LOVE NEXT DOOR
Uy, curious lang ako.
Kunwari lang.
Sabihin nating makakalangoy ka ulit.
Kung mangyayari 'yon,
magiging arkitekto ka pa rin ba?
Oo.
Talaga?
Oo naman.
Ikaw ba?
-Ano? -Kunwari lang.
Babalik ka sa oras na nag-quit ka.
Kung makakabalik ka sa Greip,
babalik ka ba?
Hindi.
Isa pa.
Kunwari lang.
Makakabalik ka bago pa mabawi 'yong engagement,
ano'ng gagawin mo?
Hindi.
Hindi ako babalik.
Okay.
Uy.
Seryoso? Patayin na lang kaya kita?
Ano ba?
Hoy!
Okay! Sabi ko, okay!
Uy, ba't ang dami mong dinadalang damit?
Daming business trips. Kaya may mga damit sa kotse.
Ano? Bakit ka nakatitig nang ganyan?
Ang liit mo.
Nainsulto mo ako gamit ang tatlong salita. Salbahe ka.
Ganyan kaluwag 'yong uniform mo no'ng high school, di ba?
Tinutupi ko pa 'yong manggas saka 'yong palda.
Hay, ang taas ng pangarap ng nanay ko.
Akala tatangkad pa 'ko.
Oo, pero di ka tumangkad.
Huwag mong babaan ang tingin sa 'kin habang sinasabi 'yan.
Nakakagalit.
Mas matangkad ako sa 'yo hanggang middle school!
Oo, minahal ka ng mundo.
Sa 'yo napunta 'yong full force ng gravity.
-Ikaw… -Uy! Ayaw mong buksan 'to?
-Akin na. -Ibaba mo'ng paa mo.
Buwisit.
Drumroll!
Magsisimula na ang time capsule opening ceremony!
Ano ba, sasakay ka ba o ano? Ume-effort ako dito!
Nakita ko na, di na ako excited.
Ang daya.
Tama. Tawagan natin si Mo-eum.
Tawagan mo pagkatapos.
Tama ka.
Binubuksan na.
Dalawa lang 'yong sulat dito.
Sa 'yo 'to? Nasaan 'yong kay Mo-eum?
Oo nga, nakakapagtaka. Pero bakit?
-Iyan lang? -Ewan. Sa 'yo 'yong tiningnan ko.
Nahulog ba sa tubig?
Di sana 'yan tuyo, tanga.
Basahin muna natin 'yong atin.
Okay. Gumawa ng sariling kahihiyan.
KAY BAE SEOK-RYU
Wow, nakakaloko talaga 'ko.
Magkano kaya 'tong stickers?
Moody na teenager pa 'ko noon.
Anong "Umiiyak ako minsan"?
"Una"? Baliw talaga 'ko.
Sabi ko, 'yong pangunguna lang ang gamot na maiinom ko.
Ano 'to? Tingnan mo 'yong font. Mukhang hieroglyphics.
Daming nasira ng online social networks.
-Tapos ka na? -Ano?
-Ano'ng sabi sa 'yo? -Wala masyado.
Patingin. Binasa mo 'yong akin.
-Patingin din! -Wala nga!
-Ba't mo tinatago? -Ano?
Siniraan mo ba 'ko?
-Ginawa mo nga! -Teka!
Papatayin kita!
Tumigil ka na!
Seung-hyo! Tumigil ka!
Patay ka sa 'kin!
Bumalik ka rito!
Hoy, bumalik ka rito!
Hoy! Ikaw na salbahe ka!
Buwisit. Pagod na 'ko.
Parang may lasang dugo.
Ano'ng sinulat niya?
Hoy!
Hay, ang bilis niya.
Napagod ako.
PAGKARAAN NG 10 TAON
NASABI MO NA KAY SEOK-RYU
Nasabi mo na kay Seok-ryu ang nararamdaman mo, 'no?
Baliw ako.
Sabihin ang ano?
Hay.
Mababaliw na ako.
Bata pa 'ko noon. Moody. Wala sa wisyo.
Naramdaman ko nga 'yon.
Naramdaman ko 'yon.
Ba't ako nag-iwan ng gano'ng ebidensiya?
Wala ako sa wisyo no'n. Baliw ako noon.
Nakaraan na 'yon.
Wala na 'yong feelings na 'yon.
Wala na 'yon.
Totoo. Naramdaman ko 'yon noon
pero wala na.
May kailan, saan, at paano.
Nalimutan ko ang ano.
Wala rin dito ang pangarap ko. Walang hint.
EPISODE 4 PAST PERFECT
Ano 'yan? Bulaklak imbes na agahan?
Para sa pagkain lang ba tayo nabubuhay?
Nabubuhay rin tayo para sa mood at romansa.
Ganda, di ba?
Parang di ikaw. Pakibigyan ako ng kanin.
Okay!
Isa pa, pahiram ng 300,000 won.
Ba't ang laki?
Namatay 'yong tatay ni Kwang-man.
Pang-abuloy.
Di puwedeng ganyan kalaki sa sitwasyon natin.
-200,000 won na lang. -Kaibigan siya.
Si Kwang-man…
Taga-Jeju siya, di ako makapunta.
Kailangan ng sinseridad.
Bahala ka. Di puwede. Wala akong pera.
Ba't ka bumili ng bulaklak kung wala kang pera?
Bigay 'yan ni In-suk!
Ni di ako makabili ng spinach!
Pa'no ako makakabili ng bulaklak?
Walang patutunguhan 'tog.
Dati, pinipitasan niya ako ng wildflowers.
-Di ka kakain? -Hindi!
Wala akong pangkain!
Aalis ka na?
Kadarating ko. Si Seung-hyo?
Pumasok na.
-May pupuntahan ka? -Trabaho.
Ngayon? Tapos na 'yong leave mo?
May ilang araw pa. Bibisita lang ako.
Gano'n ba?
Pag nalaman ko
'yong magandang balita kung kailan ako aalis,
sasabihan kita.
Di mo na kailangang magtanong lagi.
Di 'yan ang sinasabi ko.
Mali-late na 'ko.
Tingin ko…
aalis na ulit siya.
Ano 'yon, hit-and-run?
Di mo nakikita 'yong mukha ko? Ang sabi, "Huwag ako."
Hindi, ang sabi, "Ang taba ng mukha ko."
Sige, ituloy mo.
-Saan ka pupunta? -Library. Bakit?
Okay, bye.
Ano?
Di ka curious kung bakit?
-Puwedeng magtanong. -Para?
May gagawin akong kahanga-hanga. Tingnan mo?
VOCATIONAL ENCYCLOPEDIA
Self-exploration. Mula ngayon, hahanapin ko ang pangarap ko.
Hahanapin mo sa libro?
Madali sa aking mag-aral.
Maaga ako nagbabasa noon.
Perfumer kaya? Astig pakinggan.
Hindi? Kung…
Tagaayos ng relo! Pang-craftsman ako.
Hindi? Kung…
'Yong kakaiba, mag-breed ng salagubang? Astig, di ba?
Magbukas kaya ako ng antique store?
May napanood ako dati, ang astig ng chess players.
Kuha na at alis na.
Gusto mo lang ng libreng kape.
Halata ba? Ang mahal na ng mga bagay ngayon.
Ang ganda ng kusina dito.
Pang-empleyado, pero walang gumagamit.
Ang kinis ng stove.
Alam ko. Bago 'yan.
Uy, Seung-hyo!
Hello.
Uy, kurutin mo 'yong pisngi ko.
Hindi, pangit tingnan.
Huwag kang ganyan!
Di ko kasi alam kung panaginip lang o hindi!
-Gusto mong ako na? -Huwag!
Okay.
Uy, Seung-hyo.
Tinawagan tayo ng Greip!
Magtatayo ng opisina sa Seoul 'yong Greip.
Gusto nila ng draft proposal natin at ng Hwawoon Architecture.
Hwawoon, isa sa limang malalaking firms.
Ba't tayo na baguhan?
Kilala mo si Jin-kyu?
Oo, nagtatrabaho siya sa architecture firm sa US.
Oo, maraming proyekto 'yong firm na 'yon sa Greip,
at sila ang toka sa proyekto dito sa Korea ngayon.
Naghahanap sila ng local firm na makakatrabaho at inirekomenda tayo!
Talaga?
Oo, pinadalhan ako ng mail ng Greip!
Di na yata magagamot ang anxiety ko sa Ingles.
Pakibasa, Seung-hyo.
-Nababasa ko. -Kailangang mag-reply.
-Kailangan ba? -Ano?
Hindi mo sila papansinin?
Marunong kang mag-Ingles.
Nag-backpacking ka dati sa US.
Matagal na 'yon.
Di business-level ang kaya ko.
Ano nang gagawin natin?
Mag-hire ng interpreter?
Mataas ang standards ng Greip.
Mula bubong hanggang mga ilaw, dapat naka-apply sa design.
Komplikado ang mga proseso sa Greip,
kaya maraming usapan.
Mahalaga ang communication skills.
Si Jennifer ang nag-send ng email.
Metikulosa siya.
Teka!
Nagtrabaho ka raw sa US.
Dito ba 'yon?
Oo, sa Greip.
Diyos ko.
Seok-ryu, kung may oras ka, pahingi kami.
-Ano? -Magkano?
Magkano kung iha-hire kang part-time employee?
Tama na. Ipinapahiya mo 'ko. Tama na.
Sorry. Medyo busy ako.
May kailangan akong hanapin.
Oo, may hinahanap siya.
Madalian din 'yon.
Please.
Di puwedeng gawin mo para sa 'min? Importante 'to.
Myeong-u, magsa-sign up ako sa English classes bukas. Kaya ko.
Seung-hyo, tumigil ka.
Oo, kaibigan ka ni Seung-hyo.
Ba't mo 'ko ginagamit? Hayaan mo na.
-Iba na lang. -Tigil.
-Gagawin ko na. -Ano?
Seok-ryu.
Tutulungan ko kayo.
-Naninilip ka? -Ginulat mo 'ko!
Nagbabantay ako ng posibleng eskandalo.
Na-yun, wag mong sabihin.
"Walang magkaibigang lalaki't babae."
Gano'n ka ba?
Di puwedeng ganyan mag-isip ang millennials at Gen Z.
Mr. Yoon, para malinaw, parte ka rin ng henerasyong 'yon.
-Ano? -Millennial ka.
Ipinanganak ka sa pagitan ng early 1980s at early 2000s.
Gano'n ba?
Bale, nasa iisang grupo tayo.
Bata pa pala ako.
Kailangan mo bang i-hire 'yang kaibigan mong babae?
Anak ng kaibigan ng nanay niya.
Gano'n na rin 'yon!
Sigawan mo lang ako. Iisa lang pala ang henerasyon natin.
Siguradong di 'to magiging problema? Greip na naman.
Tama 'yan.
Ba't ka pumayag?
Dahil sa 'kin?
Siyempre.
Uy, 6:00 p.m. na. Di ka pa uuwi?
Ang dami ko pang trabaho.
Dapat pa rin tayong mag-dinner.
Sandwich lang ang lunch mo.
Di ako gutom.
Huwag ka magpalipas ng gutom! Para lang din 'to sa survival!
Umalis ka na lang. Tapos ka na.
Hindi pa.
-Ano'ng ginagawa mo? -Nagbabasa ng comics.
Advanced version 'to ng self-exploration.
"Isa lang ang bida rito."
May writer at may model.
"Pagiging astig ang sandata ng mga walang kapangyarihan."
"Wonjoong High School basketball."
-Basketball kaya? -Di ka marunong mag-basketball.
Puwedeng coach, hindi player.
'Yan ka na naman.
-Hoy! -Ano?
Masaya ba 'yang trabaho mo? Sulit ba ang 24 oras magutom?
Kaya kong magutom nang 72 oras.
VICE MINISTER
Kumusta maging Vice Minister of Foreign Affairs?
Umupo ka na lang at magtsaa.
Earl Grey?
Ang tagal mong UK ambassador, di nagbago ang taste mo.
Matanda na kasi ako. Masakit na sa tiyan ang kape.
Alam mo ba?
Colin Firth ng Foreign Ministry ang tawag sa 'yo.
Mas mukha kang Alain Delon noong nagsisimula.
Uy, nandito ka ba para mang-insulto?
Pareho tayong nabanggit.
Pero ako lang ang nakakuha sa trabaho, paghihiganti ba 'to?
Ano'ng sinasabi mo?
Di ako bagay makulong sa opisinang gaya nito.
Gusto kong libutin ang mundo.
Oo, bagay 'yon sa 'yo.
Saan mo 'ko ipapadala ngayon, Vice Minister?
Dalawang buwan na 'ko sa Korea.
Talaga? Ang bilis ng panahon.
Nababagot na 'ko.
Okay lang din sa 'kin 'yong mahihirap. Ipadala mo 'ko kahit saan.
Magpupursige ako hanggang matapos ang termino ko.
Opo, ma'am. Sasabihin ko sa ministro.
Kumain kaya tayo?
Sige.
Mi-suk!
Suk!
Hye-suk! Ang bigat nito. Suwerte. Pasakay.
Nag-grocery ka?
Paulit-ulit lang para sa gaya kong cook. Kumain ka na?
Hindi pa.
Kain ka sa 'min.
Ipagluluto kita ng gusto mo.
Huwag na. Makakaabala ako.
Isa ka lang naman. Di 'yon abala.
'Yong asawa mo rin.
Busy siya. Para ano?
Di kumakain sa bahay 'yong asawa mo?
Kailangan siya sa dinner rush! Huwag na siyang umuwi.
Ba't ang kati ng tainga ko?
Sinisiraan ba 'ko ulit ng asawa ko?
Nasa labas ka pala.
Hello, Professor!
Nasa loob ho ako dapat para sa dinner rush,
pero walang customer.
Puwede ba akong um-order?
Walang pagkain sa bahay.
Siyempre ho. Ba't ang lungkot ng pagkakasabi? Pasok po.
Uy.
Gusto niyo po ng soju?
Sige, pero di ba, kailangan mong magtrabaho?
Ayos lang. Puwede akong magsara.
Ako na.
Karangalan 'to.
Ang pinakamagaling na emergency medicine professor, binibigyan ako ng soju.
Ang bait mo.
Mukhang may libreng oras ka.
Lagi kang busy.
Iniiwan ako ng mga bata ngayon.
Matanda na yata ako.
Puwede kang magpahinga ngayon. Ano ba'ng dapat ipag-alala?
Noong nahimatay ka, may iba ka pang naramdaman?
Wala na.
Ayos na ho ako, salamat.
Pero lagi akong nai-injure.
Talaga?
Lagi akong sinasaktan ng asawa ko.
Araw-araw akong may bagong sugat.
Kung mataas lang ang suweldo ko,
di ako itatrato nang gano'n.
Naiinggit nga ako sa 'yo.
Walang saysay 'yon. Ano bang halaga ng pera?
Ang yabang…
Naiinis ako sa 'yo.
Mga salbahe…
Mga taong meron ng lahat ang nagsasalita ng ganyan.
Pero 'yong mga walang-wala, alam kung gaano kahalaga ang pera.
Kailangan ng maraming pera para magmukhang mabait.
Gano'n din pag bibili ng prutas.
'Yong kahon ng ponkan na 5,000 won
ay wala kung ikukumpara sa malalaking hallabongs na 10,000 o 20,000 ang halaga.
Ponkan lang ang mabibili ko. Gano'n din sa ice cream.
Di ko kaya 'yong may lalagyan. Popsicles lang ang kaya ko.
Mga premium taiyaki! Mukhang masarap.
Pero 'yong murang taiyaki lang ang kaya ko.
Naiinggit ako sa 'yo.
Ano?
Ba't di ko naisip magpasalubong kahit minsan?
Dahil busy ka.
Uminom na lang tayo.
Sige.
Ikaw 'yan, di ba? Si Jung Mo-eum na paramedic?
'Yong basag na salamin sa Han River?
'Yong rice cake.
Oo. Masarap ba 'yong rice cakes?
Oo, masarap.
Paano mo nalamang do'n ako nagtatrabaho? Di ako nagpakilala.
Hinanap ko.
May utang na loob ako.
Gano'n.
Oo nga pala…
-Malapit dito ka nakatira? -Oo.
Kalilipat ko lang.
-Buti't nakasalubong kita. -Talaga?
Pasensiya na, pero gaano katagal mo itong hahawakan?
Ikaw na lang ang bumitaw.
Sabi mo, may utang na loob ka.
Di puwedeng akin na lang 'to?
Nakatatak sa 'kin ang utang na loob.
Pero ibang usapan 'to.
Ang tibay mo.
Gaya ng pangalan ko. Kang Dan-ho.
Pinaninindigan yata ng mga tao ang pangalan nila.
Oo, tama. Mr. Kang Dan-ho, titibayan ko rin 'to.
Ako ang unang nakahawak dito.
At paborito ko 'to.
Nakaka-refresh 'to.
Oo, parang paglalakad sa gubat gamit ang taste buds mo.
Ito rin ang pantanggal ko ng stress.
Gusto ko talaga 'to. Twenty years ko na itong iniinom.
Ako, 21 years na.
Mo-eum?
Mr. Kang?
Mr. Choi?
Nakakagulat na lumipat ka rito.
Di ko naisip na makakasalubong kita ulit.
Reporter ka ba talaga sa The Chungwoo Daily?
-Di ka impersonator? -Siya ang nag-cover sa 'kin.
-Gusto mong makita? -Di na.
Pero kilala mo sina Seung-hyo at Mo-eum.
Ang liit talaga ng mundo.
Tadhanang nagkita-kita tayo. Toast tayo?
Oo, ayos 'yan.
Toast daw.
-Cheers. -Cheers.
Salamat, hinayaan mo 'to sa 'kin.
Di kusang hinayaan.
Kinuha mo at binayaran habang nagha-hi ako kay Mr. Choi.
Ba't pareho kayo ng taste?
At sa maliliit na bagay.
Talaga?
Unang beses nating nagkita, pero pamilyar ka.
Sampung taon akong wala sa Korea.
Dahil ba maganda 'ko?
Huwag mong sabihin 'yan sa iba.
-Babatuhin ka. -Gusto mo mamatay?
-Ano? -Tinatanong ko?
Hay.
Sorry. Nagkakamali yata ako.
Bale, magkababata kayong lahat?
Oo, parang gano'n.
Para malinaw, magkakaibigan ang mga nanay namin.
Noong high school.
Bata pa lang, ganito na kami.
Kahit paano, nagkikita pa rin kami.
Ayos 'yan.
Lagi akong naiinggit
sa mga may kababata.
Saan ka lumaki?
Ano?
Kung saan-saan lang.
May aasikasuhin pa 'ko. Kailangan ko nang umalis.
Ano? Biglaan?
-Sa susunod… Sorry. -Ano?
-Kita tayo ulit. -Ha?
-Bye. -Ano?
Biglaan 'yon.
May nasabi ba 'ko?
Kahina-hinala 'yon.
Nagdududa ka pa rin sa mga tao?
Ba't bigla siyang aalis?
Iniwasan niya 'yong tanong na kung saan siya lumaki.
Ayaw niyang pag-usapan ang mga personal.
Naalala ko! Uy, Mo-eum.
Naaalala mo 'yong time capsule?
Oo.
Hinukay namin 'yon.
Oo.
Nawala 'yong sulat mo.
'Yon lang?
Hinukay ko rin. Na-curious ako.
Hay. Si Mo-eum ang talagang madaya!
Naaalala mo 'yong sinulat namin?
Di nakakagulat 'yong kay Seok-ryu. Ikaw na ikaw talaga.
Kay Seung-hyo…
Di ko maalala.
Ang honest niyo masyado!
Binuksan niyo na sa wakas?
Oo, pero alam mo 'yong ginawa ni Seung-hyo?
Binasa 'yong akin at ayaw ipabasa ang kanya.
-Talaga? -Oo.
Hello?
Tatawagan sana kita. Oo.
Buti di pagiging artista ang pangarap niya.
Tanda ba ni Mo-eum 'yong sinulat ko?
Di puwede. Imposible 'yon.
Di niya naaalala. Buwisit.
Okay, ingat sa pag-uwi.
Nakauwi na sila?
-Oo. -Ayos 'yan.
Urgent na reklamo 'yon.
Ang hirap ng mga reklamo.
Ang galing.
-Oo. -Ang galing mo.
Di ka ba babangon?
Ano ba?
Anong oras na?
Alas-nuwebe na!
Ba't ngayon mo lang ako ginising? May trabaho pa 'ko!
Kung mahalaga sa 'yo 'yong trabaho, ba't ang aga mo nagsara kahapon?
Ano? Sino'ng nagsabi?
Nakita ni Ms. Kang.
Nakakainis talaga rito. Lumipat na tayo!
Ang daming tsismosa!
Huwag ka kasing gumawa ng masama.
Honey, pa'no ako nakauwi kagabi?
Pa'no ko malalaman?
-Bangon na! -Galit na galit siya.
Honey, puwede bang mag-day off?
Ang kapal ng mukha!
Ni di ko siya mapalayas!
Ano 'to?
Pagod na pagod ako.
Anong amoy 'yon?
-Galing sa 'yo -Hay.
Geun-sik.
-May amoy bulaklak. -Diretso ng tayo.
Diyos ko! Sino ka?
-Teka… -Mga rosas.
-Mga rosas! -Geun-sik!
Mga rosas!
-Mukha kang -Geun-sik!
-Huwag mong gawin 'yan! -Parang rosas
Geun-sik!
Teka lang!
-Kapag -Umuwi na tayo.
-Tara na. -Ika'y tinawag
Sige.
Teka lang!
Kapag ika'y tinawag
Geun-sik?
Ika'y tatawaging rosas
Okay, okay.
-Umuwi na tayo. -Uuwi na.
-Uuwi na 'ko. -Oo.
Uuwi na. Di ako uuwi!
Di ako uuwi!
-Masasaktan mo ang sarili mo! -Di ako uuwi.
-Geun-sik! -Di ako uuwi!
Mukha kang rosas
Geun-sik, ano ba!
Bitiwan mo na 'yan!
Sir?
Umuwi ka na!
-Uuwi na 'ko. -Umuwi ka na!
-Opo, sir. -Tama na.
-Okay. -Tama na, okay?
Sige na.
-Sige na! -Opo, sir.
Tara na.
Umuwi na tayo.
-Huwag mo 'kong sigawan. -Sige na.
Di ako uuwi pag sinigawan mo 'ko!
Patay ka sa 'kin. Halika rito!
Tumataba na 'ko.
Ang mahal kong asawa. Iba ang sinasabi sa ginagawa.
Mahal na mahal niya 'ko.
Ang init! Buwisit! Ano ba 'to?
Ano'ng nangyari sa kamay ko?
Sobrang sakit! Ang sakit nito.
Hay, Geun-sik.
Kailan niya ako pinitasan nito? Nabubuhay ako para sa mga 'to.
Nai-send ko na sa email mo 'yong concept mockup.
Pag-usapan ho natin nang personal ang detalye
dahil dadating naman kayo sa Korea ngayong weekend.
Oo, at magpapadala rin ako ng petsa at oras ng meeting.
Maganda ho 'yan. Sana simula ito ng isang makabuluhang pangyayari
dito sa magandang siyudad ng Seoul.
Sana nga. Salamat.
Salamat po.
Wow!
Mas madali lahat kapag nandito ka.
Ang gaan ng lahat!
Ganito pala 'yong pakiramdam ng may lakas ng isanlibong sundalo.
Huwag mong sobrahan. Nawawala 'yong sinseridad.
Ba't mo binabaluktot nang ganyan ang sinasabi ko?
Alam mong sinsero ako, di ba?
Oo naman.
Ang hirap siguro katrabaho niyang di marunong makisama.
Oo nga.
Kailan ba kayo naging close?
Nagsimula ang friendship namin noong naka-follow na kami sa isa't isa.
Naka-follow?
Sa social media.
Ang dami niyang followers.
Ang dami ring foreigners.
Minsan ko lang 'to ikuwento.
Uy, sikat ako sa buong mundo.
Di ka marunong mag-Ingles.
Sa mundong 'to,
sa mga tipo natin tayo nakauugnay, di sa wika.
-Oo. -Nag-follow-an din kami ni Na-yun.
Gano'n.
Pero tingin ko, may isa pa siyang private account.
Marami siyang kuha ng pagkain at selfies.
Pero ilang buwan na siyang walang post.
Pasensiya na,
pero walang empleyadong gustong makipagkaibigan sa boss.
Ganyan ang gusto kong kompanya, pantay lahat at malaya.
Sayang. Ba't ka pala nag-quit sa Greip?
Ha?
Best job daw sa mundo ang magtrabaho sa Greip.
Pangarap ng lahat na magtrabaho ro'n. Kaya, bakit?
Ang kulit talaga nito, 'no?
-Maliit na bahay sa Buryeong-dong? -Oo.
Sinira ko ba 'yong bahay niya sa past life ko?
Sinunog ko ba?
Kaya mo 'yan.
Eksperto ka sa architecture.
-Good luck. -Kaya ko 'to.
Hello, Mr. Kang. Kumain ka na ho ba…
Galit na galit hio kayo't di makakain?
Galit na galit nga ho kayo.
Ayos 'yan.
Gano'n ho ba? Gusto po ninyong makausap si President Choi Seung-hyo?
Sige ho, sandali lang.
Kaya mo 'yan.
Hello, Mr. Kang. Ako 'to.
Opo, paano kung kumalma ka ho muna?
Pakipaliwanag ho isa-isa ang mga bagay.
Ang hirap kumita ng pera.
Mapapansin 'yong interes,
pero di ko ho sigurado kung maganda ang resulta.
Nilagay ko lang po sa shortlist dahil sa mga rekomendasyon.
Pero bago lang sila at wala pang napapatunayan.
Mukhang di ho sila mananalo sa Hwawoon.
Hello!
Diyos ko.
-Hello. -Tulungan na kita.
Kapitbahay ka siguro.
Mas late kang umalis ngayon.
May coverage ako sa malapit.
Gano'n pala.
Saan ka pupunta?
Saan pa ba? Sa real estate office.
Tara. Tulungan na kita dito.
Di na kailangan.
Ayos lang.
Di ka ba busy?
-Ayos lang. -Maraming salamat.
Ang bigat nito!
-Oo nga. -Ano'ng laman?
REPORTER KANG DAN-HO
Reporter siguro siya.
Uy, bata.
Ano'ng hinahanap mo? Tulungan kita?
Hinahanap ko po 'yong crop circles.
Crop circles?
Mga markang iniwan ng aliens?
Opo, may nakita ho akong nagningning sa langit kagabi.
Baka may dumating na UFO.
Naniniwala ka sa aliens? Ako rin, friend!
Mukha ka pong tita ko.
Sorry, sumobra ba 'ko?
Opo.
Pero naniniwala rin ako sa aliens.
Ang totoo, alien din si Santa.
Ano?
Kung gusto ni Santa na magpadala ng mga regalo sa mundo sa Pasko,
kailangan niyang matawid ang kalawakan, di ba?
Wow, henyo ka.
Hanapin natin.
Okay lang po. Kaya kong mag-isa.
Sige na.
Sabi ng tatay ko, huwag akong makipag-usap sa di kilala.
Ano?
-Dito. -Okay.
Pasok. Diyan. Okay.
-Dito? -Hindi. Sa mesa sa loob.
Maraming salamat.
Kararating mo lang?
Uy, Mi-suk.
Sino 'yan?
Kalilipat niya lang sa tabi.
Nagpatulong akong magbuhat nito.
-Hello. -Hello.
Aalis na 'ko.
Oo, sige. Salamat.
Okay.
-Salamat! -Walang problema.
Bye, kita tayo sa susunod.
Mukha siyang disente.
Mabait at guwapo.
Pogi, di ba?
-Ano'ng trabaho niya? -Reporter sa The Chungwoo Daily.
Bagay sila ni Seok-ryu.
Hindi puwede.
Bakit? Gusto mong kay Mo-eum siya?
Hindi naman. Siya…
Hello! Oo, ito ang Hyereung Realty.
Hay. Nabuhat niya 'to nang gano'n-gano'n?
Malakas din 'yong binatang 'yon.
Reporter na, malakas pa.
Di mo nakita?
Ano?
-Gusto mo? -Hindi po.
Bakit naman? Kagat lang. Hati tayo.
Ayaw ko po.
Okay.
Chocolate, gusto mo?
Okay.
Hindi po.
Heto.
Sabi po ng tatay ko, huwag tumanggap ng pagkain sa di kilala o sumunod.
Di mo ako susundan. Tatanggapin mo lang.
Ba't mo po 'yan ginagawa? Ba't mo po ako kinukumbinsi?
May balak ka po ba?
Ang dami mong pinapanood sa TV!
Kinikidnap mo ba 'ko?
Pati mga pelikula.
Tatawag ako ng pulis.
Huwag!
Hindi ako estranghero.
Gaya sa mga pulis ang trabaho ko.
Ang trabaho ko, 'yong pag tumawag ka 119…
Hindi fire truck, kundi ambulansiya.
Paramedic ka?
Diyos ko…
Mag-lunch tayo.
Umalis ka na. May trabaho ako.
Tumigil ka na diyan at kumain tayo!
Ba't ka nagagalit?
Alam mo namang busy ako.
Uy! Huwag mong gawin 'yan. Ano naman kung Greip sila?
-Huwag kang makipagtrabaho sa mga 'yon! -Ano'ng nangyari sa 'yo?
May desisyon na sila.
Naka-assign na sa Hwawoon 'yong bagong building ng Greip.
Ano'ng sinasabi mo?
Papatayin ko sana 'yong monitor,
pero dinig pa 'yong boses nila. Di naibaba 'yong tawag.
Dahil nagmamadali, gusto na nilang magsimula 'yong Hwawoon.
Shortlisted daw ang Atelier In pero di puwede
dahil bago lang 'yong kompanya at walang napatunayan.
Sabi nila, control group daw kayo.
Sinabi mo ba kay Myeong-u?
Hindi pa.
Huwag mong sabihin.
-Kunwari di mo alam. -Bakit?
Itutuloy mo ba 'to?
Alam mo nang Hwawoon ang kukunin nila.
Di opisyal ang impormasyong 'yan.
Kikilos ako batay sa opisyal.
Okay, sige.
Magpasa ka ng kahit ano lang.
Big shot ka sa Korea.
Ano bang alam ng Greip?
"Kahit ano lang"?
Di ko gagawin 'yan.
Ang prinsipyo ko, pantay lahat ng gawain.
Kahit pa maliit ang tsansa o maliit ang proyekto.
Basta nasa pangalan ng Atelier In,
lagi kong gagawin ang makakaya ko.
Tingin mo, mananalo ka sa madayang larong 'to?
Talunan ng mundo ka ba?
Seok-ryu.
Grabe 'yan.
Hindi ako grabe. Industriya 'yong issue!
Ako ang pinakanakakakilala sa kanila.
Kahit ano'ng gawin mo,
sayang lang ang oras mo.
Huwag mong pagsalitaan nang ganyan ang hard work ko.
Ano naman kung kilala mo sila?
Hindi mo 'ko kilala.
Bale, itutuloy mo 'tong walang kuwenta
at magsisisi sa huli?
Hayaan mo na lang ako.
Okay! Bahala na rin ako sa sarili ko!
Huwag mo na 'kong isali.
Uy, dapat alam ni Mr. Yoon, di ba?
Ang pangit nito
para sa gaya ko.
Hello.
-Hello. -Ngayon ka lang dito?
-Dito ka nakatira? -Hindi, diyan lang ako nagtatrabaho.
Gano'n pala.
Pangit ng equipment dito, 'no?
Di ko masasabing hindi.
Kung gusto natin ng bagong members,
kailangan palitan lahat ng equipment.
Maraming beses ko na 'yang nasabi.
Wala nang point.
Makaluma 'yong gym director.
Gano'n ba?
Siya si Go Seul-gi, at dati siyang boxer.
Nag-bodybuilding no'ng na-injure.
Malakas siya, pero di ba pambabae ang pangalan?
Tama ka.
Pero magaling siya at maraming medalya.
Sa edad niya, maganda rin ang katawan.
Pero ang mindset niya?
Alam mo 'yong bansag sa kanya?
Hindi.
Gold School.
Old-school kasi!
Sabi niya, tungkol sa sinseridad 'yong ehersisyo, di sa gamit.
Totoo talaga.
Hello. Magsa-sign up ka?
-Oo. -Dito.
Buwisit.
May bago akong kaibigan.
Okay. Kain tayo habang nag-uusap.
Sabi mo, nagugutom ka, kaya dinala ko 'to nang personal.
Muntik ko nang makalimutang gutom ako.
Anong klaseng kaibigan?
Ang sarap.
Natutunaw 'yong itlog sa bibig ko.
Mainit pa.
Ang bilis ng delivery, friend! Galing!
Di ba?
Walang kaibigang gaya ko, di ba?
Sino 'yong kakaibang nakilala mo?
Ano? Anim na taong gulang na bata?
Oo, pero mas matanda sa 'yo 'yong utak.
Ang lalim niya.
Salbahe ka!
Totoo nga.
Ganito siya kaliit.
Naghahanap siya ng crop circles sa damuhan.
Pinaliit na Jung Mo-eum.
Naghahanap ka rin ng E.T. no'ng bata ka.
Oo, ginagawa ko 'yon noon.
Pero basta, cute siya at matalino.
Ano'ng pangalan?
Di ko tinanong.
Sigurado kang dito nakatira?
Ewan.
Dapat tinanong ko!
Muntik na akong mawalan ng best friend dahil sa bata.
Uy, Mo-eum?
Di ba, may mga litrato ka ng Iron Man, Spider-Man, at iba pa diyan?
Ba't biglang North Pole?
South Pole 'yon.
'Yon ang pinakainteres ko ngayon.
Di ako makapaniwalang nagbago ang gusto mo.
Lalaki, tapos, naging South Pole.
Mas produktibo 'yon.
Di ko maipagkakaila.
Dahil tapos na tayong kumain, maglakad-lakad tayo sa paligid.
-Tawagan mo rin si Seung-hyo. -Hindi puwede!
Aalis ako pag tinawagan mo.
Nag-away na naman kayo?
Walang harap 'yong building. May kulang. Paano ba?
Tingin ko, walang impact.
Impact?
Paano kung may prism-shape para mag-refract at absorb ng liwanag,
pambuo ng iba-ibang kulay?
Gaya ng harmony ng libo-libong kulay, at laging nag-e-evolve,
magiging pisikal na espasyo ang archive ng Greip.
Oo, ang galing mong magpaliwanag.
Uy, ito na 'yon. Tapos na tayo.
Atin na ang Greip, sigurado.
-Tingnan natin. -Huwag tayong masyadong umasa.
Anong huwag? Greip 'yon.
Isa pa,
'yong nabigyan lang tayo ng ganitong oportunidad, nakaka-excite na.
Parang may reward na ang lahat ng hirap natin.
Isa pa, may tiwala ako sa 'yo.
Nakaka-inspire 'yong architecture ni Choi Seung-hyo.
Basta kasama kita,
di ako natatakot sa Hwawoon!
Sa finishing touches na ba?
-Myeong-u. -Ano?
Lumayo ka nang 30 centimeters. Sasakit 'yong mata mo.
Para kang tatay ko minsan.
Dad!
Hello.
Reporter na naman.
'Yong paramedic ulit.
Durian na lollipop.
Pareho na naman tayo ng gusto?
Mukha nga.
Okay.
Ako ulit ang nauna dito. Bitaw na.
Tanda kong hinayaan na kita noon.
-Tabi na. -Makinig ka.
Alam mong bihira 'tong flavor na 'to, di ba?
May ganyang flavor dito dahil sa 'kin. Bakit?
-Ako lang 'yong bumibili! -Di na ngayon.
Bibili na ako mula ngayon.
Ba't ka paladesisyon?
Puwede ka ring magsalita.
Nakakaloko 'to.
Magbabayad na kayo?
Oo.
Mas marami, mas masaya.
Malalasahan natin 'yong tamis ng candy sa iba't ibang perspektiba.
Oo, bagong flavor 'to. Nakaka-frustrate.
-Gusto mong sumabay? -Hindi.
-Mag-isa ka. -Mauna na 'ko.
Ha? Kaparehas niya ng kotse si Mudflat Man.
Ano naman? Ang babaw niya!
Kailan ba 'ko matatapos maglabas ng mga 'to?
Nasa akin pa 'to?
200703 ON-SITE SEOUL NATIONAL SWIM CHAMPIONSHIP
PUNO NG POMEGRANATE
Mga halaman na ang pambuwisit sa 'kin ni Seok-ryu.
May nakita akong lumang picture.
Sabi na nga ba, pamilyar ka.
Seung-hyo, ito na. Tara na.
Okay.
PUNO NG POMEGRANATE
Diretso na ba sa hotel si Seok-ryu?
Hindi, di siya pupunta.
Ano'ng sinasabi mo? Ayun siya.
Uy, Seok-ryu.
Ito na naman ba?
Palaihi yata talaga pag kabado. Magbabanyo ako ulit.
-Sige lang. -Oo, magbabanyo lang.
-Ba't ka pumunta? -Nagrereklamo ka ba?
Sabi mo, di ka pupunta.
Ayaw kitang mapahiya dahil di ka makapag-Ingles.
Pag nagkaproblema, mumurahin ko sila.
Magaling ka magmura.
Gusto mong mag-practice ako sa 'yo?
Seok-ryu?
Ikaw nga. Diyos ko. Uy.
Ang tagal na.
Kumusta ka?
-Masayang makilala ka. -Ako si Chris.
Ako si Seung-hyo.
Nandito si Chris bilang chief product designer ng Greip.
Mahalaga ang papel niya sa pakikinig
sa loob at labas ng organisasyon namin para sa proyektong 'to.
Tuloy lang. Ayos 'yan.
Di ko alam na gano'n kabigat 'yong
nasa mga balikat ko.
Kahit trabaho ang pakay ko rito,
noon ko pa gustong makapunta sa Korea.
Walong taong gulang ako noong lumipat sa US.
Kaya pala. Overseas Korean ka.
Tama.
Higit sa lahat,
'yong makita si Seok-ryu ulit,
ang saya.
Seok-ryu?
Magkakilala kayo?
Oo.
Nag-hello tayo kanina.
Dating project leader ng Greip.
Talaga?
Wow, dating magkatrabahong biglang nagkita sa malayong lupain?
Baka itinadhana ang suwerte.
Di ba?
Bigla niyang sinabi noon na uuwi na siya sa Korea.
Kaya talagang nalungkot ako.
Ang lungkot no'ng umalis siya sa States.
Teka? Ikaw ba 'yong Seok-ryu na naririnig ko?
Akala ko, magkapangalan lang.
Kaya pala ang gaan mo katrabaho.
Mismo. Passionate at committed siya sa trabaho.
Mapagkakatiwalaan talaga siya.
Nag-pilot test kami,
pero malayo sa inaasahan namin 'yong metrics.
Gusto ko ng mas mataas na conversion,
pero walang masyadong nagbago.
Hindi ito ang inaasahan namin.
Balikan natin 'yong drawing board at kung saan tayo nagkamali
bago 'yong susunod na briefing.
Ulit? Maraming beses na nating sinubukan, palya pa rin.
Tama si Susan.
Tight 'yong schedule, sumuko na lang tayo.
Alam kong mahirap,
pero ba't di natin subukan ulit?
Kahit na…
Okay. Gawin na lang natin.
Pero bago pa lang sina Peter at Susan,
kailangan ng time mag-adjust.
Kaya ikaw muna sana sa mas marami. Okay lang?
Oo naman.
Mag-wrap up na tayo?
Okay, sige.
Magaling.
Salamat sa pagkampi sa 'kin, Chris.
Dapat lang naman. Magka-team tayo.
Kahit pa parang disyerto 'tong opisinang 'to,
maging genie tayo ng isa't isa.
Genie?
Oo. Pag malungkot ka,
at nahihirapan,
kuskusin mo nang ganito 'yong lampara.
Gusto mo bang mag-wish?
Parang gano'n.
Ibig sabihin nito, "May tiwala ako sa 'yo."
Passionate ka, at napakasipag.
Kapitan namin.
-Boom! -Boom!
-Tuloy lang! -Salamat.
Kilala mo si Seok-ryu?
Ginawa ko ang sinabi mo, at ayun!
Di ba? Nagpatulong ako sa "napakagaling na Seok-ryu",
at siya ang gumawa ng lahat ng trabaho ko.
-Oo. -Paano mo nalaman?
Trial and error lang.
Na-realize ko, puri-purihin mo lang siya, gagawin na niya lahat.
Lalo na 'yong, "May tiwala ako sa 'yo."
'Yon ang magic words.
Tingin niya, kaya niya lahat?
Ituloy niya lang 'yan,
mauubos din siya balang-araw.
Oo nga.
Tingnan ninyo, kulang siya sa pansin?
Baka kaya siya uhaw sa papuri at pagkilala,
parang bata.
Oo, puwede.
Nabalitaan niyo ba?
Kung ba't siya nag-work break tatlong taon na'ng nakaraan.
Ang tagal no'n, ano'ng nangyari?
Kawawang bata.
Tapos na 'yon.
Magplano na tayo ng weekend
kasi AI na natin 'yong gagawa ng trabaho natin.
Uy, ganito kaya?
Punta tayo sa K-town mamaya.
-Ayos? -Oo.
-Ayos 'yan. -Ang saya.
-Okay, kita tayo mamaya. -Kita tayo.
Uy, guys. Kumusta?
"'Yong liwanag na bumubuo ng iba't ibang kulay o daan ng libong…"
Sorry.
Huwag kang gagalaw. Pupunasan ko.
Nadulas sa kamay ko.
Seok-ryu, okay ka lang ba?
-Uy. Okay ka lang? -Sorry.
Magbabanyo lang ako.
Break ba muna tayo?
Sige.
Gaano katagal ba ako dapat dito?
Kunwari lang dapat 'tong meeting na 'to,
pero grabe ang effort nila.
Sayang lang 'yong oras nila.
Pero mas gusto ko 'yong proposal nila.
Para sa 'kin, sayang na sa Hwawoon natin binigay.
Di laging maganda ang resulta ng magandang proposal.
Isa pa, bago lang sila.
'Yong headquarters. Teka.
-Okay. -Si Jennifer ito.
Uy, Seok-ryu.
Okay ka lang ba?
Di ko inasahang makikita kita rito.
Di ba? Ako rin.
Mukhang maayos ka naman. Kumusta ka?
Curious ako kung alam ng iba.
Tatlong taon na?
Sana di mo na binanggit.
Sorry kung na-offend kita. Nag-alala lang ako sa 'yo.
Alam ko nang
Hwawoon ang napili ng Greip.
-Ano? -Huwag kang mag-alala.
Kunwari wala akong alam
para sa mga katrabaho kong nag-effort.
Kaya, umayos ka rin.
Teka, parang may mali dito.
Tama na.
Alam mo nang narinig ko kayong nag-uusap noon.
Tama.
Pero totoo talagang nalungkot ako no'ng nawala ka.
Genie kita sa Greip.
Maganda, matalino, madaling gamiting software.
At madaling manipulahin.
Tanda mo, nag-wish ako…
-Tarantado! -Seung-hyo!
-Ano bang problema mo? -Ano'ng sinabi mo?
Akala ko, di mo naintindihan.
-Kawawa naman. -Hoy.
Tingin mo, sasakay lang ako?
Di ako umasa sa pagiging patas, pero katarantaduhan na 'to.
Baka ikaw ang di marunong lumugar?
Ba't naman 'yong cheap ang magde-design ng bagong building ng Greip?
At sabi nila, salamin ng kompanya 'yong mga empleyado nito.
Nagtataka ako kung ba't ka nag-hire ng di marunong makisama.
-Tarantado! -Uy!
Huwag.
Diyos ko!
Ang kapal ng mukha mong maging bayolente sa taga-headquarters.
Di ko 'to palalampasin.
-Ire-report ko 'to. -Sige lang.
-Gawin mo, gago. -Uy!
Ako ang kausapin mo, Chris. Dahil sa 'kin 'to.
Mr. Yoon, nagku-quit na 'ko.
-Ano? -Huwag mo na 'kong bayaran.
Uy, Seok-ryu!
Wala na akong kaugnayan sa Atelier In.
Kaya huwag mo nang idamay.
Tingin mo, wala akong magawa
kundi makipaglokohan dito?
Gago.
Uy.
Isa pa, ayusin mo 'yong Ingles mo.
Ang pangit pa rin ng Ingles mo.
Pag nakikiusap ka,
magsabi ka muna ng "please".
Well?
Ano?
Please…
Ano?
Please…
Please mo mukha mo!
'Yan…
ang suntok ng malayang si Bae Seok-ryu, di ng part-timer ng Atelier In.
Regalo 'yan sa dati kong tauhan na pangit ang ugali.
Tama na.
Matagal na 'kong di nag-heels. Ang sakit.
Nakita mo 'kong magtrabaho, kaya alam mo 'yong tibay ko.
Hindi ninyo deserve 'tong kompanya.
Pag kinanti n'yo Atelier In,
iipunin ko ang mga ebidensiya sa subcontractor exploitation,
plagiarism sa produkto, di pagtatrabaho, at gaslighting.
At ipapadala ko sa Greip nang naka-gift basket.
Kuha mo?
Seok-ryu!
Bae Seok-ryu!
Saan ka pupunta?
Gusto kong mapag-isa. Hayaan mo 'ko.
Baliw na yata 'ko. Ba't ako nag-hike sa gabi?
Ano'ng ginagawa mo?
Kumusta 'yong paa mo?
Kanina pa namamanhid.
Mas maayos na ngayon. Hay.
Ba't ka naglakad dito nang naka-heels?
Parusa sa sarili.
Alam mo bang
no'ng namatay si Hesus para sa kasalanan ng sangkatauhan, 33 lang siya?
Kasing-edad natin.
International age natin 'yong gamit mo?
Di mo nakikitang seryoso ako?
Ituloy mo lang.
Nakakabilib na ginawa niya 'yon sa edad natin.
Kahit sa masasakit na salita, hirap ako.
Siyempre. Kahit kaunti no'n, masakit.
Uy, Seung-hyo.
Outcast ako dati sa Greip.
No'ng umalis ako ro'n,
sinisi ko muna si Chris at 'yong iba pa.
Pero na-realize ko no'ng nakita kitang magtrabaho,
na dahil pala 'yon sa 'kin.
Kung gusto ko 'yong ginagawa ko,
pagsisikapan ko hanggang dulo kahit ano'ng mangyari.
Hindi.
Workplace harassment 'yong ginawa nila sa 'yo.
Wala 'yong kinalaman sa kung gusto mo o hindi 'yong trabaho.
Ang sinasabi ko lang…
di dahil sa nag-quit ka sa trabaho,
wala ka nang passion at determinasyon. Okay?
Wala ring saysay na sisihin ng biktima 'yong sarili niya.
Hay, pinatay ko dapat 'yong buwisit na 'yon. Kainis.
Di gagana 'to.
Sumama ka sa 'kin.
-Saan? -Tara na.
Ngayon pa lang naging komportable.
Saan tayo pupunta?
Isulat mo dito.
'Yong pangalan ng mga nang-harass sa 'yo.
Ano? Bigla na lang?
Simulan natin kay Chris.
Ano'ng ginagawa mo?
CHRIS
Mukhang maganda 'yong katawan niya.
NAPAKATABANG CHRIS
Napansin ko dapat.
Ang kapal din ng buhok niya.
"Kalbo."
Tama na. Di bagay sa 'yo maging immature.
Nakalimutan mo na 'yong ginawa niya?
Tuwid na tuwid 'yong ngipin niya. Nag-braces no'ng bata.
"Pustiso."
Isulat mo, alipunga. Almoranas.
-At ingrown sa kuko. -Alipu…
Wala nang space.
Dapat mas malaki 'yong binili mo.
Kailangan pa ng para kay Susan at Peter.
Liliitan ko ang sulat.
-"Alipunga." -Almoranas.
-"Almoranas." -Ingrown.
Ingrown…
Tingin mo, sobra na 'yong ingrown sa kuko?
Isulat mo na lang.
Okay, sige. "Ingrown sa kuko."
Okay, kayong mga salbahe.
Damahin ninyo 'tong mga sumpang galing pa sa Korea.
Dati, K-pop at K-dramas. Ngayon, K-pamahiin, mga salbahe.
Gumaan ba?
Oo, mas magaan na.
Buti naman.
Uy, Seung-hyo.
Bilib ako sa 'yo.
Baka may gusto ka sa 'kin. Papatayin kita.
Baliw ka. Di 'yon gano'n!
Nakakabilib na natapos mo 'yong pitch sa Greip.
Alam mong walang mangyayari, pero di ka sumuko.
Ang galing no'n.
Talaga ba?
Nakuha mo 'ko diyan.
Kaya nakapagdesisyon na 'ko.
Hahanap ako ng mapaglalanguyan hanggang dulo.
Maghintay ka lang. Magagawa ko rin 'yong freestyle at butterfly.
Ayos 'yan.
YOON MYEONG-U
Di mo ba dapat sagutin?
Uy, Myeong-u. Sorry.
Saan?
-Sa… -Para sa…
mga susunod na mga gabi ng overtime na pagdadaanan natin?
Ano'ng sinasabi mo?
Nakuha natin 'yong Greip project.
Ano?
Hindi 'yong office building. 'Yong flagship store.
May bago sa Seoul sa susunod na taon.
Binibigyan nila tayo ng chance.
Teka, seryoso ka ba?
Pero paano?
Nagustuhan ng design team leader 'yong proposal natin.
Ano? Ano 'yon?
Kasama mo ba si Seok-ryu? Pakisabi 'to.
Tanggal na sa Greip 'yong tarantadong Chris.
Shit!
Fired na kayo!
Sisiguraduhin kong di na kayo makakabalik sa industriya.
Baka ikaw ang di na makapagtrabaho ulit.
Ano?
Mahilig akong mag-record ng mga meeting.
Para mas makatutok ako sa feedback ng mga kliyente namin.
Pero di ko akalaing magiging ebidensiya 'to pampatunay sa mga bintang.
Illegal wiretap 'yan.
Hindi 'yan legal.
-Legal validity ba? -Oo.
Oo, tama ka. Pero…
tingin ko, gagana 'to sa vigilantism.
Anong kalokohan 'yan?
Meow!
Mas gusto ko 'yong mga pusa kaysa aso.
Mahilig akong mamasyal at uminom.
Sapatos din! Gustong-gusto ko 'yong mga limited edition!
Pero may kilala akong kagaya ko.
"Château Ribello"?
Ro-hui. Ro-a.
Kakaiba 'yong raspberry at chocolate aroma nito. Grabe.
"Domaine Cavalerie Santren."
Sa'n siya nakakuha ng ganito kasarap?
Hay. Akala ko no'ng una, kapangalan lang.
Kita mo 'yong pangalan dito?
Tony Brown.
Senior Vice President ng Greip.
Wow! Naka-follow kami sa isa't isa sa social media.
Lagi rin kaming nag-uusap.
Ano naman?
Sige.
Baka di malaking bagay para sa 'yo, pero meron kang di alam.
Sa mundong 'to,
alam nating meron tayong soulmates at kaparehas ng taste.
Inihihiwalay ko rin naman 'yong personal at pribado kong buhay.
Di ko pa sinasabi kay Tony,
pero di ka naman magiging patas.
Kaya ipinadala ko na sa lahat 'tong recording.
-Tarantado ka! -Dahan-dahan ka, tarantado!
Nawalan ka na ba ng modo sa tagal mong wala sa Korea?
Ikaw, lokong malangis 'yong buhok.
Ba't ganyan ka makipag-usap sa mas matanda sa 'yo?
Dapat may galang ka. Kuha mo?
Ibutones mo 'yang suot mo.
Okay? Ayusin mo rin 'yang kurbata mo.
Ikaw talaga.
Opo, sir.
Ganyan.
Sorry.
Sa Korean, gago.
Sorry po.
Ano'ng sinabi ni Mr. Yoon?
Matatanggal na si Chris.
Kaibigan yata ni Myeong-u 'yong VP ng Greip.
Ano?
Gusto rin nila kami sa project.
Anong project?
Flagship store ng Greip.
-Talaga? -Oo.
-Totoo? -Oo.
Diyos ko!
Uy, Seok-ryu. Ba't ka nandito?
-May mock test ka, di ba? -Mock test lang 'yon.
Parang entrance exam mo 'to.
Ba't di mo galingan para sa bagong phone?
Nanalo ka, kaya sapat na 'yon.
Di ko rin naman kailangan 'yong swivel phone. Ayos lang.
Two-megapixel camera 'yon.
Makikita lang 'yong pekas doon. Okay lang.
Wala naman akong maibibigay masyado.
Sa 'yo na 'to.
Ano?
Bakit mo 'to binibigay?
Sabi mo, White Day ngayon.
Ipapalit mo ng taffy o kung ano.
Teka…
Sinasabi…
mo bang…
umalis na 'ko sa harap mo?
-Uy! -Ito rin.
Umuwi na tayo.
Uy!
Totoong ginto ba 'to?
Hindi, di ba? Totoo ba?
Puwede kong kagatin?
Di pumunta sa laban ko 'yong nanay at tatay ko,
pero habang nakatingin sa di nag-exam para sa 'kin, na-realize ko.
Mula no'ng nakilala ko si Bae Seok-ryu,
walang sandaling wala akong gusto sa kanya.
Mababaliw na ako.
Pero naduduwag akong sabihin sa kanya
dahil ayaw kong masira 'yong pagkakaibigan namin.
Kaya gagawin ko na lang pag nasa twenties na 'ko.
Kapag mas tumanda na tayo,
sana masabi ko na kay Seok-ryu 'yong nararamdaman ko.
Uy, Seok-ryu. Masaya ka bang natupad 'yong wish mong makapag-US?
Oo, umaayon sa 'kin ang kapalaran.
Pero nalulungkot ako.
Ubos na.
Uy, teka. Dadalhan pa kita.
Marami akong alak. Marami pa.
'Yong marami.
-Hay. -Okay ka lang?
Nakakainis 'yong backpack mo.
Di ka na ba babalik? Ba't ang dami mong dala?
Muntik ko nang makalimutan.
Dapat ipinakita ko pagdating ko.
Kaya ito…
Sabi ng nanay mo, lamigin ang paa't kamay mo
at ibigay ko raw 'tong electric heating mat.
Nakakaloko 'yong nanay ko. Mas mainit dito kaysa sa Korea.
Talaga?
Ang mga 'to…
dried seaweed…
at mga lata ng tuna.
Meron din niyan dito. Pero, salamat.
Ito, gochujang. Ito pa.
Poster ng DOS.
Si Justin Bieber na ang gusto ko.
Okay, last na.
Ang hirap nitong dalhin.
Akala ko, mababali 'yong balikat ko.
Umiyak ka kasi aalis ka nang di nabasa ang mga bagong labas.
-Tapos na 'yon. -Uy!
Hala! Ang tagal ko nang gustong basahin 'tong mga 'to!
Seryoso, Seung-hyo! Ikaw…
The best ka.
Sabi na nga ba, maaasahan kita!
Hay, ang sweet mo!
PAST PERFECT
PRESENT PERFECT CONTINUOUS
LOVE NEXT DOOR
Habitual offender ka na.
Ba't biglang ganyan 'yong tingin sa 'kin ni Seok-ryu?
Mag-ingat ka sa mga mata ng iba.
Masyado kang nagpapakita ng puwet.
Huwag ka na lang makialam.
Galit ka ba sa 'kin?
Ang ganda mo.
Naka-move on ka na ba talaga sa kanya?
Hindi.
Mahal ko pa rin siya.
Gising!
-Sabi ko, gising! -Tama na!
Tingin mo, sumosobra na 'ko?
Sinabi ko na.
Hindi na tayo bata.
Nagsalin ng Subtitle: Mary Antonette M. Ramos