Nie mogę wszystkich okłamywać.
Możesz.
Powiesz policji, żeby dali mi spokój.
Co jest grane?
Jeśli znów się do niej zbliżysz, przeoram cię.
Kiepsko sypiam.
O czym myślisz?
Próbowałem napisać list.
Otworzy go w ogóle?
Shane mnie zna.
Przeczytam go na głos. Reszta będzie zależeć od niego.
Oliver St. Ledger mieszka z moją młodszą siostrą.
Megan?
Dzwoń. Zrobiła coś głupiego i musisz to naprawić.
To Megan Martin.
Ona i cała jej rodzina to wariaci.
Przepraszam.
Twój brat nic nie zrobił. To byłem ja.
Potrzebowałam to usłyszeć.
Jestem w tobie zakochana.
Ja w tobie też.
Myślimy, że Megan Martin żyje sobie gdzieś
z Oliverem Kennedym czy bez niego?
137 DNI WCZEŚNIEJ
Poprosiłaś o mediację?
PRZEJĘCIE MIENIA
Nie wiem, co to znaczy.
Bank powinien dać nam szansę to ogarnąć,
zanim wystawi dom na licytację.
Bo banki są rozsądne.
Nie chodzi o rozsądek, tylko o prawo.
Lubią wywalać ludzi na bruk.
Wcale nie.
Przestań ich bronić.
PODOBNO WYJECHAŁ Z SAN FRANCISCO. JEST W BOSTONIE.
Zabiorą nam dom. Gdzie się podziejemy?
NAJLEPSZY ZAWODNIK
56 DNI
DZISIAJ
To sprawka Linusa.
Wiem to.
Widziałaś go?
Nie. Ale to było jego auto.
To samo, z którego strzelano na jarmarku w zeszłym roku.
Wtedy go poznałam.
Wyparł się, ale w ten sposób mówi mi, że to był on.
Tym razem źle wybrał broń.
Czyli sprzedaje dragi w The Crossings?
Tak. Ale nie o to tutaj chodzi.
To nie jest związane ze sprawą.
On mnie zabije. Jestem taka głupia!
Nie mów tak. Nie jesteś.
To lekarka sądowa.
Reardon.
Tak, będziemy.
Wyniki sekcji będą gotowe jutro o 8.00.
Mitch, zabierz Reardon.
I sprawdź jej dom.
Powiedz Freddy'emu, żeby obserwował go całą noc.
- Nie trzeba. - Słuchaj. Potrzebujesz tego.
Chodźmy.
Dzięki.
DZIEŃ TRZYDZIESTY CZWARTY
Mam teraz nazywać cię Megan?
Nie chcesz?
Niezbyt.
Nie? Dobra.
Tak będzie lepiej.
Teraz czuję się bardziej jak Ciara.
Pamiętam cię.
Z grubsza.
Nie byłem u was w domu,
ale raz cię widziałem… z auta.
Próbowałaś jeździć na skuterze na podjeździe.
Twoi rodzice chyba wykopali dziurę w ogródku
i próbowali zrobić tam basen?
Tak. Nie do wiary, że pamiętasz.
Twoja siostra sprzedawała nam zioło. Shyla.
Pewnie ukradła je tacie.
Nadal tam mieszka, ale taty już nie ma.
Masz z nim kontakt?
W święta, urodziny i tak dalej. Jeśli pamięta.
Przykro mi, że straciłeś tatę.
Nie straciłem. Nigdy nie był obecny.
Oliver!
Oliver, to ja!
Dzięki Bogu. Tak się martwiłem. Włączała się poczta głosowa.
Wyłączyłem telefon.
Wyłączyłeś?
Co się tu odpierdala?
Co ona tu robi?
To moja dziewczyna. Mieszka tu.
Dobra.
Nie zaprosisz mnie do środka?
Ładnie tu.
Wszystko, co najlepsze, dla Olivera St. Ledgera.
Pewnie jesteś Megan.
Megan Martin. Dan Troxler. Rozmawialiśmy przez telefon.
Wiem, kim jesteś. Siostra mi o tobie mówiła.
Rozumiem.
Jeśli jesteście podobne,
Oliver nieźle się wpakował.
To nie ma z nią związku.
Ja…
Powinienem był ci o wszystkim powiedzieć.
O czym?
Ta kobieta wkradła się do twojego życia pod pseudonimem
- jak jakiś agent KGB… - To przesada.
…a to twoja reakcja?
Wyłączasz telefon i robisz jej śniadanie?
Ona zrobiła śniadanie.
Gdy rozmawialiśmy z twoim ojcem o wyjeździe z Narragansett,
żeby uciec przed insynuacjami,
ostrzegałem, z czym wiąże się życie pod fałszywym nazwiskiem.
Ten jeden błąd naraził całą twoją tożsamość.
Miałem obawy praktyczne.
Jak znajdziesz pracę? Założysz rodzinę?
Codzienne sprawy.
Ale tego sobie nie wyobrażałem.
Mówię, że to po części moja wina.
„Po części”?
Mogę porozmawiać z klientem na osobności?
Cokolwiek masz do powiedzenia, możesz mówić przy niej.
W porządku. Nie muszę tego słuchać.
Usiądźmy.
Nie.
Załatwmy to szybko.
Nie jestem już twoim klientem.
Przez lata przekonywałeś mnie,
że tylko ty tak naprawdę mnie znasz.
Izolowałeś mnie i straszyłeś.
Ciara…
zna mnie.
Wie o mnie wszystko.
I wciąż tu jest.
Nie nazywa się Ciara. I chodzi jej tylko o pieniądze.
Wcale nie, Dan.
Żartujesz sobie?
A tobie nie chodzi o pieniądze?
Co?
Ona przynajmniej nie czerpie zysków z mojego stanu psychicznego.
Czuję taką ulgę, że…
w końcu skończyliśmy.
Skończyliśmy z tym i skończyłem z tobą.
A zatem ostrzegam,
że muszę powiedzieć policji prawdę.
Pamiętasz to?
List, który napisałeś do brata swojej dziewczyny,
w którym się przyznajesz.
Zatrzymałeś go?
Nie wysłałeś mu go?
Próbowałem cię chronić.
Próbowałeś chronić siebie!
Manipulowałeś mną latami.
Robiłeś to mnie, Shane'owi
i całej jego rodzinie.
Żyliśmy w twoim kłamstwie. W rzeczywistości, która ci odpowiada.
Miałem czyste intencje
i działałem na korzyść twoją i twojego ojca. Nikogo innego.
Bez pomocy terapeuty
jesteś zagrożeniem dla siebie i innych.
Mam wiele dowodów.
Nie tylko to. Mam nagrania z naszych spotkań.
Proszę.
Posłuchaj.
„Nie mam powodu, by żyć w kłamstwie, które ma uczynić z ciebie ofiarę”.
Czemu to robisz? Chcesz, bym trafił do więzienia?
„Muszę wziąć odpowiedzialność za to przestępstwo,
które było wynikiem mojej niekontrolowanej złości…”
Weź go. Mam kopię.
Przykro mi, że do tego doszło.
Wcale nie. Inaczej nie byłbyś tak dobrze przygotowany.
Prawda.
To prawda.
Jest inny sposób, by to rozwiązać.
Pozwól, że zapytam.
Ile są warte narzędzia,
które dostałeś ode mnie, by ogarnąć swoje życie?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Pięć milionów dolarów?
Dziesięć?
Wciąż wstrzymywałbyś oddech,
gdybym nie nauczył cię tej podstawowej ludzkiej czynności.
A to nie wszystko.
Jaka jest wartość ciężaru, jakim dla mnie byłeś przez lata?
Albo wartość mojego milczenia w zamian za twoją niezasłużoną wolność?
Nie możemy mu ufać.
DZISIAJ
Przyczyna śmierci to uderzenie.
Cios spowodował pęknięcie kości ciemieniowej
i krwotok.
Ciepło przyspieszyło rozkład,
ale to przede wszystkim zasługa czasu.
Kiedy to było?
Kilka tygodni temu?
Ciężko to oszacować na tym etapie.
Ale mam dobre wieści.
DNA było w bazie.
Daniel Troxler. Terapeuta z Narragansett.
Były.
Jest na warunkowym.
Stracił licencję, bo zapłacił pielęgniarce
za przemyt kradzionego propofolu.
Więc praktykował bez licencji.
O ile można to nazwać licencją.
To nie doktor, tylko oszust.
Jego auto jest w mieście.
Zostało skonfiskowane 18. zeszłego miesiąca.
Pojedziemy tam?
Chciałem wrócić do The Crossings
i zobaczyć nagrania z 18.
Spryskać podłogę luminolem.
Dowiem się, ile mogę, o siostrze Shane'a, Megan.
Mówimy o St. Ledgerach. Nic nie znajdziesz.
Chwila.
Dobrze, że nic wam nie jest.
Musimy potem pogadać.
Co jej powiesz?
Nie wiem. Prawdę?
To ci średnio pomoże.
Tak czy inaczej muszę.
Wyjaśnisz mi coś?
Czemu to zrobiłaś?
Musisz pomóc mi to zrozumieć.
Nie.
Ty akurat rozumiesz.
Masz dość siebie.
To wystarczy?
Tak.
Musisz…
mi z czymś pomóc.
Zerwałem to z szyi twojego chłopaka.
Nie nazywaj go tak.
Zabierz to. Wyrzuć.
Może mi się przydać.
Po co?
DZIEŃ TRZYDZIESTY CZWARTY
Co teraz?
Myślę.
Muszę zadzwonić. Znam kogoś.
Ja też. Kobietę.
To moja siostra. Cholera.
- Pieprzyć ją. - Muszę odebrać.
Stary. Kurwa.
Zaczekaj, Meg.
Co jest?
Cholera. Powoli. Co…
Posłuchaj mnie.
Hej…
Chcesz mojej pomocy czy nie?
Dobra.
Pamiętasz, jak pięć lat temu
Andrew Delaney okradł pułapki na homary w zatoce Casco?
Znaleźli jego zwłoki w wannie.
Ktoś rozpuścił wszystkie tkanki miękkie w płynie do czyszczenia piekarników
albo w wybielaczu.
Pewnie to była mieszanka,
ale nikt nie wie,
bo sprawca był mądry i nie kupił tego w sklepie.
Włączył ogrzewanie, żeby przyspieszyć rozkład.
Po tygodniu zwłok już nie było.
Gliny wieki identyfikowały ciało,
bo sprawca podłożył masę losowych rzeczy.
Na przykład ubrania, które nie były ofiary.
Jak już to rozgryźli,
wszyscy mieli to w dupie.
Bo koleś na to zasługiwał.
Złapali zabójcę?
Uciekł. Nie wiadomo, gdzie jest.
Nie wiem, co będzie.
Nie korzystaj już z tego telefonu.
Kup taki na kartę. I nie możesz wrócić do domu.
Wiem.
Zadzwoń.
Dobra.
Coś mi mówi, że znasz się na tym lepiej niż ja.
Na uciekaniu od problemów? Jestem ekspertem.
Wyciągniesz wszystko z sejfu?
Kod to 13-73-24.
- Zapamiętałaś? - Tak.
Cześć, Sykes.
Muszę cię o coś prosić.
Niech ktoś dziś podjedzie do Marshfield.
Tak.
Zaczynam nowy rozdział, ale wezmę koleżankę.
Musimy na chwilę zniknąć.
Nie wiem, na jak długo.
Tak.
Dzięki.
Dobra, będziemy tam.
O piątej.
Trzeba po prostu zrzucić skórę.
Weź to, bez czego nie możesz żyć. Resztę kupimy.
Ale powinnaś pożegnać się z siostrą.
Mogę?
Spotkajcie się w nowym miejscu.
- I nie mów, dokąd jedziesz. - Sama nie wiem.
Później się dowiesz.
Spotkajmy się o piątej w Marshfield.
Dojedziesz tam autobusem z lotniska Logan.
Co tam jest?
Pas dla prywatnych samolotów.
Mój jest w hangarze 36.
Weź to. Przywieź na spotkanie.
To twoja walizka.
W porządku. Ufam ci.
DZISIAJ
Oto, co mamy z dnia zbrodni.
Ludzie myślą, że można łatwo przewinąć miesiąc nagrań, ale nie.
Przegląda się to równie długo, co przeżywa.
To metafora życia.
Szybko mija. Mrugniesz i coś przeoczysz.
Myślisz…
Myślisz, że byłbym dobrym gliną?
Chcesz nim być?
Nie.
Może. Nie myślałem o tym do tej pory.
Nie lubię glin. Poza tobą.
Wiesz…
Dałeś mi do myślenia.
Może nie wszyscy są źli.
Zawsze chciałeś być detektywem?
Nadal nie wiem, czy chcę nim być.
- Serio? - Jasne.
Też nienawidziłem policji.
Byłem ochroniarzem
i pracowałem z byłymi glinami, którzy byli dobrzy.
Prawda, sprawiedliwość i tak dalej.
Poza tym policja w Bostonie ma związek zawodowy. Uznałem, że spróbuję.
No tak.
Kilka awansów i oto jestem.
Moja partnerka zawsze chciała być detektywką.
Od dziecka.
Wydaje się fajna.
Owszem.
Znasz go?
Nie kłam. Nie po tym wszystkim.
To Finch.
Zaopatruje mnie w towar,
ale nie mów, że wiesz to ode mnie.
Co ty. Widujesz go tu?
Tak.
Ma czasem propofol do wstrzykiwania?
Nie wiem. To nie moje klimaty.
Ale to możliwe?
Wszystko jest możliwe po tym, co widziałem.
Wiesz, kiedy mogę go spotkać?
Może.
Jeśli go dla mnie znajdziesz, dyskretnie,
zostaniesz informatorem.
To prawie jakbyś pracował dla policji.
- To brzmi niebezpiecznie. - Taka praca.
Gdybym miał to zrobić…
przysługiwałoby mi wynagrodzenie?
- Niech cię. - Co?
- Jesteś taki przewidywalny. - Konsekwentny.
- To była nasza chwila. - Można na mnie polegać.
Muszę coś jeść.
Nie jestem zły. Czekaj, zatrzymaj.
To nie Finch.
Nie. To doktor Dan, pieprzony konował,
i jego ostatnia podróż do wanny.
O 7:48 zatrzymał się na piątym piętrze.
Tam jest mieszkanie 11.
- Wydrukuj mi to. - Dobra.
Czyli jednak dziś będzie dobry dzień.
- Dokąd idziesz? - Muszę coś załatwić.
Ale wiesz, co robić, mój zastępco.
Tak jest.
No właśnie.
Zastępca.
Nie odpalaj się.
DZIEŃ TRZYDZIESTY CZWARTY
Nie wiem, co powiedzieć. To takie dziwne.
Tak.
Co jest w walizce?
Rzeczy Olivera. I moje.
Widzimy się o 17.00,
ale chciałam się z tobą spotkać.
Dokąd jedziecie?
Powiem ci, jak tam dotrę.
Nie do wiary.
Pieprzony Dan Troxler.
Zasługiwał na śmierć.
Wiesz o tym.
Nie wiem, co pamiętasz,
ale powinien wąchać kwiatki od spodu.
Wiem, że go nienawidziłaś
i że miałaś zakaz zbliżania się do niego.
Tak.
Kiedy przyszedł rano do mieszkania,
przyniósł list, który Oliver napisał do Shane'a.
Chciał się do wszystkiego przyznać,
ale Dan mu nie pozwolił.
Miałaś rację.
Nie próbuję go usprawiedliwić.
Ale poczułam się lepiej, gdy przestałam go nienawidzić.
- Masz mnie za wariatkę. - Owszem.
Ale zrobiłaś, co musiałaś.
Szkoda, że musisz wyjechać.
Co powiedziałaś mamie?
Jeszcze nic.
Jest całkiem inną osobą,
odkąd nie grozi jej już bezdomność.
Zrozumie.
Nie chcemy, żebyś trafiła do więzienia jak Shane.
Wiem, że Ciara musi wyjechać.
Ale trudne jest to, że Megan zniknie.
- Nieprawda. - Prawda.
Już zniknęłaś.
To ucieknijmy razem.
Tylko ty i ja. Pojedziemy z dala od tego wszystkiego.
Będzie tak, jak mówiłaś w liceum.
Zaczniemy od nowa w jakimś lepszym miejscu.
W walizce jest tyle kasy, że starczy na nowego mercedesa i…
Przestań.
Nie pomagasz.
Muszę wrócić do domu.
Ale odwiedzę cię, gdziekolwiek będziesz.
Obiecujesz?
Tak.
Kupię ci bilet w pierwszej klasie.
Wystarczy ekonomiczna.
Cześć.
Jak tam?
Do dupy.
No.
Wiem.
Chciałem podziękować…
za wszystko.
Zawsze…
Zawsze o mnie dbałeś. Traktowałeś jak członka rodziny.
Jesteś nim.
Wiem, że mój przyjazd
i praca u ciebie były dla Alison trudne.
To tworzyło między wami napięcia,
więc chcę po prostu za to przeprosić.
Chciałem móc przeprosić.
Może miała rację. Co do mnie.
Może miała rację.
Co się dzieje?
DZISIAJ
ARCHIWUM DOWODOWE
Więc przespałaś się z nim, bo coś ci kupił.
Tak. To brzmi fatalnie, ale tak.
Poznałam go w jego mieszkaniu.
Przesłuchiwałam go, a on ze mną flirtował.
Kiedy przyszedł, wiedziałam, czego chce.
Nie zostałam zmanipulowana. Po prostu…
Myślałam, że jak to skończę,
przestraszy się i da mi spokój.
Ale jednak nie.
I to ja się boję.
Pogadam z obyczajówką.
Ale nie możemy wiecznie cię pilnować.
Wiem. To mój problem, nie wasz.
Pomogłoby ci, gdybyś dogadała się z Connollym.
Nie ode mnie to zależy.
To nie on chowa urazę.
Jest zbyt dobry. Nie da się go zastąpić.
Wiem.
Wszyscy chcemy tego samego. Wracaj do pracy.
Tak jest.
Mam prośbę.
Poza zamieceniem twoich problemów pod dywan?
Chcemy oddać komuś sprawę z The Crossings.
Jesteście blisko?
Tak.
Ale jestem powiązana z jednym podejrzanym.
Finch jest podejrzany.
Możliwe.
Widzisz tego czarnego ptaka na słupie?
Tak.
Tak?
Widzę jego twarz.
- Brzydki, co? - Tak.
Co jeszcze widzisz?
Samolot.
Hej, dzieciaki.
Cześć, ciociu. Tata pozwolił mi wziąć jego starą lornetkę.
To moja stara lornetka.
Mogę ją zatrzymać?
A mam wybór?
Drzwi wejściowe były otwarte.
Lodówka też?
Wyślę ci za to kasę.
Chcesz hot doga?
Jak poszło?
Ty pierwsza.
Dobrze.
Russo odda sprawę Flynnowi Shannonowi.
Jak go nazywałeś?
Chyba leniwym gołodupcem.
Tak.
Nie zadaje zbyt wielu pytań.
Idealnie się nada.
Do tej konkretnej sprawy – tak.
Troxler wszedł do bloku i z niego nie wyszedł.
Kto go załatwił? On czy ona?
Megan Martin.
Czemu tak sądzisz?
Troxler był jego terapeutą.
Za dużo o nim wiedział. Zagrażał jego wolności.
Czyli to on to zrobił.
Nie.
To ona.
Zaufaj mi.
Nie chciała go stracić.
- Na czym się opierasz? - Na przeczuciu.
Mam nieomylną intuicję.
Dobra.
Może nie powinnam pytać,
ale muszę.
Ciężko się z tym żyje, że chodzimy codziennie do pracy,
a ty mówisz: „Dłużej nie wytrzymam.
Muszę uciec. Nienawidzę tego miejsca”.
Karl, jeśli tak jest…
rozumiem.
Słyszę cię.
Ale muszę wiedzieć…
co zrobisz.
Spalę tego hot doga,
tak jak lubisz.
Tak?
Tak.
Bułkę też spalę.
Bo to twój styl.
A zawsze stawiasz na swoim.
Dobrze.
I nie zapominaj o tym.
DZIEŃ TRZYDZIESTY CZWARTY
Na pewno chcesz to zrobić?
Tak.
Ciara…
Megan powinna odzyskać swoje życie.
Tym razem to nie twoja wina.
Nie.
To wszystko moja wina.
Wiem, że myślisz, że wyrównujesz rachunki,
poświęcając się dla niej,
ale czy ona tego naprawdę chce?
Spójrz na mnie.
Nie zawsze było łatwo,
ale związek z Alison to najlepsze, co mnie spotkało.
Nigdy bym z niego nie zrezygnował.
Nawet gdy myślałem, że powinienem.
Dziękuję. Za wszystko.
Prokuratorowi powiem, że się nie znaliśmy.
Do zobaczenia.
Pani Wyse?
Tak?
Pan St. Ledger się spóźnia.
Chce pani wsiąść? Już prawie czas.
Da mi pan chwilę? Jeszcze nie zadzwonił.
Wiem, że to zabrzmi zabawnie,
ale czy wie pan, dokąd lecimy?
Do Rejkiawiku. Była tam pani?
Owszem.
Latamy tam na święta. Piękne miejsce.
Macie tam dom?
Tak.
Przynajmniej tak sądzę, że to nasz dom.
Sama już nie wiem. Zaraz będę.
Dziękuję.
Wybacz spóźnienie.
Boże.
Przestraszyłeś mnie.
Myślałaś, że nie przyjdę?
Wiedziałam, że przyjdziesz.
- Rejkiawik? - Tak.
Mam wynajęty domek przy gorących źródłach.
Prywatny kucharz, ochrona, pięć gwiazdek.
Jest zajebisty.
Co ty na to?
Myślę…
że to brzmi jak piekło.
Wybacz. To nie jestem ja.
Nie musimy lecieć do Rejkiawiku.
Dokąd chcesz lecieć?
MAMA
Droga mamo. Liczę, że mi wybaczysz, tak jak ja wybaczyłam Oliverowi.
Jest do nas podobny.
DETEKTYW FLYNN SHANNON
Każdy ma tajemnice.
Każdy kłamie.
Z jakiegoś powodu los ostatnio mi sprzyja.
Może wszechświat wierzy w karmę.
Czy Oliver zapłacił za moje błędy?
DILER ARESZTOWANY ZA BRUTALNE ZABÓJSTWO
Wiem, że ja zapłaciłam za jego.
Jak my wszyscy.
Latami słono płaciliśmy.
DWA MILIONY DOLARÓW
Ale wszyscy jesteśmy teraz w lepszym miejscu.
Niektórzy ludzie są sobie przeznaczeni.
Nawet w najgorszych okolicznościach.
Kiedy pojechałam szukać Olivera,
nie sądziłam, że skończymy tutaj.
Prowadziła nas tu mroczna i kręta droga,
a on ignorował sygnały ostrzegawcze, słuchając serca.
A ja ignorowałam przeszłość, licząc, że przyszłość będzie inna.
Naiwnie myśleliśmy, że nasze błędy wszystko naprawią.
I tym razem mieliśmy rację.
Wszyscy mówią, że oszalałam, ale bądźmy szczerzy – on też.
Czasem patrzę na nasze maleństwo, Shane'a,
i pytam go:
„Jesteś szalony jak mamusia czy tatuś?”.
Nie mogę doczekać się, co będzie jutro.
I następnego dnia. I następnego.
Kocham cię. Po prostu ja.
Napisy: Kinga Stańdo
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska