieuleczalny.
Seung-hyo, rozumiesz to?
- Rozumiem. - Musimy odpowiedzieć.
- Musimy? - Co?
Wolisz zostawić wiadomość jako przeczytaną?
Coś tam umiem.
Ale ty byłeś w Stanach.
To było dawno temu.
Nie znam języka biznesowego.
Co teraz?
Zatrudnimy tłumacza?
Greip ma światowe standardy.
Od wysokości sufitu po oświetlenie.
Nasze procedury są skomplikowane,
więc wszystko przedyskutujemy.
Umiejętności interpersonalne są kluczowe.
Wiadomość wysłała Jennifer.
Jest naprawdę skrupulatna.
Chwila!
Pracowałaś w Stanach.
To było u nich?
Tak, w Greipie.
Rety.
Masz czas, żeby nas uratować?
- Słucham? - Ile?
Ile bierzesz jako pracownik na pół etatu?
Przestań. Robisz mi wstyd.
Przepraszam. Jestem zajęta.
Szukam czegoś.
Właśnie, jest zajęta.
To pilna sprawa.
Proszę.
Zrób nam przysługę. To dla nas bardzo ważne.
Zapiszę się na lekcje angielskiego.
Seung-hyo, zamknij się.
Jesteś przyjaciółką Seung-hyo.
Czemu mnie wykorzystujesz? Nie przejmuj się nim.
- Coś poradzimy. - Nie.
- Zrobię to. - Co?
Seok-ryu.
Pomogę wam.
- Szpiegujesz ich? - Rety!
Obawiam się o potencjalny skandal.
Na-yun, nawet mi nie mów.
„Nie ma przyjaciół przeciwnej płci”.
Jesteś tego typu osobą?
Milenialsi i generacja Z nie mogą tak myśleć.
Panie Yoon, to też pańskie pokolenie.
- Słucham? - Jest pan milenialsem.
Urodził się pan między 1981 a 1996.
Serio?
Więc jesteśmy w tej samej grupie wiekowej.
Wciąż jestem młody.
Musiał pan zatrudnić jego przyjaciółkę?
To córka przyjaciółki jego mamy.
Na jedno wychodzi!
Możesz krzyczeć, ile chcesz. Jesteśmy z jednego pokolenia.
To nie problem? Znów będziesz mieć do czynienia z Greipem.
To prawda.
Więc czemu się zgodziłaś?
Z mojego powodu?
Oczywiście.
Już 18. Nie wracasz do domu?
Mam mnóstwo pracy.
Powinniśmy coś zjeść.
Zjadłeś dziś tylko kanapkę.
Nie jestem głodny.
Nie pomijaj posiłków! Tu chodzi o przetrwanie!
Idź, jeśli masz marudzić. Zrobiłaś już swoje.
Nie.
- Co robisz? - Czytam komiksy.
Zaawansowany sposób na szukanie siebie.
„Jeden główny bohater”.
Tu mamy pisarza i modelkę.
„Bycie cool to jedyna broń dostępna dla bezbronnych”.
„Koszykarze z Liceum Wonjoong”.
- Może koszykówka? - Nie umiesz grać.
Nie muszę. Mogę być trenerką.
Znowu to samo.
- Ej! - Co?
Lubisz swoją pracę? Jest warta 24 godzin głodówki?
Mogę głodować 72 godziny.
WICEMIN. KWAK SE-HWAN
Jak to jest być wiceministrem?
Usiądź, napij się.
Earl grey?
W Wielkiej Brytanii zmienił ci się smak.
Jestem już stary. Kawa źle wpływa na mój żołądek.
Wiedziałeś?
Byłeś nazywany Colinem Firthem ministerstwa.
Kiedy się poznaliśmy, byłeś raczej jak Alain Delon.
Przyszłaś mnie obrażać?
Wspomnieli o nas obojgu.
Ale tylko ja dostałem pracę. To zemsta?
Co takiego?
Nie dla mnie praca w biurze.
Chcę podróżować.
Tak, pasuje to do ciebie.
Gdzie wyślesz mnie tym razem?
Jestem w Korei już prawie dwa miesiące.
Już? Jak ten czas leci.
Zaczynam się niecierpliwić.
Trudne rejony też mi odpowiadają. Wyślij mnie gdziekolwiek.
Będę ciężko pracować.
Jasne. Porozmawiam z ministrem.
Chodźmy coś zjeść.
Pewnie.
Mi-suk!
Suk!
Hye-suk! Ale fart. Podrzuć mnie.
Byłaś na zakupach?
Tak jest, gdy prowadzisz knajpkę. Jadłaś już kolację?
Nie.
Zapraszam.
Przygotuję ci orlicę. Zasmakuje ci.
Coś ty. Będę tylko przeszkadzać.
Jedna osoba więcej, jedna mniej. Nie przeszkadzasz.
Zadzwoń do męża.
Po co? Jest zajęty.
Twój mąż nie jada w domu?
Teraz ma natłok klientów. Lepiej niech nie wraca.
Czemu swędzi mnie ucho?
Żona znowu mnie obgaduje?
Tu jesteś.
Witam, profesorze!
Powinienem czekać na klientów,
ale nikogo nie ma.
Mogę coś zamówić?
W domu nic nie ma.
Czemu mówisz to takim głosem? Zapraszam.
Hej.
Napijesz się soju?
Chętnie, ale czy ty nie jesteś w pracy?
To żaden problem. Mogę już zamknąć knajpkę.
Pozwól.
Co za zaszczyt.
Najlepszy profesor medycyny ratunkowej w kraju nalewa mi soju.
Przestań.
Nie musisz być w pracy?
Ciągle jesteś zajęty.
Ostatnio dzieciaki mnie zastępują.
To już te lata.
Masz szansę odpocząć. Czym się martwisz?
Czy po tym, jak zemdlałeś, miałeś jakieś objawy?
Nie, nic.
Dzięki tobie radzę sobie świetnie.
Ale łatwo nie jest.
Nie?
Żona ciągle mnie dręczy.
Nowy dzień, nowe rany.
Gdybym tylko dobrze zarabiał,
nie lekceważyłaby mnie.
Zazdroszczę ci.
Niepotrzebnie. Ile pieniądze naprawdę są warte?
Co za arogancja.
Nienawidzę cię.
Łajzy, które mają…
Ludzie, którzy mają wszystko, tak właśnie mówią.
Ale ci, którzy nie mają nic, znają wartość pieniądza.
Potrzebujesz pieniędzy, by być wielkodusznym.
Powiedzmy, że idę kupić owoce.
Mandarynki za 5000 wonów
nie umywają się do hallabongów za 10 000 czy 20 000.
Stać mnie tylko na mandarynki. Podobnie z lodami.
Nie kupię litrowego kubełka. Kupuję tylko pojedyncze lody.
Taiyaki z wyższej półki! Zawsze wyglądają pysznie.
Ale kupuję tylko te tańsze.
Zazdroszczę ci.
Co?
Czemu ja nigdy nie pomyślałem, by coś przynieść do domu?
Bo jesteś zajęty.
Napijmy się.
Pewnie.
To ty, prawda? Ratowniczka Jung Mo-eum?
Potłuczone szkło nad rzeką Han?
Chwila. Ciastka.
Smakowały ci?
Tak.
Skąd wiedziałeś, że tam pracuję? Nie przedstawiłam się.
Poszperałem.
Zawsze pamiętam, by się odwdzięczyć.
Rozumiem.
Właśnie…
- Mieszkasz w okolicy? - Tak.
Przeprowadziłem się tu.
- Miło cię widzieć. - Naprawdę?
Wybacz, długo będziesz trzymał tę puszkę?
Wystarczy, że ją puścisz.
Dopiero mówiłeś o wdzięczności.
Nie dasz mi się napić?
Wdzięczność jest dla mnie bardzo ważna.
Ale to inna sytuacja.
Masz mocny uścisk.
W końcu nazywam się Kang Dan-ho.
Trafnie cię nazwali.
W takim razie ja też się nie poddam.
Ja dotknęłam puszki pierwsza.
To mój ulubiony napój.
Zimny i orzeźwiający.
Jakby na twoim języku wyrósł las.
Też go piję, by się odprężyć po pracy.
Kocham ten napój. Piję go od 20 lat.
Ja piję go od 21 lat.
Mo-eum?
Pan Kang?
Pan Choi?
Wprowadziłeś się do naszej okolicy, ciekawe.
Nie sądziłem, że znów na siebie wpadniemy.
Naprawdę pracujesz dla Chungwoo Daily?
- Nie udajesz? - Udzielałem mu wywiadu.
- Chcesz zobaczyć? - Nie.
Nie do wiary, że znasz Seung-hyo i Mo-eum.
Świat naprawdę jest mały.
To chyba przeznaczenie, wypijemy za to?
Brzmi dobrze.
Co za bzdura.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Dzięki za napój.
Nie oddałem ci go.
Zapłaciłaś za niego, kiedy witałem się z architektem.
Macie podobny gust.
I to w małych sprawach.
Doprawdy?
Widzimy się pierwszy raz, ale skądś cię kojarzę.
Nie było mnie w Korei przez dziesięć lat.
Może po prostu jestem ładna?
Więcej tak nie mów.
- Ktoś się wkurzy. - Masz jakiś problem?
- Co? - Pytał cię ktoś?
Nieważne.
Przepraszam. Musiałem się pomylić.
Jesteście przyjaciółmi z dzieciństwa?
Można tak powiedzieć.
Nasze mamy były przyjaciółkami.
Z liceum.
Trzymamy się razem od dziecka.
Jakimś cudem do dziś.
Brzmi fajnie.
Zawsze zazdrościłem ludziom
przyjaciół z sąsiedztwa.
Gdzie mieszkałeś?
Słucham?
Tu i tam.
Mam pilną sprawę. Muszę iść.
Tak nagle?
- Do następnego razu. - Co?
Do zobaczenia.
- Cześć. - Co?
Co się stało?
Powiedziałem coś nie tak?
Podejrzane.
Dalej nie ufasz ludziom?
Czemu tak nagle uciekł?
Nie chciał powiedzieć, gdzie mieszkał.
Nie chciał rozmawiać na tak osobisty temat.
Właśnie! Mo-eum.
Pamiętasz, jak zakopaliśmy kapsułę czasu?
Tak.
Ostatnio ją odkopaliśmy.
Aha.
Twojego listu nie było.
Tylko tyle?
Wykopałam ją. Byłam ciekawa.
Kurde. Mo-eum nas zdradziła!
Pamiętasz, co pisaliśmy?
Nie zaskoczyłaś mnie. Typowa Seok-ryu.
A jeśli chodzi o Seung-hyo…
Nie pamiętam.
Ależ jesteście szczerzy!
Otworzyliście ją w końcu?
Wiesz, co zrobił Seun-hyo? Przeczytał mój list,
a nie chciał pokazać swojego!
- Serio? - Tak.
Halo?
Miałem zadzwonić. Tak.
Dobrze, że nie marzył o aktorstwie.
Czy Mo-eum pamięta, co napisałem?
Nie, to niemożliwe.
Nie pamięta. Szlag.
Bezpiecznej drogi.
Wszystko gra?
- Tak. - To dobrze.
Pilna skarga.
Skargi bywają trudne.
Dobra robota.
- Tak. - Brawo.
Nie wstajesz?
Rety.
Która godzina?
Już dziewiąta, głupku!
Czemu budzisz mnie tak późno? Muszę brać się do pracy!
Skoro tak ci na niej zależy, czemu wczoraj zamknąłeś wcześniej?
Kto ci powiedział?
Pani Kang mi mówiła.
Paskudna okolica. Powinniśmy się przeprowadzić.
Szpiegują mnie!
Więc nie rób nic niewłaściwego.
Jak dotarłem wczoraj do domu?
Skąd mam wiedzieć?
- Wstawaj! - Ale wściekła.
Mogę wziąć sobie dzień wolnego?
Leń patentowany!
Uwiesił się u mnie jak rzep!
A to co?
Jestem wykończony.
Co to za zapach?
- To ty - Rety.
Geun-sik.
- To zapach kwiatów. - Stój prosto.
Rany! Coś ty za jeden?
- Poczekaj… - Róże.
- Róże! - Geun-sik!
To róże!
- Wyglądasz - Geun-sik!
- Zostaw! - Jak różyczka
Geun-sik!
Chwila!
- Kiedy - Chodźmy do domu.
- Chodź. - Wołam cię
Tak, tak.
Zaczekaj!
Kiedy wołam cię
Geun-sik?
Jesteś moją różyczką
W porządku.
- Chodźmy. - Idę.
- Jasne.
Nie wracam do domu!
Nie wracam!
- Zrobisz sobie krzywdę. - Nie wracam.
- Geun-sik! - Nie ma mowy!
Wyglądasz jak różyczka
Geun-sik, bałwanie!
Ogarnij się!
Że co?
Wracaj do domu!
- Dobrze. - Do domu!
- Tak jest. - Już.
- Dobrze. - Skończ już.
Idź.
- Idź! - Tak jest.
Idziemy.
Idziemy do domu.
- Nie krzycz na mnie. - Idziemy.
Nie pójdę, jeśli będziesz krzyczał!
Jesteś trupem. Chodź tutaj!
Przytyłem.
Moja kochana żona. Tylko tak gada.
Naprawdę mnie kocha.
Gorące! Szlag!
Co z moimi rękami?
Ale boli!
Proszę, proszę, Geun-sik.
Skąd on je wziął? Dla takich chwil żyję.
Wysłałam wam wstępny projekt.
Omówmy szczegóły osobiście,
kiedy będziecie w Korei.
Dobrze, podam dokładną datę i miejsce spotkania.
Cudownie. Liczę na owocną współpracę
w tym pięknym mieście, jakim jest Seul.
Ja również. Dziękuję.
Dziękuję.
Rety!
Z tobą wszystko jest łatwiejsze.
Poszło jak po maśle!
Tak musi czuć się przywódca tysiąca armii.
Nie przesadzaj. To nieszczere.
Czemu łapiesz mnie za słówka?
Wiesz, że jestem szczery.
Oczywiście.
Pewnie trudno się pracuje z takim dziwakiem.
Tak.
Od kiedy jesteście tak blisko?
Przyjaźnimy się, odkąd zaczęliśmy się nawzajem obserwować.
Obserwować?
W mediach społecznościowych.
Ma dużo obserwujących.
W tym wielu z zagranicy.
Rzadko o tym wspominam.
Jestem znany na całym świecie.
Nie znasz angielskiego.
W tym świecie
komunikujemy się poprzez pasje, nie język.
- Właśnie. - Obserwujemy się też z Na-yun.
Rozumiem.
Ale ona ma chyba jeszcze jedno, prywatne, konto.
Robi zdjęcia jedzenia i selfie.
Ale od miesięcy nic nie wrzucała.
Przykro mi to mówić,
ale żaden pracownik nie chce przyjaźnić się z pracodawcą.
Chciałem stworzyć firmę, w której wszyscy są równi i wolni.
Szkoda. A dlaczego odeszłaś z Greipa?
Słucham?
Podobno Greip to najlepsza firma na świecie.
Każdy marzy o tym, by tam pracować.
Facet się nie poddaje.
- Dom w Buryeong-dong? - Tak.
Zniszczyłem mu dom w poprzednim życiu?
Spaliłem go?
Dasz radę.
Jesteś ekspertem od architektury.
- Powodzenia. - Dam radę.
Panie Kang, jadł już pan…
Jest pan tak zły, że nie może pan jeść?
Musi być pan strasznie wkurzony.
Dobrze ci idzie.
Chce pan rozmawiać z prezesem Choi Seung-hyo?
Chwileczkę.
Dasz radę.
Dzień dobry. To ja.
Może najpierw się pan uspokoi.
Nie wszystko naraz.
Praca jest trudna.
Rozumiem entuzjazm,
ale obawiam się efektu.
Są na liście tylko dlatego, że zostali nam poleceni.
Są nowi i jeszcze nie wykazali się w branży.
Nie mają szans z Hwawoon.
Dzień dobry!
Rety.
- Dzień dobry. - Pomogę.
Nasz sąsiad.
Wychodzisz później niż zazwyczaj.
Mam materiał niedaleko stąd.
Rozumiem.
Dokąd pani idzie?
Jak to dokąd? Do biura nieruchomości.
Zaniosę pani ten karton.
Nie musisz.
To drobiazg.
Nie jesteś zajęty?
- Nie. - Dziękuję.
Ale ciężkie!
- Tak. - Co pani tam ma?
REPORTER KANG DAN-HO
Faktycznie jest dziennikarzem.
Hej, mała.
Czego szukasz? Pomóc ci?
Szukam kręgów.
Kręgów?
Śladów kosmitów?
Tak, widziałam coś świecącego na niebie.
Możliwe, że wylądowało tu UFO.
Wierzysz w kosmitów? Ja też, koleżanko!
Jesteś bardziej jak ciocia.
Przesadziłam?
Tak.
Ale też wierzę w kosmitów.
Święty Mikołaj też jest kosmitą.
Co?
Jeśli w Wigilię ma dostarczyć prezenty całemu światu,
musi przekraczać granice czasu i przestrzeni.
Jesteś genialna.
Poszukam z tobą.
Nie trzeba. Poradzę sobie.
Daj spokój.
Tata mówił, żebym nie rozmawiała z obcymi.
Co?
- Tutaj. - Jasne.
Wejdź. Proszę.
- Tu? - Nie. Połóż na stoliku.
Bardzo ci dziękuję.
Dopiero przyszłaś?
Hej, Mi-suk.
Kto to?
Nasz nowy sąsiad.
Poprosiłam go o pomoc z kartonem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pójdę już.
Oczywiście. Dziękuję.
No dobrze.
- Dziękuję! - Drobiazg.
Do zobaczenia.
Wygląda na porządnego.
Uprzejmy i przystojny.
No nie?
- Czym się zajmuje? - Jest dziennikarzem.
Pasowałby do Seok-ryu.
Nie ma mowy.
A co? Zaklepałaś go dla Mo-eum?
To nie tak. On…
Halo? Nieruchomości Hyereung.
Rety. Podniósł to bez problemu?
Chłopak jest silny.
Jest silny i jest dziennikarzem.
Nie znalazłaś nic?
Co?
- Chcesz gryza? - Nie.
Czemu nie? Bierz.
Nie.
W porządku.
Czekoladkę?
Poproszę.
Nie.
Proszę.
Tata mówił, żebym nie szła za obcymi, którzy oferują jedzenie.
Nie musisz za mną iść. Po prostu weź.
Czemu mi to robisz? Czemu próbujesz mnie zwieść?
Kombinujesz coś?
Oglądasz dużo telewizji!
Próbujesz mnie porwać?
I dużo filmów.
Dzwonię po gliny.
Nie!
Nie jestem podejrzana.
Pracuję w czymś podobnym do policji.
Gdy dzwonisz na 119…
Nie wóz strażacki, karetka.
Jesteś ratowniczką?
Rety.
Zjedzmy lunch.
Idź sama. Jestem zajęty.
Zrób sobie przerwę, chodź!
Czemu się gniewasz?
Wiesz, że mam napięty grafik.
Przestań. Co z tego, że to Greip?
- Nie pracuj z tymi gnidami! - Co w ciebie wstąpiło?
Wszystko już postanowione.
Nowy budynek Greipa zaprojektuje Hwawoon.
Co takiego?
Kiedy wyłączałam monitor,
usłyszałam ich głosy. Nie rozłączyli się.
Mają napięty harmonogram, więc Hwawoon ma już zaczynać.
Byliście na liście, ale uważają,
że macie za mało doświadczenia.
Jesteście grupą kontrolną.
Powiedziałaś Myeong-u?
Jeszcze nie.
Nie mów mu.
- Udawaj, że nie wiesz. - Dlaczego?
Będziesz to ciągnął?
Wiesz, że wybrali Hwawoon.
Dowiedziałem się nieoficjalnie.
Działać będę oficjalnie.
Rozumiem.
Daj im byle co.
Jesteś znany w Korei.
Co Greip wie?
„Byle co”?
Nie ma mowy.
Wszystkie zlecenia traktuję jednakowo.
Niezależnie od szans czy wielkości projektu.
Jeśli się pod tym podpisujemy,
zrobię, co w mojej mocy.
Chcesz być pionkiem w ustawionej grze?
Jesteś frajerem?
Seok-ryu.
Jesteś taka niemiła.
Nie. To ta branża jest problemem!
Znam ich lepiej niż ktokolwiek.
Możesz próbować,
to strata czasu.
Nie mów tak o mojej ciężkiej pracy.
Co z tego, że ich znasz?
Nie znasz mnie.
Więc będziesz ciągnął ten daremny projekt,
by w końcu umrzeć z głodu?
Zostaw mnie.
W porządku! Nie zamierzam wracać!
Wycofuję się.
Pan Yoon nie zasługuje na to, by wiedzieć?
To miejsce urąga
komuś takiemu jak ja.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Pani tu pierwszy raz?
- Mieszka pani w okolicy? - Nie, pracuję niedaleko.
Rozumiem.
Ten sprzęt jest do bani.
Trudno się nie zgodzić.
Jeśli chcemy zdobyć nowych członków,
musimy najpierw wymienić sprzęt.
Cały czas to powtarzam.
Bez rezultatu.
Szef jest strasznie staromodny.
Rozumiem.
Nazywa się Go Seul-gi, kiedyś był pięściarzem.
Po kontuzji zajął się kulturystyką.
To kawał chłopa, ale ma kobiecie imię.
To prawda.
Mimo to jest zdolny i zdobył wiele medali.
Jest sprawny jak na swój wiek.
Ale jak opisać jego podejście?
Wie pani, jak na niego mówią?
Nie.
Gold-school.
Bo jest oldschoolowy.
Twierdzi, że w treningu chodzi o sumienność, a nie sprzęt.
Serio.
Przyszła pani się zapisać?
- Tak. - Zapraszam.
Szlag.
Poznałam dziś cudowną koleżankę.
Porozmawiamy przy jedzeniu.
Mówiłaś, że padasz z głodu, więc ci to przyniosłam.
Prawie zapomniałam, że jestem głodna.
Co to za koleżanka?
Pyszne.
Jajko rozpływa mi się w ustach.
Jeszcze gorące.
Błyskawiczna dostawa. Brawo!
No nie?
Nie ma drugiej takiej przyjaciółki jak ja.
Więc kogo poznałaś?
Co? Sześciolatka?
Ale mentalnie jest pewnie starsza od ciebie.
Była naprawdę mądra.
Ty zołzo!
Naprawdę.
Była taka malutka.
Szukała kręgów na trawniku.
Miniaturowa Jung Mo-eum.
W dzieciństwie szukałaś E.T.
To prawda.
Była mądra i śliczna.
Jak ma na imię?
Nie zapytałam.
Na pewno tu mieszka?
Nie wiem.
Powinnam była zapytać!
Prawie straciłam przyjaciółkę na rzecz dziecka.
Mo-eum?
Kiedyś miałaś tu portrety Iron Mana, Spider-Mana i innych takich.
Biegun północny?
To biegun południowy.
Ostatnio to moja największa pasja.
Zmieniłaś się.
Najpierw faceci, teraz biegun.
To wydaje mi się bardziej produktywne.
Nie zaprzeczę.
Skoro zjadłyśmy, chodźmy się przejść.
- Zadzwoń do Seung-hyo. - Nie ma mowy!
Nie dzwoń do niego.
Znowu się pokłóciliście?
Nie podoba mi się, budynek nie ma fasady. Jak to ująć?
Brakuje czegoś konkretnego.
Konkretnego?
A co powiesz na pryzmat, który będzie rozszczepiał światło
na różne kolory?
Harmonia tysiąca barw, ciągła ewolucja!
Możemy zmienić archiwum Greipa w fizyczną lokalizację.
Dobrze łączysz słowa.
To jest to. Jesteśmy gotowi.
Mamy to jak w banku.
- Zobaczmy. - Nie nastawiajmy się na nic.
Jak to? To w końcu Greip.
Poza tym samo to,
że dostaliśmy tę szansę, już na mnie zadziałało.
To nagroda za naszą ciężką pracę.
Ufam ci.
Architektura Choi Seung-hyo inspiruje.
Póki mam ciebie,
nie muszę bać się Hwawoon!
Ostatnie poprawki?
- Myeong-u. - Tak?
Odsuń się od ekranu. Uszkodzisz sobie oczy.
Czasem brzmisz jak mój ojciec.
Tato!
Dzień dobry.
Znowu ty.
Znowu ta ratowniczka.
Lizak o smaku duriana.
Kolejna rzecz, którą oboje lubimy?
Na to wygląda.
Tak.
Tym razem byłam pierwsza. Zabierz tę rękę.
Ostatnio ci odpuściłem.
- Teraz ty odpuść. - Słuchaj.
Wiesz, że to bardzo rzadki smak?
Sklep sprowadza je specjalnie dla mnie.
- Tylko ja je kupuję! - Już nie.
Od teraz ja też je kupuję.
Zawsze musisz mieć ostatnie słowo?
Też możesz coś powiedzieć.
Dziecinada.
Zapłaci pani?
Tak.
W kupie raźniej.
Możemy doświadczać słodyczy z różnych perspektyw.
Tak, doświadczam dziś czegoś nowego. Frustracji.
- Podrzucić cię? - Nie.
- Leć. - W porządku.
Ma takie samo auto jak Bagniak.
Co z tego? Wkurzający typ.
Kiedy w końcu się rozpakuję?
Wciąż go mam?
MISTRZOSTWA KOREI W PŁYWANIU 2007
GRANATOWIEC
Seok-ryu dręczy mnie tymi drzewkami.
Znalazłem zdjęcie sprzed lat.
Wiedziałem, że was kojarzę.
Seung-hyo, chodźmy.
Jasne.
Seok-ryu spotka się z nami w hotelu?
Nie, nie będzie jej.
O czym ty mówisz? Jest tutaj.
Cześć, Seok-ryu.
Znowu to samo?
Nerwy tak działają na pęcherz. Muszę znowu iść.
- Pewnie. - Do łazienki.
- Czemu przyszłaś? - To źle?
Mówiłaś, że nie przyjdziesz.
Obgadywaliby cię, bo nie znasz angielskiego.
W razie potrzeby ich nawyzywam.
W tym jesteś dobra.
Mam na tobie poćwiczyć?
Seok-ryu?
To ty. Boże. Hej.
Trochę czasu minęło.
Miło poznać.
- Wzajemnie. - Jestem Chris.
Seung-hyo.
Chris dołączy do nas w Korei jako główny product designer.
Odegra kluczową rolę,
znając opinie wewnątrz i na zewnątrz firmy.
Mów dalej. Brzmi świetnie.
Nie wiedziałem, że spoczywa na mnie
aż taka odpowiedzialność.
Mimo że jestem tu służbowo,
zawsze chciałem odwiedzić Koreę.
Wyjechałem do Stanów w wieku ośmiu lat.
Jesteś Koreańczykiem z zagranicy.
Zgadza się.
Poza tym to,
że znów widzę Seok-ryu,
bardzo mnie cieszy.
Seok-ryu?
Znacie się?
Tak.
Poznaliśmy się już.
Była project leaderem w Greipie.
Naprawdę?
Kto by się spodziewał, dawni znajomi zza oceanu?
Może to przeznaczenie.
Prawda?
Nagle powiedziała nam, że wraca do Korei.
Byłem zawiedziony.
Szkoda, że wyjechała.
To ty jesteś Seok-ryu, o której tyle słyszałam?
Myślałam, że to zbieżność imion.
Nic dziwnego, że tak dobrze współpracujemy.
Właśnie. Zawsze była bardzo zaangażowana.
Wiem, że mogę jej ufać.
Zrobiliśmy wstępny test,
ale dane nie odpowiadają naszym oczekiwaniom.
Liczyłem na lepszy współczynnik konwersji,
ale niewiele się zmieniło.
Nie tego oczekiwaliśmy.
Powinniśmy zbadać, gdzie popełniliśmy błąd,
przed następnym spotkaniem.
Znowu? Próbowaliśmy tyle razy.
Susan ma rację.
Mamy napięty grafik, lepiej będzie się poddać.
Wiem, że było ciężko,
ale spróbujmy jeszcze raz.
Mimo to…
W porządku. Do dzieła.
Peter i Susan są tu nowi,
potrzebują więcej czasu.
Będziesz musiała włożyć w to więcej pracy, dobrze?
Oczywiście.
Koniec na dziś?
Tak.
Dobra robota.
Dziękuję, że się ze mną zgodziłeś.
Oczywiście, że tak. Jesteśmy zespołem.
Mimo że to biuro jest jak pustynia,
bądźmy dla siebie jak dżiny.
Dżiny?
Tak. Kiedy jest ci źle
i masz problemy,
wystarczy, że potrzesz lampę.
Chcesz wypowiedzieć życzenie?
Tak jakby.
To znaczy, że ci ufam.
Pracujesz z pasją i jesteś odpowiedzialna.
Pani kapitan.
- Powodzenia! - Dzięki.
Widziałeś Seok-ryu?
Zrobiłam, co kazałeś, i voilà!
Poprosiłem „kompetentną Seok-ryu” o pomoc,
a ona zrobiła wszystko za mnie.
- Tak. - Jak to odkryłeś?
Metodą prób i błędów.
Zrobi wszystko, jeśli poklepiecie ją po pleckach.
Najlepiej działa „wierzę w ciebie”.
To magiczne słowa.
Naprawdę wierzy, że wszystko potrafi?
Może próbować,
ale kiedyś się wykończy.
Tak.
Myślicie, że brakuje jej czułości?
Być może dlatego tak łaknie pochwał,
jak małe dziecko.
Możliwe.
Słyszeliście?
Chodzi o jej przerwę w pracy trzy lata temu.
To naprawdę było coś.
Biedactwo.
Było, minęło.
Pora zaplanować weekend,
a nasze kochane AI zrobi wszystko za nas.
Co wy na to?
Może pójdziemy do K-town.
- Co? - Tak.
- Brzmi spoko. - Okej.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Co słychać?
„Światło, które jest rozproszone na setki tysięcy barw…”
Przepraszam.
Zostaw. Ja wytrę.
To niechcący.
Seok-ryu, wszystko w porządku?
- Nic ci nie jest? - Przepraszam.
Muszę iść do łazienki.
Zrobimy chwilę przerwy?
Pewnie.
Jak długo jeszcze muszę tu być?
To miało być pobieżne spotkanie,
ale przygotowali dużo.
Szkoda, tylko tracą czas.
Spodobała mi się ich propozycja.
Żałuję, że zdecydowaliśmy się na Hwawoon.
Dobra propozycja nie zawsze równa się dobremu rezultatowi.
Poza tym są tylko start-upem.
Dzwoni Greip. Chwila.
- Okej. - Mówi Jennifer.
Hej, Seok-ryu.
Nic ci nie jest?
Nie sądziłem, że cię tu spotkam.
Ja podobnie.
Dobrze sobie radzisz. Co u ciebie?
Byłem ciekaw, czy pozostali wiedzą.
Trzy lata temu?
Wolałabym, żebyś o tym nie wspominał.
Wybacz, jeśli cię uraziłem. Martwię się o siebie.
Wiem o tym,
że Greip zdecydował się na Hwawoon.
- Co? - Nie martw się.
Będę udawać, że nic nie wiem.
Ze względu na starania moich kolegów.
Więc zachowuj się.
To jakieś nieporozumienie.
Dość.
Wiesz, że was wtedy słyszałam.
Tak.
Ale naprawdę żałuję, że nas opuściłaś.
Byłaś moim dżinem.
Bystrym i użytecznym programem.
Łatwym do manipulacji.
Pamiętasz, że życzyłem sobie…
- Ty gnido! - Seung-hyo!
- O co ci chodzi? - Coś ty powiedział?
Myślałem, że nie rozumiesz.
- Niefortunnie. - Ej.
Myślałeś, że będę milczał?
Nie oczekiwałem uczciwości, ale to już przesada.
Może to ty nie znasz swojego miejsca.
Tania firemka ma projektować budynek dla Greipa?
Mówi się, że to pracownicy świadczą o statusie firmy.
Zaczynam w was wątpić, skoro zatrudniasz takiego prymitywa.
- Ty gnoju! - Ej!
Nie.
Boże!
Jak śmiesz podnosić rękę na klienta?
Nie odpuszczę wam.
- Zgłoszę to! - Proszę bardzo.
- Zrób to, łajzo. - Ej!
Porozmawiajmy. To moja wina.
Panie Yoon, odejdę.
- Co? - Nie musi mi pan płacić.
Hej, Seok-ryu!
Nie mam już nic wspólnego z Atelier In.
Nie mieszaj w to firmy.
Myślisz, że nie mam nic lepszego do roboty
niż użeranie się z nimi?
Cholera.
Hej.
I popracuj nad angielskim.
Wciąż jest do dupy.
Kiedy prosisz kogoś o przysługę,
na początku mówisz „proszę”.
No i co?
No?
Proszę…
Tak?
Proszę…
Proszę się wypchać!
To był…
cios wolnej Bae Seok-ryu, która nie pracuje w firmie Atelier In.
Prezent dla gnojka, z którym pracowałam.
Przestań.
Dawno nie nosiłam obcasów. Boli.
Widziałeś, jak pracuję, wiesz, jaka potrafię być zawzięta.
Nie zasługujesz na nich.
Tylko spróbuj zadrzeć z Atelier In.
Zbiorę na ciebie dowody. Wykorzystywanie podwykonawców,
plagiat, zaniedbywanie obowiązków i gaslighting.
Wszystko ładnie zapakuję i wyślę do Greipa.
Jasne?
Seok-ryu!
Bae Seok-ryu!
Dokąd idziesz?
Chcę być sama. Zostaw mnie.
Oszalałam. Wymyśliłam sobie nocną wędrówkę.
Co robisz?
Jak twoje stopy?
Straciłam w nich czucie.
Od razu lepiej.
Czemu szłaś tu na obcasach?
To jak pokuta.
Wiedziałeś,
że kiedy Jezus umarł za grzechy ludzi na krzyżu, miał 33 lata?
Był w naszym wieku.
Nagle wyciągasz nasz międzynarodowy wiek?
Mówię poważnie.
Kontynuuj.
To niesamowite, że zrobił to w naszym wieku.
Mnie bolą nawet obelgi.
Nawet drobne uszczypliwości są bolesne.
Seung-hyo.
W Greipie byłam wyrzutkiem.
Kiedy odeszłam,
winiłam Chrisa i pozostałych.
Ale zauważyłam coś, widząc cię przy pracy.
To była moja wina.
Gdybym robiła coś, co kocham, jak ty,
wytrzymałabym mimo wszystko.
Nie.
To było prześladowanie w miejscu pracy.
Nie ma znaczenia, czy lubiłaś to, co robiłaś.
Chodzi mi o to, że…
To, że odeszłaś z pracy,
nie oznacza, że brakowało ci pasji i determinacji.
Ofiara nie powinna winić siebie.
Powinienem był zabić tego gnojka.
Trzeba coś zrobić.
Chodź ze mną.
- Dokąd idziesz? - Chodź.
Akurat było mi wygodnie.
Dokąd idziemy?
Napisz tu ich imiona.
Imiona tych, którzy ci dokuczali.
Dlaczego?
Zacznijmy od Chrisa.
Co robisz?
CHRIS
Dobrze wyglądał.
CHRIS TŁUŚCIOCH
Mogłam się domyślić.
Miał też dużo włosów.
„Łysienie”.
Przestań. Niedojrzałość do ciebie nie pasuje.
Zapomniałaś już, co ci zrobił?
Gnojek ma prościutkie zęby. W dzieciństwie nosił aparat.
„Sztuczna szczęka”.
Dopisz grzybicę. I hemoroidy.
- Wrastający paznokieć. - Grzybica…
Nie ma tyle miejsca.
Powinieneś był zabrać większą kłódkę.
Musimy jeszcze wpisać Susan i Petera.
Będę pisał ciaśniej.
- „Grzybica”. - Hemoroidy.
- „Hemoroidy”. - Paznokieć.
Wrastający…
Czy wrastający paznokieć to nie przesada?
Pisz wszystko.
„Wrastający paznokieć”.
W porządku, łajzy.
Poczujecie moc koreańskiej klątwy.
Był już K-pop i K-dramy. Czas na K-przesądy, łajzy.
Lepiej się czujesz?
Znacznie lepiej.
Co za ulga.
Hej, Seung-hyo.
Byłam pod wrażeniem.
Nie mów, że ci się podobam. Zabiję cię.
Idiota. Nie o to chodzi!
Byłam pod wrażeniem tego, jak przedstawiłeś swój pomysł.
Wiedziałeś, że się nie uda, ale się nie poddałeś.
To było cudowne.
Naprawdę?
Prawie mnie miałaś.
Podjęłam decyzję.
Znajdę miejsce, w którym popłynę.
Tylko poczekaj. Kraul i motylek.
Brzmi nieźle.
YOON MYEONG-U
Nie powinieneś odebrać?
Hej, Myeong-u. Przepraszam.
Za co?
- Wiesz… - Czy ty…
chcesz przeprosić mnie za nadgodziny, które na nas czekają?
Co takiego?
Greip chce z nami pracować.
Co?
Nie przy biurowcu, ale zaprojektujemy ich flagowy sklep.
Otworzą go w przyszłym roku w Seulu.
Dali nam szansę.
Mówisz serio?
Ale jak to?
Liderce ds. projektów spodobała się nasza propozycja.
Co jest?
Jesteś z Seok-ryu? Przekaż jej coś.
Zwolnili tego pajaca Chrisa.
Szlag!
Jesteście zwolnieni!
Upewnię się, że już nigdy nie dostaniecie pracy w branży!
To z tobą nie będziemy pracować.
Co?
Z przyzwyczajenia nagrywam spotkania.
W ten sposób lepiej wiem, czego chcą klienci.
Ale nie sądziłem, że kiedyś przyda mi się to jako materiał dowodowy.
To nielegalny podsłuch.
To wbrew prawu.
- Wbrew? - Tak.
Masz rację. Ale…
Mogę to zrobić nie do końca legalnie.
Ty zapchlony kundlu!
Osobiście wolę koty.
Lubię też podróże i wino.
I buty sportowe! Jaram się limitowanymi edycjami!
Ale rzecz w tym, że znam kogoś takiego jak ja.
„Château Ribello”?
Ro-hui. Ro-a.
Wykwintny aromat malin i czekolady.
„Domaine Cavalerie Santren”.
Skąd on bierze takie wina?
Myślałem, że to tylko zbieżność nazwisk.
Ale widzisz to imię i nazwisko?
Tony Brown.
Starszy wiceprezes Greipa.
Obserwujemy siebie nawzajem w mediach społecznościowych.
Jesteśmy ze sobą blisko.
Co z tego?
Cóż.
Może dla ciebie to nic, ale nie wiesz jednej rzeczy.
W tym świecie
bratnimi duszami zostają ludzie o podobnych gustach.
Oddzielam swoje życie prywatne i zawodowe.
Jeszcze nie powiedziałem Tony'emu,
ale jesteś nieuczciwy.
Więc zdążyłem wysłać wszystkim to nagranie.
- Ty draniu! - Uważaj sobie!
Życie poza Koreą oduczyło cię manier?
Posłuchaj, ulizana gnido.
Jak śmiesz mówić tym tonem do kogoś dużo starszego?
Trochę szacunku.
Zapnij koszulę.
I popraw krawat.
Gnojku.
Tak jest.
Dobrze.
Przepraszam.
Po koreańsku.
Przepraszam.
Co powiedział pan Yoon?
Chris zostanie zwolniony.
Myeong-u zna wiceprezesa Greipa.
Co?
Chcą z nami pracować.
Nad czym?
Nad flagowym sklepem Greipa.
- Serio? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Rety!
Seok-ryu. Co tu robisz?
- Masz dziś próbny egzamin. - Właśnie, próbny.
Twój był ważniejszy.
Miałaś dostać telefon za najlepszy wynik.
Wygrałeś, to mi wystarczy.
Zresztą nie potrzebuję tego fikuśnego telefonu.
Po co komu dwa megapiksele?
Na zdjęciach będzie widać piegi.
Nie mam co ci dać.
Możesz wziąć to.
Co?
Czemu mi to dajesz?
Dziś Biały Dzień.
Możesz wymienić go na słodycze.
Chwila.
Czy ty…
powiedziałeś mi…
żebym spadała?
- Ej! - To też weź.
Chodźmy do domu.
Ej!
To prawdziwe złoto?
Raczej nie, co?
Mogę ugryźć?
Moi rodzice nie przyszli na zawody,
ale ona opuściła dla mnie egzamin. Wtedy wiedziałem.
Po tym, jak poznałem Bae Seok-ryu,
nie było chwili, żebym jej nie lubił.
Zaraz oszaleję.
Ale nie mam odwagi jej powiedzieć,
bo nie chcę zniszczyć naszej przyjaźni.
Zrobię to, kiedy będziemy mieć po dwadzieścia parę lat.
Kiedy będziemy dorośli,
powiem Seok-ryu, co czuję.
Cieszysz się, że spełniłaś marzenie i jesteś w Stanach?
Tak, naprawdę się cieszę.
Choć jestem trochę samotna.
Skończyło się.
Przyniosę więcej.
Mam dużo alkoholu.
Naprawdę dużo.
- Szlag. - Nic ci nie jest?
Wkurza mnie twój plecak.
Jesteś na emigracji? Po co ci tyle rzeczy?
Byłbym zapomniał.
Powinienem był dać ci to wcześniej.
To…
Twoja mama mówiła, że zimno ci w stopy,
miałem dać ci tę matę grzewczą.
Wariatka. Tu jest cieplej niż w Korei.
Serio?
A to…
suszone wodorosty…
i tuńczyk w puszce.
Tutaj też to mają. Ale dzięki.
Gochujang. I jeszcze to.
Plakat DOS.
Teraz słucham Justina Biebera.
I jeszcze jedno.
Ciężko było mi to nieść.
Myślałem, że się połamię.
Płakałaś, że ominą cię nowe tomy.
Seria dobiegła końca.
Rety! Tak bardzo chciałam to przeczytać!
Serio, Seung-hyo!
Jesteś najlepszy.
Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć.
Ty słodziaku!
PAST PERFECT
PRESENT PERFECT CONTINUOUS
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Jesteś recydywistką.
Czemu Seok-ryu tak dziwnie na mnie patrzyła?
Uważaj, ludzie patrzą.
Za bardzo świecisz tyłkiem.
Skup się na swoich sprawach.
Gniewasz się o coś?
Jesteś taka ładna.
Nie myślisz już o nim?
Myślę.
Wciąż go kocham.
Pobudka!
- Powiedziałam coś! - Dość!
Myślisz, że jestem popychadłem?
Mówiłem ci.
Nie jesteśmy dziećmi.
Napisy: Jakub Jadowski