W POPRZEDNICH ODCINKACH
- Boże. Spotykaliście się? - Byliśmy kumplami.
Kiedy? Dwadzieścia lat temu?
A konkretnie dziewiętnaście.
- Fajny pomysł z „hipokrytami”. - Nie mówisz, co myślisz.
Robisz tak w swoim życiu?
Może czas, by zamknąć sklep i ruszyć dalej.
Chwila, co?
Tak, już czas. Z wielu powodów.
Znalazłam ten zespół online. The Runarounds.
Głupia nazwa.
Galaxy Records interesuje się wami.
Galaxy Records wypłaca obłędne zaliczki. Uratuję ten dom.
- Mają koncert w sobotę. - Będę tam.
Pomóż mi zrozumieć.
Wróciłem z sześciotygodniowej podróży
i od razu po powrocie muszę wyciągać cię z aresztu.
Dlatego że chcesz grać w lokalnym zespole,
podczas gdy Danny Mace wyłożyła sporą kasę.
- Zgadza się? - Chyba tak.
Co ty robisz, do cholery?
Wiesz, ile takich szans masz w życiu?
Nie wiem. A ty ile ich miałeś?
Jak ty się do mnie zwracasz?
Zagraliśmy koncert dla 1000 osób.
Byli ludzie ze studia. To coś znaczy?
Najwyżej gówno.
Wiesz, ile zagrałem koncertów, które nic nie dały?
I co? Nie wierzysz w zespół? To moi bracia.
- Mam to w dupie. - Wystarczy.
O nie. On musi to usłyszeć.
Pracuję w tej branży od 30 lat, synu.
Wystarczy.
- Odwracasz się? - Nie krzycz!
Wystarczy.
Będziesz tak dalej go niańczyć?
Niańcz go dalej. Tego chcesz? Proszę bardzo.
Dlaczego chcę imponować temu dupkowi?
- Sebastian. - Mam gdzieś, co on myśli.
Chce dla ciebie dobrze. W jego mniemaniu.
Nie. Zawsze go usprawiedliwiałaś.
Dostrzega twój potencjał.
Jest w tym biznesie od dawna.
Wszystko gra?
Tak, w porządku. Chodź.
- Chodźmy. - Pachniesz jak łazienka w szkole.
- Tak pachnie areszt? - Nie było za wesoło.
Wróciłeś na czas, by pomóc w pakowaniu.
Mamy trzy dni, by opuścić dom.
Przepraszam, mamo.
Pomogę, jak tylko będę mógł.
Chodźmy.
Drzwi.
Wie, że zawalił.
Okłamywał nas całe lato.
Wmawiał nam, że idzie na studia.
A teraz wpłacamy za niego kaucję?
Przepraszam, że nie jestem gotowa wybaczyć.
Oby mamy nie było.
Zgarniam ciuchy i się zwijam.
Rozumiem, młody.
Dzięki za pomoc.
Jesteś świetnym pracownikiem.
Mam poczekać?
W porządku. Mam tu rower, więc...
Ale w razie czego wpadnę pomóc ci się spakować.
Niewiele zostało, ale ucieszy mnie twoje towarzystwo.
W porządku.
- Na razie. - Cześć.
JUNEY – FIRMA SPRZĄTAJĄCA
Gdzie moje rzeczy? Co jest?
Mamo?
Lokatorka się wyprowadziła.
Wiadomo, dokąd pojechała?
Właściciel kazał mi tylko posprzątać.
Ale mam jego numer.
Nie, w porządku. Dziękuję.
Nie ma się czym chwalić.
Drugi raz cię przymknęli.
Ale tylko za granie muzy.
W obu przypadkach zachowałeś się jak totalny idiota.
Musisz iść do lekarza, tato.
Już byłem.
Czekam na wyniki. Wszystko gra.
Pamiętasz, że miałeś pomóc w pakowaniu?
Przykro mi z powodu tych studiów. Obiecuję, że zwrócę kaucję.
Mama dzwoniła na uczelnię. Zwrócą pieniądze.
To chyba za mało, by uratować dom.
Nie wystarczy nawet na malowanie.
Podpiszemy kontrakt. Masz mnie za naiwniaka, ale to fakt.
- To był najlepszy koncert w życiu. - Przestań.
To było szalone. A Galaxy nas wspierał.
- Dość myślenia magicznego. - Mówią, że mamy szansę.
Zejdź na ziemię.
- Mieliśmy lato. Nie wyszło. - To może się zdarzyć.
- Nie wierzysz we mnie? - Pakujemy się!
To koniec.
Idź tam i pomóż.
LIKWIDACJA SKLEPU WYPRZEDAŻ!
LICEUM W WILMINGTON
ZADZWOŃ (910)153-7636 OCIEKASZ SEKSAPILEM!
Bierz rzeczy i chodź.
CATESBY SHAW I HANNAH MURCHISON ROBIĄ PRZERWĘ, BY POBYĆ RAZEM
CATESBY SHAW I HANNAH MURCHISON PO MECZU POWITALNYM
AKT URODZENIA
OJCIEC: NIEZNANY
To donkiszoteria.
To słowo pochodzi z powieści Don Kichot.
Super.
To znaczy, że głową buja w obłokach.
- Pewnie. - Wszystkie będą zapełnione.
Tatum, idź na górę.
- Prawie skończyłam książki. - Co się dzieje?
Akt urodzenia.
- Skarbie, idź na górę. - Dlaczego?
Natychmiast.
- Charlie, to nie jest... - Czyli on nie jest moim ojcem?
Nie o to chodzi.
Przykro mi, że to widziałeś.
Niepotrzebnie kazaliście mi pakować rodzinne dokumenty.
Mogłeś tego nie robić.
Synu, pogadajmy.
Tak, porozmawiajmy o tym.
O tym, jak okłamywaliście mnie całe życie.
Próbowaliśmy cię chronić.
Kto jest moim tatą, mamo?
- Ja. - Nie.
Kto sprawił, że mama zaszła ze mną w ciążę?
To nie czas na taką rozmowę.
Czas był 18 pieprzonych lat temu!
- Nie krzycz na mamę. - To Catesby?
Był chłopakiem z liceum, w dodatku samolubnym.
Nie był w stanie zadbać o ciebie ani o nas.
Czy on wie?
Od tygodnia.
Wszyscy mnie okłamywaliście.
Charlie.
A właśnie pouczaliście mnie o kłamstwie.
- I proszę, okłamujecie mnie. - Charlie.
Wychodzę.
Nie wychodź.
- Synu, wróć. - Musimy o tym porozmawiać.
Boże, Finn.
Już dobrze.
- Wcale nie. - Będzie dobrze.
Spóźnia się już godzinę, a wie, że punktualność mnie kręci.
Wczoraj był w areszcie. Pewnie jest roztrzepany.
Ale po wyjściu powiedział: „spoko, zawiozę cię do Chapel Hill”.
To było trzy godziny temu, a on nie odpisuje na SMS-y.
Boże, to takie męskie.
Myśli tylko o swoim zespole.
- Dobrze. - Nie wiem.
Coś jest nie tak.
Powinnam się martwić?
- Zawiozę cię do Chapel Hill. - A kto pomoże nosić te rzeczy?
Przestań myśleć o Charliem. Nic mu nie będzie. Ja ci pomogę.
Phoebe.
- Cześć. - Hej.
Widziałam cię w telewizji, w kajdankach.
Jesteś prawdziwą gwiazdą rocka.
Powiedz to mojemu tacie.
Już z nim gadałam, jeśli to on odebrał.
Co tu robisz?
Nie podobało mi się to, co się między nami stało.
Nie było w tym nic fajnego.
A więc gałązka oliwna?
Może The Runarounds zagrałoby jako support Kitty Hawk
w Kill Devil Ballroom?
W Kill Devil?
Najlepszy klub między 40 Watt a 9:30.
Najlepszy na wschodnim wybrzeżu.
Chłopcy byliby wniebowzięci.
Wiem, że myślisz, że grałam na twoich emocjach.
Ale wierzę w twój talent.
Pogadam z zespołem.
Koncert jest jutro wieczorem, więc liczę na was.
Moja współlokatorka się odezwała. Wydawała się miła.
„Miła”.
Wysłała mi napisany ręcznie list, który był słodki.
Charlie?
A on nie miał cię odwieźć na studia?
Miał.
Cały czas myśli tylko o sobie.
- Charlie! Co jest? - Cholera. Sophia, jedźmy.
Biega w bojówkach.
- Możesz go śledzić? - Nic z tego.
- Mam wiele pytań. - Jest zapatrzony w siebie.
Wiozę cię na studia. Ja.
- Możemy? - Zostaw go.
Mamy dwie godziny. Charlie Cooper jest w swoim świecie.
- Jezu. Wróciłeś z treningu jazzowego? - Zamknij się, dobra?
- Dobrze. - Wiedziałeś o mnie?
Wpadłem na to jakiś tydzień temu.
Nie kłam!
Twoja matka nie mówiła mi o tobie.
Nie wierzę ci.
Myślisz, że odszedłbym, gdybym wiedział?
To byłoby w twoim stylu.
Pożałujesz wszystkiego, co powiesz.
Jesteś ekspertem, prawda?
Dobrze, wyżyj się.
- Śmiało. - Żebyś wiedział, że się wyżyję!
Niech to szlag!
Nie wiem, co mam robić.
Chyba nie potrafię pomóc.
Nie mam doświadczenia.
Ale wiem jedno, Charlie.
Twoja matka cię kocha, jasne?
I czy miała rację, czy się myliła,
zrobiła to, by cię chronić. Zrobiła to z miłości.
Przykro mi, ale miłość to jedyna rzecz, która liczy się na tym świecie.
- Kurwa. - Co?
Kurwa.
- Jest OK? - Nie.
Miałem zawieźć Sophię do Chapel Hill
i zapomniałem.
Przykro mi.
- Cześć, tu Sophia. Zostaw wiadomość. - Posłuchaj.
Przepraszam. Jestem idiotą.
Oddzwoń w wolnej chwili, a wszystko wyjaśnię, dobrze?
Proszę.
Nieważne. Nie robię sobie z was jaj. To prawda.
Phoebe załatwiła nam występ w Kill Devil.
- Kill Devil? - To wielka rzecz.
Od dziecka chciałem tam zagrać.
Zajebiście.
To prawda? Phoebe Rhodes ci powiedziała?
- Tak. - Bender się to spodoba.
- Myślisz, że się wkurzy? - Chłopaki.
- Kill Devil to rytuał przejścia. - Właśnie.
Każdy liczący się zespół tam był.
Moi rodzice często tam chodzili.
Charlie, wszystko gra?
Nie do końca.
- Dlaczego teraz się rozczula? - Nie wiem.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie wiem jak.
Neil. Chodzi o Sophię?
Ja...
Chodźmy.
Tak.
No mów. Co się stało?
Właśnie dowiedziałem się, że mój tata nie jest moim tatą.
- Co takiego? - Tak metaforycznie?
- O czym ty mówisz? - Co to znaczy?
Rodzice okłamywali mnie całe życie.
Mój tata to nie mój tata, tylko Catesby.
- Jezu. Nie rób sobie jaj. - Catesby Shaw?
Mówię poważnie, Wyatt.
Mama była z Catesbym w liceum. Zaszła z nim w ciążę.
To mój biologiczny tata.
- Jasna cholera. - Przykro mi.
Czekaj. A on wie?
Nie wiem. Mówił, że nie, ale to wszystko jest dziwne.
Przykro mi, stary.
Dlatego nie zabrałeś Sophii do Chapel Hill?
Jest wkurzona?
Nie, jeśli powiesz jej, co się stało.
Czekaj, czekaj.
Czy twoja mama jest prawdziwą mamą?
Tak, mama jest prawdziwą mamą.
- Jesteś pewien? - Jestem.
Pete, wiesz co?
Charlie, przykro mi, że mówię o konkretach,
ale chyba masz jakieś spore problemy.
Mamy odwołać koncert?
Tak, stary.
Może lepiej nie grać tego koncertu... w takim stanie.
Wiecie, co byłoby jeszcze gorsze?
Co?
Gdybyśmy go nie zagrali.
Dobra. Mam zadzwonić do Izzy?
Kazała zadzwonić, gdy będziemy bookować występ.
- Tak. - No to dzwoń.
- Dobra. - Dzwoń do niej.
Amando, opowiadaj.
Izzy, ważne wieści.
Mandy też nie jest moją mamą.
Tak przypuszczałem.
I co tam? Przyjdzie?
Tak. Nie tylko ona, ale też Lawrence i Jeremy.
- To jej przyjaciele? - Żadni przyjaciele.
- Co? - Jasne? To jej szefowie.
Lawrence McGill to dyrektor generalny Galaxy, jasne?
A Jeremy to szef działu nowych talentów.
- Amanda! Co? - Chodźmy!
- Jesteśmy dobrzy. - Jesteśmy dobrzy?
Odpuście z tymi piątkami. Chłopaki. Przestańcie.
Co?
- Rozumiecie, że to prawda? - Jasne.
Chyba nie rozumiecie.
To pierwsza rzecz, która może się nie powtórzyć.
Jeśli to spieprzymy, może nie być drugiej szansy.
Musimy pracować, nie świętować.
On ma rację.
Nogi mnie bolą, a nawet nie weszłyśmy po schodach.
- Postawię ci lunch, dobra? - Boże, nie.
- W lewo. Mam dobre przeczucia. - To w lewo.
Znalazłam.
Hurra. 203.
Cześć, chyba jestem twoją współlokatorką.
Cześć. Jestem Rachel, a ty pewnie jesteś Sophia.
Tak. O rety. Miło cię poznać.
Podoba mi się. Przytulas.
Dopiero przyjechałyśmy.
To moja przyjaciółka, Bender. Pomaga mi się wprowadzić.
Hej.
Wiesz, że mama św. Augustyna miała na imię Zofia?
Wiem. Chyba gdzieś to czytałam.
Będziecie się dogadywać.
Gdzie twoje rzeczy?
Nic nie zabrałam.
Mogę pożyczyć pościel?
Jasne. Zdaje się, że przywiozłam dwa komplety.
Super. Co za błogosławieństwo.
- Trzymaj. Możesz wziąć... - Tę tutaj?
Ja chciałam ją wziąć... Nie, tę...
- Mogę pożyczyć ręczniki? - Pewnie.
Nie chcę być wścibska
czy mieszać się w twoje sprawy,
i oczywiście cię nie oceniam,
ale nie zabrałaś pościeli?
W zasadzie nic nie wzięłam. Tylko kilka książek i pluszaki.
To Fluffy, Cupcake, Pinky i Millard Fillmore.
Millard Fillmore?
A to dlaczego?
To 13. prezydent USA.
Nie, pytam o twoje rzeczy.
Rodzice nie wiedzą, że tu jestem. Byliby przeciwni.
Nie chcieli, żebyś studiowała?
Nie na tej uczelni. Jest dla nich zbyt przyziemna.
Ale tego lata się wyemancypowałam.
Wyemancypowałaś? Zatem wszystko, co moje, jest też twoje.
- Lubisz teatr muzyczny? - Tak. Szczerze...
Kolejny anioł w niebie
W górze kolejna gwiazda
Nie zapomnę cię, Josephie
Damy radę, choć droga to niełatwa
Dziękuję, że się tym podzieliłaś.
- To twój kierunek? Teatr muzyczny? - Nie. Będę studiować fizykę.
- Rzucimy na to okiem? - Tak.
Zaraz wrócimy.
Miło było cię poznać, Rachel. Bardzo się cieszę... Pa.
- Jasna cholera. - O mój Boże.
Rety, co to było?
- Zakochałam się. - Nie zostawiaj mnie.
- No jasne. Zostaję. - Musisz tu teraz mieszkać.
Zapomnij o fotografii i zespole.
- Boże. - Jasna cholera.
Amanda napisała, że Charlie zagra jutro w Chapel Hill.
Czekaj. Charlie tu będzie?
Nie da się przed nim uciec.
Kim jest Charlie?
Sorka, doktorku.
Gdy powiedziałeś, że to nie rak, przestałem słuchać.
Płuca malarza?
Dobrze...
To tak samo złe jak rak?
Dobra. Czyli jestem uczulony na farbę.
To jak, do cholery, mam prowadzić prace malarskie?
Tak. Rozumiem.
Poczekam na wiadomość z biura.
Tak. Jasne.
Tato.
Tato, wszystko gra? Niepokoi mnie ten kaszel.
To nic takiego.
- Mam wieści. - Czekaj.
Zanim mi powiesz, nie uwierzysz.
The Runarounds zagrają koncert w Kill Devil.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Nie ściemniam. Jutro wieczorem.
- Cholera jasna. Niesamowite. - Tak.
- Wspaniale. - Tak jak ty, za dawnych czasów.
A co to za wieści?
Nic takiego. Po prostu mamy pracę.
Poprawki malarskie w Airbnb w Carolina Place.
Nieważne. Przydałyby się forsa.
Mówisz jak prawdziwy Crosby.
Nieźle.
Hej, panowie.
Wyjdźcie. Już.
Cholera. Sorki.
Wyłaźcie. No dalej.
O czym ty gadasz?
- Chodźcie coś zobaczyć. - Nie ma mowy.
- Co? - Nie.
Jasna cholera.
To przyczepa dla koni buchnięta Spiderowi?
- To moje dzieło. - Twoje?
Jak mój stary samochodzik Hot Wheels.
Na nim się wzorowałem.
- Czarny z czerwonymi kołami? - Czarny. Tak.
- Zajebiście. - Pete, to jest coś.
Chwila. Mam kolejną niespodziankę.
- Kolejną? - Jak długo to trwało?
Merch.
Bez jaj. Zajebiście.
To gówno nosi mój dziadek, gdy idzie na power walking.
Opaski. Żaden zespół nie nosi takich rzeczy.
- Zgadza się. - Runarounds nie podążają za tłumem.
Tłum też za nami nie podąży.
Runarounds, skurczybyki.
Runarounds, skurczybyki!
Oby podali posiłek w samolocie. Umieram z głodu.
Dziękuję.
Hej, Lawrence. Znalazłam ten Hotel B.
Przyzwoity. Śniadanie w cenie.
Wracam dziś późnym lotem. Nie zostaję w Karolinie Północnej.
Nie zostajesz?
Nie. Chłopaki mają godzinę na przekonanie mnie.
- Myślisz, że będzie Sophia? - Nie wiem. Oby.
CHAPEL HILL 3 KM
Słyszeliście wyrażenie „być panem swoich ambicji”?
Tak. Ale nie wiedziałem, co to znaczy.
Ja też nie.
Ale teraz już chyba wiem.
Nie przepraszasz, że chcesz być gwiazdą rocka.
- Właśnie. Pieprzonym bogiem rocka. - Gwiazdą rocka.
Czyli nie kłamiesz, jak bardzo tego chcesz.
Właśnie. Przyznajesz to.
To takie straszne,
bo gdy to przyznasz, a ci się nie uda...
- Tak. - Wtedy wszyscy o tym wiedzą.
Nie masz dupochronu.
Mają ścianę ze zdjęciami wszystkich kapel, które tam grały.
Co zrobicie, jeśli się nie uda?
Nie mam pojęcia, co zrobię.
Ja?
Pewnie będę malował domy jak mój stary.
Princeton się wycofało, jak nas przymknęli,
ale i tak nie chciałem tam iść.
Nie po tym, co przeszliśmy.
Mimo tego całego szaleństwa w moim życiu,
wciąż tego chcę. Zawsze tego chciałem.
Przekonamy ich, że zasługujemy, by tam być.
Weźmy ster w swoje ręce. Bądźmy panami naszych ambicji.
Na początku gra nowy zespół z Wilmington.
Ludzie o nich mówią.
The Castaways? The Roustabouts? The Reacharounds?
- Runarounds. - Runarounds.
Nie ma o czym pisać.
Phoebe podkochuje się w wokaliście, więc tak to wygląda.
Szok. Mam nadzieję, że nie rozbije zespołu.
Pieprzona niańka.
Lecimy.
Jeśli zapyta o mnie starsza para, to moi rodzice.
Powiedz, że o mnie nie znasz.
Rachel, jesteś jedną z najciekawszych osób, jaką spotkałam.
Sophia?
Co do Charliego, chcę się tylko upewnić, że coś rozumiem.
Ten chłopak wyznawał ci miłość
w kółko przez dekadę.
Ale jesteś nieufna,
bo uważasz go za babiarza i laski na niego lecą.
„Charlie”.
Nie chcesz związku, który może cię zranić,
bo twoje serce jest strzaskane przez śmierć matki,
że wchodzisz w bezpieczne relacje, ale one cię nie ruszają.
Dlatego albo akceptujesz brak szczęścia, albo ryzykujesz.
Jak to zrobiłaś?
Powiedziałaś, że nigdy nie miałaś chłopaka.
Nie miałam.
Ale jestem świetna z fizyki, a ona wyjaśnia większość rzeczy.
Jak myślisz, co powinna zrobić?
Powinna iść na występ Charliego czy nie?
Pozwól, że zapytam. Dlaczego miałabyś nie iść?
- Bo boi się swoich uczuć. - Właśnie. O to chodzi?
Nie wiem.
- Może. - Mogę iść?
Może chodźmy razem?
- Ja nie mogę. - Właściwie...
- Kurde, Danny. - Nie łapiesz?
- O czym ty mówisz? - Nigdy nie przejmiesz Kitty Hawk.
Nie jesteśmy tu dla Kitty Hawk.
Przyszedłeś na support?
Serio?
Szykuj się na niespodziankę.
Ostatnio The Runarounds grali na weselu,
a basista był naćpany na scenie, więc...
- Słyszałem, że są nieźli. - Wali mnie to. Rób, co chcesz.
Tylko trzymaj pieprzone łapy z dala od moich kapel.
- Dobra. - Kutafon.
Kocham cię.
To najbardziej utytułowana i zła kobieta w branży.
Zakontraktowała połowę świetnych kapel.
Lata świetności ma za sobą.
- Widziałaś jej twarz? - Amanda.
- Udało ci się. - Jak dobrze cię widzieć.
- Jak się masz? - W porządku.
- Jak zespół? Są gotowi? - Oczywiście.
Ten Tony mówił, że koncert się wyprzedał.
- Nie przez Kitty Hawk. - Długaśna kolejka.
- Widzieliście Danny? - Wisi mi to.
- Powalimy ją. - Cholera jasna.
Patrzcie, kogo spotkałam.
- Hej. - Jak leci?
Hej, Runarounds. Jak się czujemy?
- Świetnie. - Stresuję się.
- Nieźle. - Nieźle, trochę nerwowo? Dobrze.
Nim wyjdziecie, posłuchajcie rady.
Lawrence ma pewną cechę. Nie znosi, gdy zespoły dużo mówią.
- Między piosenkami? - Między, przed i po.
- Mało gadania, tylko granie. - A jeśli się porzygam?
Mam to samo. Będziemy rzygać razem.
- Stresujesz się? - Namówiłam szefów na koncert.
Więc jeśli dacie ciała, to mam przejebane.
- Ale nie dacie, prawda? - Nie.
- Nie damy ciała.
- Nikt nie da. - Super. Damy czadu.
- Musimy pogadać. - Dobrze.
Powodzenia.
Też mam dobrą nawijkę. Chętnie pogadam, więc...
Może lepiej nie, bo zespół może cię potrzebować.
Pewnie. Zarządzanie.
- Właśnie. Pa. - Do zobaczenia później.
Hej, Lawrence.
Chyba większość jest tu dla The Runarounds.
- Oby byli dobrzy. - Na to liczę.
Mówi się o was, że jesteście niezwykle utalentowani,
ale lubicie zrobić wiochę.
- Dziś też tak będzie? - Żadnej wiochy.
- Nic z tych rzeczy. - Tak trzymać.
Jak się czujesz, Toosh?
Zaschło mi w ustach.
Słyszałam, że Lawrence McGill tu jest.
Dzięki. Bardzo mi pomogłaś.
Posłuchaj.
Jeśli sobie wyobrazisz mnie nago...
dla mnie luzik.
Ja...
Daj czadu, dobrze? I znajdź mnie później.
Jasne.
- Zapowiem was. - Dzięki.
Mam nadzieję, że dobrze się bawicie.
- Cześć, Amando. - Udało ci się.
Za chwilę zobaczycie nowe twarze
z pięknego Wilmington w Karolinie Północnej.
Ktoś mi powiedział, że nie ma o czym pisać.
Nie wierzcie w to.
Przygotujcie się, by napisać do mamy i taty o tych facetach,
którzy zadebiutują w Kill Devil Ballroom,
The Runarounds!
Tak!
Dobra. Chodźcie bliżej.
To tylko kolejny występ, dobra? Pieprzyć szefów wytwórni.
- Rozjebmy system. - Tak, chłopcy.
- Kocham was. - Zostaw to gówno na podłodze.
- Tak jest. - Będę rzygał.
- Masz 30 sekund. - W porządku?
Zmieciesz ich, Bez!
Lecimy!
To Charlie Cooper?
Nie, ale to znaczy, że tu jest.
OK.
O Boże.
Dalej!
- W porządku? - Tak.
Kill Devil Ballroom, jak się dzisiaj czujemy?
Jesteśmy The Runarounds. Super, że tu gramy.
Powiem szczerze.
To jeden z najdziwniejszych dni w moim życiu.
Słabo, stary.
Mój też.
Nie zamierzam się w to zagłębiać.
Gramy, do cholery, dobra?
Dlaczego zawsze się chowam?
Nawet jarać mi się nie chce
Uciekamy w kółko przed wszystkim
Otaczasz mnie jak celofan
Uciekam z rękami w kieszeniach
Nie przemyślałem tego
Czuję się źle po rozmowach z tobą
Wprawiasz mnie w podły nastrój
Szczerzę się sztucznie Jakie to męczące
Przejdźmy na słoneczną stronę Przeciekam jak zepsuty kran
Nawet nie wiem Nie wiem dlaczego
Dlaczego zawsze się chowam?
Nawet jarać mi się nie chce
Uciekamy w kółko przed wszystkim
Otaczasz mnie jak celofan
Po co w ogóle się przejmuję
Nie sądziłem
Nie miałem pojęcia
Dłużej tak nie mogę
Daję się omotać
Zawsze pod ciebie...
Dlaczego zawsze się chowam?
Nawet jarać mi się nie chce
Uciekamy w kółko przed wszystkim
Otaczasz mnie jak celofan
Nie reaguję, izoluję się
Chyba się uduszę
Od wszystkich tych problemów
Otaczasz mnie jak celofan
Tak!
No cóż, może być.
W porządku. Następną piosenkę
pisałem z kimś wyjątkowym, kto dziś tu jest.
Nigdy nie słyszała tej piosenki w całości, więc...
To dla niej.
Sophia.
Nigdy nie sądziłem
Że odrzucimy nasze smutne piosenki
Które pisaliśmy od tak dawna
Udowodnię ci
Że warto przepaść
Nawet jeśli nie wszystko możesz dać
Para hipokrytów
Nikt nic nie mówi
Tak!
Udawane uczucia
Są takie mylące
Wszystko ci jedno
Na co te gierki? Musisz się domyślać
Nigdy nie sądziłem
Że odrzucimy nasze smutne piosenki
Które pisaliśmy od tak dawna
Udowodnię ci
Że warto przepaść
To był błąd. Pójdę już.
- Wszystko gra? - Tak, tak.
Zadbasz, by Rachel wróciła do akademika?
- Serio? To druga piosenka. - Serio.
- Iść z tobą? - Nie.
Dobrze.
Nikt nic nie mówi
Para hipokrytów
Masz szczęście. Są świetni.
- Charlie, co ty robisz? - Zagrajcie następną beze mnie.
- Co? - Grajcie.
Zaśpiewasz następną.
- Charlie. - Czekaj.
Sophio, czekaj.
- Charlie, cholera. - Co jest?
Czekaj. Dokąd on idzie? Iz.
O co tu chodzi? Marnuję czas.
Nie wierzę, że znowu to odwala.
Przepraszam. Sophio, zaczekaj.
Zaczekaj. Pogadajmy.
- Daj mi chwilę. - Co robisz?
- Co, do cholery? - Gramy dalej.
- „It's a Wash”. - Co?
- Bez jaj. To padaka. - Nabijaj.
Ten jest o paintballu.
- Grasz koncert. - Mam to gdzieś.
- Wracaj na scenę.
Nic z tego. Bez ciebie to nie ma znaczenia.
- Wszystko gra? - Tak, spoko.
Wszystko, czego chcesz, jest tam, więc możesz wrócić?
Mam gdzieś, co będzie, jeśli znikniesz z mojego życia.
- Możemy chwilę pogadać? - Gdzie byłeś wczoraj?
- Czemu mnie nie odebrałeś? - Miałem sprawy rodzinne.
Były bardzo poważne i chciałem być przy tobie.
Nie wiesz, że całe życie mam do czynienia z tą samą wymówką?
- Potrzebuję kogoś, na kim mogę polegać. - Możesz.
Kto zjawia się, gdy jest ciężko,
bo nauczyłam się, że zawsze będzie się coś działo,
- i potrzebuję cię... - Mój tata nie jest moim tatą.
Co?
Moim biologicznym ojcem jest pieprzony Catesby Shaw.
A rodzice całe życie mnie okłamywali.
O rany...
Charlie, tak mi... Czy ty...
Byłem kompletnie zdezorientowany i straciłem poczucie czasu.
Tak. Przestań.
- Chciałem tam być. - Nie tłumacz się.
- Spokojnie. - Chciałem tam być.
- Już dobrze. - Kocham cię.
Dobrze.
Zwolnij. Miałeś popieprzone kilka dni.
Powiedz, że nie czujesz tego, a opuszczę cię na zawsze.
Nie mogę.
Czego nie możesz? Nie możesz tego zrobić?
Nie mogę powiedzieć, że cię nie kocham.
- Dobrze. - Dobrze.
- Posłuchaj mnie uważnie. - Słucham. Jestem tu.
- Twój zespół jest na scenie. - Tak.
Zespół, który kochasz ponad wszystko.
- Kocham cię. - Dobrze. Zespół, który też kochasz.
Jeśli to spieprzysz, bo wygłaszasz tu tyrady,
nie wybaczę sobie tego do końca życia.
Będziesz miał o to żal, więc musisz wrócić na scenę, dobra?
- Jasne. - Idź i rób swoje.
- Chodź ze mną. Proszę. - Dobrze.
Tak?
- Dobrze. Szybko. - Tak?
- Chodźmy. Nie spieprz tego. - Dobra.
To tylko farba
Już się skończyła
Kochanie, to farba
Już jej nie ma
Dziękuję.
Dawajcie.
Nie mamy więcej piosenek bez niego.
Gdzie Charlie?
- Jestem tu. - Gdzie się podziewałeś?
Przepraszam. Gramy dalej.
- Dzięki Bogu. - Nowa piosenka.
Przepraszam za krótką nieobecność. Już jestem.
- Chcecie usłyszeć coś nowego? - Tak!
- Wszystko gra? - Tak.
- Tak, w porządku. - Dawaj, Charlie.
Przyjaciele mnie opuszczają
Nie wiedzą, ile to dla mnie znaczyło
Mama mówi, że wyglądam słabo
Sama nie wie, co dla mnie dobre
Niedługo dzieciaki o nas zapomną
Ulotnią się słowa naszych piosenek
Zostanie tylko nazwa
Myśl, która nie ujrzy wschodu
Może za parę lat od dziś
Usłyszysz te jęki z południa
Parę dzieciaków z Karoliny
I ich piosenki rozmyte gdzieś w tle
Dalej!
Jeśli nie chcesz tu dziś zostać
Pojadę do domu z tobą
Rosnącą pogardę dla miejskich świateł
Też zaczynam już czuć
Z tobą przetrwam wszelkie zmiany
Nawet gdy twe warstwy opadną
Bo przy tobie serce mi wali, skarbie
Tak właśnie powinno być
Z tobą
Wszystko jest na miejscu
Z tobą
Pusty bar to cały świat
Chcę z powrotem
Wszystko, co miałem
Z tobą
Dobrze jest żyć
Dawaj!
Przyjaciele mnie opuszczają
Nie wiedzą, ile to dla mnie znaczyło
Nie wiedzą
Mama mówi, że wyglądam słabo
Wyglądam słabo
Sami nie wiedzą, co dla mnie dobre
Sama nie wie Nie wie
Jeśli nie chcesz tu dziś zostać
Jeśli nie chcesz zostać
Pojadę do domu z tobą
Wszystko jest na miejscu
Z tobą
Pusty bar to cały świat
Mam to w dupie.
Chcę z powrotem
Wszystko, co miałem
Z tobą
Dobrze jest żyć
Dziękuję. Za chwilę Kitty Hawk. Trzymajcie się.
Podziękuj Phoebe za podkochiwanie się w tym facecie.
Zamknij mordę.
Runarounds!
No dalej!
To było świetne.
Boże. Są tacy dobrzy.
Dalej.
Dawajcie!
- To nasz najlepszy koncert. - Jazda!
- Czadu! - Dalej, chłopaki!
A to kto?
Świetna robota. Brawo.
Są tu Lawrence i Jeremy. Mogę ich przyprowadzić?
No jasne. Wiesz, co powiedzą?
Nie, ale...
Jest dobrej myśli.
Panowie, panowie.
Jestem Lawrence. Fajnie, że chcieliście się spotkać. Mogę?
Ależ proszę. Śmiało.
Niebawem mam lot,
ale chciałem spotkać się z wami osobiście przed wylotem.
To dla nas zaszczyt, że przyjechaliście na nasz koncert.
Jest kilka spraw. Po pierwsze, Galaxy nie podpisze z wami kontraktu.
Co?
Z całym szacunkiem, panie McGill, daliśmy dziś czadu.
To jeszcze nie wszystko.
Tak w skrócie.
Jesteście dobrymi muzykami, przyzwoitymi tekściarzami.
Ale nie jesteście jeszcze gwiazdami rocka.
A ten numer z ucieczką ze sceny.
To straszna amatorka...
Wiem, że to było głupie. Przepraszam.
Mam sporo spraw osobistych.
Profesjonalista odkłada osobiste sprawy na później.
Spróbuj spojrzeć na to z mojej strony.
Gdybym inwestował
milion dolarów w każdą bandę nastolatków, która przyciągnie tłum,
- wypadłbym z interesu. - Panie McGill, jesteśmy czymś więcej.
Wiem, że pan to widział.
A co z reakcją tłumu?
Nie przeczę. Macie to coś.
Ona tak uważa.
Muszę wracać do Nowego Jorku. Życzę powodzenia.
- Dziękuję. - Dobra robota.
- Dzięki za wizytę. - Tak.
- Dzięki za sprawdzenie nas. - Oczywiście.
Dobra robota.
Wiem, że jesteście rozczarowani. Przykro mi.
Zadzwonię, dobrze?
Wybacz, że daliśmy ciała.
Cholera!
Amanda, uciekam.
- Myślałam, że zostaniesz. - Przepraszam.
- Szkoda. Izzy, idziemy. - Wiem.
- Cześć. - Cześć.
Już słyszałam. Do dupy.
- Tak, nie tego się spodziewaliśmy. - Tak.
Wracamy do Wilmington.
Mogę cię podwieźć. Może cię pocieszę.
To miłe z twojej strony.
Nie mogę.
Nie możesz, nie chcesz czy...
Doceniam, że załatwiłaś ten koncert.
Zrobiło się tak słodko, że zaraz się porzygam.
Znudzi ci się to.
Zadzwoń, gdy to nastąpi.
Wiesz co?
Nie wydaje mi się.
Zgarnijcie Neila. Idziemy.
Nie. Jedzie z Phoebe jej seksownym burdelem na kółkach.
- Nie przyjdzie. - Poważnie?
Nie lituj się. To moja wina. Dałam się nabrać na ładną buzię. Luz.
Możemy cię podwieźć cadillakiem.
- Nie trzeba. - Hej, Ruthie.
Jest szansa się z tobą zabrać?
- Nie jedziesz z nami? - Nie. Zobaczymy się w Wilmington.
- Cześć. - Cześć.
Słuchaj...
w kwestii podwózki...
Płacisz za paliwo i kupujesz mi cynamonki.
Spoko, tyle mogę zrobić.
- Dobrze. - Dobra.
Wkraczamy w weekend...
...gang. Uniwersytet stanowy...
- Nie mogę teraz słuchać tej piosenki. - Czekaj.
To dobry kawałek. Nie zmieniaj.
- Wy tak poważnie? - Naprawdę.
Chodzi o tekst. Jest głęboki, emocjonalny.
- Przerasta mnie to. - Tekst jest mocny.
Posłuchajcie.
Każdy krok
Każdy ruch
Jest niepotrzebny Gdy brak nam kierunku
Brak mi już wiary
Ale...
Będę się starać
Muszę głowę trzymać w górze
Trafi się kolejna góra
Którą będę chciała ruszyć
Będę wspinać się na szczyt
Ale wiem, że czasem przegram
Nieważne, jak szybko tam dotrę
Nieważne, co mnie czeka Po drugiej stronie
Ważne, by się wspinać
To nasza przyczepa?
- Nasza. - Cholera, Charlie.
Moje maleństwo!
Charlie, samochód!
Trzymajcie się!
Poważnie?
Co jest?
Kurwa.
To cały nasz sprzęt.
Kurwa!
Niech cię szlag, Charlie.
Mówiłeś, że wszystko się ułoży.
Czekaj. Nie chciałem tego.
Stoimy na pieprzonej drodze.
Cały sprzęt zniszczony. Po to rzuciłem studia?
- To przez ciebie! - Topher, uspokój się.
Wyluzuj, Topher.
Znowu to zrobiłeś, Charlie.
Znowu to zrobiłeś.
Wydymałeś nas.
Tak samo jak na jarmarku.
Tyle że tym razem to miało znaczenie,
a przez ciebie wszyscy stracili.
- Wyluzuj. Mówisz serio? Przestań. - Co?
Każdy ma ciężko, zwłaszcza Charlie. Pamiętasz jego tatę?
Co z nim?
Mój tata mówi, że jestem cholernym idiotą,
bo uwierzyłem w ten gówniany zespół.
Tak powiedział?
Ciągle to powtarza.
- Posłuchałeś? - Nie o to, kurwa, chodzi, Charlie!
Kurwa!
Niech to szlag!
To koniec. Już po nas.
- Nie mów tak, Bez. - Bez urazy, stary.
Ale to nie ty będziesz decydować, kiedy nadejdzie czas, by się wycofać!
Próbowaliśmy, Charlie. Chcieliśmy podpisać kontrakt. Nie wyszło.
A teraz nasz jebany sprzęt jest rozwalony w drobny mak.
Bez.
Pieprzyć to.
Dzwonię po pomoc drogową.
On ma rację.
To koniec.
Topher, nie daj się w to wciągnąć. Daj spokój.
Tak po prostu się poddasz?
Może oni mają rację.
Wiesz?
Próbowaliśmy.
Danny Mace.
Byłaś z Lawrence'em.
I Jeremym. Pracuję z nimi w Galaxy.
- Nie poleciałaś z nimi? - Nie. Postanowiłam zostać na noc.
- Po co? - Chcę pogadać o The Runarounds.
- Możesz podać koleżance... - Gin z tonikiem. Dziękuję.
Słuchaj, mam jakieś 30 sekund,
zanim spadnę z tego stołka, więc zacznij mówić.
Słuchaj, Danny. Znam cię.
Znam twoją karierę. Zakontraktowałaś połowę moich ulubionych kapel.
Obie dobrze wiemy, jak dobry jest ten zespół.
Zirytowali cię. Bębniarz cię wkurzył.
Perkusista mnie wykiwał. Zmarnował mój czas.
Ja tego nie zrobię. Jesteś Danny Mace. Wiesz, jak oni grają.
Wiesz, że mają potencjał na sukces.
Mają etykę pracy. Dobrze wyglądają.
Cholera. Już mają zasięgi.
- Twoi szefowie wiedzą, że tu jesteś? - Nie wiedzą.
- Odchodzisz z Galaxy? - Zależy, jak potoczy się ta rozmowa.
Trwa boarding dla lotu 672 do Asheville, bramka 17B.
- Nie wierzę, że nosisz ten płaszcz. - A ja, że lecisz na studia.
Hej.
Przed wylotem chcę ci powiedzieć coś ważnego.
Tak.
Uświadomiłam sobie, że lubię dziewczyny.
Zakładam, że nie masz na myśli tego, że po prostu lubisz towarzystwo dziewczyn.
Mam, ale chciałabym też uprawiać z nimi seks,
jedną z nich lub z kilkoma.
- Coś w tym stylu. - To chyba wiele wyjaśnia.
Nie byłam wobec ciebie fair.
Przez cały ten czas mogłeś mieć dziewczynę, która...
Chce uprawiać ze mną seks?
Coś w tym stylu, między innymi.
To przeze mnie? Zrobiłem coś?
- Jeśli już, to tylko to opóźniłeś. - Opóźniłem?
Jesteś niesamowitym facetem.
Myślałam, że gdy będę z facetem takim jak ty,
wtedy coś się we mnie zmieni. Nie wiem.
Przykro mi.
Lot 842 do Newark, trwa wczesny boarding przy bramce 12.
Lot 842 do Newark, bramka 12.
- Muszę już... - Tak.
- Trzymasz? - Tak.
Amando.
Uwielbiam nasz związek bez względu na to, jaki był,
bo dawał mi ciebie
przez sześć lat.
Przyjaciółko.
Pomogłaś mi zrozumieć, kim jestem.
- Dodałaś mi odwagi. - To dziwne.
- Serio. - Nawet nie wiedziałam, kim jestem.
Chyba nie.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też. Głupio wyglądasz.
Hej, Toph.
Tak.
Twój zespół był dobry.
To był dobry przebieg.
HISTORIA AMERYKAŃSKIEGO ZESPOŁU FILM RUTHIE BENDER
Gdy zaczynasz kręcić film dokumentalny, nigdy nie wiesz, co się wydarzy.
Tak?
Myślisz, że wiesz,
bo oryginalny tytuł mojego filmu brzmiał „Amerykański kutafon”.
Dzięki za to.
Ale po drodze ewoluował.
Jak my wszyscy.
Bez zbędnych ceregieli,
oto „Historia amerykańskiego zespołu”.
Co się stanie, gdy pięciu absolwentów szkoły średniej z wątpliwą przyszłością
zbierze się, by stworzyć zespół rockowy, który nikogo nie obchodzi?
Może Topher miał rację.
Może byłem pieprzonym bajerantem.
Zdaje się, że nie doprowadziłem nas tam, gdzie chcieliśmy.
Ale gdy siedziałem i oglądałem film Bender,
zobaczyłem przyszłość i jak się ona potoczy.
Widziałem scenariusz, który napisało dla nas życie.
HISTORIA AMERYKAŃSKIEGO ZESPOŁU FILM RUTHIE BENDER
Topher znajdzie sposób, by wrócić do Princeton.
Tacy jak on zawsze dają radę.
Beza ściągnie jakiś zespół z Nowego Jorku lub sam go założy.
Zna swoją wartość.
Taki talent trudno utrzymać na wodzy.
Neil przejmie rodzinny biznes.
Nie chciał tego robić, ale jego tata potrzebował pomocy,
więc właściwie nie miał wyboru.
Będzie najlepszym gitarzystą wśród malarzy w Wilmington.
Nie mogłem zobaczyć Wyatta, co było dziwne.
Próbowałem, ale wizja była mglista.
Wyatt jest utalentowany,
ale ma wiele mrocznych zakamarków.
Modliłem się, by zdołał je przezwyciężyć.
Jeśli chodzi o mnie, Charliego Coopera, byłem frontmanem, któremu się nie udało.
Nie ma w tym żadnego romantyzmu.
Mam kochającą rodzinę,
ale też bardzo się zawiedliśmy.
Nie umiałem stwierdzić, czy będzie tak samo.
Widziałem też Sophię. Bardzo wyraźnie.
Pozna go na studiach, oboje będą lekarzami.
Mają dzieci. Żyje pełnią szczęścia.
Wyobraziłem sobie tę chwilę.
Jest z przyjaciółmi.
Zaczynają opowiadać historie o byłych chłopakach, a ona mówi:
„spotykałam się w liceum z pewnym chłopakiem. Był w zespole”.
A wtedy ktoś jej odpowie:
„to totalnie w twoim stylu”.
A potem się śmieją,
ale nie wiem, czy Sophia też.
Pomyślałem sobie: „wiecie co?
Przynajmniej się starałem. Próbowałem”.
I dzięki temu coś się wydarzyło. Przeżyliśmy to niesamowite lato.
Zawsze będę z tego dumny.
Niezły film.
Może chcecie napisać nowe zakończenie?
KANCELARIA PRAWNA
- Panno Mace... - Mów mi Danny.
Wolę zostać przy pannie Mace.
Z tego kontraktu jasno wynika, że próbuje ich pani wydymać.
Jednak z wiedzy na temat standardów branży nagraniowej wynika,
że to powszechna praktyka.
- Jesteś prawnikiem? - Pracowałem dla niego krótko. Ufam mu.
Ma nas reprezentować.
To uczciwy kontrakt. Nie chcemy ich oszukać.
Jasne, jeśli punkt odniesienia
to kolonialny traktat z rdzenną ludnością.
Dobrze, Chad.
Nie byłoby mnie tu, gdyby Danny coś knuła.
Możemy zacząć rozmawiać
o tym, co wymaga negocjacji?
Chcemy zawrzeć taką samą umowę dla Sophii w sprawie praw do jej tekstów.
To ważne dla umowy?
Najważniejsze.
Słyszeliście.
Co się stało?
Hipoteka została spłacona.
Tak!
W porządku, szalone dzieciaki. Słuchajcie, Runarounds.
Ostatnio mieliście sześć własnych kawałków.
A ja właśnie zapłaciłam pół miliona dolarów za płytę.
Czyli jesteście zawodowcami.
Waszą jedyną porządną pracą było rozwożenie pizzy,
więc chcę być pewna, że dacie radę.
- Nie zawiedziemy cię, Danny. - To dobrze.
Bo zrobię z was najlepszy zespół na świecie.
Załatwione!
Napisy: Marcin Łakomy
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski