Bardzo już przydałby ci się manicure.
Ale wciąż jesteś cudowny.
Wszystko Dozwolone
Allura ogarnie zeznania Mansfielda.
Zajmę się sprawą o opiekę Patelów,
Liberty, przejrzałaś kontrofertę Diny w sprawie Kaplana?
Pani Ronson, dołączy pani do nas?
Przepraszam...
Myślałam, że to nie w porządku,
że Dina jest sama w takiej chwili.
Rozmawiałam z nią wczoraj wieczorem. Tego chciała.
Mnie też to powiedziała.
Rozumiem to. Naprawdę.
Też tak się czułam.
Straciłaś męża, z którym byłaś przez 40 lat,
a mnie to ominęło?
Nie mówię, że mój rozwód jest podobny do tego, przez co przechodzi,
ale to też strata.
Chwileczkę. Rozmawiałyście z nią wczoraj?
Dzwoniłam, ale pokojówka powiedziała, że jest niedysponowana. Koniec rozmowy.
Na pewno była wdzięczna, że zadzwoniłaś.
- Nie idź w to poczucie, Lib. - Jakie?
Okropne poczucie niepewności siebie.
Wszystko w porządku.
Dobrze.
Mam wrażenie, że nigdy nie będę częścią
waszego amerykańskiego siostrzeństwa.
Nie mówisz poważnie.
To prawda.
Nieważne, jak długo tu mieszkam, nadal czuję się jak outsiderka.
Nawet przy was.
Chyba sobie jaja robisz.
No dobra.
Naprawdę?
Wytłumacz mi, dlaczego umówiłaś się na mediację rozwodową w dniu,
gdy wiedziałaś, że muszę być na drugim końcu miasta?
A gdyby Chase wygrał i odszedł z połową kancelarii? Naszej kancelarii.
Miałam prawo tam być.
Mówiłam, to przez Carr.
Nie chciała przełożyć.
Wiesz, że chcemy twojej obecności.
Nie jesteś tylko wspólniczką. Jesteś naszą siostrą.
Mam poczucie, że...
Czasem ludzie, którzy powinni nas kochać,
sprawiają, że czujemy się pominięte.
Dina nie rozmawia z tobą
z własnych powodów osobistych,
więc przestań. Ona cię kocha.
Nie chodzi o to, czego według nas potrzebuje.
Chodzi o uszanowanie jej prośby.
Jesteśmy jej to winne, prawda?
Wieści szybko się rozchodzą dzięki twojej armii marionetek?
Proszę, oto zła bliźniaczka Mary Poppins.
Gdzie parasolka? Nadal tkwi ci w dupie?
Co ty tu w ogóle robisz?
Ktoś zostawił otwartą bramę w dzielnicy przyczep kempingowych?
Zabawne. A ty?
Nie mogłaś się oprzeć okazji, by udawać miłą?
Ćwiczysz tę suczą minę w lustrze
czy to twój jedyny dar od Boga?
Biedna Carr, odkąd nie pozwoliłyśmy ci
dołączyć do kancelarii, węszysz jak suka w rui.
A teraz podlizujesz się Dinie, myśląc, że to twoje dojście.
Przykro mi, ale to my mamy ostatnie słowo, nie Dina,
więc oszczędzaj siły na coś bardziej realistycznego,
na przykład na symulację bzykania cudzej nogi.
Dina była moją mentorką, zanim imigrowałaś tu z tym swoim
akcentem rodem z Downton Abbey
i zaczęłaś zabierać dobre posady zdolnym Amerykankom.
Zostałam zwerbowana, a ty odrzucona.
- Nie uduś się. - Pocałuj mnie w dupę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Izabelo.
Jestem Esperanza.
Pani Standish nie życzy sobie, by jej przeszkadzać.
Wszystko w porządku. Mam coś dla niej.
Zapiekanka z mielonego mięsa i ziemniaków. Przepis mojej mamy.
- Praktycznie lecznicza. - Jadłam i masz rację.
Smakuje jak coś podawane w szpitalu.
Ja natomiast przyniosłam cudny pieczony makaron ziti
od Richarda Irvinga z The Ivy.
Zaniosę jej.
Nie trzeba, podrzucę do kuchni.
Dziękuję, słonko.
Przepraszam za jej brak manier, Esmeraldo.
- Esperanzo. - Co za różnica.
Dino, wybacz, nie mogłam się powstrzymać.
Widzę, że się przytulamy.
No to chodź. Przepraszam.
Dziękuję.
Przyniosłam słynną zapiekankę mamy z mielonym mięsem i ziemniakami.
Domowej roboty.
Chciałam mieć pewność, że jesz.
Nie powinnaś być teraz sama.
Żałoba to ciężkie brzemię nawet dla kogoś tak silnego jak ty.
Dlatego przyniosłam ziti z The Ivy.
Nic tak nie pociesza, jak jedzenie na wynos.
Dougie nauczył mnie robić idealny omlet.
Dziękuję za wasze zapiekanki.
Ale zjem to.
Tego chcę.
Niezdrowo jest odcinać się od innych.
Doug nie chciałby, żebyś była sama.
Nie jestem sama. Jestem z nim.
Jest na górze.
- Na górze? - Nadal?
Możecie iść, jeśli chcecie go zobaczyć.
Chodźcie, panie.
Co jest, kurwa?
- Przepraszam, czekaj. - Sama sobie poczekaj.
Wejdźcie, nie gryzie.
Oczywiście, że nie, bo...
- Wiesz... - Nie żyje.
Zaznał spokoju.
Rany.
Wiesz, jak bardzo cię kocham, Dino?
Wiesz, że to ja jestem tą pragmatyczną.
Z nas wszystkich zawsze byłam „pragmatyczną córką”.
Zawsze to powtarzasz, prawda?
Nie pouczaj mnie, Liberty. Nie teraz.
Oczywiście.
Chodzi o to...
To niezdrowe, że wciąż tu jest.
Wiesz, że to nienormalne?
Skarbie, martwię się.
Może wykonam kilka telefonów,
pomogę w przewiezieniu ciała,
żebyś mogła zacząć dochodzić do siebie?
Miał irlandzko-szkockie korzenie.
Tam się tak robi.
Od stuleci.
Nazywają to czuwaniem.
Nie leży tu przecież od tygodnia. Minął tylko dzień.
Nie rozkłada się.
Nie grozi mi szaleństwo.
Boże...
Naprawdę to rozumiem.
Przypomina mi się moja Kocipka.
Kotka, która zmarła, gdy miałam pięć lat.
Pani Kocipka.
Miała kocie AIDS.
Wybacz, ale nie porównujesz chyba straty kota
do straty męża po 40 latach związku?
Żałoba przeżywana przez dziecko może być równie głęboka!
Kocipka była całym moim światem.
Gdy moja Kocipka umarła,
całymi dniami trzymałam ją w łóżku,
głaszcząc ją,
rozmawiając z nią.
Oczywiście matka była wściekła.
„Nie baw się Kocipką, Carr!”.
Krzyczała.
Ale odmówiłam.
Nawet kiedy moja Kocipka zaczęła brzydko pachnieć
i zeskorupiała,
siedziałam zamknięta w pokoju,
sama w żałobie,
bo nie umiałam pożegnać się z Kocipką.
Możesz przestać używać słowa „cipka”?
Spierdalaj.
Sama spierdalaj.
Dziękuję, Carr, za zrozumienie.
Oczywiście,
- Doug nie używał kuwety. - Nie.
Chodził do toalety.
I nie wypluwał kłaków na poduszkę.
Ale był moim najlepszym przyjacielem.
Najlepszym na świecie.
Zbudowaliśmy wspólne życie.
Rozumiem cię.
I obiecuję, że przez to przebrniesz.
Mnie też nie było łatwo,
ale w końcu nauczyłam się uspokajać,
nie dotykając mojej Kocipki.
W porządku.
Pozwolę ci opłakiwać go na swój sposób.
Obiecaj mi, Dino, że zadzwonisz do domu pogrzebowego
i wszystko załatwisz.
- Mogę ci pomóc... - Zajmę się tym.
- Nie martw się. - Dobrze.
W takim razie powinnaś zostać sama, aby odczuwać żałobę na osobności.
Właściwie to chciałabym zostać.
Czasami jedyne, co można zrobić w obecności zmarłych,
to milczeć.
Jest w tym coś świętego.
Jeśli jest się dość cicho,
wyczuwa się ich obecność.
Mogę tu z tobą posiedzieć?
Tak, Carr. Dziękuję.
Dobrze.
Zostawiam was.
Gdybyś mnie potrzebowała, będę w aucie.
Nikomu nie będziesz potrzebna.
Będę próbowała wymazać z pamięci słowa
„zeskorupiała Kocipka”.
Paloma bezalkoholowa.
Na pewno nie chcesz do tego tequili?
Dzięki, Mike. Nie.
Dziś zachowam klasę i trzeźwość umysłu.
Dzięki.
- To miejsce jest zajęte? - Zachowałam dla ciebie.
Tak myślałem, że będziesz chciała się ze mną zobaczyć.
Czemu?
Bo za tobą tęskniłem.
Myślę, że ty też tęskniłaś.
Drinki. My.
Jak za dawnych czasów, gdy randkowaliśmy.
Zaprosiłam cię tu nie bez powodu, Chase. Nie chodzi o nostalgię.
Mam nasze papiery rozwodowe.
Słyszałem o Dougu.
Bardzo mi przykro.
Jak się trzyma Dina?
Jak to Dina.
Chce być sama, rozumiem to.
Dziwię się, że chcesz to zrobić osobiście.
Powiedzmy, że śmierć Douga pokazała mi nową perspektywę.
Widziałam skutki brudnych rozwodów.
Niosą złość, urazę i żal, które ludzie zabierają ze sobą do grobu.
Nie chcę, żebyśmy tacy byli.
Mam dwie rzeczy, które nam pomogą.
Po pierwsze,
mnóstwo papierów.
Wszystko, co uzgodniliśmy, w każdym szczególe.
Trzydzieści sześć godzin pracy najlepszych asystentów w kraju.
Świetnie.
A ta druga rzecz?
Chase Munroe.
Wybaczam ci.
Mike, poproszę kieliszek tequili.
Wszyscy się śmialiśmy, gdy wyszedł.
Dlaczego nie mogło być tak cały czas, gdy byliśmy razem?
Bo niektóre korzyści są zarezerwowane tylko dla przyjaciół.
Nie możemy mieć wszystkiego?
Nikt nie ma wszystkiego.
- Widziałam wiele małżeństw. - Nie, gównianych małżeństw.
Jesteś stronnicza, ja wciąż mam nadzieję.
Jesteś uzależniony, wiesz o tym?
Od miłości, seksu, intymności. To realny problem.
Słuchaj.
Chcę wszystko naprawić, ale...
Nie wiem, od czego zacząć.
Musisz podjąć dziewiąty krok.
Jak nałogowcy na odwyku.
Naprawiają krzywdy, przyznają się, proszą o wybaczenie.
Już mi wybaczyłaś.
Nie chodzi o mnie, ale o wszystkie inne.
Wszystkie, z którymi spałeś.
To niemożliwe.
Przecież nie mam listy.
Ja mam.
Emerald jest dobra w tym, co robi.
Nie ma mowy.
- Hola, Esperanza! - Przykro mi,
ale pani Standish nie przyjmuje gości z planety Tępych Dzid.
Nie sądzę.
W tym wrażliwym momencie woli otaczać się najbliższymi przyjaciółmi.
Dziękuję za kwiaty.
Jak miło!
Nic tak nie pokazuje troski, jak pierwszy lepszy wiecheć z kwiaciarni.
Ale dzięki, że wpadłaś.
I proszę, zmień fryzurę.
Jak ty sypiasz, Carr?
Bardzo dobrze.
Naprawdę?
Wspierasz szaleństwo Diny gadką o kocipkach.
Obrzydliwe!
Tymczasem jej mąż obraca się w kompost tuż przed jej oczami.
Dina potrzebuje kogoś zaufanego, kto wszystko ogarnie.
To dla ciebie trudne, ale zrobię to ja,
a nie jakaś podrzędna naśladowczyni księżnej Diany.
Nadal miesiączkuję, wiem, że to boli.
Brawo ty.
Brawa, wygrałaś.
Czekam, aż wykrwawisz się sama.
W kancelarii Grant, Ronson, Greene i Wspólnicy
nadal się o siebie troszczymy
i dlatego nigdy nie usiądziesz przy naszym stole.
Czas pokaże, co?
Może nawet zajmę twoje miejsce.
Pierdol się.
Chciałabyś.
Hej, Osteoporoza?
Zapomniałam.
Jutro od 16.00 do 19.00 odbędzie się spotkanie,
które zorganizowałam.
Nic specjalnego, tylko dla tych,
którzy chcą złożyć kondolencje.
Carr, kochanie, kto to?
Nikt.
Tylko stara baba w pelerynie.
Nie jestem dobry w mówieniu o emocjach.
Ale to mówię poważnie z serca.
Przepraszam, że uprawiałem seks z twoją bliźniaczką.
I że nazwałem cię jej imieniem.
Przeleciałeś Janet?
- Jesteście bliźniaczkami. - Ty śmieciu!
Wyglądasz jak siostra...
Chciałem cię przeprosić
za to, że kazałem ci włożyć paluszek do mojej dziury.
A może twojej przyjaciółce Rachel?
Jebany dupek!
Emily...
Wciąż mamy szansę na szczęśliwe zakończenie.
Chcesz szczęśliwego zakończenia?
Nie to miałem na myśli.
Wypalcowałem twoją ciotkę na urodzinach.
- Przepraszam. - Co zrobiłeś?
Victoria. Francesca.
Shay, to ja, Chase. Halo?
Masz może czas później?
Pierdol się, dupku!
- Daj spokój, Amando! - Idź do diabła, Chase!
- Przyjaźń? - Pierdol się!
Nie poszło po mojej myśli.
Następna.
Wracaj tu po kwiatki z przeceny!
Skurwiel!
Kurwa.
Cześć. Szlag.
Dobrze się zapowiada.
Przypomniałem sobie,
- że twój ulubiony kolor to biel. - Biel to nie kolor, tylko odcień.
No dobra. Do dzieła.
Więc...
- No tak. - Boże!
To jest pyszne. Kto by pomyślał, że umiesz gotować?
Zatrudniłem kucharza.
Posłuchaj, ja...
Wiem, że poczułaś się wykorzystana.
A mój wstyd przez naszą relację...
Skrzywdziłem cię.
Nie skrzywdziłeś mnie, Chase.
Nasza relacja była transakcyjna.
Byłeś dla mnie
pobudką.
Przypomnieniem, że życie jest niesprawiedliwe,
a Bóg ma swoich ulubieńców.
To fakt.
Jest do bani, ale to nie twoja wina.
Wybaczam ci.
Zdrowie.
Dziękuję.
Prawie skończyłem listę.
Została jedna kobieta.
Chcesz ciasteczko?
Nie. Nie mam ukrytego motywu, pomyślałem, że powinnaś wiedzieć.
Może mam jeden mały motyw.
- Potrzebuję twojej pomocy z ostatnią. - Z Milan?
Prosiła, żebym się nie kontaktował.
Nie chce mnie w życiu swoim ani dziecka.
Mam z nią pogadać?
Wiem, że proszę o wiele.
Nie wiedziałem, do kogo się zwrócić.
Zrobię to. Pod jednym warunkiem.
- Co tylko chcesz. - Ten drugi motyw w twojej głowie?
Odpuść, ale już.
Nie przyjmę cię z powrotem.
Dobrze.
Nie mówię, że myślę, że coś się stanie.
Ale nic nie jest przesądzone.
W życiu wszystko ciągle się zmienia.
Bardzo buddyjskie.
Ale poważnie, robisz to dla siebie.
Zobaczymy...
Nie zobaczymy.
Dzień dobry pani. Może foie gras?
- Dziękuję. - Proszę.
Szampana?
Emerald.
Cześć. Dziękuję, że przyszłaś.
Tak teraz robi się stypy?
Myślałam, że będzie góra dziesięć osób
wspominających i jedzących razem ciasto do kawy.
Parkingowy zabrał mi kluczyki.
Widziałam, jak kamerdyner zabiera żakiety.
Ktoś podał mi fantazyjną przekąskę.
Mus z truflami nadziewany foie gras na toście z brioszki.
Specjalność Spago, która była ich ulubioną restauracją.
Muszę ci to przyznać.
Dobrze się spisałaś!
Wiem, że Dina to docenia.
Chcę złożyć kondolencje.
Jest na górze.
Nie chce zejść.
Ja się tym zajmę. Trzeba ją tylko namówić.
Nie powinna być sama.
Nie jest sama.
Oczywiście pamięć o Dougu
będzie z nią na zawsze we wspomnieniach.
Nie.
Wciąż jest przy ciele, kurwa.
- Słucham? - Tak.
Nie chce tego zostawić.
Jego.
Nie pozwala tego zabrać. Jego.
To jak jebany Weekend u Berniego.
Wiem, że, kurwa, kłamiesz.
Chciałabym.
Próbujesz mi powiedzieć... Przepraszam.
Chcesz mi powiedzieć, ona jest na górze z trupem od trzech dni?
Zachowuje się, jakby Doug uciął sobie długą drzemkę?
Zgadza się.
To obłęd.
Mam wrażenie, że zjebałam.
Ludzie zaczynają gadać.
Nie, świetnie się spisałaś.
Wszystko super, łącznie z elegancką gęsią wątróbką.
Słuchaj, jeśli chce siedzieć z Dougiem,
zamiast zejść do gości, to nie twoja wina.
Rozumiesz? Nie twoja.
Emerald.
Dzięki za miłe słowa.
Rzadko je słyszę.
A już na pewno nie od was.
To wiele dla mnie znaczy.
Czasem samotne matki zakasują rękawy
i zajmują się ogarnięciem całego bajzlu.
Nie kładź tego tam.
Cześć, Dina.
Jak się masz?
Przeglądałam zdjęcia z naszych wyjazdów do Japonii.
Uwielbiał to śmieszne kimono.
Dino, musimy porozmawiać.
Wejdź.
Z dala od zmarłego.
Może być?
Tak.
Dino, tłum żywych ludzi czeka na dole,
żeby cię pocieszyć.
Poprosiłaś, żebyśmy dały ci czas. Uszanowałyśmy to.
Minęły trzy dni, jutro będzie czwarty.
To koniec, kochanie.
Musimy zorganizować pogrzeb. Czy ty...
Nie.
- Chcesz, żebym... - Nie.
Chcę, żebyś mnie zostawiła, żebym mogła wrócić do sypialni
i opłakiwać go w spokoju.
Nie mogę sobie iść, dopóki nie powiesz,
jakie masz plany.
Nie mam żadnych planów.
Rozumiesz?
Właściwie to mam plan.
Zostanę przy mężu, dopóki nie będę gotowa się pożegnać.
Zaczekaj.
Zaczekaj, Dino.
Chyba nie myślisz trzeźwo.
Może wezwę lekarza.
Niech przepisze coś, co pomoże ci odzyskać kontrolę...
Do kurwy nędzy!
Całe życie miałam kontrolę.
Straciłam miłość swojego życia.
To chyba jedyny raz,
kiedy mogę tej kontroli nie mieć!
Doug był dla mnie wszystkim.
Wszystkim.
Sprawił, że uwierzyłam w siebie i w nas.
Świętowanie. Pocieszanie.
Wyzwania. Kłótnie. Śmiech.
A teraz
go nie ma.
Tak po prostu.
Zniknął jak książka,
którą wyrwano mi z ręki, zanim doczytałam do końca.
- Wiem, jakie to trudne... - Nie mów mi,
jakie to trudne.
Nie masz prawa mi mówić, że już czas.
Ja zdecyduję kiedy. Nie ty ani nikt inny.
Chodź tu, skarbie.
Dobra, wyrzuć to z siebie.
Właśnie tak.
Będzie dobrze.
Boże...
Nie...
Przepraszam.
Co jest, kurwa?
Gdybym chciała muzyki, zatrudniłabym Adele.
Nie chodzi o to, czego ty chcesz.
Pożegnam go tak, jak zasługuje.
Wysyłasz go do piekła?
Panie i panowie, na cześć Douga Moore'a,
w połowie Szkota, totalnej legendy.
Uznałam, że należy mu się
odpowiednie pożegnanie.
Dziękuję!
Dobry Boże, nie nosił nawet Burberry, bo tak nie znosił kraty.
Nagle jest cholernym Walecznym Sercem?
O nie, a już wydawało się, że nie może być bardziej niezręcznie,
pojawiasz się ty z trzema skrzypiącymi worami.
Świetna robota.
Wyglądasz, jakbyś miała małe zaparcie.
Dina ma środek przeczyszczający w kuchni.
Weź i się zesraj, co?
Działa na gnijące kocipki?
Znasz odpowiedź.
Zamknąć się, kurwa, proszę. Dziękuję bardzo.
Słucham?
Nie idź tą drogą. Nie uda się.
Nie jechać do szkoły rodzenia?
Chcesz urodzić to dziecko i wychowywać je sama,
być niezależną, samotną matką i nie być nic winna Chase'owi.
To godne podziwu. Ale to się tak nie rozgrywa.
Skąd wiesz?
Widziałam to ze 100 razy.
Krok pierwszy, pozwie cię o opiekę nad dzieckiem.
Krok drugi, trzeci, czwarty, piąty do stu,
zostaniesz wciągnięta w paskudną, sądową batalię
w najlepszym momencie twojego życia.
On więcej wyda, będzie miał lepszych prawników.
A w końcu będziesz dzielić opiekę
z osobą, którą znienawidzisz najbardziej na świecie.
Ale mam rozwiązanie.
Jakie?
Uzgodnijcie wszystko teraz, zanim urodzi się dziecko.
On cię do tego namówił?
Nie dzwoniłabym, ale uważam, że to właściwe.
Dobrze.
Ale tylko jeśli będziesz mnie reprezentować.
- Dziś o 18.00 w biurze. - W porządku.
Lepiej, żeby się zachowywał.
Jestem wykończona.
Zachowuj się jak najlepiej.
Chcesz pogadać. Słucham.
Dziękuję, że przyszłaś, Milan.
Przepraszam.
Chcę pomóc, jak tylko mogę.
Wiedziałam, że tak powiesz.
Nie chcę twojej pomocy.
Nie chcę, żebyś się w to mieszał.
Możemy być przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi? - Tak.
To dziecko, ekscytująca sprawa. Ma być fajnie.
Ale z ciebie kretyn, co?
To ma być zabawa, kurwa?
Kurwa! Co z tobą nie tak?
Dziwne, że nie złapałeś. Nie grasz zawodowo?
Jestem rozgrywającym, rzucam piłkę.
Rozgrywający rzuca?
Rzucę się z łapami.
- Już dobrze! - Nienawidzę cię.
- Spokojnie. - Co z tobą nie tak?
- Co z tobą? - To nie służy dziecku.
Nie służy dziecku?
Chcesz mieć gówniane ciastko i zjeść ciastko?
Byłam dla ciebie zabawką na zawołanie, kurwa!
- Jebać to, idę. - Zrób mi...
- Chase. - Wychodzę.
- Pierdol się! - Chciałem być miły.
Przyszedłem zaoferować ci kupę kasy,
wszystko bez zobowiązań.
Pierdolę twoją uprzejmość i twoją kasę.
Pewnie śmierdzi jak brudny fiut i jaja.
To dziecko jest tak samo moje, jak i twoje.
- Tak? - Do zobaczenia w sądzie.
- Chase, nie... - Dość tego.
Nawaliłem.
Ale ty przeleciałaś męża szefowej!
Gratulacje, oboje jesteśmy do dupy.
Mam swoje prawa.
Mężczyźni to też ludzie.
To niesprawiedliwe.
Kocham to dziecko.
Pozwę cię, kurwa, o pełną opiekę.
Zgadnij, kto będzie moją adwokat. Carr.
Wynocha! Już!
Idź!
Chcesz radę?
Jestem celem, dokończ.
Tak?
Tak lepiej.
Dziękuję, Libby.
Następnym razem, żeby kogoś wygonić, zamiast alarmu pożarowego
zatrudnię twoich dudziarzy.
Myślisz, że wyjdzie
do tych hollywoodzkich lizusów, próbujących zrobić sobie selfie
- z Oscarami na Instagram? - Darujcie sobie.
Obie próbowałyście, ale nie wyszło.
Przegrupujemy szeregi wspólnie. Dobra?
Dobra.
Gdzie są wszyscy?
Nie miało być do 19.00?
- Dina wszystkich wyrzuciła. - Dlaczego?
Jest sparaliżowana żałobą. Nie chce wyjść z pokoju.
I nie pozwala zabrać ciała Douga.
O mój Boże! Szlag.
To coś więcej niż żałoba.
Co robimy?
Może z nią porozmawiam?
Nie, wszystkie pójdziemy.
Może zignorować jedną z nas, ale nie całą ekipę.
Nie ufam obecnie
pracy zespołowej.
To może powinnaś odpuścić.
Dość!
Dobra?
Jeśli zależy wam na Dinie, przestańcie się bić o tytuł lizuski.
Dogadajcie się!
Jesteśmy zjednoczone!
Jest pijana.
- Za dużo wypiła. - Jest...
Chuj z tym!
Przestańcie! Obie!
Dina jest na górze i rozmawia z nieboszczykiem.
Weźcie się w garść.
No już! Cholera.
Cześć, Dino, to my.
Możemy wejść?
Cyrk się zwinął?
Wszyscy spakowali namioty i poszli do domu.
Przepraszam za tłum. Był większy, niż się spodziewałam.
Chyba nie zdawałam sobie sprawy, jaki był uwielbiany.
A muzyka...
To mogła nie być moja najlepsza decyzja.
Jak się czujesz?
Spójrz na to.
NAGRODY DLA MOORE'A
To ja i Doug w wieczór, gdy zdobył pierwszego Oscara.
Mój Boże, byliśmy tacy młodzi.
Spójrz na nas. Promieniejemy, całe życie przed nami.
Wyglądacie na szczęśliwych.
Mieliście coś wyjątkowego.
Nie mów mi, jakie miałam szczęście.
Powinnaś słyszeć, co ludzie gadali.
O waszym małżeństwie,
o waszym wspólnym życiu. Aż kipieli zazdrością.
Nie chodziło też o jego karierę.
- To rzadkość w tym mieście. - Tak.
Naprawdę byliście anomalią.
Cały ten blichtr, nagrody, showbiznesowe bzdety,
za którymi ludzie gonią, by wypełnić pustkę.
Nie potrzebowaliście tego.
Mieliście coś prawdziwego i to było widać.
Zgadzam się.
Wiem, że chcecie pomóc, i doceniam to.
Ale nic, co powiecie, nie złagodzi bólu
ani nie przywróci Douga.
Wiesz, Elijah, to mój geniusz fizyki.
Ostatnio ciągle mówi o energii i kwantach.
O tym, co nas ożywia, o sile życiowej,
co daje nam życie, energii, która ciągle się zmienia
i nie ulega zniszczeniu.
Nie ogranicza jej ciało, jak nas wszystkich.
Dlatego trzymanie się go...
To nie jest on.
To nie jest człowiek, którego kochałaś,
który rozświetlał każde pomieszczenie, do którego wszedł.
Ta energia ruszyła dalej.
Czas dać mu odejść, żeby mógł żyć dalej.
Żebyś ty też mogła.
Zatrzymasz go, trzymając się miłości, wspomnień, tego, jak cię zmienił.
Tu zawsze będzie jego energia.
W tobie.
Zgadza się.
Zastanawiam się, co by było,
gdyby to był jeden z moich chłopców, nie daj Boże. Co można by powiedzieć?
Nie chciałabym, żeby ktoś mówił mi, co mam czuć, co robić. Jezu.
Dlatego jestem przeciwna małżeństwu w ogóle.
Może lepiej nie zbliżać się za bardzo.
Mąż, dzieci...
Prędzej czy później życie nas wyrucha.
Ale grać ostrożnie, bo nie chcemy, by coś się stało?
Może właśnie to robię.
Odpuszczam Chase'a, miłość mojego życia,
tylko dlatego, że się boję.
Nie to robisz i dobrze o tym wiesz.
Absolutnie nie.
Z drugiej strony, czy w twoim wieku
znajdziesz kogoś lepszego?
Ej.
Co?
- Chcesz? - Tak.
Dziewczyny?
Niech przyjadą po Douga.
Już czas.
Dziękuję.
Moment.
Powiedz to.
Nie możemy.
Powiedz, co czujesz.
Chase, nie...
Kocham cię.
Cześć.
Co?
Nic takiego.
Zrobiłem ci kawę.
Byłem zaskoczony, że cię widzę po tym wszystkim...
Po twoim napadzie złości w biurze?
Moim napadzie złości?
Rzucała we mnie różne rzeczy.
Zachowałeś się jak czterolatek.
To ona zaczęła!
Właśnie o tym mówię.
Dlaczego zmieniłaś zdanie?
Nie wiem.
Ludzkie pragnienia.
Pozwij mnie.
Może też mam słabość do ojca,
który broni swojego dziecka.
Wierzysz, że mężczyźni mają prawa?
Prawa mężczyzn i kobiet nie konkurują ze sobą.
Każdy człowiek jest uprawniony do podstawowych praw.
Jak życie, wolność i dążenie do szczęścia...
Może spróbujemy jeszcze raz?
Napisy: Małgorzata Ciborska