Nelson.
Nie odchodź daleko, Vero.
Nie pójdę.
Nelson.
Nelson!
Vera?
Vera? Vera, skarbie.
Już nie płacze.
Pobawmy się z Nelsonem.
Vera?
Pieska nie ma.
I nie nazywaj go już Nelsonem.
Dobrze.
Cóż...
Kochanie, śniadanie gotowe.
Spakowałaś się do szkoły?
Tak, wszystko gotowe.
Co na śniadanie?
Pamiętnik Śmierci
Vera, zabierz swoje rzeczy!
Nawet nie wzięłaś plecaka.
Przepraszam.
Nie otwieraj lodówki, jak światła wariują.
Coś wczoraj ustalałyśmy.
Ale jestem głodna!
Co dla mnie ugotujesz?
Pizzę.
Pizzę?
Drugi wieczór z rzędu? Wykluczone.
Dobrze, pizza i sałatka.
Pizza, sałatka, kąpiel i żadnego telefonu,
czy sałatka, telefon i kąpiel bez pizzy?
Wolę pizzę.
Mądra dziewczynka.
- To idź się wykąpać. - Dobrze.
Cześć, Víctor.
- Daj znać, jak skończysz. - Dobrze.
Próbowałam się dodzwonić,
żeby omówić postępy Very na sesjach.
Carlos twierdzi, że jest lepiej.
Dużo więcej rozmawia, przyzwyczaja się do nowego życia.
Lubi swój nowy dom, co bardzo mnie cieszy.
Ale...
Jak już wiesz, powtarzający się problem to Mariana.
Nie dogaduje się z nią.
Nie powinnam o to prosić, ale...
dbaj o relacje z Verą, dobrze?
I poinformuj Carlosa, żeby wszyscy byli na bieżąco.
Coś jeszcze?
To chyba wszystko.
Do zobaczenia.
Skończyłam!
VICTOR Jestem zajęty. Oddzwonię.
Wspomniała o psie?
Ile sesji zostało?
Wybieram trzecią opcję.
- Wiesz, jaka jest trzecia? - Nie.
Kocham cię
do nieskończoności i z powrotem.
- Nie ma końca? - Nie ma.
Może pójdziemy spać
i zostawimy wieloryby na jutro?
Umowa stoi?
Dobranoc.
Vera.
Vera, kochanie, wróć do łóżka.
Vera?
Rozumiem, Majo,
ale skrzynia nie jest nasza.
Poprzedni właściciele musieli o niej zapomnieć,
pewnie będą chcieli ją odzyskać.
Dobrze. Zadzwoń, dzięki.
Jeszcze jedno. Światła wciąż szwankują.
Możesz kogoś przysłać?
Dziękuję.
Do usłyszenia.
Przyszedł pan Víctor.
Wpuść go, Pedro.
Oczywiście.
Dziękuję.
Kochanie!
Tata przyjechał!
Vera?
Cześć.
Spakowałam jej ubrania i dwie piżamy.
I Fantiego, tak?
- Fantiego? - Tak.
No tak. Vera!
Nie chcemy kolejnej afery.
Nie, nie chcemy. Zabrała go.
- Tatuś! - Córeczko!
Chodź do mnie.
- Chodź tutaj. - Już idę.
Zobacz, co narysowałam.
- Dla mnie? - Tak.
Jest piękny. Dziękuję.
Gotowa na wspaniały weekend?
Tak, bardzo gotowa.
Tak? To zaczniemy od...
Od koni.
Najpierw dokończymy twój pokój.
Dobrze, ale tylko my.
Mariana nam trochę pomoże.
Mariana...
To ja nie chcę jechać.
- Co? - Zostanę z mamą.
Pamiętaj o naszej umowie.
Ale wszystko jest umową!
Mówiłeś, że będziemy tylko we dwoje
i że pojedziemy zobaczyć konie.
- Dlaczego mnie okłamujesz? - Plany się zmieniają.
Plany się zmieniają.
A mądrzy ludzie to wykorzystują.
Chodźmy, skarbie.
Bawcie się dobrze.
Możesz dziś wybrać nam film,
a ja przygotuję popcorn.
Dobrze?
Zmuszasz je do bycia razem. Nie wytrzymasz dnia bez Mariany?
Chociaż jej nie okłamuj.
Nie okłamuję.
I zadzwoń do Carlosa.
Zadzwonię...
jak będę mógł.
Pożegnaj się z mamą.
„Pa, mamo”.
Halo?
Wiesz, czyja jest?
Musi do kogoś należeć.
Tak.
Tak zrobię.
Cześć.
Leki zwiększają próg bólu podczas tortur
Strach przed śmiercią wzmaga oporność
Rozpoznaję to spojrzenie, gdy ktoś traci kontrolę
9. TYDZIEŃ OSTATNI ETAP
Ostatni etap
Umysł trwa, ale ciało już nie
Czas zgonu! 3.34
Tak?
Wszystko w porządku.
Co takiego?
Nie możesz porównywać się do ośmiolatki.
Co się stało? Co z nią?
Cześć. Nic jej nie jest.
- A jej ręka? - Będzie dobrze.
Lekarz ją zszywa.
- To była czysta rana. - Czysta?
Przepraszam.
To była chwila.
Zajrzałam do lodówki, a wtedy ona...
Co? Nie była z tobą?
Nie.
Była ze mną, miałyśmy razem zrobić lunch.
- Odłożyłam noże. - Nie wszystkie.
Słuchaj, Olga.
- Mówi, że je odłożyła. - Przepraszam.
Przyniesiesz nam wody?
Nie martw się, wypadki się zdarzają.
Przy mnie też kilka razy się zraniła.
Na tyle, żeby skończyć w szpitalu?
Aż tak nie.
Co się stało?
Szczerze? Nie wiem.
To dla mnie niejasne.
Miałam zacząć gotować,
a ona chciała pokroić cebulę.
Nie zgodziłam się i kazałam odłożyć nóż.
A ona nie odłożyła?
Nie odłożyła.
Zabrałam go i schowałam do szuflady,
zajrzałam do lodówki...
a gdy się odwróciłam,
zacięła się.
Wzięła nóż i się pocięła?
Tak po prostu?
Vera Rodríguez Chavarría.
Zrobiła to celowo?
Nie wiem.
Nie, na pewno nie.
Oczywiście, że nie.
- Witam. Dr Mendiola. - Dzień dobry.
Proszę ze mną.
Dzieci bywają niespokojne i niecierpliwe,
ale to ważne, by nie nadwyrężała dłoni.
Żadnego pisania ani rysowania. Najlepiej niech je lewą ręką.
Za trzy dni zabierzcie ją do lekarza.
Dobrze.
- Dziękujemy. - To ja dziękuję.
Będzie chciała jechać ze mną,
- ale nie może wrócić do domu. - Dlaczego?
Przez ten zapach. Trzeba naprawić wyciek gazu,
ale że musiałam pędzić do szpitala,
teraz zapewne nikt mi nie pomoże.
Ja mogę pomóc.
Czego potrzebujesz?
Cóż...
Miejsca do spania.
Możesz zostać u nas, jeśli chcesz.
To nie kłopot.
Mogę zostać u Brendy. Mam u niej trochę rzeczy.
- Naprawdę? - Tak.
Muszę odpocząć.
- Ale... - Ty też.
Tak będzie najlepiej.
Przyniosę ci jutro śniadanie.
- Cześć, Olga. - Cześć.
Mieszka w domu?
Poważnie?
Później ci powiem.
Twoja woda.
Ta jest bez sera.
- Naprawdę? - Dbam o swoją wagę.
- Dbasz o wagę? - Zgadza się.
A sowa idzie tutaj.
Nieprawda.
Vera! Víctor!
Kochanie, nie nadwyrężaj dłoni. To poważna rana.
- Ale nie boli. - Ale może zacząć.
Jak się skaleczyłaś?
Skarbie, idź do salonu i wybierz film.
- Zaraz przyjdziemy. - Dobrze.
Co ty robisz?
A ty?
Rozmawiam.
Po co?
Jak to „po co”?
O czym chcesz rozmawiać?
Przechodzi trudny okres i nie chce się dzielić.
Nie widzisz tego?
Nie chce rozmawiać.
Ale co poniedziałek chodzi na terapię,
bo ty tego chcesz. Wystarczy.
Nie chce rozmawiać? Trudno.
Trudno? Przecież zrobila sobie krzywdę.
To był wypadek.
A jeśli to nie był wypadek?
Nie było cię tam. Nie wiesz, co się stało.
Wpędzisz ją w kompleksy,
zmuszając do rozmów z tobą, ze mną, z psychologiem.
Skończ z tym.
Z psem to też nie był wypadek.
A wtedy z nikim nie rozmawiała.
Wiesz, co będzie?
Gdy znów stanie się coś złego, nie powiem ci o tym.
Więc oby się nie stało.
ZJAWISKA PARANORMALNE
PARANORMALNE
Proszę.
Dziękuję.
Nic więcej nie zjesz?
Nie, jadę zobaczyć, co z tym gazem.
Pojadę z tobą.
Nie, skarbie, zostań z tatą.
- Cześć. - Jadę z tobą.
Kochanie, zostajesz z tatą.
Już wychodzisz?
Tak. Wygląda smakowicie.
- Co to? - Sama spróbuj.
Cześć.
Zostanie, dopóki nie zadzwonię.
- Dopóki nie zadzwonisz? - Dam znać, jak to naprawią.
- Odmówi. - Víctor, proszę.
- Odmówi. - Proszę.
- Dzięki za chleb, Mariano. - Nie ma za co.
- Cześć. - Miłego dnia.
Dzień dobry.
Wszystko gra?
Nie.
Szczerze mówiąc, nie wiem, kogo prosić o pomoc.
Proszę, przyjdź do mnie.
Nie wierzysz mi.
To nie tak, że ci nie wierzę.
Mówiłaś, że przy śmietniku stoi podobna, a wcale tak nie było.
Może śmieciarze ją zabrali.
Dobrze, tak.
Trudno w to uwierzyć.
Nie rozumiem, ale skoro tu jesteśmy, chodźmy na górę.
Kręci ci się w głowie.
- Trochę. - Napij się wody.
Nie, czekaj.
- Kurwa, jak to możliwe? - Nie wiem.
Przysięgam, że nie wiem.
Co jest w środku?
Masa rzeczy.
Zeszyty, jakieś programy, rzeczy osobiste.
Osobiste? Czyje?
Skrzynia nie ma właściciela.
Jestem pewna, że była pusta, gdy się sprowadziliśmy.
Na moment zwątpiłam, ale na pewno była pusta.
- Carlos. - Co to było?
- Słyszałeś? - Co to było?
Martín Muñoz Araujo.
Ofiara pamiętnika.
- Wiek? - Trzydzieści dwa lata.
Tu też nic.
Jakby ofiary nigdy nie istniały.
Nie ma ich w Internecie.
Myślisz, że to wszystko prawda?
Że wszystkich ich zamordowano?
Spójrz.
„Godzina 3.49, tracą przytomność.
Zwiększam dawkę do 200.
4.14, zaczynają mieć drgawki.
Czas zgonu: 6.35”.
To zbyt szczegółowe na fantazję.
Nawet jeśli nikogo nie zabili, to na pewno chcieli.
To nie jest fikcja.
Dużo pisze o przeszłości.
Zwłaszcza o wstrząsach.
„Wszystko się zatrzęsło.
Mój dom, relacje.
Moje życie nie było moje. Wiele ostrzeżeń, żadnych kłamstw.
Pragnienie porządku, rozwiązania...
Prośby o nie nic nie dały.
Należało wziąć sprawy w swoje ręce.
Wstrząsy wszystko potwierdziły.
Pora przejąć kontrolę.
Na szczęście spowodowanie czyjejś śmierci nie zawsze jest morderstwem”.
Włożyłam w ten dom moje wszystkie oszczędności.
Co mam zrobić?
Mogę zobaczyć?
- Chcesz kawy? - Tak, dzięki.
Tak sobie myślę...
Chciałbym pokazać te zapiski mojej przyjaciółce.
Była moją nauczycielką.
Jest grafolożką.
I co?
Nie mam pojęcia.
Jeśli zidentyfikujemy autora, może będziemy wiedzieć, co robić.
Charakter pisma może wiele zdradzić.
Mam wątpliwości.
Nie podam jej szczegółów.
Nie muszę jej mówić, skąd są pamiętniki.
Może nam podsunąć pomysły...
Nie wiem, inny punkt widzenia.
Przyszedł pan Víctor.
Cholera, Víctor i moja córka tu są.
Co?
Skrzynia.
Musimy ją ukryć.
Wpuść ich.
Pomóż mi ukryć skrzynię.
Co?
To mnie powinnaś ukryć.
Víctor i Vera nie powinni widzieć mnie w twojej kuchni...
Zajmij się skrzynią.
Nie pozwól wejść Víctorowi.
Mamusia!
Verita.
Co się stało?
Nie mogłaś odebrać telefonu?
- Nie zwracałam uwagi. - Zauważyłem.
Co tu robisz?
Chciałam być z tobą.
Opieka nad córką jest za trudna?
Jak nazywa się wyciek gazu?
Nie.
Nie chcę psuć ci planów, ale odbieraj telefon.
Nie o to chodzi.
Owinęła cię wokół palca. Daj mi to.
Pozdrów ode mnie wyciek gazu.
Vera, skarbie, muszę ci coś powiedzieć.
To twój chłopak?
- Nie, skądże. - Oczywiście, że nie.
Zadzwoniłam do niego, bo potrzebowałam jego pomocy.
Dlaczego?
Co ci się stało w rękę?
Wypadek.
Co się jej stało?
Wczoraj się zacięła.
Mieszkają razem.
Rozumiem.
Mamo.
Carlos był obejrzeć moje rzeczy?
Co?
Przyszedł obejrzeć moje rzeczy?
Skąd ten pomysł?
Przyszedł mi pomóc.
W czym?
Dotrzymał mi towarzystwa.
Trochę się bałam.
Następnym razem zgłoś się do mnie,
a ja do ciebie przyjdę.
Zaopiekuję się tobą.
Nie, to ja opiekuję się tobą.
Mamusiu?
Jestem zmęczona. Idziemy spać?
Tak, pora spać.
Przytulisz mnie?
Przytulę, skarbie.
Cześć, Víctor.
Twoja córka potrzebuje miejsca na swoje zabawki.
Dasz jej obiecany prezent?
Daj mi znać.
Dzięki.
Cześć, Carlos.
Wyjęła go.
Nie odchodź daleko, Vero.
Vera, skarbie.
Nie!
Nie uciekajcie.
Mogę wam pomóc.
Niech pan stąd idzie.
- Naprawdę. - Tato.
- Wynocha. - Spokojnie.
- Tato! - Mówię coś.
- To zwierzę cierpi. - Daj mi go.
Ja to zrobię. Nie angażujmy tej małej.
Niech mu pani coś powie. Mogę się tym zająć.
Spokojnie.
Już nie płacze.
Vera?
A gdybyś zrobiła to źle?
Mogłaś przysporzyć Nelsonowi bólu.
Zrobiłam to dobrze.
Nie sądzisz, że twoi rodzice mogli to zrobić?
Moi rodzice nic nie zrobili.
Kazał nam nie dać mu cierpieć, a oni nic nie zrobili.
Dobrze.
Dlatego na rysunku twoi rodzice stoją tyłem.
Bo nic nie zrobili.
Zrobiłabyś to, gdyby cię obserwowali?
Bo tak było, gdy skaleczyłaś się w rękę.
Nikt nie patrzył, prawda?
To była wina Mariany.
Nie umie się mną zająć.
Dlatego się skaleczyłaś.
Żeby to udowodnić.
Tata miał się mną zająć, nie ona.
To był wypadek.
Chcesz o tym porozmawiać?
Nie.
Wszystko działo się tak szybko.
Żadne z nas nie wiedziało, co robić.
Nie mnie decydować, co jest złe, a co dobre,
ale daliście Verze zakrwawionego szczeniaka.
Víctor go jej dał.
Tak, Víctor go jej dał.
Nie krytykuję was.
To źle, że powierzyliśmy jej odpowiedzialność?
Tak, w pewnym sensie tak.
Vera tworzy wzorce zachowań, które jej odpowiadają.
Tak, pozwalamy jej rozwijać własną tożsamość.
Nie chodzi o jej tożsamość.
Narzuca warunki i wszyscy się zgadzają.
Uważa się za nieomylną. To logiczne, bo nikt jej nie kwestionuje.
Nie powiem, że się myli, gdy ma rację.
Możesz, gdy łapie za nóż.
Posłuchaj.
Rozwód tworzy wyłom, w którym Vera może przejąć kontrolę.
To nie jest na to dobry moment.
Wyjaśnisz to Víctorowi?
Chodź, to tutaj.
Wszystkich zamordowano?
Tak, ewidentnie.
Pozwólcie, że wyjaśnię.
Alicia Kleinberg i Emmanuel Argüello już nie żyli.
Martín Muñoz dopiero zaczął być torturowany.
Jeszcze nie został zabity.
Ale jest inna ofiara.
Ktoś z odległej przeszłości
albo najbliższego kręgu.
Ale to było mimowolne, to mógł być zwykły wypadek.
Albo prosta improwizacja.
Ta kobieta ma obsesję na punkcie cierpienia.
Tu jest wszystko.
Jest ból, smutek i niepokój.
Chwila, to kobieta?
Tak, to kobieta.
Ma jakieś 40 lat.
Prowadzi dyskretne życie. Jest pełna ograniczeń,
ale doskonale przystosowana do społeczeństwa.
Wiesz, o co mi chodzi?
Próbuje wyglądać na normalną.
Ale taka nie jest.
Jest właśnie taka.
Te zapiski to jej szczera rozmowa.
Da się ustalić jej tożsamość?
Nie, tego tu nie ma.
Ale możecie zacząć szukać
kobiety z jakąś niepełnosprawnością ruchową.
Bo sposób, w jaki trzyma długopis, jest, powiedzmy, osobliwy.
Coś w tym stylu.
Myślisz, że możemy ją znaleźć?
Oczywiście.
Widać, że wykonano je niedawno. Zapiski są świeże.
To nie jest sprzed wielu lat?
Nie, to świeże zapiski.
Uczy się pisać?
Nie, jest dorosła.
Uczy w podstawówce.
W podstawówce?
Z taką wiedzą kliniczną?
Albo zabijała częściej, niż nam się wydaje.
- Pamiętasz Guadalajarę? - Przepraszam.
Wybacz.
Nic ci nie jest?
Musi iść do ojca.
Przynajmniej dziś. Nie może być ze mną, ale...
Co mam mu powiedzieć? Żeby ją zabrał? Tak po prostu?
Kurwa, znienawidzi mnie.
Poczekaj, napiszę do Víctora.
Poproszę, żeby odebrał ją ze szkoły i odwiózł jutro do ciebie.
Dobra, załatwione.
Vera i ja mieszkamy z zabójczynią?
Niezupełnie.
Ale słyszałeś ją, prawda?
Ona nadal to pisze.
W domu dzieją się dziwne rzeczy, a skrzynia wciąż tam jest.
Sprowadziłam córkę do domu morderczyni?
Bierz nie więcej niż dwie dziennie.
Jedną co 12 godzin.
Dobrze.
Weź ciepłą kąpiel.
Odpocznij, to pomoże.
Dziękuję, Carlos.
Olga, co się stało?
Jest tam.
Ona tam jest.
Jest tam, w mojej sypialni.
Jest w sypialni...
Stan psychozy maniakalnej, który musi osiągnąć Martín,
osiągniemy w ciągu 72 godzin.
Olga?
Co robisz? Co się dzieje?
Dalej pisała o Martínie.
W końcu widzę w nim siebie, w jego przerażonym spojrzeniu...
Ona tu jest.
Zabija tu Martína Muñoza Araujo.
Tak jest w dzienniku.
Jego funkcje życiowe słabną
Spokojnie.
Widziałam ją, Carlos.
Cholera, ta rana jest bardzo głęboka.
Musisz iść do lekarza.
Przysięgam, widziałam ją.
- Słuchaj... - Była w mojej sypialni.
Nie mówię, że nie.
Ale mi nie wierzysz.
Nie wątpię w ciebie, ale dałem ci silne leki.
Spójrz na mnie.
To ja.
Dziennik wiedział.
Wiedział, że skończę z rozciętą brwią.
Albo to spowodował.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Nie mam pojęcia.
Chcę poszukać Martína Muñoza.
Jak myślisz, co znajdziemy?
Nie wiem, wskazówkę?
Rodzinę, znajomych?
Cokolwiek.
Dzień dobry?
Uszanowanie.
- Dzień dobry. - Hej, mały.
W czym mogę pomóc?
Jesteśmy z Rejestru Handlowego.
Szukamy właściciela, Martína Muñoza Araujo.
Kogo?
María Araujo, właścicielka restauracji.
Kim jesteście?
Jesteśmy z Rejestru Handlowego i...
Pani Araujo?
Szukamy pana Martína.
Martín.
- Idź się pobawić. - Dobrze.
To jest Martín?
Nasłał was mój były mąż?
Chwileczkę.
Dziecko to Martín?
Ten dupek nie odpuszcza.
Juan!
Spokojnie, już wychodzimy.
Proszę pani?
Chodźmy.
Co się dzieje, Carlos?
To jakiś żart, prawda?
Prawda?
Nic nie rozumiem.
Według dziennika dziecko umiera w wieku 32 lat.
To się jeszcze nie stało, ale to się dzieje właśnie teraz.
Według dziennika ten człowiek jest dużo starszy.
A jeśli ona nie jest nauczycielką, ale dopiero uczy się pisać?
Nie nadwyrężaj ręki, kochanie.
Ale, mamo...
Dopóki rana się nie zagoi, nie powinnaś pisać ani kolorować.
Ale już nie boli.
Skarbie...
Przyszedł twój tata.
- Tata? Chodźmy. - Twój tata!
Mój tata!
- Tatusiu, cześć! - Kochanie.
- Zobacz, co znalazłem. - Dziwne.
Pomóż mi z drzwiami.
- Dobrze. - Bo wlecą sowy.
To prezent od Mariany i ode mnie. Podziękuj.
Jaka ładna.
To dobrze, że ci się podoba.
Tak. Spójrz, mamusiu!
I ma dużo miejsca. Zmieszczę pluszaki, kredki...
- zabawki, kokardy. - Olga.
- Otwórz. - Spójrz, mamusiu.
Pomieści różne rzeczy...
Rozpoznajesz coś?
Na pewno?
Czas zgonu: 2.48
- Vera jest w domu? - Tak.
- Dobrze. - Jest na górze.
Co się stało?
Martín nie żyje.
Vera go zabiła.
Kiedy...
Kiedy się taka stała?
Co zrobiłam źle?
- Co zrobiłam źle? - Nic.
To nie twoja wina.
Przez cztery dni konał w agonii.
Przez cztery dni.
Nawet nie pomyślała, żeby przestać.
Vera nic nie zrobiła.
Ale zrobi.
Vera, która chodzi na terapię, nie jest tą kobietą.
Twoja córka nie jest morderczynią.
To ośmiolatka, która uczy się radzić sobie z emocjami.
To dobrze, że o tym wiemy.
Co w tym dobrego?
Będziemy mogli jej pomóc.
Niby jak?
W pewnym momencie, przypadkiem lub przez pomyłkę,
Vera spowoduje czyjąś śmierć.
I w tym tkwi problem.
Będzie miała obsesję.
Ale możemy temu zapobiec.
Musimy się dowiedzieć,
kogo i kiedy zabije.
Kiedy dojdzie do wstrząsu.
On zmieni wszystko.
A jeśli jej pierwszą ofiarą był pies?
Nie, zabiła człowieka.
Bliskiego jej dorosłego.
Ta przypadkowa śmierć
miała miejsce, gdy jeszcze była dzieckiem.
Nadal nie czuła potrzeby zabijania.
Instynkt zabójcy, który przenika cały pamiętnik,
ma źródło gdzie indziej.
Nic nie rozumiem.
Ktoś próbował ją zabić.
I to wywołuje w niej sadystyczne zachowania.
Ale kto chce ją zabić?
To dzieje się w dzieciństwie czy w dorosłym życiu?
To dzieje się po pierwszej ofierze, ale mniej więcej wtedy.
Nadal w dzieciństwie.
Naprawdę mi przykro,
ale muszę iść.
Jasne.
- Dziękuję, Andreo. - Dziękuję.
Carlos, pilnuj się, dobrze?
- Tak. - Cześć.
Dziękuję, Andreo.
To szokujące. W tym problem.
Ale naprawdę fajne.
Nie spadło mi.
Zaraz spadnie.
Bliskiego jej dorosłego.
Pierwsza śmierć
nastąpiła wcześnie,
gdy była dzieckiem.
Kto to taki?
Po tej stronie jest mój tata.
- Twój tata? - Tak.
Czemu jest taki mały?
Tutaj jest normalny.
Podoba mi się.
- Verita. - Tak?
Kim jest ta dziewczyna?
To nie dziewczyna, tylko Mariana.
O co chodzi?
Co mam zrobić, żeby nie wracać do tego domu?
Mój skarbeńku.
Nic.
Nie musisz nic robić, słyszysz?
Nikomu, nigdy.
Mamusiu?
Mogę spać z tobą?
Pewnie. Chodź tutaj.
Chodź.
Tak, minęło sześć dni.
Była chora, dlatego nie zabrałam jej do szkoły.
Nie obudzę jej tylko dlatego, że chcesz z nią pogadać.
Víctor...
Halo?
Vera?
Vera, słyszysz mnie?
To ja, mama.
Kochanie, chcę ci pomóc.
Ale muszę wiedzieć, co się stało.
Co to za „wstrząs”?
Tutaj to jeszcze się nie stało. Mogę ci pomóc.
Kochanie, słyszysz mnie?
Powiedz mi, kto będzie chciał cię zabić.
Vera!
Nie!
Vera!
- Przestań! - Otwieraj!
Kochanie, już.
Ja ci to zrobiłam?
Delikatnie.
Gotowe.
No dobrze. Niemcy, Berlin.
Francja, Paryż.
Dania, Kopenhaga.
Szwecja...
Jest tu pan Victor.
Mamo, co jest stolicą Szwecji?
Tak, Pedro, wpuść go.
Kto to?
Mamo, co jest stolicą Szwecji?
Stolicą Szwecji?
- Co jest stolicą Szwecji? - Nie wiem.
Sztokholm.
- Cześć. - Wszystko dobrze?
- Tak. - Olga.
Co tu robisz?
- Przyszedłem do córki. - Martwimy się, chcemy porozmawiać.
- Niepotrzebnie. - Mogę wejść?
- Tak. - Przepraszam...
Drzwi się zacięły.
Gdzie jest Vera?
Olga, wszystko gra?
Nic mi nie jest.
Gdzie Vera?
Vera?
Kochanie?
Vera?
Cześć, skarbie.
Vera, idź do swojego pokoju!
Co ona ma z twarzą?
Nic jej nie jest.
- Co jej zrobiłaś? - Nic.
Dlaczego ma ślady na twarzy?
Víctor, uspokój się.
Właśnie straciłaś córkę.
Co tu się dzieje?
Vera nie chodzi na terapię, nie odbierasz telefonu.
Nie odzywasz się od półtora tygodnia.
- Co tu robisz? - Opiekuję się nią!
Ot co! Co tu robisz? W moim domu, z Víctorem?
Stracisz prawo do opieki.
- Co ty wyprawiasz? - Nie mogę być z dala od niej.
Stanie się to, co w dzienniku.
Nie mogę jej zostawić.
Jestem w tym sama.
To nieprawda.
Jestem tu, pozwól mi pomóc.
Uspokój się.
Spokojnie.
To nie było celowe.
Była tu tamta kobieta i za mocno popchnęłam drzwi.
Ale czy Vera ją widziała?
Widziała dorosłą Verę?
Nie.
Widziałaś ją ponownie?
Nie, wyszła.
Ale mam wrażenie, że jest zła.
Skrzynia jest pusta, nic w niej nie ma.
Olga.
Musisz pozwolić Verze iść z tatą.
Nie, Carlos, nie. Vera nie może jechać z tatą.
Vera nienawidzi Mariany.
Ona jest jej pierwszą ofiarą.
Izolujesz Verę od świata.
To chore i niebezpieczne.
- Nie widzisz tego? - Nie słuchasz?
Vera jest ze mną bezpieczna.
Jeśli pójdzie z Marianą...
- Ma osiem lat. - Tak jest napisane.
Grafolożka tak twierdzi.
- Kolczyki, do cholery. - Nie.
Nie ma tam wzmianki o Marianie.
Dzień dobry pani. Víctor jest tu z dwoma policjantami.
To błąd.
To błąd i wszyscy tego pożałujecie.
Przygotuję córkę.
Wszystko będzie dobrze, skarbie.
Mariana i tata dobrze się tobą zajmą.
Ale chcę być z tobą.
Wiem, kochanie.
Ale jeśli będziesz grzeczna, pozwolą ci wrócić.
Vera?
Kochanie, nie rób nic złego.
Zachowuj się jak najlepiej.
I wrócisz za dwa dni.
Dobrze?
Obiecaj mi.
Obiecaj!
Potrzebujemy porządku.
Musimy znaleźć rozwiązanie.
Vera!
Mam wejść z policją czy co?
Już idę.
Proszę.
Ángela dała mi bilety do akwarium.
Możemy iść jutro, chcesz?
Mariana, przestań. Nie jesteś moją przyjaciółką.
Jesteś dziewczyną Víctora.
Víctora?
Nie jestem już twoim tatą?
Vera, nie byłaś chora, prawda?
Rozumiem, że twoja mama może mnie okłamywać.
Ale że ty?
To naprawdę boli.
Víctor, proszę.
Ty też ciągle mnie okłamujesz.
Ale do niczego cię nie zmuszam.
Idę do swojego pokoju.
- Najpierw dokończ. - Nie chcę.
Puść ją.
„Wszystko się zatrzęsło.
Mój dom, relacje”.
Wstrząsem było to, że ją zabrali.
Víctor musi wiedzieć.
- Musimy mu to pokazać. - Carlos.
Nie rozumiesz, to już się stało.
Dopiero co jedną wzięłaś.
Nie działają.
- Ile ich łyknęłaś? - Cztery.
Masz mleko?
- Olga. - Mleko?
Proszę.
Musisz to wypić.
Nie, Carlos.
- To nie jest konieczne. - Jest.
Musisz to wypić. Musisz zwymiotować.
Szedłem po ciebie.
Dobrze.
Chodźmy.
Trzęsie się?
Tak.
- Idziemy. - Dziecko.
Moja córka.
Nie, Vera!
Chodź tutaj. Nie.
Nie zamykaj drzwi. Otwórz.
Chodźmy, ziemia się trzęsie. To nie jest zabawa.
Otwórz, Vero!
Ostrożnie. To koniec.
To już koniec.
- Dobrze. - Wstrząs.
Wstrząs.
Chodziło o trzęsienie ziemi.
Dziś stracę córkę.
Dziś stracę moją córkę.
Co się stało, nie możesz zasnąć?
Dać ci krople?
A może mnie przytulisz?
Pewnie.
Sprawdźmy to.
Dobry wieczór, o co chodzi?
Trzęsienie ziemi wywołało osunięcie. Droga jest zamknięta.
Ile to potrwa?
Jakieś dwie godziny.
- Dwie godziny? - Robimy, co możemy.
Co?
Vera?
- Vera? - Vera!
Vera, kochanie.
Vera, jesteś cała?
Nic ci nie jest? Co się stało?
Koszmar?
W porządku, kochanie.
Co robisz?
- Idź. Nie otwieraj, póki nie powiem. - Co się stało?
Przerażasz mnie.
Co robisz z tymi nożyczkami?
Idź do pokoju i nie wychodź, póki nie powiem.
- Nie chcę. - Idź i nie wychodź, póki nie powiem!
Do środka.
Natychmiast, Vera!
Idź do swojego pokoju.
- To koniec! - Robisz mi krzywdę!
Robię ci krzywdę? A co ty robisz?
Co robiłaś? Przerażasz mnie.
- Tutaj. - Zaczekaj na mnie.
Stań.
Zaczekaj na mnie.
Co robiłaś z tymi nożyczkami?
Powiedz mi, co robiłaś z nożyczkami.
Przerażasz mnie.
Boję się.
- Chcę do mamy. - Nie.
Nie ma mowy.
Nie rozkazuj mi.
Co się stało?
Boże.
Musi pani stąd wyjść.
Jakie ma ciśnienie?
Spokojnie.
Olga.
Musisz wiedzieć, że Vera nie będzie mogła z tobą zostać.
Pójdzie pan ze mną? Muszę spisać zeznania.
Dobrze.
Dostanę wody?
Wody. Kręci mi się w głowie.
Chodź.
Wsiadaj do auta.
Wsiadaj.
Nie będę musiała już tam wracać, prawda?
Wiesz, co się stało z twoim tatą?
Vera, twój tata nie żyje.
Nie obchodzi cię to?
Próbowałaś mnie zabić?
Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska