تقدیم به تمام پارسی‌زبانان
NESTED با افتخار تقدیم میکند
.::: مترجم مرتضی راکی :::. کانال تلگرام : @NestedSub
‫این فیلم به مسائل حساس، از جمله ‫خشونت خانگی و خودکشی، می‌پردازه.
‫دیدن این فیلم برای همه توصیه نمی‌شه.
‫۱۲-۰۶ ‫اون یا تو - یکی از شماها می‌میره
‫دونستن تاریخ مرگت
‫یعنی اینکه تو همین الانم مُردن رو شروع کردی.
‫مرکز فوریت‌های امدادی، در خدمتتون هستم
‫سلام، من آنا هستم از خیابون پرنتسلاور آلی ‫یه اتفاق اورژانسی افتاده
‫و فکر کنم یه نفر مرده
‫تاریکه. حس امنیت ندارم
‫زود بیاین. آدم زخمی هست ‫کمک داره میاد. لطفا آروم باشین
‫طبق گفته پلیس، قاتل تقویمی
‫تاریخ مرگ قربانیش رو با ‫خون روی دیوار می‌نویسه
‫محل حادثه؟ ‫یه نفر بیهوشه
‫همه‌جا خونه من به کمک احتیاج دارم
‫زود بیاین
‫فکر کنم دارن تعقیبم می‌کنن
‫قاتل تقویمی
‫مرکز تلفن «تا خونه برسون منو»، شب بخیر. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بله.
‫ولی اینجا مرکز تلفن ‫«تا خونه برسون منو» هست.
‫ما موقعی که مردم دارن پیاده ‫میرن خونه باهاشون تلفنی حرف می‌زنیم.
‫بین ساعت ۸ شب تا ۲ صبح.
‫برای مشکل شما، باید با ۱۱۵، ‫مرکز خدمات شهروندی، تماس بگیرین.
‫ولی الان کسی اونجا نیست.
‫درسته.
‫فردا صبح بهشون زنگ بزنین.
‫اونا می‌تونن بهتون بگن که ‫چطور شکایتتون رو پیگیری کنین.
‫از گپ خوبی که زدیم ممنون.
‫مرکز تلفن «تا خونه برسون منو»، شب بخیر. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫سلام، من کارو هستم
‫سلام، کارو.
‫من تو ایستگاه اتوبوس مکزیکوپلاتز هستم و...
‫یه چند تا پسر اون طرف خیابون هستن
‫هی دارن زُل می‌زنن. می‌ترسم بیان اینجا
‫منتظر اتوبوس هستی؟
‫آره، اتوبوس ۱۰۹. باید تا الان می‌رسید
‫باشه، کارو.
‫چند نفرن؟ چند سالشونه؟
‫پنج نفر.
‫نمی‌دونم چند سالشونه
‫جوونن. همه‌شون هودی پوشیدن
‫باشه. نذار بفهمن ترسیدی.
‫زیر یه چراغ خیابون وایستا ‫که حسابی روشن باشی.
‫دارن میان اینجا. چیکار کنم؟ ‫- آروم باش.
اونجا ماشین پارک شده هست؟ ‫آره
‫- برو اونجا و بزن به کاپوت ماشین. ‫چرا؟
‫فقط انجامش بده.
‫داری چیکار می‌کنی؟ عوضی احمق.
‫باشه. فرار کردن
‫آفرین.
‫اتوبوسم داره میاد ‫- خیلی خوبه.
‫تا وقتی سوار اتوبوس بشی، پشت خط بمون، باشه؟
‫باشه
‫حالت خوبه؟
‫آره
‫ممنون
‫خب، شب خوبی داشته باشی.
‫شب شما هم بخیر
‫در تاریک‌ترین اعماق اقیانوس‌ها ‫جایی که بازی شکار و شکارچی
‫فکر کنم این روزا دیگه نمی‌شه ‫به هیچ‌کس اعتماد کرد
‫خب بگو. نظرت چیه؟
‫تاریخ مرگ قربانی هر دفعه ‫با خون روی دیوار نوشته می‌شد
‫این شیوهٔ عمله که قاتل به خاطرش ‫به این اسم شناخته می‌شه
‫قاتل تقویمی
‫تا حالا، این دست‌خط تنها ‫سرنخ برای پیدا کردن قاتله
‫به اون خط‌خطی خاص آخر عدد «۲» دقت کنین
‫این دست‌خط رو می‌شناسین؟
‫تا حالا جایی دیدینش
‫بابا ‫تماس ورودی
‫شب بخیر
‫مرکز تلفن «تا خونه برسون منو». ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫اینجا مرکز تلفن «تا خونه برسون منو» هست. ‫همین الان به ما زنگ زدین.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫چون جواب نمی‌دین، می‌پرسم... ‫آیا کسی داره اذیتتون می‌کنه یا تهدیدتون می‌کنه؟
‫اگه تهدید می‌شین، یه سرفه کنین.
‫- الو؟ ‫کی اونجاست؟
‫- مرکز تلفن «تا خونه برسون منو». ‫چرا به من زنگ زدین؟
‫این امکان نداره. من نمی‌دونم شما کی هستین.
‫- من تا الان شمارهٔ شما رو نداشتم. ‫پس احتمالا گوشی خودم بوده
‫ترجیح می‌دین با یه همکار خانم صحبت کنین؟
‫همین الان می‌تونم وصلتون کنم.
‫نه. نیازی نیست.
‫لطفا قطع نکنین.
‫می‌تونم بفهمم که شما تو دردسر افتادین.
‫- زخمی شدین؟ ‫خیلی دیره
‫چی شده؟ چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫خیلی دیره.
‫خیلی دیره؟ چرا؟
‫من امشب کشته می‌شم.
‫کشته می‌شین؟
‫- چرا فکر می‌کنین اینطوره؟ ‫اون اعلامش کرد
‫می‌تونم اسمتون رو بپرسم؟
‫اسم من جولز هست. جولز تانبرگ.
‫کلارا
‫کلارا ورنت
‫خیلی خب، کلارا.
‫کی می‌خواد تو رو بکشه؟
‫خیلی خسته‌ام
‫به هر حال هیچ‌کس حرف منو باور نمی‌کنه
‫چرا، من حرفتو باور می‌کنم.
‫حرف زدن با شما فایده نداره. متاسفم
‫خیلی دیره
‫خیلی دیره.
‫می‌دونی کی می‌خواد تو رو بکشه؟
‫آره
‫کی؟
‫قاتل تقویمی
‫باورم نمی‌کنی، نه؟
‫باور می‌کنم.
‫معلومه که باور می‌کنم.
‫چی باعث شده فکر کنی اونه؟
‫اون روی دیوار نوشته بود
‫با یه عکس از من و شوهرم
‫زیرش نوشته بود
‫۱۲-۰۶ یکی از شماها می‌میره. اون یا تو
‫۶ دسامبر ‫ساعت ۲۱:۳۱
‫۱۲-۰۶ ‫اون یا تو ... یکی از شماها می‌میره
‫خیابان ۳ کوزر
‫خیابان ۲۷ رناتا
من هیچ راه دیگه‌ای جز
‫کلارا، اگه تهدید می‌شی، باید به پلیس بگی.
‫قبلا گفتم. ولی اونا حرف منو باور نکردن
‫که من تو یه زیرزمین بیدار شدم ‫در حالی که یه تهدید به مرگ روی دیوار بود
‫نتونستم چیزی رو ثابت کنم
‫کی بود؟
‫چند هفته پیش
‫درست یادم نیست
‫تو یه پارک بیدار شدم
‫و مستقیم رفتم خونه
‫- الان خونه‌ای؟ ‫نه
‫چرا نه؟
‫می‌ترسی قاتل اونجا باشه؟
‫شوهرت چی؟
‫اون کمکم نمی‌کنه ‫- چرا نه؟
‫چون فکر می‌کنه همه‌ش توهمات من بوده
‫اون همین رو هم به پلیس گفت
‫اون خیلی خجالت کشید و من خیلی شرمنده شدم
‫ولی هیچ‌کس یه همچین چیزی رو از ‫خودش درنمی‌آره. شوهرت نگران نیست؟
‫اونم تهدید شده.
‫اون فقط بهم خندید
‫این اصلا چیز خنده‌داری نیست.
‫بدون صدای خیابون ‫محلهٔ ساکت
‫الان کجایی، کلارا؟
‫نباید هیچکدوم از اینا رو بهت می‌گفتم. ‫متاسفم. من...
‫ولی حداقل تا اینجا اومدم.
‫منظورت از «تا اینجا» چیه؟
‫تو یه گاراژی؟
‫داری میری؟
‫کلارا؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫لطفا یه لحظه صبر کنین.
‫یه لحظه پشت خط بمونین.
‫کلارا...
‫- لطفا هیچ کار عجولانه‌ای نکن. ‫نمی‌کنم. چرا این فکر رو می‌کنی؟
‫من سال‌های زیادی تو ‫مرکز تلفن آتش‌نشانی برلین کار کردم.
‫می‌دونم وقتی یه نفر ‫خیلی پریشونه صداش چطوریه.
‫شما تا حالا سه بار به ما زنگ زدین...
‫ولی نه به خاطر قاتل تقویمی.
‫- پس چرا زنگ زدین؟ ‫می‌ترسیدم تو تاریکی پیاده برم خونه
‫مگه کار این سرویس همینه نیست؟
‫چرا، البته.
‫منو ببخشین.
‫قربانی خشونت خانگی. معتبر؟
‫می‌تونم یه سوال ازتون بپرسم؟
‫چی؟
‫همه‌چی تو خونه روبه‌راهه؟
‫آره، کاملا
‫شوهرتون الان کجاست؟
‫- چرا شب‌ها تنها راه میری؟ ‫چرا این همه سوال می‌پرسین؟
‫چون تو یادداشت‌های ما نوشته شده که ‫شک در مورد خشونت خانگی هست.
‫این مکالمه‌ها ضبط می‌شه؟ ‫- آره، چرا؟
‫پس هرچی بهتون بگم ثبت می‌شه؟
‫آره، ولی فقط برای ۴۸ ساعت. ‫و تحت پوشش حفاظت از داده‌هاست.
‫- چرا؟ ‫...خب
‫خب اگه امشب اتفاقی برام بیفته
‫پلیس از این مکالمه باخبر می‌شه؟
‫منظورت چیه؟
‫یه قاتل دنبالته.
‫و تو نه میری پیش پلیس ‫نه میری خونه پیش شوهرت. چرا؟
‫خیابان ۲۷ رناتا
‫شما هم حرف منو باور نمی‌کنین
‫مورد خشونت قرار گرفتی؟
‫آره.
‫متاسفم.
‫می‌ترسی.
‫حتی از اونم بدتره.
‫یه جور ترسه...
‫که باعث می‌شه بخوای پوستتو بکنی،
‫تا از سوختن از درون دست برداری.
‫شیطانی‌ترین حقهٔ جهنم اینه که ‫خودشو به شکل بهشت نشون بده
‫شب بخیر.
‫ممنون.
‫شب بخیر، آقای گریش.
‫اوه، خانواده فون بولو.
‫اونا کمک مالی زیادی به کمپین انتخاباتی کردن. ‫آدمای خوبی هستن.
‫ممنون که اونجوری که ازت ‫خواستم لباس پوشیدی، کلارا.
‫خیلی عالی به نظر میای.
‫خواهش می‌کنم.
‫کلارا.
‫خدای من.
‫حالت چطوره؟ دیگه اصلا نمی‌بینیمت.
‫وای.
‫- مارتین، تبریک می‌گم شغل جدیدت رو. ‫- ممنون.
‫- اون بالا هوا چطوره؟ ‫- خیلی رقیقه.
‫ولی اگه مراقب نباشی، ‫ممکنه درست تو صورتت بوزه.
‫- خیلی عالی به نظر میای، مرت. ‫- ممنون.
‫اجازه می‌دین معرفیشون کنم؟ ‫دکتر پل واسمان، همکار جدیدمون.
‫- از دیدنتون خوشبختم. ‫- ایشون دکتر مارتین ورنت هستن.
‫معاون وزیر کشورمون که الان ‫سه هفته‌ست این پسته رو داره.
‫و ایشون دوست خائن من، کلارا، ‫یکی از بهترین وکلای شرکت‌مون بودن،
‫تا اینکه زندگی به عنوان یه ‫مادر تمام‌وقت رو کشف کرد.
‫- دلت برای کار تنگ نشده؟ ‫- بعضی وقتا آره.
‫واقعا امیدوارم دوباره پیش ما برگردی.
‫- شاید وقتی آمیلی مدرسه رو شروع کنه... ‫- اگه کلارا ترجیح می‌ده دخترمون رو بزرگ کنه،
‫پس باید این کار رو بکنه.
‫دلم براش تنگ شده.
‫بیاین حداقل بریم یه قهوه بخوریم. ‫می‌تونی آمیلی رو هم بیاری.
‫قول می‌دم.
‫- مارتین. ‫- شب خوبی داشته باشین.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خدایا، مگه اون هیچ‌وقت دست برنمی‌داره؟
‫خوشحال باش که دیگه مجبور نیستی ‫باهاش سروکله بزنی.
‫در واقع، حیف شد که دیگه نمی‌بینمش.
‫ولی تو من و آمیلی رو داری.
‫درسته.
‫خب... بیا سالگردمون رو جشن بگیریم.
‫- شب بخیر. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫خب، به سلامتی یه شب هیجان‌انگیز.
‫از غذاتون لذت ببرین.
‫می‌دونم غذای دریایی دوست نداری،
‫ولی برای چیزایی که بعدا قراره ‫انجام بدیم به پروتئین احتیاج داری.
‫امشب چه برنامه‌ای داریم؟
‫متاسفم.
‫خیلی متاسفم.
‫قرصاتو قطع کردی؟
‫لعنتی، کلارا.
‫باید دوباره بستریت کنم تو کلینیک؟
‫- مارتین، من خوبم. ‫- بهت اخطار می‌دم.
‫نمی‌ذارم آمیلی یه مادر روانی داشته باشه.
‫- نمی‌تونم قرصا رو تحمل کنم. ‫- دکتر می‌تونه یه چیز دیگه تجویز کنه.
‫- منو ببخش. ‫- خب...
‫وقت خوردنه.
‫بچه نگهدار تا کی می‌مونه؟
‫ویگو تا وقتی ما برگردیم می‌مونه.
‫گوشیتو بده.
‫به شب «وی پی» ما خوش اومدین.
‫من اینجا برای شمام، هرچی که بخواین.
‫شب «وی پی» چیه؟
‫خیلی اختصاصیه.
‫مارتین، خواهش می‌کنم. می‌خوام برم.
‫هنوز نوشیدنیتو تموم نکردی.
‫چی شده؟ به این زنا برای ‫خدماتشون پول خیلی خوبی می‌دن.
‫پول ورودی به بنیاد کودکان اهدا می‌شه.
‫کار خوبیه.
‫مارتین، خواهش می‌کنم.
‫برای یه هدف خیرخواهانه‌ست.
‫حتما یه چیزی تو شامپاین ریخته
‫خیلی وحشتناکه.
‫من فقط به خاطر درد بود ‫که دوباره به هوش اومدم
‫مارتین، خواهش می‌کنم...
‫کلارا، باید شوهرتو ترک کنی.
‫آره
‫خیلی وقت پیش باید این کارو می‌کردم. فقط
‫نمی‌خوام آمیلی بفهمه اون با من چیکار کرده.
‫...این قابل درکه. نمی‌خواستی ناراحتش کنی
‫- دخترت چند سالشه؟ ‫آمیلی شش سالشه
‫منم یه دختر دارم. اسمش فابیانه.
‫اونم شش سالشه.
‫دخترت الان کجاست؟ ‫- خوابه.
‫و کی مراقبشه؟ تنهاست؟
‫معلومه که نه.
‫یه بچه نگهدار داریم
‫باورت می‌شه که اون پدر خوبیه؟
‫باور کردنش سخته، ولی حقیقت داره.
‫آمیلی خیلی دوسش داره.
‫من باید برم، قبل از اینکه پیدام کنه.
‫کجایی؟
‫داری در گاراژ رو می‌بندی
‫در ماشین رو باز کردی. می‌خوای چیکار کنی؟
‫برای کاری که می‌خوام انجام بدم ‫بهتره تنها باشم.
‫نه
‫نه، این کارو نکن.
‫لطفا این کارو نکن.
‫به من نگو چیکار کنم.
‫متاسفم
‫خیلی متاسفم، ولی تو نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫این کارو نکن! این کارو نکن، خواهش می‌کنم!
‫ازت خواهش می‌کنم
‫کلارا! کلارا، خواهش می‌کنم!
‫مارتین... من همیشه می‌دونم کجایی! ‫خودتو آماده کن!
‫یا قاتل تقویمی یا مارتین منو می‌کشه
‫پس ترجیح می‌دم خودم این کارو بکنم
‫اگه این کارو بکنی...
‫آمیلی هیچ‌وقت از این اتفاق خلاص نمی‌شه.
‫باور کن.
‫می‌تونم بفهمم که رانندگی نمی‌کنی
‫ازت خواهش می‌کنم. لطفا وایستا. ‫ما یه راهی پیدا می‌کنیم
‫کلارا؟
‫الو؟ کلارا، خواهش می‌کنم
‫کافیه!
‫نمی‌خوام مجبور شم اونو ببرم اورژانس.
‫نمی‌خوام مجبور شم اونو ببرم اورژانس
‫کارت خوب بود، عزیزم.
‫بیا یه کم استراحت کنیم، باشه؟
‫لطفا مراقب همسرم باشین.
‫بیا. راه دستشویی رو بهت نشون می‌دم.
‫میرم یه مسکن قوی‌تر برات بیارم.
‫همسرتون خوشش اومد؟
‫آدم هیچ‌وقت اولین بار رو فراموش نمی‌کنه.
‫ببخشید، لطفا.
‫- همسرم کجاست؟ ‫- حتما هنوز تو دستشوییه.
‫الو، این ویگو هستم ‫بعد از بوق می‌تونین پیام بذارین
‫سلام، ویگو.
‫این پیام برای آمیلی هست.
‫سلام، عزیزم.
‫مامان!
‫فقط می‌خواستم بهت بگم چقدر دوستت دارم
‫تقصیر تو نبود، فهمیدی؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫تماس
‫بابا ‫تماس ورودی
‫الان وقت ندارم. فردا زنگ بزن.
‫چطور؟ چی شده؟
‫- یه وضعیت اورژانسی. ‫وضعیت اورژانسی؟
‫فکر کردم هنوز تو مرخصی هستی؟
‫- من تو مرکز تلفن اورژانس نیستم. ‫پس کجایی؟
‫مرکز تلفن «تا خونه برسون منو». داوطلبانه.
‫یه زنی هست که می‌خواد خودکشی کنه.
‫خب به پلیس زنگ بزن
‫نمی‌دونم کجاست.
‫شاید من بتونم کمکت کنم؟ ‫- این اولین بار می‌شه.
‫اسمشو بهم بگو، من پیداش می‌کنم کجاست
‫نه، اجازه ندارم.
‫جولز، تو داری با یه زنی حرف می‌زنی ‫که می‌خواد خودکشی کنه
‫می‌تونم تصور کنم این چه تاثیری روت داره
‫- می‌تونی؟ ‫آره. می‌تونم
‫می‌خوای نجاتش بدی
‫بعد از اون اتفاق با دایانا ‫- بسه!
‫ کجایی؟ ‫- خونه. کجا دیگه؟
‫چی؟
‫جولز، می‌خوام کمکت کنم. لعنتی. من پدرتم
‫- بابت این کشف جدید بهت تبریک می‌گم. ‫چیزایی که می‌دونی رو بهم بگو
‫خب، اسمش چیه؟
‫خیلی خب. تصمیم با خودته
‫اگه همه‌چی خراب شه و تو ‫- اسمش کلاراست.
‫کلارا... کلارا چی؟ ‫- ورنت.
‫همین؟
‫اون امروز تو هتل له زن بود.
‫حتما یه جور باشگاه منحرفای مخفی اونجاست.
‫من از این بی‌خبرم
‫ولی می‌پرسم. هنوز یه نفرو اونجا می‌شناسم
‫از بقیه چیزا دور بمون، باشه؟
‫امشب بارش برف بیشتری ‫تو برلین پیش‌بینی می‌شه
‫پس لطفا با احتیاط رانندگی کنین، ‫یا تو خونه راحت باشین
‫ساعت ۱۰:۰۳ شب هست ‫خبر بعدی ساعت ۱۱ شب پخش می‌شه
.::: مترجم مرتضی راکی :::. کانال تلگرام : @NestedSub
‫خدا رو شکر. حالت چطوره؟
‫افتضاح.
‫حالم بده. بالا آوردم.
‫نمی‌تونم ادامه بدم. خیلی خسته‌ام
‫الان کجایی؟
‫جایی که قاتل تقویمی ‫هیچ‌وقت پیدام نمی‌کنه
‫چرا اینقدر برات مهمه؟
‫چرا نمی‌تونی ولم کنی؟
‫مطمئنم نمی‌تونی تصورش کنی، ولی...
‫من دقیقا می‌دونم تو چی داری می‌کشی.
‫من مدت زیادی با زن‌هایی ‫مثل تو تلفنی حرف زدم
‫زنهایی که گریه می‌کردن چون مرداشون ‫اونقدر کتکشون زده بودن که نیمه‌جون شده بودن
‫و تو تونستی بهشون کمک کنی؟
‫سعی کردم.
‫بارها و بارها.
‫ولی به محض اینکه پلیس می‌رسید،
‫یهو همه‌چی نصف اون چیزی که ‫بود بد می‌شد، و مردا در می‌رفتن
‫من اینو نمی‌فهمم
‫چرا زنا اینو تحمل می‌کنن؟
‫چون از نظر مالی وابسته هستن.
‫یا نمی‌خوان بچه‌ها رو از پدرشون بگیرن.
‫چون خجالت می‌کشن.
‫چون نمی‌دونن کجا برن.
‫یا فکر می‌کنن خودشون مقصر کتک خوردن هستن.
‫چون وحشت دارن که فقط بدتر می‌شه ‫و کشته می‌شن.
‫یا شوهر یه اهرمی روی زن داره ‫و داره ازش اخاذی می‌کنه.
‫کلارا، به این بدبختی پایان بده ‫ولی به زندگیت پایان نده.
‫چرا اینقدر برات مهمه؟ ‫تو اصلا منو نمی‌شناسی.
‫در مورد دخترم بهت گفتم. فابیان؟
‫آره.
‫مادرش خودکشی کرد.
‫از اون موقع، فابیان حالش...
‫چرا اینا رو به من می‌گی؟
‫که من حس گناه کنم؟
‫نه.
‫مادرش تو یه کلینیک بود
‫اولش به نظر می‌رسید همه‌چی خوب می‌شه
‫دکترای برگر هوف
‫- اون کلینیکی بود که اون توش بود. ‫برگر هوف؟
‫- منم اونجا بودم. ‫چی؟ برای چی؟
‫اختلال تجزیه هویت.
‫بعضی وقتا، چیزایی می‌بینم که وجود ندارن.
‫اونا تونستن بهت کمک کنن؟ ‫- آره، تونستن.
‫ولی باید دارو مصرف کنم.
‫و مارتین تهدید می‌کنه برای ‫هر چیز کوچیکی دوباره بستریم کنه
‫دایانا از افسردگی شدید رنج می‌برد.
‫امیدوار بودم اونا بتونن بهش کمک کنن، ولی...
‫خیلی دیر شده بود
‫تو تنها کسی نیستی که جهنم رو تجربه کرده.
‫مامان! لطفا درو باز کن!
‫مامان! آتیش گرفته!
‫مامان!
‫نمی‌تونیم بیرون بیایم!
‫زود باشین، آتیش‌سوزی شده ‫و صدای جیغ یه نفرو می‌شنوم
‫یه بچه‌ست
‫آتش‌نشان‌ها کمتر از دو دقیقه ‫دیگه اونجا خواهند بود.
‫در رو باز نکن!
‫ممکنه باعث پس‌زدن شعله بشه ‫و تو آتیش می‌گیری.
‫- لطفا ساختمون رو ترک کن. ‫ولی اون بچه چی؟ اون جیغ‌ها
‫همکارام بهش رسیدگی می‌کنن. ‫لطفا از اونجا برو.
‫یه لحظه.
‫- بله؟ ‫خودرو فرماندهی حادثه ۲۶. اشتلینگ
‫تانبرگ، چی شده؟ اینجا هیچی نیست
‫- منظورت چیه؟ ‫اینجا هیچ آتشی نیست
‫باشه.
‫- آقای داملو؟ ‫بله؟ کجایی؟
‫هیچ آتشی تو خیابون براندنبورگیشه نیست.
‫چی؟
‫- این شوخی گرون تموم می‌شه. ‫خدای من
‫من دستپاچه شده بودم، و آدرس اشتباه دادم
‫- کجایی؟ ‫خیلی متاسفم
‫من تو خیابون پرنس ریجنت ‫ پلاک ۲۴ هستم. طبقه سوم
‫- لطفا دوباره تکرار کن. ‫خیابون پرنس ریجنت، پلاک ۲۴. الو؟
‫بذارین برم! لعنتی!
‫چی شد؟
‫دایانا بچه‌ها رو تو اتاقشون زندانی کرد
‫اون می‌خواست اونا صحنه ‫مادر مرده‌شون رو تو وان حموم نبینن
‫بچه‌های کوچیکم با ناامیدی ‫سعی کردن بیرون بیان
‫فابیان تونست تو کمد قایم بشه
‫اونو به بیمارستان بردن
‫پسرم احتمالا با یه ‫شمع تولد مونده بازی می‌کرده.
‫اون حتما متوجه دود شده.
‫ولی خیلی دیر شده بود.
‫اون می‌خواست درو باز کنه.
‫ولی دیگه توانی براش نمونده بود.
‫متاسفم
‫به من نگاه کن
‫یه لحظه. باید یه چیزی رو چک کنم.
‫پشت خط بمون
‫برگرد
‫بیا اینجا
‫صورتتو نشون بده
‫کلارا
‫۱۲-۰۶ ‫اون یا تو
‫به من نگاه کن. به من نگاه کن
‫حالا... برگرد
‫صورتتو نشون بده
‫کلارا! به من نگاه کن!
‫به من نگاه کن! به من نگاه کن
‫برگرد
‫حالا صورتتو نشون بده
‫کلارا
‫به من نگاه کن
‫مامان؟
‫کلارا، من برگشتم.
‫جولز... اون اینجا بود.
‫اون اینجا بود ‫- کی؟
‫قاتل تقویمی. اون اینجا تو کلبه بود.
‫گوش کن. این کاریه که می‌کنیم.
‫یه تاکسی می‌فرستم که مستقیم ببرت خونه.
‫آدرس رو بده.
‫ترجیح می‌دم با ماشین خودم برم.
‫نه، صبر کن.
‫یه چیزی برات می‌فرستم.
‫۱۲-۰۶ ‫اون یا تو
‫حالا دیگه باید حرفمو باور کنن
‫پلیس و مارتین.
‫اون گفت فقط یکی دیگه از توهماتم بود.
‫اون پرسید چطور ممکنه کسی ‫بدونه من کی تو پارکینگ بودم.
‫مارتین می‌خواست منو ‫دوباره تو برگر هوف بستری کنه.
‫اون تو رو با ترست کاملا تنها گذاشته.
‫هرچی بیشتر بهش فکر می‌کنم...
‫بیشتر باور می‌کنم...
‫باور دارم که مارتین پشت همه‌چیه
‫چرا؟
‫اون تنها کسیه که همیشه می‌دونه من کجام
‫اون کلبه رو می‌شناسه.
‫اون ویدیوها رو داره.
‫داره از بیماریم علیه من استفاده می‌کنه.
‫و تو ۶ دسامبر
‫ما ۶ دسامبر ازدواج کردیم.
‫لطفا فورا رانندگی کن ‫برو خونه و بچه‌تو بردار.
‫جلوی آپارتمانت همدیگه رو می‌بینیم.
‫بهت کمک می‌کنم.
‫تو اونو نمی‌شناسی.
‫اون همیشه برنده می‌شه.
‫این دفعه نه.
‫جولز.
‫اون اینجاست.
‫کلارا، کسی اونجاست؟
‫کلارا، بگو چی داره می‌شه؟
‫کلارا، کسی تو خونته؟
‫صدامو می‌شنوی؟ کسی اونجاست؟
‫صدامو می‌شنوی؟ کلارا، خواهش می‌کنم
‫۶ دسامبر
‫- چی؟ ‫اون زن هنوز پشت خطه؟
‫کجایی؟
‫من اینجا جلوی له زن وایسادم.
‫تو چی؟
‫چیزی پیدا کردی؟ ‫- مدیرش از خود بیخود شده بود.
‫معلومه که انکار می‌کنه
‫اون بهم می‌گفت. بهم اعتماد کن
‫- واقعا همه‌جا رو گشتی؟ ‫آره، هیچی اونجا نیست
‫جولز، صدامو می‌شنوی؟ اون زن بهت دروغ گفت
‫چرا باید بیشتر از اون به تو اعتماد کنم؟
‫- با توجه به همه‌ی دفعاتی که به مامان دروغ گفتی ‫- اون زن داره دروغ می‌گه
‫و بهت قسم می‌خورم. ‫داستان خودکشیش جور در نمیاد.
‫شبکه در دسترس نیست
‫کلارا
‫این پیغامگیر کلارا ورنته ‫لطفا بعد از بوق پیام بذارین
‫کلارا، لطفا بهم زنگ بزن. ‫خواهش می‌کنم. ازت خواهش می‌کنم.
‫هی!
‫آروم باش. فقط آروم باش.
‫هی، آروم باش.
‫هی، آروم باش!
‫بهت آسیب نمی‌زنم.
‫بیا. بهت کمک می‌کنم.
‫من هندریکم.
‫بیا. بهت کمک می‌کنم.
‫بیا.
‫بیا. همه‌چی خوبه.
‫کلارا!
‫هندریکه، درسته؟
‫فقط وقتی به شهر رسیدیم ‫یه جایی منو پیاده کن.
‫به نظر میاد به دکتر احتیاج داری.
‫می‌برمت نزدیک‌ترین اورژانس.
‫خیلی لطف داری که نگرانمی. ولی من خوبم.
‫فقط یه جایی تو شهر منو پیاده کن.
‫بدون شبکه
‫چطور شده که نصفه شبی ‫با لباس بابانوئل اینور اونور می‌چرخی؟
‫مهمونی مجردی.
‫من رقاصم.
‫باید لباس زیرمو ببینی.
‫قرمز با یه منگوله سفید جلوی...
‫چیه؟ خرج خونه رو درمیاره دیگه.
‫مرکز تلفن «تا خونه برسون منو» ‫۳ تماس از دست رفته
‫تماس ورودی
‫کلارا! حالت خوبه؟ چی شد؟
‫اونو دیدم.
‫قاتل تقویمی تو کلبه‌مون بود.
‫ولی من فرار کردم.
‫الان کجایی؟ ‫- تو راه شهرم. یه نفر منو سوار کرده.
‫- با کی؟ ‫بابانوئل
‫ببخشید؟ ‫- نگران نباش.
‫گوش کن. مارتین حتما تو راه خونه‌ست. ‫باید قبل از اون به آمیلی برسم.
‫لطفا مراقب باش.
‫نباید امشب به هیچ‌کس اعتماد کنی.
‫بابایی
‫لطفا پشت خط بمون. باید حال دخترمو چک کنم.
‫مامان.
‫بابایی.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫نه. نه، خیلی داغه.
‫باید چک کنم ببینم شربت تب‌بر مونده یا نه.
‫مامان.
‫بابایی.
‫مامان.
‫می‌شه آواز بخونی؟
‫- چی؟ ‫ آواز بخونی؟
‫خب...
‫گوشی رو بذار کنار گوش فابیان
‫ببین، ماه طلوع کرده
‫ستاره‌های طلایی، می‌درخشن
‫روی آسمون روشن
‫جنگل‌ها تو سایه آروم گرفتن
‫و از چمنزارهای ساکت
‫مه سفید تو شب بالا میاد
‫دایانا همیشه اینو برای فابیان می‌خوند.
‫الان آروم‌تره؟
‫آره، هست.
‫ممنون.
‫نمی‌تونم آمیلی رو تنها بذارم.
‫باید پیشش باشم.
‫نباید زندگیشو خراب کنم.
‫من این همه سال گذاشتم این اتفاق برام بیفته.
‫من مارتین رو دوست داشتم.
‫ولی دیگه نمی‌تونم.
‫باید برم خونه پیش دخترم
‫و بالاخره مارتین رو ترک کنم
‫اگه بخوای کمکت می‌کنم.
‫می‌تونم مطمئن شم که تو و آمیلی در امانین.
‫فقط بهم بگو کجایی و...
‫- میام. ‫تو دیگه به اندازه کافی بهم کمک کردی
‫باید این کارو تنها انجام بدم.
‫و با این عکس، من مدرک دارم که قاتل...
‫که من همه‌چیو فقط تو ذهنم نساختم. ‫حالا باید حرفمو باور کنن.
‫فقط یه ساعت دیگه و ۶ دسامبر تموم می‌شه.
‫پیشنهادم هنوز پابرجاست.
‫ممنون، جولز.
‫خواهش می‌کنم، کلارا.
‫این دیگه چی بود؟
‫قاتل تقویمی دنبال توئه؟
‫می‌تونم یکی از اونا داشته باشم؟
‫حتما.
‫یه بسته دیگه باید تو اون جعبه اون پشت باشه.
‫اولین نخم بعد از ۱۵ سال.
‫فندک داری؟
‫کجاست؟
‫- ماشین رو نگه دار. همین الان! ‫- هی، آروم باش.
‫من همیشه شوکر رو با خودم دارم.
‫- آروم باش! ‫- درو باز کن!
‫- آروم‌تر! ‫- باز کن!
‫بهت آسیب نمی‌زنم.
‫باشه؟
‫همه‌چی خوبه. واقعا.
‫نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
‫هی، چی...
‫مارتین!
‫بس کن!
‫این کارت قشنگ نبود که زودتر رفتی.
‫سوار شو!
‫- نمی‌تونیم همینجوری ولش کنیم بره. یخ می‌زنه! ‫- سوار شو. حالا!
‫ولم کن!
‫خیلی متاسفم.
‫حتما می‌دونستی پیدات می‌کنم.
‫اون کی بود؟
‫رد پا جلوی خونه دیدم.
‫تو نرفتی تو اتاق خواب؟
‫اتاق خواب؟
‫این چیه؟
‫یه تهدید به مرگ از طرف قاتل تقویمی.
‫قاتل تقویمی؟
‫کلارا، دوباره اون حرفا رو شروع نکن.
‫فردا برمی‌گردم اونجا.
‫اگه واقعا اونجا نوشته شده باشه ‫به پلیس زنگ می‌زنم.
‫ولی اگه دوباره داری از خودت درمیاری برت می‌گردونم برگر هوف.
‫من تو پارکینگ بودم. لوله رو دیدم.
‫دیگه هیچ‌وقت این کارو نکن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم چک می‌کنم ببینم ‫ویگو بهم پیام داده یا نه.
‫داشتم به خودمون فکر می‌کردم.
‫سال پیش، بعد از اینکه تو رو ‫بردم اورژانس تو پوتسدام...
‫وقتی برگشتیم خونه و برات غذا پختم،
‫برای هزارمین بار ازم پرسیدی ‫چرا من تراپی نمی‌رم.
‫راستش، من تراپی رو شروع کردم.
‫ولی اون یارو فقط حرفای همیشگی رو ردیف کرد.
‫اینکه من اعتماد به نفس ندارم
‫چون یه پدر بدرفتار و ‫یه مادری داشتم که فرار کرد.
‫به یه روان‌درمانگر برای ‫این چیزا احتیاج ندارم.
‫می‌بینی؟
‫هیچ مشکلی با گفتنش ندارم.
‫اگه یه گروه خودیاری مثل الکلی‌های گمنام بود ‫که باید خودتو معرفی می‌کردی،
‫این کارو می‌کردم.
‫بلند می‌شدم و می‌گفتم،
‫"سلام. اسم من مارتینه. ۴۴ ‫ سالمه و زنمو کتک می‌زنم."
‫و این قراره همه‌چیو توجیه کنه؟
‫باید دست از تحریک من برداری، کلارا.
‫تحریکت می‌کنم؟
‫- من تحریکت می‌کنم؟ ‫- آره.
‫چطور؟
‫چرا خیلی وقت پیش نرفتی؟
‫تو فقط تحملش کردی. کتک‌ها، داد و فریادها.
‫تو گذاشتی همه‌چی اتفاق بیفته، کلارا. ‫هر مشت، هر لگد.
‫گذاشتم اتفاق بیفته؟
‫گذاشتم تو...
‫منو به اون کلوب منحرف بکشونی؟
‫گذاشتم منو...
‫مثل یه تیکه گوشت شلاق بزنن؟
‫- جدی می‌گی؟ ‫- من اینو نگفتم.
‫ولی تو خیلی وقتا منو عصبانی می‌کنی ‫ فقط با بودنت.
‫اگه تو حتی به خودت احترام نمی‌ذاری ‫چطور می‌تونم بهت احترام بذارم؟
‫تو هر روز منو حسابی می‌ترسونی، مارتین.
‫می‌دونم.
‫و بابتش متاسفم.
‫حرفمو باور می‌کنی؟
‫باور می‌کنی که دوستت دارم؟
‫یه چیزی بهت می‌گم. تو منو ترک نمی‌کنی!
‫منو می‌فهمی؟
‫منو ببر خونه.
‫می‌خوام پیش دخترم باشم.
‫من می‌تونم بهت کمک کنم.
‫خب...
‫خودتو برای چیزی که قراره بیاد آماده کن.
‫جلوی آمیلی بهم دست نمی‌زنی.
‫به من نگو چیکار کنم.
‫دیگه هیچ‌وقت بهم دست نزن.
‫کلارا!
‫ویگو؟
‫ببین، ماه طلوع کرده
‫ستاره‌های طلایی، می‌درخشن
‫روی آسمون روشن
‫آمیلی؟
‫جنگل‌ها تو سایه آروم گرفتن
‫و از چمنزارهای ساکت
‫مه سفید تو شب بالا میاد
‫سلام، کلارا.
‫جولز؟
‫حال آمیلی چطوره؟
‫نگران نباش. حالش خوبه.
‫فقط یه قرص خواب.
‫مارتین کجاست؟
‫ویگو کجاست؟
‫بیا از اتاقش بریم بیرون.
‫وگرنه بیدار می‌شه.
‫جولز، چرا اینجایی؟
‫بذار بخوابه.
‫۱۲-۰۶ ‫اون یا تو
‫خواهش می‌کنم این کارو نکن.
‫وقتشه.
‫شوهرت کجاست؟
‫خواهش می‌کنم.
‫بذار یه چیزی بهت نشون بدم.
‫من همه‌ی کارایی که با تو کرد رو دیدم.
‫تو همه‌ی اتاقا دوربین هست.
‫چیزی که دیدم غیرقابل تحمله.
‫ولش کن.
‫کارو سخت‌تر نکن.
‫ده دقیقه دیگه مونده.
‫حالا دیگه کلارا یا مارتین.
‫خب، اون کجاست؟
‫جولز...
‫نزدیک نیمه‌شبه.
‫بهت گفتم دارم مارتین رو ترک می‌کنم. ‫چرا باید بمیره؟
‫من فقط می‌خوام ترکش کنم ‫و آمیلی رو با خودم ببرم.
‫چرا هنوز طرفشو می‌گیری؟
‫می‌دونی که لیاقتشو داره.
‫جولز، این دیوونه‌بازی رو تموم کن.
‫دیوونه‌بازی اینه که گذاشتی اون باهات بکنه.
‫شوهرت کجاست؟
‫حالا فرصت اینه که کنترل زندگیتو پس بگیری.
‫اون یا تو.
‫چهار دقیقه دیگه.
‫باید بکشیش.
‫ساکت بمون.
‫و فابیان؟
‫چه بلایی سر فابیان اومد؟
‫فابیان مرده. اون دووم نیاورد.
‫تو بیمارستان مرد.
‫باید این حرومزاده رو از ‫زندگیت بندازی بیرون.
‫و بعدش؟
‫بعدش چی می‌شه؟ ‫نمی‌تونی همینجوری ولم کنی برم.
‫بهم اعتماد کن.
‫یه نقشه دارم.
‫من طرف توام.
‫ساعت ۱۱:۵۷ شبه.
‫تو اونو می‌کشی.
‫وگرنه من تو رو می‌کشم.
‫سه دقیقه.
‫برش دار.
‫- نمی‌تونم این کارو بکنم. خواهش می‌کنم. ‫- بجنب.
‫جولز، خواهش می‌کنم.
‫به همه‌ی کارایی که باهات کرد فکر کن.
‫این مرد زندگیتو جهنم کرده بود!
‫اصلا می‌فهمی چه فرصتی بهت می‌دم؟
‫دو دقیقه.
‫جولز، خواهش می‌کنم...
‫- چی؟ ‫- تو...
‫نمی‌فهمی؟
‫مرگ مارتین دایانا رو برنمی‌گردونه.
‫خب...
‫این درسته.
‫تو باهوشی.
‫دایانا هم بود.
‫ولی چیزی که اون تو بچگی کشید ‫سواستفاده پدرش،
‫مادری که ساکت موند و اونور رو نگاه کرد...
‫اونو شکست.
‫و وقتی خودکشی کرد ‫زندگی بچه‌های منم با خودش برد.
‫و اون زندگی منم با خودش برد.
‫من کاری که می‌کنم ‫برای اینه که به زن‌هایی مثل تو
‫فرصت پس گرفتن کنترل رو بدم.
‫یه دقیقه.
‫تو می‌تونی انجامش بدی.
‫به آمیلی فکر کن.
‫اون به تو احتیاج داره.
‫ولی نه به یه پدری مثل اون.
‫متاسفم.
‫باشه، لطفا...
‫بی‌حرکت باش.
‫چطور؟ کجا؟
‫سرخرگ کاروتید.
‫اینجوری؟
‫آره.
‫منو ببخش.
‫کلارا!
‫شما دوتا لایق همدیگه‌این.
‫اون پسر منه.
‫متاسفم.
‫می‌خواستم از اون محافظتت کنم.
‫ولی خیلی دیر رسیدم.
‫خیلی دیر رسیدم.
‫دست‌خطشو تو تلویزیون شناختم.
‫- چطور از اون جون سالم به در برد؟ ‫- یه کابوس.
‫حتما یه کابوس بوده.
‫آره، می‌شه اینطور گفت.
‫من و زنم خیلی خوش‌شانس بودیم.
‫غیرقابل تصور بود.
‫و دخترمون هنوز خیلی جوونه.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫می‌شه خواهش کنم گوشیاتونو ‫خاموش کنین و سر جاهاتون بشینین.
‫حالا جایزه‌ی دستاوردهای برجسته ‫در خدمت رو شروع می‌کنیم.
‫خیلی خوشحالم که نماینده‌ی
‫سناتور داخلی‌مون، دکتر هرمان، هستم،
‫که همونطور که می‌دونین ‫ هنوز در حال بهبودی هستن،
‫برای اهدای این مدال‌های افتخار ویژه
‫به ده نفر از افسران خدمتمون.
‫سال پیش، ما...
‫سلام. اسم من مارتینه ‫۴۴ سالمه و زنمو کتک می‌زنم
‫تو گذاشتی همه‌چی اتفاق بیفته، کلارا ‫هر مشت، هر لگد
‫منو به اون کلوب منحرف بکشونی؟
‫جدی می‌گی؟
‫تو منو ترک نمی‌کنی
‫منو می‌فهمی؟
‫می‌بینی؟ من هیچ مشکلی ندارم
‫با توجه به این واقعیت که ما...
‫تو خیلی وقتا منو عصبانی ‫می‌کنی فقط با بودنت.
‫تو فقط تحملش کردی
‫سلام. اسم من مارتینه. من
‫چه خبره؟
‫اگه تو حتی به خودت احترام نمی‌ذاری؟
‫آقای ورنت.
‫ما شما رو بازداشت می‌کنیم.
‫شکایت کیفری علیه شما به اتهام تعرض جنسی،
‫آسیب جدی جسمی، اجبار و توهین جنسی ثبت شده.
‫از شما خواهش می‌کنم، به نفع خودتون ‫بدون ایجاد جنجال با ما بیاین.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم چک می‌کنم ببینم ‫ویگو بهم پیام داده یا نه.
‫آخرین شماره ‫۵ سال برای مارتین ورنت
‫این داستان تخیلیه.
‫با این وجود، خشونت خانگی یه واقعیت تلخه.
‫تو آلمان، از هر چهار زن، یک نفر ‫خشونت فیزیکی یا جنسی رو
‫حداقل یه بار تو زندگیش ‫تو رابطه‌ش تجربه می‌کنه.
‫زن‌ها از همه‌ی طبقات اجتماعی ‫تحت تاثیر قرار می‌گیرن.
.::: مترجم مرتضی راکی :::. کانال تلگرام : @NestedSub