Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM ZAWIERA BARDZO NIEBEZPIECZNE I NIELEGALNE AKTYWNOŚCI.
NIE NALEŻY ICH NAŚLADOWAĆ.
KUALA LUMPUR, MALEZJA
18 GRUDNIA 2022
To będzie najlepszy finał mistrzostw świata w historii.
Kolejny wspaniały rozdział w karierze Lionela Messiego.
Jest o krok od tytułu mistrza świata.
Jesteśmy daleko od gorączki mundialu.
Wspinamy się na ostatni z najwyższych wieżowców planety.
Ochrona jest pochłonięta oglądaniem finału.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Aż do piętra 113.
Słyszysz?
Słuchaj.
- Windy. - Tak.
To ochrona. Zauważyli nas.
- Dawaj. - Słyszę ich.
Chodź tu.
Wszędzie są robotnicy.
Nie tak miało być.
Jeśli nas usłyszą, to koniec.
Aresztują nas.
To nie byłby pierwszy raz.
Potrzebujemy wielkiego farta.
Ale więzienia w Malezji są o wiele gorsze.
Ostrożnie, nie kichnij.
Trwało to dziesięć godzin.
Potem 20.
Potem 30.
Ale to była najważniejsza wspinaczka.
Miała nas zjednoczyć.
Osiągają nowe wyżyny, nielegalnie zdobywając wieżowce.
Wspinają się na dźwigi.
To rooftopping.
Nagrania rooftopperów są prawdziwym hitem internetu.
Ale cena jest wysoka.
Wspinaczka zakończyła się śmiercią już dla ponad 20 ryzykantów.
Zginęły dziesiątki młodych Rosjan.
Setki zostało rannych.
Niektórzy są uwielbiani za łączenie tej pasji ze sztuką.
Rosjanka Angela Nikolau
stała się znana jako pierwsza kobieta rooftopperka.
Angela i jej partner, Wanja Beerkus, są prawdziwym hitem sieci.
Pokaz mody wśród chmur
zmienił Angelę i Wanję w podniebną parę królewską.
Używacie jakichś zabezpieczeń?
- Nie. - Nigdy.
- Nigdy? - Nie.
Jesteście rooftopperami?
Nie tylko. Jesteśmy też skywalkerami.
SKYWALKERS: OPOWIEŚĆ O MIŁOŚCI
KOSTROMA, ROSJA
Babciu, jesteś tu taka młoda.
Twoja mama występowała z wężami.
I z lamą, wilkami oraz małpami.
Wszystkie tu sprowadziła.
Wilka trzymała w łazience.
Bałam się chodzić to toalety.
Ale twoja mama nie znała słowa „nie”.
Kobiety w naszej rodzinie są twarde, mają silny charakter.
Same sobie radzimy.
A to ty.
W czasach cyrku moje życie było szalone.
Rodzice występowali w cyrku.
Nie mieliśmy wiele, ale rodzice byli szczęśliwi.
Cudownie było oglądać tę pasję i wolność.
Podczas występów musieli ryzykować,
by pokazać swój pełny potencjał.
Uczyłam się tańca i akrobacji.
Chciałam poczuć to co oni.
Ale szybko zobaczyłam, jak szybko można to utracić.
Tata dawał mamie prezenty i miłość.
A potem odszedł do innej.
I zniknął z mojego życia.
Mama wpadła w depresję. Przestała pracować.
Zawsze chodziłam głodna.
Tylko babcia się mną zajmowała.
Nauczyła mnie być twardą.
Masz ostry nóż?
- Co? - Nóż jest ostry?
Jest w porządku.
Gorzej z uszami.
Aparaty z przychodni publicznej są tanie i lipne.
Jak to mawiam: można liczyć tylko na siebie.
Przez wiele lat nie pozwalałam sobie na łzy.
Nie wiedziałam, kim jestem.
Ale chciałam czegoś więcej.
Zaczęłam szukać swojej przyszłości.
Miałam zasadę.
Polegać tylko na sobie.
WANJA
Widzieliśmy cię na okładce Moscow Times, synu.
Robisz coś niezwykle ryzykownego.
Chcemy, byś był bezpieczny.
Znajdź sobie coś bezpieczniejszego przez wzgląd na przyszłość.
Dorastałem jako samotnik.
Rodzice się nie dogadywali.
W domu się dusiłem.
Znajomi włamywali się na dachy, by uciec od rodziców i pić.
Nie piłem za dużo, ale wciągnąłem się w to.
Im wyżej byłem, tym łatwiej było mi oddychać.
Zajebiście!
Ten ekstremalny stan umysłu był dla mnie kluczowy.
Im więcej potrafiłem, tym więcej miałem fanów.
To prowadziło do sponsorów, a ci zapewniali mi podróże.
Pracowałem sam i kontrolowałem swoje życie.
Wszystko się zmieniło, gdy pojawiła się dziewczyna.
Czasami spoglądałam na miasto
i nie mogłam w to uwierzyć.
MOSKWA
Widziałam zdjęcia występów cyrkowych na dachach.
Zaczęłam patrzeć w górę.
Czułam, że dachy nawołują mnie,
bym dotknęła nieba i stała się częścią tego piękna.
Tej wspaniałości.
Podczas pierwszej wspinaczki byłam przerażona.
Miasto było daleko w dole.
Ale odnalazłam swoją scenę.
To był mój trapez.
Na lokalnych czatach wyszukiwałam dachy Moskwy.
Nie było żadnej rooftopperki.
Na zdjęciach byli sami faceci.
W końcu natknęłam się na Wanję, największego kozaka w Rosji.
Był najpopularniejszy na Instagramie.
Nie był jak inni, którzy robili to dla polubień.
Traktował to poważnie.
To była jego kariera.
Musiałam się rozwinąć, by z nim konkurować.
Poprosiłam gości z okolicy, by pokazali mi dachy.
Odparli, że nie zabiorą dziewczyny.
Mają mnie za gorszą?
Nie chciałam im dorównać. Chciałam być lepsza.
Robiłam akrobacje.
I posypały się polubienia.
Czułam się jak gwiazda.
Nie boisz się, że amatorzy mogą pójść twoim śladem?
Jestem wyszkoloną gimnastyczką. Mam świetne poczucie równowagi.
Wygląda to łatwo, ale takie nie jest. To niebezpieczne, nie róbcie tego.
Boisz się śmierci?
Kurwa, serce mi wali. To przerażające.
Jasne, że boję się śmierci.
Ale pamiętam o tym, co mówią sobie w cyrku.
Nasz pełny potencjał jest po drugiej stronie strachu.
Znalazłam sobie własną trupę.
To jakiś obłęd.
- Serio, trzęsę się. - Przywyknij.
Strach nie zniknął.
Bardzo wieje.
Miota mną.
- Strasznie się chwieje. - Nie będę o tym myślała.
Po prostu lepiej sobie z nim radzę.
Granice istnieją tylko w głowie.
To nie uzależnienie od adrenaliny.
To zaangażowanie w rozwój.
Chcę rozwijać się jako artystka.
Byłam z siebie dumna
i chciałam stawić czoła najlepszym.
MŁODZI ROSJANIE ROBIĄ EKSTREMALNE ZDJĘCIA
Wanja był lepiej wyszkolony ode mnie,
ale ja miałam kreatywność.
Zdobywałem kolejny szczyt,
a ona robiła coś kreatywnego, by mnie przyćmić.
Nie dowodzę, że kobieta dorówna mężczyźnie.
Jest silna na swój sposób.
Nasza siła tkwi w kobiecości.
Sponsor dwukrotnie opłacił moją podróż do Europy.
Zdobyłem Notre Dame,
ale na Sagrada Familia i wieży Eiffla złapała mnie ochrona.
Nie mówię po francusku.
Wolałem działać sam, ale potrzebowałem czegoś nowego.
Pierwsza wiadomość od Wanji była długa.
Miałam zorganizowaną sesję, sponsora, hotele oraz całą logistykę.
A nagle mój rywal zapraszał mnie do Chin.
Nie znałam go. Nie miałam powodu, by mu ufać.
Ale musiałam się uczyć.
- Po prostu cię zaprosił? - Tak.
Czego chce?
To Wanja Beerkus, ma tysiące obserwujących.
Ma lepszy profil niż twój.
Ale sponsorzy chcą, by zaczął robić to z dziewczyną.
Chwila. Będą ci za to płacić?
Tak, 500 euro.
Może chcą dwie dziewczyny?
Obłęd.
Schodami?
To 150 pięter. Mój rekord to 70.
Angela Nikolau!
- Cześć. - Cześć.
- Już panikowałam. - Wybacz spóźnienie.
Wieża Eiffla.
Wszędzie są kamery, nie ma martwych punktów,
Mają nawet kamery termowizyjne. Nie miałem szans.
Co się stanie, jeśli nas aresztują?
To Azja, więc jeśli nas złapią, pójdziemy siedzieć za wandalizm.
Mają surowe prawo.
Boję się, co się wtedy stanie.
Nie mam takiego doświadczenia.
- Jesteś ekspertką od Moskwy. - Wcale nie.
W porządku. Nie wspinasz się sama, nie?
- Wspinam. - Tak?
- Tak. - Na wieżowce?
- Na przykład na Mercury Tower. - Serio? Sama?
Imponujące. Jesteś dzielna.
Powiedz coś.
Nie wiem co.
Zawsze brakuje mi słów,
kiedy mam coś powiedzieć.
Mnie też.
Mam tak samo.
Dwa bilety na dzisiaj.
Naszą misją była wspinaczka na najwyższą budowę na świecie.
TIANJIN, CHINY
Musiałam mu zaufać.
- Oby nie odpadło. - Spokojnie.
Teraz albo nigdy.
- Uważaj. - Ty też.
Moje buty się ślizgają. A twoje?
Też.
- To się rusza. - Idę po tobie.
Cholera, ostrożnie.
Bardzo mokro.
Masz łatwiej. Nie jestem taka wysoka.
Wiem.
Powoli.
Jest ciężko.
Buty się ślizgają.
Wariat.
Pomożesz mi?
Tak.
Jak pięknie.
Klient był szczęśliwy.
W jeden dzień zyskaliśmy tysiące obserwujących.
Zaczęły sypać się oferty.
Zarabialiśmy naszą pasją.
Czas na kolejny cel.
Wanja wiele mnie nauczył.
Ochrona ma martwe punkty.
Psy można nakarmić.
Kamery zakryć koszulką.
Im wyżej, tym więcej wejść.
Wanja, ryzykant!
Parkingi zawsze łączą się z drapaczami chmur.
Na budowę warto się przebrać.
Windy pracownicze nie mają monitoringu.
W budynkach mieszkalnych trzeba być jak u siebie.
Wszędzie czuliśmy się jak u siebie.
Wentylacja biegnie do maszynowni,
a maszynownie na dachy.
Widzisz ochronę?
Na każdym dachu się czegoś uczyłam.
Kurwa, boję się.
Użyj gontów jako schodów.
Strasznie tu.
Kurwa.
- To powalone. - Zaufaj linie.
Sprawdzają cię, gdy wchodzisz.
Ale nie, gdy wychodzisz.
Potrafię szybko otworzyć zamek,
ale czasem trzeba użyć siły.
Mamy zapasową kłódkę.
Nie jesteśmy wandalami.
Choć formalnie łamiemy prawo.
PARYŻ, FRANCJA
Raz dostaliśmy nauczkę.
Maksymalny czas na dachu to 15 minut.
Kurwa, syreny.
Przyjechała policja.
Do drugiej wieży.
Nie spiesz się.
Tylna alejka wydawała się pusta.
Ale zaczęli nas gonić.
Policja złapała Angelę.
Wanja chciał wziąć winę na siebie.
Aresztujemy cię!
Za wtargnięcie.
Dokumenty.
Spędziliśmy noc w areszcie.
Razem.
To było niesamowite.
Za nami jest komisariat.
Jakimś cudem nas wypuścili.
Zamknęli nas w osobnych celach, a wcześniej przeszukali.
Na golasa.
Nie jesteśmy terrorystami ani samobójcami.
Po prostu nagrywamy miasto z góry. Nie widzę w tym nic złego.
Wanja mógł uciec.
Ale poświęcił się, by mi pomóc.
Uznałam, że może być wyjątkiem.
PATTAYA, TAJLANDIA
- Rany. - Tak.
- Ciężko. - Boję się, że spadnę.
- To zostań. - Nie.
Znajdę ci linę.
Ostrożnie.
Pomożesz mi?
Długa wspinaczka.
Do dzieła.
- Boję się o ciebie. - Trzęsie się.
Nie róbmy tego.
- Zrobimy to. - Nie, przestań.
Podam ci rękę.
To straszne.
Zmienię rękę.
Udało się.
Na zewnątrz jest lepiej.
Powoli. Życie przede wszystkim.
- Jest strasznie. - To zawróćmy.
Jesteśmy tak wysoko.
Co za dziewczyna.
- Mogę się tego złapać? - Tak.
Wiesz co?
To naprawdę szalone. Niewielu by to zrobiło.
Martwię się o ciebie.
To mnie przerasta.
Jest częścią mnie.
Myślę o jej bezpieczeństwie, a nie na swoim.
To miłość.
Być może.
Może?
Co za zwrot akcji.
PARYŻ
Bezpieczeństwo dodawało jej kreatywności.
SZANGHAJ
Nigdy by tego nie przyznała,
ale z czasem zaczęła mięknąć.
HONGKONG
Nie potrzebowałam obrońcy…
ale pracowało nam się coraz lepiej.
Mogę być na równi z tobą?
- Jasne. - Poprawię ci fryzurę.
Dobra.
Weźmiemy kartony.
Weź kota.
To nasz dom, Amur.
Mamy mieszkanie.
Twój kot jest taki jak ty.
Czemu?
Zawsze zastanawia się, gdzie wspiąć się dalej.
Ale on ma dziewięć żyć, a ty jedno.
Pojawiło się wielu rooftopperów z Europy, Chin czy USA.
Rozpoczął się wyścig.
To będzie drugi najwyższy budynek świata.
Merdeka 118 w Malezji
to prawdopodobnie ostatni megawieżowiec świata.
Piękny. I nikt nie był na szczycie.
- Dziewica. - Tak.
Wykonam jakąś gimnastykę.
- Dobra. - Umowa.
Iglica nie jest jeszcze gotowa.
- Nie jest. - Nie chcę czekać.
Co jest groźniejsze, dachy czy ty?
Nie ukrywaliśmy związku. Wrzucaliśmy wspólne zdjęcia.
W różnych pozycjach.
Staniesz za mną.
Będziesz tu.
Wyciągnę do ciebie rękę, a dron zatoczy koło.
Zawsze miej trzy punkty kontaktu.
- Trzymasz mnie? - Tak.
- Puszczam rękę. - Dobra.
Angela Nikolau i Wanja Beerkus.
Rosyjska para zdominowała ten sport.
Jesteśmy Wanja Beerkus i Angela Nikolau, najlepsi rooftopperzy na świecie.
Ich konto społecznościowe ma ponad milion obserwujących,
a liczba ta cały czas rośnie.
Utworzyliśmy własną niszę.
Nie byliśmy już ryzykantami.
Opowiadaliśmy historię.
Historię miłosną.
2 LATA PÓŹNIEJ
Trzymajmy się razem.
Dbam o twoje bezpieczeństwo, a ty jesteś taka nonszalancka.
Jakoś wpadliśmy na ochronę.
Nie mam oczu z tyłu głowy.
Kiedyś byłeś spokojniejszy.
Rany, ale się chwieje.
Co ona robi?
Zrelaksuj się.
W moją stronę. Nie odchylaj tak głowy.
Masz spiętą szyję.
Druga ręka do góry.
Super.
Powoli, Angela.
Nie spieszę się, ale potrzebujemy dobrego ujęcia.
- Musisz lepiej ująć nogi. - Zobacz.
Nie widzę niczego dobrego.
Dobra, świetna sesja.
- Zróbmy jeszcze trochę. - Nie. Mam tego dość!
Przestałaś być ostrożna. Zmęczysz się i spadniesz.
Po chuja się wysilać, jeśli efekt jest lipny?
Po co się tu wspinać?
Według mnie te zdjęcia są świetne.
- Z tym czymś w tle? - To ty zrób zdjęcia.
Nie puszczę się obiema rękoma. Nie w tym butach.
Nie siej paniki. Zwariuję przez ciebie.
Igramy z losem.
Skupiam się na tobie, bo trzymasz się tylko jedną ręką.
Przez dziesięć minut.
Nie rozumiem tego pragnienia, by ryzykować swoje życie.
Mam być dumna czy zła?
Rozumiem, ale nie martw się, mamo.
Robię to, bo jestem pewny swoich umiejętności.
Rozmawiałem ze znajomym. Ma dla ciebie dobrą pracę.
Byłbyś przedstawicielem handlowym.
Dostałbyś nawet auto.
Kreatywność byłaby tylko hobby.
Globalna pandemia trwa już od dwóch lat,
a globalny transport otrzymuje kolejne ciosy.
Już 43 linie lotnicze musiały ogłosić bankructwo.
Sponsorzy odeszli z powodu covida.
Straciliśmy główne źródło dochodu.
Zaczęłam szukać innych.
Tworzyłam treści na social media przez 14 godzin dziennie.
Polegamy na niej.
Ułożymy telewizory w piramidę.
Muszę do nich zadzwonić.
Ale to nie nasza pasja.
Oddaliliśmy się od tego.
Czułam, jak się wycofuje.
Jak mój ojciec.
Pokłóciliśmy się i zerwaliśmy na chwilę.
Jesteś moją siłą.
Wszyscy imprezują, a ty wolałbyś być na dźwigu.
Wszystko się rozpadnie, jeśli nas z tego nie wyciągnę.
Po wielu dniach niepewności w Ukrainie wybuchła wojna.
Kilka godzin temu Rosja rozpoczęła atak.
Wieść wywołała masową histerię.
Tłumy Rosjan ruszyły na granice.
Stop wojnie!
Aresztowano 10 000 osób za protesty antywojenne.
Jestem przeciwko umieraniu i cierpieniu.
Jako artystka muszę wyrażać siebie.
Ale tu każdy ma milczeć.
Rosja zwiększa zakaz przepływu informacji.
Sąd zakazał Facebooka i Instagrama.
Platformy firmy Meta zostały zablokowane w całym kraju.
Możemy pozostać w cenzurze albo wyjechać z kraju.
Jeśli wyjedziemy, rząd może zamknąć granice
i już nie wrócimy.
Nie chcę na ciebie naciskać, ale przemyśl moją ofertę.
Mam ukraińską krew.
Chcę chronić rodzinę.
Ale czuję, że niezależnie od decyzji,
złamię komuś serce.
CZY NFT ZAPEWNI DOSTĘP DO GLOBALNEGO RYNKU?
PRZEJMIJ SWOJĄ KREATYWNOŚĆ
Tęsknię za wspólnymi wspinaczkami.
To było magiczne.
Te wschody i zachody. Nie chcesz tego?
Chcę po prostu zarabiać.
Taka jest prawda.
Dzięki NFT tworzymy galerie i sprzedajemy bezpośrednio kupcom.
Musielibyśmy zacząć od zera.
To za duże ryzyko.
Nie mam zabezpieczenia ani oferty dobrze płatnej pracy.
To byłby proces.
Musielibyśmy zrobić coś niesamowitego.
Pamiętasz tamtą budowę w Kuala Lumpur?
- Już ją ukończyli? - Prawie. Kończą iglicę.
Mamy kilka miesięcy, nim zabezpieczą budynek.
Wtedy wejście będzie niemożliwe.
To ma być ostatni megawieżowiec.
MALEZJA
Po dekadzie budowy 118-piętrowy Merdeka
będzie górował nad całym krajem.
Projekt wart 1,5 miliarda dolarów wkrótce będzie ukończony.
Merdeka 118 osiągnie wysokość 670 metrów.
Zwieńczony 160-metrową iglicą, Merdeka to kamień milowy dla ludzkości.
Możemy być pierwsi.
Jakbym żegnała się na zawsze.
Nie na zawsze.
No już. Pies się niepokoi.
- Kocham cię. - Też cię kocham, mamo.
Chodźmy już.
Lotnisko jest puste.
Polecieliśmy za ostatnie pieniądze.
- Martwisz się? - Trochę.
Nie mieliśmy niczego.
Jedynie marzenie.
To coś obłędnego.
Nieskończona iglica górująca nad Azją.
Najwyższy punkt, jaki był naszym celem.
I największe ryzyko.
BANGKOK, TAJLANDIA
Malezja ma surowe prawo,
więc przygotowujemy się w bezpieczniejszym miejscu.
Jak długo nie ćwiczyliśmy?
Kilka miesięcy.
Musimy wrócić do formy.
- To lot łabędzia. - Jasne.
Niesamowite. Podoba mi się.
- Spróbujmy. - Dobra.
Czas na występ cyrkowy.
Czekaj, ułożę ręce.
Dobra. Dużo lepiej.
Jesteśmy gimnastykami.
Jeśli cię utrzymam.
Byłam zaręczona już w przedszkolu.
Ale nie wypaliło.
To nasze zaręczyny.
Kibicuję Brazylii.
Super, ja też.
Wszyscy oglądają mundial. Robotnicy też.
Finał jest osiemnastego.
Ochrona będzie zajęta czymś innym.
Podoba mi się twoja ekscytacja. Dawno taki nie byłeś.
10 TYGODNI DO MERDEKI
Musimy znać szerokość iglicy.
Ktoś miejscowy z dronem mógłby załatwić nam pomiary.
Wolny czas wykorzystujemy na budowę kolekcji NFT.
Powoli.
Dam radę.
Rozluźnij palce.
Ile już sprzedaliście?
Dwie roboty, ale za niezłe pieniądze.
Jest dość krucho, ale mamy nowy cel, Merdekę.
Wejdziemy na wyższy poziom.
Gadałem z operatorem drona.
- Znasz go? - Nie.
Ale inni odmówili.
Napisałeś do wielu?
Tylko do tych, który robią takie rzeczy.
Im mniej osób wie, tym lepiej.
Co ten gość powiedział o wymiarach?
Spróbuje zrobić ujęcie.
Spadam.
Prawie bym spadła!
Czekaj, boli.
Dziewiętnaście, dwadzieścia.
Za krótko.
A tu nie ma wiatru.
Pisze gość od drona.
„Mam dla ciebie wieści”.
W ostatnim półroczu złapali dwie osoby.
Dwie grupy.
Cały czas coś pisze.
- Wsadzili ich na kilka miesięcy. - Dlatego nikt o tym nie pisze.
Na każdym piętrze są skanery twarzy i monitoring.
„To wszystko”.
To spora odsiadka.
Cholera.
Rozpoznawanie twarzy, czytniki odcisków palca.
Jak tam wejdziemy?
- A jeśli nas złapią? - Nie złapią.
A jeśli?
Uda się. Będziemy jak ninja.
- Rozważmy każdą opcję. - Jak chcesz.
Śpisz?
Już wiem.
Kupiłam śniadanie.
- Nowe nagranie? - Tak.
Spójrz na to nachylenie. Te żebra biegną aż do ulicy.
Wespniemy się i będziemy w środku.
- Ale są wysokie. - Dasz radę.
7 TYGODNI DO MERDEKI
Zobacz nagranie z drona.
Ta dziura jest głęboka.
Musielibyśmy położyć deskę.
To jedyne wyjście.
Idealnie, kawałek rusztowania.
Takie samo było na Merdece. Z żelaza.
Raz, dwa, trzy.
Postaw mnie.
Muszę zachować równowagę i skupić się.
- Na horyzoncie? - Poćwiczmy na dachu.
O to chodziło.
Na iglicy będzie tyle miejsca.
Nasz jedyny długopis.
To nasz straszny kwadrat.
Koszmar.
- Tylko uważaj. - Nie polecę do tyłu.
- Czemu zrobiłeś krok? - Dla lepszej równowagi.
Tak podpowiedziało mi ciało.
Nie straciłeś równowagi?
- Nie. - Boję się. No dobra.
Raz, dwa, trzy.
Boże, to straszne.
Raz, dwa, trzy.
Nogo mi się uginają.
- Kurwa. - Spokojnie.
Bez podłoża czuję, że spadam.
To przerażające.
Na krawędzi jest zupełnie inaczej.
Co będzie na Merdece?
Będę musiał cię uspokajać.
Sama już nie wiem, czy to robić.
Będzie o wiele trudniej.
Na razie czuję, że to jakiś obłęd.
- Pamiętasz Paszę z dawnej ekipy? - Spadł?
- Tak. - Cholera.
Czytałam, że spadłeś.
Musisz nosić opaskę uciskową?
Tak, wpadłem przez dach hotelu.
To straszne.
Większości starej ekipy już nie ma.
Jak to?
Poginęli.
Wszyscy?
Tak.
- Pogrebow? - Łysy.
- Tak. - Nie żyje.
5 TYGODNI DO MERDEKI
To wygląda strasznie.
Nie zgadzam się.
To będzie prawdziwy szok, a ty będziesz mnie trzymał.
Muszę ci zaufać i zaakceptować brak kontroli.
Ty będziesz miał pełną.
Zawsze polegałam na sobie.
Tym razem nie mogę.
Przecież nigdy cię nie puściłem.
Słabo mi.
- Muszę przemyć twarz wodą. - Dobrze.
Weź mój telefon.
Nie wyglądasz pewnie.
Nie rozpraszaj mnie.
Dalej nie dam rady.
W porządku?
Moje ciało się zablokowało. Posiedzę tutaj.
Dobra, tylko zrobię zdjęcie.
Tylko uważaj. Boję się.
Nie wiem, jak wrócę.
Idę do ciebie. Spokojnie.
- Dawaj. - Nie mogę ruszyć nogami.
Czekaj.
- Próbuję się uspokoić. - Jasne.
Nie patrz w dół.
- Kurwa. - Dobrze.
Nie usiedzę tak dłużej.
Co mam zrobić? Niewygodnie mi.
Nie dam rady cię złapać.
Jest coraz gorzej. Co mam zrobić?
Spokojnie.
Nie panikuj.
Czekaj. Możesz pociągnąć tę nogę?
Już.
Chociaż siedzę na tyłku.
Cholera, kolana mi się trzęsą.
Zjadę na tyłku. Jak na placu zabaw.
Dobra.
Nie nagrywaj mnie.
Nie wiem, co się dzieje.
Jak się czujesz?
Dobrze. Może to przez kofeinę. Wypiłam rano dwie kawy.
Naprawdę sądzisz, że to kofeina?
Nie wiem.
Zrobiło się wąsko i utknęłam.
To nie wspinajmy się już.
To może się źle skończyć.
Przygotowania i planowanie.
Oczekiwanie i myślenie.
Chcę wspiąć się teraz, nim wróci panika.
Na dachu trzeba być pewnym swego.
Atak paniki na wysokości to jasny sygnał.
Martwię się o ciebie.
Oddalasz się od rzeczywistości.
Wszystko mam pod kontrolą.
Chcę cię chronić.
Zawsze to samo.
Zaczynasz się denerwować i robisz z tego jakiś cyrk.
Nigdy tego nie rozwiążemy.
Dopiero kiedy przestaniemy się wspinać.
Pewnie masz rację. To nigdy się nie zmieni.
Kiedy przestaniesz się wspinać?
A chcesz, bym przestała?
Naprawdę tego chcesz?
Zbliżamy się do końca, tak.
- Naprawdę tego chcesz? - Tak.
Pierwszy raz o tym mówisz.
Serio?
Tak. Martwię się o ciebie.
To nie jest śmieszne.
Dobra, jutro z tym skończę.
Nie, po Merdece.
Nakręcimy NFT i koniec.
Dajmy spokój. Gadamy jakieś bzdury.
Dla naszej relacji chce poświęcić swoją pasję.
Ale jego nadopiekuńczość podcina mi skrzydła.
Powtórz.
Ogranicza mnie.
Rozumiem.
Zawsze kierowałam się tym,
co podpowiadał mi mój umysł.
Niczego nie żałuję.
Nikt nie zna cię lepiej od siebie samej.
Nie wrócę do Moskwy, by wieść proste, nudne życie.
Mama miała wielki talent,
a teraz marnieje gdzieś na wiosce.
Tata został treserem zwierząt.
Nikt ich nie zapamięta.
Człowiek żyje, dopóki o nim mówią.
Chcę, by moja sztuka żyła po mojej śmierci.
4 TYGODNIE DO MERDEKI
Ostrożnie. Powoli.
Kurwa, ale wąsko.
Czemu się tego łapiesz? Daj mi rękę.
Wolę sama.
Nie ufasz mi?
Wanja, proszę cię. Działasz mi na nerwy.
Miałeś mnie tak nie dręczyć.
- Martwię się. - Nie musisz.
Nie panikuj.
Szukam kąta.
Idealnie.
Ale wieje.
Tak, stój.
Stój.
Stać! Ochrona!
Nie wolno wam tu być! Stać!
Szybko.
Ja, ja.
Sama, tak?
IZBA PRZYJĘĆ
Miałam mały wypadek.
Upadłam i uszkodziłam sobie rękę.
Wydobrzeje dopiero za trzy tygodnie.
Oby szybciej.
Jestem trochę otępiała po lekach przeciwbólowych.
Musieli wstawić mi szyny. Nie było to przyjemne.
Ile?
Dziękuję.
Dzięki.
Musimy trochę zwolnić i odłożyć wejście na Merdekę.
Odkładaj sobie, co chcesz. Ja tego nie zrobię.
- Masz poważny uraz. - Za trzy tygodnie zniknie.
- Znam swoje ciało. - Nie bądź dzieckiem.
Nie pozwolę ci na to, póki całkowicie nie wyzdrowiejesz.
- To niebezpieczne. - Nie pozwolisz mi? Jesteś rodzicem?
O co ci chodzi? Troszczę się.
- Ograniczasz, a nie troszczysz się. - Chciałem tylko pomóc.
- I przez to upadłam. - Przeze mnie?
„Pomogę ci, pomogę”. Dlatego upadłam.
Upadłaś przez brak zaufania.
Nie dotykaj mnie.
Musisz mi zaufać, jeśli mamy wejść na Merdekę.
To ja z tobą nie wejdę.
Nie rozkazuj mi.
Nie kręćcie tego.
Idź sama, jeśli mi nie ufasz.
W porządku.
- Śmiało. - Wejdę.
- Cześć, Wanja. - Cześć, tato.
Kopę lat. Jak się masz?
Mniej więcej w porządku.
W porządku.
Nie brzmisz przekonująco.
Gdzie Angela?
ODLOTY
Odrzuciła twoje wsparcie.
To jej wybór.
Nie zbudujecie związku bez zaufania.
Może powinniście zrobić sobie przerwę.
Zakończyć ten projekt.
Może wrócisz?
Wrócić?
Co myślisz?
KUALA LUMPUR, MALEZJA
Myślę o jej bezpieczeństwie, a nie na swoim.
Odpowiadam za nią.
Jest częścią mnie.
Ten wewnętrzny ogień czyni Angelę świetną.
Ale kiedy sobie coś postanowi,
trochę przeraża.
To nie jest iskra.
To wielki pożar.
Dławi mój ogień.
Powiedział, że tracę kontrolę i daję się ponieść emocjom.
Wrzuciłaś coś na social media.
„Bez limitów, bez kontroli”.
Co z tego?
Może ma trochę racji, gdy sprowadza cię na ziemię.
Za to ty go ożywiasz.
Potrzebujecie siebie dla równowagi.
Cześć. Skąd jesteście?
Z Ukrainy.
- Zwialiśmy pierwszego dnia wojny. - Ja też.
Też miałam cyrkową rodzinę.
Córka pójdzie w wasze ślady?
Jej wybór. Byle była zdrowa.
Co ci się stało w rękę?
- Czy to taki styl? - Tak.
To blizna z cyrku?
- Wypadek przy dzierganiu. - A tak naprawdę?
Upadłeś?
Chodźmy do cyrku.
Cyrk to moje najlepsze wspomnienie z dzieciństwa.
Myślałam, że to dlatego,
że artyści otrzymywali brawa.
Ale po prostu w cyrku moi rodzice byli razem.
Tata był z nami.
Może związek powinien być jak pokaz akrobatyczny.
Jest latający i łapacz.
Latający wznosi parę w przestworza.
Nikt nie widzi łapacza, ale jest najważniejszy.
Odpowiada za bezpieczeństwo.
Nie zrobię tego sama.
Jest Wanja.
Jak ręka?
Nie odpadła.
Chcesz się wspinać czy mnie odwodzić?
Nim cię poznałem, myślałem, że rooftopping to wyzwanie.
Dzięki tobie zrozumiałem, że to forma sztuki.
Zainspirowałaś mnie.
Zaczęliśmy tworzyć
piękne rzeczy.
Jestem ci wdzięczny.
Zawrzyjmy umowę.
Nie lubię warunków.
Moje ci się spodobają.
Bez względu na szaleństwa, którym stawimy czoła,
będziemy w nich razem,
zamiast się od siebie odwracać.
Obiecuję, że możesz na mnie liczyć.
Na Merdece też?
Tak.
A potem koniec.
8 DNI DO MERDEKI
Widzę kamerę.
Wszędzie jest ochrona.
Angela, zakryj kamerę.
ETAP 1: STADION
Ochrona ma tu słaby punkt,
ale są bystrzy, ustawili kamerę.
Wejdziemy po tych żebrach,
a potem obejdziemy stadion.
Przejdziemy nad ochroną.
Zachowuj się na luzie.
Wyżej będzie lepszy widok.
Przemkniemy obok robotników i wejdziemy do centrum handlowego.
ETAP 2: CENTRUM HANDLOWE
Wejdziemy na trzecim piętrze.
Przejdziemy przez centrum
aż do mostka na Merdekę.
To będzie najtrudniejsze.
Oby strażnik oglądał mecz.
5 DNI DO MERDEKI
Szykuje się burza.
Robotnicy pracują bez względu na pogodę.
Ważne, by jakoś zakryć twarz.
Są mniejsze? Ile kosztuje?
Ktoś idzie.
Nikt nas nie wykryje.
ETAP 3: 118 PIĘTER
W windach są kamery.
Nie możemy ich wykorzystać.
Obszar z włączonymi światłami to obecny plac budowy.
Jeśli przemieścimy się po schodach, robotnicy nas nie zauważą.
I wejdziemy na iglicę.
ETAP 4: IGLICA
Są tam jakieś schody.
Pewnie biegną do samej góry.
Lecimy.
Ale silny wiatr.
To będzie idealna platforma.
To rusztowanie jest świetne.
2 DNI DO MERDEKI
Zostały tylko dwa dni do wielkiego finału mundialu
między Francją a Argentyną.
I najdłuższa drabina.
I klapa na dach.
Otworzymy klapę i Merdeka jest nasza.
Luzik.
DZIEŃ WSPINACZKI
Przed samą wspinaczką
najważniejsza jest wewnętrzna wiara.
Trzeba wyzbyć się strachu.
Wszystko polega na zaufaniu.
Musimy się spakować.
Kamery GoPro szybko się nagrzewają, więc mamy cztery sztuki.
Potrzebujemy też noktowizorów,
by zobaczyć kamery na podczerwień.
Mamy tak dużo sprzętu, że bierzemy mało wody i jedzenia.
Wszystkie narzędzia są w plecaku.
Tak jest.
Będziemy niewidzialni, jak ninja.
Finał już niedługo.
Jest 22.30.
Zacznie się za 30 minut.
- Nie stresujesz się, co? - Nie.
GODZINA 23.00 ŻEBRA STADIONU
Wspinamy się.
Chodź tu.
Postaw stopę.
Raz, dwa, trzy.
Świetnie.
Na razie 0:0.
Słyszysz? Fani szaleją.
Leo Messi z karnego.
Pod nami jest budka ochrony.
Nie dajmy się złapać.
Widzę robotników.
Widzisz kamery?
Ostrożnie, ochroniarz.
Uważaj, ma latarkę.
Przyspieszmy.
GODZINA 00.15 CENTRUM HANDLOWE
Czas się przebrać. Załóżmy kaski.
Bądź cicho.
Dobre piętro.
Tu nie ma kamer.
Robotnicy na nas nie patrzą.
Tam jest most.
Teraz cicho.
Jest.
Dotknę Merdeki.
To biuro ochroniarza.
Nie ma go tutaj.
Ogląda mecz. Jak myślałeś.
Bądźmy bardzo cicho.
Łatwo poszło.
Szybko i cicho.
Zostało 30 minut meczu.
GODZINA 1.00 WEJŚCIE DO MERDEKI
Dobre przebranie.
Można się zmęczyć. Odpocznijmy.
GODZINA 1.20 PIĘTRO 43
Jest remis, więc będzie dogrywka.
Trwa 15 minut.
Nie ma kamer.
Słyszysz?
Są karne.
Dodatkowy czas.
Dobre miejsce. Oszczędźmy energię na iglicę.
Półtorej godziny do świtu.
Wcześniej nie będziemy wchodzić.
Trzeba znaleźć rusztowanie.
Zrobimy to o piątej.
GODZINA 3.30
GODZINA 5.20
PIĘTRO 112
Co to?
Nie widziałem tego.
Czujnik ruchu?
Kamera.
Kurwa.
Cholera.
- Włączona? - Chyba tak.
Co teraz?
Kurwa.
Mogłem założyć maskę.
Słyszysz?
Posłuchaj.
- Winda jedzie. - Tak.
Wysyłają ochronę.
Zauważyli nas.
Słyszysz robotników?
Chyba tak.
Są blisko.
Dawaj.
Jaki mamy plan?
- Kurwa. - Idą tu.
Dobry pomysł. Schowamy się tam.
Kurwa.
GODZINA 6.30 PIĘTRO 113
Nie wiem, jak wybrniemy.
Mamy małe szanse.
Jest gorąco i nie mamy wody.
Pełno pyłu.
Tylko nie kaszl.
Pył?
Wciąż myślę o więzieniu.
Musimy to przeczekać.
CZAS W UKRYCIU: 5 GODZIN
CZAS W UKRYCIU: 10 GODZIN
Potrzebujemy wody, bo dostaniemy gorączki.
CZAS W UKRYCIU: 14 GODZIN
Chyba sobie poszli.
Wyjdźmy.
To winda?
Kurwa, nocna zmiana.
CZAS W UKRYCIU: 19 GODZIN
Jej ciało zaczęło się poddawać.
Bolą nas głowy, temperatura rośnie,
ciężko oddychać.
Muszę zaryzykować.
Jaskiniowiec Wanja załatwił nam wodę.
Nawet w najsłabszym momencie
Wanja się o mnie troszczy.
Są po drugiej stronie.
Są daleko.
CZAS W UKRYCIU: 23 GODZINY
W skarpetkach będziemy ciszej.
Otwarte.
Ale mamy szczęście.
- To ostatnie piętro? - Tak, 118.
Inni rooftopperzy.
W kajdankach.
Posrane.
ZŁAPANI I PRZEKAZANI POLICJI
Chodźmy innymi schodami.
Tu też zamknięte.
I kamera. Kurwa.
Do licha, mamy przejebane.
- Musimy się wycofać. - Może to tylko łańcuch.
Włamać się na kamerach?
To całkowita porażka.
Co za katastrofa.
Wszystko jest zamknięte.
Stracił odwagę.
To była moja kolej, by przewodzić.
Pobudzić nadzieję.
Jakieś inne opcje?
Nie mam pojęcia.
- Może wyważymy drzwi? - Odpuśćmy, Angela.
Nigdy się nie poddajemy.
To koniec tego wejścia.
Na pewno jest sposób.
Zawsze znajdziesz jakiś sposób.
Pamiętam coś z planów budowy.
Jest tu pomieszczenie z wyjściem awaryjnym.
Otworzymy zamek.
Jesteś moją drugą intuicją.
To iglica.
GODZIN 6.30 IGLICA
Tu jest platforma.
Widzę rusztowanie.
Spróbuję jedno wziąć.
Super.
Idealnie.
Dajemy czadu.
To nie koniec.
Całkiem nam odbiło.
Ból głowy się nasila.
Padam z nóg.
Idziemy po drabinie od 16 minut.
Jestem głodna i zmęczona.
Mam płuca pełne pyłu.
Ledwie się ruszam. Cholera.
Jeszcze 50 metrów.
Serio?
Czy ten budynek się kończy?
Prawie spadłam.
Nie daję już rady.
30 metrów.
I iglica zdobyta.
CZAS NA DRABINIE: 1,5 GODZINY
Nie czuję rąk.
Kochanie.
Otwarte.
- Otwarte? - Tak.
Cholera jasna.
Kurwa, jest mała i się chwieje.
Ale wytrzymała.
Nie wiem, jak to zrobimy.
- Wysoko? - Nie tak źle.
Kurwa, ale głęboko.
Straszne.
Boję się w ogóle na tym stanąć.
Jestem przerażona.
Kolana mi się trzęsą.
To rusztowanie ma dwa metry.
- A pod nim jest otchłań. - Nie upuszczę cię.
Wyobrażam sobie najgorsze.
Jeśli Wanja się potknie, polecę w dół tunelu.
Lub prosto w przepaść.
Nie zrobię tego.
- Nie spróbujemy? - To ja zawisnę na krawędzi.
A ja będę cię trzymał.
Nigdy cię nie upuściłem.
Nie robiłeś tego po takiej wspinaczce, bez snu.
Skąd ten pesymizm?
- Jestem zmęczona i przerażona. - Jasne.
- Boisz się? - Tak.
Nie upuszczę cię.
Ale po co to robić? Boję się.
Odpuszczamy?
Nie wiem.
To ogromna presja.
Musimy się wspierać.
Chodź.
Wspinaliśmy się przez 30 godzin.
Było bardzo trudno.
Ale spójrz na ten widok.
Nikt go nie widział.
Zapowiadali deszcz i chmury.
Cały nasz pobyt padało.
Podobno cudów nie ma,
ale tu był.
Ani jednej chmurki.
To prawda, dziwne.
To nie przypadek.
Dzięki niemu widzę jasno.
Uspokajam się i odnajduję siłę.
Zaufaj mi.
- Dobrze. - Chodź.
Trzy, dwa…
Nie jestem gotowa.
Zapamiętaj tę chwilę.
Gotowa.
Trzy, dwa, jeden.
Spokojnie.
Trzymam cię.
Leć, kotku.
Jeszcze, jeszcze.
Nie puszczę cię.
Już dobrze?
Tak.
Czułam się z nim bezpieczna.
Cały strach zniknął.
Ta wspinaczka nauczyła mnie zaufania.
Podniosłem cię, gdy upadłaś.
Ty podniosłaś mnie.
Udało się.
Udało się!
Wszędzie była ekipa,
ale przy zejściu nikt nie zwraca na nas uwagi.
Nikt o tym nie wiedział
do czasu opublikowania posta już z innego kraju.
To była idealna robota.
Udało się. Nie wierzę!
Nagrania od razu stały się hitem.
Policja w Malezji prowadzi śledztwo
dotyczące Angeli Nikolau oraz Iwana Beerkusa.
Według rządu Malezji to fake news.
Wideo zostało sfałszowane.
Ale wspinacze mają dowód.
I to szalone NFT stało się hitem sprzedaży.
OSTATNIO KUPIONE
Nagranie pokazano na Times Square w Nowym Jorku.
Największej galerii, jaką mogliśmy sobie wymarzyć.
Wybrałeś wyjątkową ścieżkę, synu.
I osiągnąłeś swój cel.
- Dziękuję. - Jesteśmy dumni.
Nie powinnam cię za to chwalić,
ale naprawdę jestem dumna.
Dzięki, to dla mnie bardzo ważne.
Po długiej rozłące mogłam odwiedzić babcię.
Nie spodziewałam się ciebie.
To dla ciebie, babciu.
Aparat słuchowy! Drogi?
Wypróbuję go.
Szepnij coś.
Chcę kanapkę.
Też cię kocham.
Dzięki, kochana.
Znów możemy podróżować.
Jesteśmy współczesną wersją cyrku obwoźnego.
Już niedługo w waszym mieście.
Miłość jest jak szczyt.
Strach nie znika.
Ale lepiej sobie z nim radzimy.
Sądziłam, że poznałam Wanję, by nauczył mnie skywalkingu.
Ale skywalking pojawił się w moim życiu,
bym nauczyła się kochać.
Napisy: Krzysztof Zając