Non podo seguir mentindo.
Si que podes.
Diraslle a Antivicio que me deixen en paz.
Hostia puta!
Se te volves achegar a ela, rebéntote.
Ultimamente non durmo moito.
Que estiveches cavilando?
Tentei escribirlle unha carta.
Chegará a abrila?
Shane coñéceme.
Léoa en alto. O que pase despois é cousa del.
Oliver St. Ledger vive coa miña irmá pequena.
Megan?
Chámao. Fixo algo moi estúpido e debes amañalo.
É Megan Martin.
Ela e a súa familia están tolas.
Síntoo.
Teu irmán non fixo nada malo. Fun eu.
Necesitaba moito que mo dixeses.
E estou moi namorada de ti.
E eu moi namorado de ti.
Debemos pensar que Megan Martin estará nalgunha parte
con ou sen Oliver Kennedy?
137 DÍAS ANTES
Pedícheslle unha mediación previa ao embargo?
AVISO DE EMBARGO
Non sei o que significa iso.
O banco debe darnos a oportunidade de buscar unha solución
antes de sacar a casa a poxa.
Como os bancos son tan razoables.
Isto tanto ten, mamá. Obrígaos a lei.
Botan xente da casa para gañar cartos.
Non é certo.
Paras xa de defendelos?
Seica marchou de San Francisco. Está en Boston.
Vannos quitar a casa. Onde imos?
MELLOR XOGADOR SHANE MARTIN
56 DÍAS
HOXE
Foi Linus.
Sei que foi el.
Vícheslle a cara?
Non, pero era o coche del.
Era o coche do tiroteo da feira do ano pasado.
Foi cando o coñecín.
Dixo que non fora el, pero fíxoo para que soubese que si.
Esta vez, o tirador usou a arma equivocada para o choio.
Dixéchesme que lles vende pastillas aos rapaces de The Crossings?
Vende, si. Pero isto é por outra cousa.
Isto non ten que ver co caso.
Vaime matar. Son unha puta parva!
Non digas iso. Non es unha parva.
É a forense.
Reardon.
Si, alí estaremos.
A autopsia preliminar estará mañá ás 08:00.
Mitch, leva a Reardon á casa.
Rexistra a casa ao chegar.
Despois chama a Freddy e que vixíe a casa toda a noite.
- Non fai falta. - Escoita, si que fai falta.
Veña.
Grazas.
DÍA 34
Entón agora chámoche Megan?
Queres?
Non.
Non? Vale.
Se cadra é mellor.
É raro, pero agora síntome máis Ciara.
Sabes que te recordo?
Vagamente.
Nunca estiven na túa casa,
pero recordo verte unha vez dende o coche.
Tentabas usar o patinete nun camiño de grava.
Teus pais non fixeran un burato no xardín de diante
para instalar unha piscina?
Si, é incrible que recordes iso.
Túa irmá vendíanos marihuana. Shyla.
Seguro que lla roubaba a meu pai.
Aínda vive na casa, meu pai marchou hai moito.
Falas con el?
Si, no Nadal, nos aniversarios e iso. Se lle acorda.
Sinto que perdeses a teu pai.
Non o perdín. Sempre estivo ausente.
Oliver!
Oliver, son eu!
Oliver!
Grazas a Deus. Estaba preocupado. Ao chamarte saltaba o contestador.
Si, apagueino.
Apagáchelo?
Que carallo está pasando?
Que fai ela aquí?
É a miña moza, Dan. Vive aquí.
Vale.
Non me invitas a pasar?
Vaia.
Que bonito.
Só o mellor para Oliver St. Ledger.
Ti debes ser Megan.
Megan Martin. Son Dan Troxler. Creo que falamos por teléfono.
Ben sei quen é. Miña irmá faloume de vostede.
Xa vexo.
Se te pareces a ela,
diría que Oliver se meteu nun grave problema.
Dan, isto non ten nada que ver con ela.
Debín…
Debín dicirche o que pasaba dende o inicio.
Que pasaba? Que pasa?
Polo que sei, esta muller entrou na túa vida cun pseudónimo,
- coma unha espía do KGB. - Non esaxeres.
…e así é como reaccionas?
Apagando o móbil e preparándolle o almorzo?
O almorzo preparouno ela.
Cando teu pai mais falamos de que marchaches de Narragansett
para evitar o acoso constante,
advertino dos riscos de vivir baixo unha identidade falsa.
Un único erro grave anularía a túa identidade.
Pensaba en aspectos prácticos.
Como conseguirías traballo? Como ías formar unha familia?
Ter unha vida normal.
Pero nunca pensei en algo coma isto.
Con isto quéroche dicir que en parte é culpa miña.
"En parte" culpa súa?
Impórtache se falo un momento a soas co meu cliente?
O que teñas que dicirme, podes dicirmo diante dela.
Non pasa nada. Non preciso oír nada disto.
Sentemos.
Non.
Acabemos dunha vez con isto.
Xa non son o teu cliente.
Levas anos facéndome crer
que eras a única persoa que me coñecía de verdade.
Tivéchesme illado e asustado.
Ciara
coñéceme de verdade.
Refírome a que o sabe todo de min.
E aquí segue.
Non se chama Ciara. E está aquí polo teu diñeiro.
Non. Non tal, Dan.
Estás de puta broma?
Non estás aquí por cartos?
Ou?
Polo menos ela non gaña cartos coa miña inestabilidade mental.
Deus, síntome tan aliviado…
de que isto acabase.
Terminamos con isto e eu terminei contigo.
Nese caso, advírtoche
que debo contarlle a verdade á policía.
Lembras isto?
A carta que lle escribiches ao irmán da túa moza
confesando que mataches a Paul.
Gardáchela?
Non lla enviaches? Gardáchela!
Tentaba protexerte e fíxeno.
Tentabas protexerte a ti mesmo!
Manipuláchesme durante anos.
Manipuláchesme a min, despois a Shane
e tamén a toda a súa familia.
Todos vivimos na túa mentira, na realidade que máis che convén.
Tiña boas intencións,
a miña responsabilidade era contigo e con teu pai. Con ninguén máis.
Agora que non contas coa guía dun terapeuta,
teño motivos para crer que es un perigo para ti e para os demais.
Teño moitísimas probas.
Non só esta, tamén gravei anos de conversas.
Aquí está.
Escoita:
"Non teño escusa para seguir vivindo unha mentira creada para culparte."
Por que fas isto, Dan? Queres que acabe no cárcere?
"Debo asumir a responsabilidade polo crime que cometín
debido exclusivamente á miña ira descontrolada…"
Queda con ela. Teño unha copia.
Sinto acabar así.
Se o sentises, non estarías tan preparado.
Certo.
O certo é que, ben mirado, hai outro xeito de resolver isto.
Vouche facer unha pregunta:
canto valen as ferramentas que che dei?
As que seguirás usando para gobernar a túa vida?
Non o sei. Dimo ti, Dan.
Cinco millóns de dólares?
Dez millóns de dólares?
Seguirías aguantando a respiración
de non ensinarche a función humana básica de inhalar.
Non só iso, pensa nisto:
canto vale levar a carga que levas sendo para min tantos anos?
Canto vale o meu silencio a cambio dunha vida en liberdade que non mereces?
Non podemos fiarnos del.
HOXE
A causa da morte foi traumatismo.
Levou un golpe na cabeza que fracturou o parietal
e causou unha hemorraxia.
O calor favoreceu a descomposición química,
pero o tempo foi o principal factor.
Cando tivo lugar?
Haberá dúas semanas.
O grao de descomposición impide sabelo.
Pero hai boas noticias.
O ADN está na base de datos.
Daniel Troxler. É un psicólogo de Narragansett.
Mellor dito, era.
Está en liberdade condicional.
Perdeu a licenza por pagarlle a unha enfermeira
para transportar propofol roubado entre estados.
Logo exerce sen licenza.
En realidade non tiña licenza.
Non ten titulo, é unha fraude.
A ver, o seu coche está na cidade.
Leva no depósito dende o 18 do mes pasado.
Iremos ata alí?
Pensaba volver a The Crossings
para ver as gravacións dese día
e pedirlle á Científica que bote luminol no chan.
Vale. Vou ver que lle saco á irmá de Shane, Megan.
Falamos de St. Ledger. Marcharon hai moito.
Un momento.
Oín o que pasou, menos mal que estades ben.
Xa falaremos.
Que lle vas dicir?
Eu que sei. A verdade?
Non sei se é o que máis che convén.
Aínda así, non me queda outra.
Axúdame a entendelo.
Por que fixeches algo así?
Preciso que me axudes a entendelo.
Non tal.
Ti enténdelo. Enténdelo mellor ca ninguén.
Estás farta de ti.
Váleche esa razón?
Si.
Vou necesitar
que me axudes con algo.
Quiteillo do pescozo ao cabrón do teu mozo.
Non o chames así.
Quítame esa merda de diante. Tira con el.
Se cadra o vou necesitar.
Para que?
DÍA 34
Agora que facemos?
Estou pensando.
Vou facer unha chamada. Sei de alguén.
Eu tamén sei de alguén, pero é muller.
Merda, miña irmá. Hostia.
- Que lle dean… - Teño que collelo.
A ver, ho! Cona!
Si, un momento, Meg.
Dime, que pasou?
Merda. Máis amodo. Que estás…?
Meg, escóitame atentamente.
Oe,
queres que te axude ou non?
Vale.
Recordas que hai cinco anos
Andrew Delaney roubou nasas para lagostas en Casco Bay?
Atoparon o seu cadáver nunha bañeira.
Quen o fixese disolveuno en limpador de forno ata os putos ósos,
se cadra era limpador de desaugadoiro ou lixivia.
Sería unha mestura.
Non o descubriron
porque foi listo e non mercou nada nunha tenda.
Puxo un calefactor para acelerar o proceso.
Nunha semana estaba desfeito.
Á poli levoulle moito identificar o corpo
porque puxo unha serie de cousas arredor,
como roupa e obxectos que non eran del.
Para cando descubriron quen era,
a ninguén lle importaba.
Porque aquel tipo tíñao ben merecido.
Colleron o asasino?
Fuxiu. Ninguén sabe onde está.
Non sei o que pasará.
Meg, non volvas usar ese móbil.
Faite cun desbotable. E non podes vir á casa.
Seino, si.
Chámame, vale?
Fareino.
Coido que isto se che dá mellor a ti ca a min.
Fuxir dos meus problemas? Son un puto experto.
Podes sacar todo o que hai na caixa forte?
O código é 13-73-24.
- Telo? Vale. - Si.
Ola, Sykes.
Si, necesito un favor.
Envías alguén a reunirse hoxe comigo en Marshfield?
Si.
Si, comezo de cero, pero vou cunha amiga.
Necesitamos desaparecer un tempo.
Non sei canto.
Si.
Grazas.
Vale, alí estaremos.
Ás 17:00, vale.
O máis recomendable é desprenderse do anterior.
Mete o imprescindible, compraremos o demais.
Pero creo que debes ver a túa irmá para despedirte.
Paréceche ben? Podo?
Non quededes nun lugar habitual.
- Non lle digas onde vas. - Non sei onde vou.
Saberalo máis tarde hoxe.
Vémonos ás 17:00 en Marshfield, vale?
Colle un autobús en Logan que te levará ata alí.
Que é Marshfield?
Unha pista para avións privados.
O meu está no hangar 36.
Ten. Tráea cando nos vexamos.
É a túa maleta.
Non pasa nada, vale? Confío en ti.
HOXE
Isto é do día do crime.
A xente cre que podes avanzar un mes de gravacións, pero non.
Leva o mesmo tempo velo que vivilo.
É unha metáfora da vida.
Por moito que dure, axiña pasa. Se pestanexas, pérdela.
Oe, cres que…?
Cres que sería un bo poli?
Queres ser poli?
Non.
Se cadra. Ata agora, non o pensara moito.
Que quede claro: odio a poli. Pero a ti non.
Verás, ti…
Ti fixéchesme pensar, meu.
Se cadra non todos son malos.
Sempre quixeches ser detective?
Non estou seguro de querer selo agora.
- En serio? - Abofé.
Medrei odiando os polis, coma ti.
Acabei choiando de garda de seguridade
e moitos compañeiros eran expolis con bos motivos.
Xa sabes, verdade, xustiza…
E a policía de Boston está sindicada, así que decidín probar.
Tamén conta.
Un par de ascensos e aquí estou.
Pero a miña compañeira sempre quixo ser detective, sabes?
Dende que era nena.
Parece legal.
Si, é tal.
Coñeces a este?
A ver, ho. Non me mintas, meu. E menos despois disto.
É Finch.
Véndeme benzos, HHC, ás veces, oxicodona.
Pero non lle digas que cho dixen.
Non. Algunha vez o ves por aquí?
Si.
Viches que tivese propofol inxectable?
Non che sei nada diso, meu. Non vai comigo.
Pero velo factible.
Vexo factible todo despois do que vin aquí.
Xa. Sabes onde aparece nestas gravacións?
É posible.
Se o atopases por min, extraoficialmente,
serías o meu informante.
Non serías poli, pero está relacionado coa poli.
- Iso é territorio perigoso. - É perigoso.
Se o fixese,
recibiría algunha compensación?
- Demo, Kevin. - Que?
- Mira que es predicible. - Son fiel a min mesmo.
- Co ben que iamos, meu. - Son de fiar.
Teño que gañar o pan.
Non podo enfadarme contigo. Agarda, un momento, para aí.
Ese non é Finch.
Non, é o doutor Dan, o puto psicólogo da cabeza minguante
subindo no ascensor por última vez cara á bañeira.
Parece que foi ás 07:48 no quinto andar,
que é onde está o apartamento 11.
- Imprímemo, vale? - Vale.
Ao final ata vai resultar que hoxe será un bo día.
- Onde vas? - Teño que facer unha cousa.
Xa sabes o que tes que facer, verdade, axente Kev?
Sei, señor.
Sabes tal.
"Axente Kev."
Vale, tranquilo. Reláxate.
DÍA 34
Non sei que dicir. Todo isto é tan raro.
Si.
Que hai na maleta?
É de Oliver. Só hai cousas del e miñas.
Quedei con el ás 17:00,
pero non quería marchar sen verte antes.
Onde ides?
Direicho cando chegue.
Non o podo crer.
O puto Dan Troxler.
Merecía morrer.
Ben o sabes.
Non sei o que lembras,
pero merece estar baixo a puta terra.
Lembro canto o odiabas
e que pediu unha orde de afastamento contra ti.
Si.
Cando esta mañá veu comprobar se Oliver estaba ben,
traía unha carta que Oliver lle escribiu a Shane.
Quería asumir toda a responsabilidade
e Dan non lle deixou facelo.
Tiñas razón.
Non pretendo escusar a Oliver para nada.
E creo que deixar de odialo axudoume moito.
- Pensas que estou tola. - Sei que o estás.
Pero fixeches o que debías.
Oxalá non tiveses que marchar.
Que lle dirás a mamá?
De momento, nada.
Está totalmente cambiada
dende que non vai quedar sen casa.
Creo que o entenderá.
O último que queremos é que acabes no cárcere coma Shane.
Sei que isto é o mellor para Ciara.
O máis difícil vai ser perder a Megan.
- Iso non é así. - É tal.
Xa non estás.
Por que non marchamos nós?
Refírome a ti mais eu. Podemos marchar lonxe disto.
Será como dicías sempre no instituto.
Comezaremos de cero noutra parte, nun lugar mellor.
Na maleta hai cartos abondos para un Mercedes novo…
Para. Non sigas, vale?
Iso non me axuda.
Teño que ir para a casa.
Pero irei visitarte onde queira que esteas.
Promételo?
Si.
Mercareiche un billete en primeira.
Váleme de turista.
Ola.
Como estás?
Mal.
Xa.
Si.
Quería darche as grazas…
por todo.
Sempre…
Sempre miraches por min. Sempre fun como da familia…
Es tal.
Sei que vir aquí
traballar contigo foi duro para Alison
e creou moita tensión no matrimonio.
Así que só quería pedirche perdón por iso.
Quería ter a oportunidade de desculparme.
Se cadra tiña razón sobre min.
Que está pasando?
HOXE
SALA DE PROBAS
Deitácheste con el logo de que che fixese regalos?
Si, o cal fai que soe aínda peor, pero así foi.
O meu primeiro encontro con el foi no seu apartamento.
Fun alí para facerlle unhas preguntas, pero púxose a flirtear comigo.
Así que cando volveu aparecer, eu sabía o que el quería.
Non me estaba manipulando. Eu…
pensaba que cando lle dixese que se acabara,
asustaríase e deixaríame en paz.
Pero agora xa sei que non,
e que fun eu quen se asustou.
Só che digo que falarei con Antivicio.
Pero non che podemos manter a vixilancia o resto da vida.
Seino. É problema meu, non teu.
Namentres, sería bo que arranxases as cousas con Connolly.
Non depende de min.
Non é rancoroso, e menos contigo.
É moi bo, Lee. É insubstituíble.
Xa o sei.
Todos queremos o mesmo. Volve ao traballo.
Fareino.
Un último favor.
Ademais de manter lonxe a Asuntos Internos?
Karl mais eu queremos deixar o caso.
Non estabades cerca?
Estamos.
Pero teño relación cun dos sospeitosos.
Finch é sospeitoso.
Podería selo.
Ves ese paxaro negro no alto dese poste telefónico?
Vexo, si.
Si?
Véxolle a cara.
- É feo, ou? - Si.
Vale, que máis ves?
Un avión.
Ola, rapaces.
Ola, tía Lee. Papá deume os seus prismáticos vellos.
Eses prismáticos son meus.
Podo quedar con eles?
Teño elección?
Fechei a porta de diante. Estaba aberta.
A miña neveira tamén?
Fágoche unha transferencia.
Queres un bolo con salchicha?
Como che foi?
Ti primeiro.
Ben.
Russo accedeu a pasarlle o caso a Flynn Shannon.
Como lle chamaches cando ascendeu?
Chameille "pailán preguiceiro".
Si.
Mira, el non fai moitas preguntas.
É ideal para o caso.
Só por esta vez, é certo.
Troxler entra no edificio e nunca volve saír.
Quen cres que o liquidou? O rapaz ou a rapaza?
Foi Megan Martin.
Por que o cres?
Troxler era o psicólogo de Oliver.
Sabía demasiado acerca del. Supoñía unha ameaza para a súa liberdade.
Por iso penso que foi el.
Non.
Foi ela.
Creme.
Non quería perdelo.
- En que datos te baseas? - No instinto.
O meu instinto nunca falla.
Vale.
Sei que non teño dereito a preguntar,
pero debo facelo.
Esta situación é moi triste, refírome a traballar a diario
contigo dicíndome que non podes máis.
Que queres marchar, que odias este sitio.
Karl, se é así…
enténdoo.
Vale? Enténdote.
Pero necesito saber…
o que vas facer.
Vou poñer a salchicha na grella e queimala
como che gusta a ti.
Si?
Si.
E vou poñer o bolo aquí e tamén o vou queimar.
Porque é o que queres.
Sempre consegues o que queres.
Ben.
Que non che esqueza.
DÍA 34
POLICÍA DE BOSTON
Seguro que queres facer isto?
Si.
Ciara…
Megan merece volver á súa vida.
Esta vez non é culpa túa.
É tal.
Todo é culpa miña.
Sei que pensas que devolves o equilibrio ao universo
sacrificándote por ela,
pero é isto o que realmente quere ela?
Mira para min.
Tivemos os nosos problemas,
pero estar con Alison foi o mellor que me pasou na vida.
Nunca renunciaría a iso.
Mesmo se pensase que era o correcto.
Oe, grazas. Por todo.
Ei!
Cando chame a fiscalía, direi que non nos vimos.
Deica.
Señorita Wyse?
Si?
O señor St. Ledger chega tarde.
Quere embarcar? Case é hora de engalar.
Dáme un par de minutos? Espero a chamada del.
De feito, sei que esta pregunta soa rara,
pero non saberá por casualidade onde vai o noso avión, verdade?
A Reikiavik. Estivo algunha vez?
Estiven, si.
Sempre imos polo Nadal, un sitio precioso.
Teñen casa alí?
Temos.
Mellor dito, creo que a casa é nosa.
Sempre me confundo. Agora vou.
Grazas.
Perdoa polo atraso.
Ai, Deus.
Grazas a Deus. Asustáchesme.
Si? Pensabas que non viría?
Non, sabía que virías.
- A Reikiavik? - Si.
Teño acceso a un complexo privado nunha zona termal.
Chef Michelin, seguridade privada, todo cinco estrelas.
É unha puta marabilla.
Que opinas?
Opino…
que iso soa fatal.
Síntoo moito. Iso non me vai.
Vale, non temos por que ir a Reikiavik.
Onde queres ir?
MAMÁ
Querida mamá: Espero que poidas perdoarme como eu perdoei a Oliver.
Seméllase máis a nós do que imaxinaba.
DETECTIVE FLYNN SHANNON
Todo o mundo ten segredos.
Todo o mundo conta mentiras.
Por algunha razón, o destino parece estar agora do meu lado.
Quizais o universo cre no karma.
Pagou Oliver polos meus erros?
CAMELO ARRESTADO POR ASASINATO EN SEAPORT
Eu sei que paguei polos del.
Todos nós.
Pagámolo caro durante anos.
PAGADOIRO A KRISTINE MARTIN DOUS MILLÓNS DE DÓLARES
Pero espero que concordes comigo en que todo vai mellor.
Hai persoas destinadas a estar xuntas.
Mesmo nas peores circunstancias.
Cando fun na busca de Oliver,
nunca imaxinei que acabariamos onde estamos.
Que percorreriamos un camiño escuro e tortuoso para chegar aquí.
Ignorou todos os sinais de alerta e seguiu o seu corazón.
E eu ignorei o pasado, esperando que o futuro fose distinto.
Fomos moi inxenuos ao pensar que todo o mal se convertería en ben.
Pero esta vez, así foi.
Todos din que estou tola, pero o certo é que el tamén o está.
Ás veces miro para o noso pequeno Shane
e pregúntolle:
"Estás tolo coma mamá ou tolo coma papá?"
Devezo por ver o que pasará mañá.
E ao día seguinte, e ao seguinte.
Quérote. Eu.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos