Głupiutki piesek dobrze się bawi
Dobrze.
Po waszej rozmowie omówię dalsze możliwości.
A czy ty…
- Tak. - Tak?
Taką mam pracę.
Potrzebuję chwili.
O rety.
On mówi.
Dzień dobry.
Jestem Amy.
Przepraszamy.
Dzień dobry.
Doktor Pankowitz już wszystko wyjaśnił,
a ja przyszłam omówić hospicjum.
Jakie hospicjum?
Czy doktor Pankowitz…
Cholibka.
No cholibka.
Nie martw się tym.
Wrócę później.
Doszło do małego nieporozumienia.
Zawaliłam sprawę.
Jezu, Amy!
- Śmiało. - Molly.
Przykro mi, że tak się dowiadujesz.
Hej.
Cześć, Molly.
Doktorze P.
Mamy wyniki punkcji lędźwiowej.
Rak rozprzestrzenił się
do rdzenia kręgowego i mózgu.
Czyli porażka?
Miało być pięć lat.
- Nie mówiłem tak. - Nie mówił.
Zostało nam od paru tygodni do paru miesięcy.
Możemy spróbować jeszcze chemioterapii.
Możemy…
Tę, kurwa… immunoterapię.
Jeżeli tego chcesz.
Nie dam rady.
Dobra.
- Dobra? - Tak.
Wrócę później.
Weź się, Amy.
Jesteś potrzebna.
KWESTIA SEKSU I ŚMIERCI
NIC STRASZNEGO
Żegnaj, Jerry. Dziękuję ci.
Pa, Molly.
- Pa, Nikki. - Do zobaczenia.
Witajcie.
W razie potrzeby wołajcie.
Lubicie puzzle? Albo książki?
Mamy pełno artykułów plastycznych.
Można wieszać na ścianach.
Tylko bez wiercenia.
Nie zabrałyśmy wiertła do hospicjum.
Ludzie mają wyobraźnię.
Oj, mają.
Tutaj ty rządzisz.
Mówisz Amy, co chcesz czuć i kiedy.
Co chcę czuć.
Dziękuję.
To ja ci dziękuję.
Chcę inny pokój.
Chcę zmienić pokój.
Chyba wyglądają tak samo.
Możemy cię tutaj urządzić.
Udekorować.
Nie chcę tego obrazu.
A jest przykręcony.
To chyba arcydzieło,
ale powiedz, co według ciebie jest w nim najgorsze.
Rybacy.
Albo nie, łódka.
A w zasadzie to ryby.
Skąd tam tyle ryb?
Wręcz wulgarna liczba ryb.
Chyba mama dzwoni.
Moja komórka milczy.
- Czy to… - Boże!
Skąd wiedziałaś?
Zaczynam mieć moce.
Wierzę ci.
Cześć, mamo.
Jestem w hospicjum.
Okej.
Jestem przy tobie.
Powiedz tylko kiedy. Jestem w pobliżu.
A gdzie?
W recepcji.
Szpitalnej?
- Tak. - W tym szpitalu?
Jestem w recepcji. Ile razy mam ci powtarzać?
Gdzie miałabym być?
Chodź tu, mamo.
- Czy pani to… - Jestem Gail.
Mamo!
Mamo.
Moja mała.
Moje dziecko.
Tamten dzieciak pyta,
czy może poukładać te puzzle.
Nie.
Czyli nie. Dobrze, przekażę.
Nie chce ich zostawić.
Czy ona umiera?
Nie.
Ale ty też nie.
Ani ja. Wyluzujmy.
Poszukamy słów?
Gail, ja tylko…
wpadłam po torbę.
Pielęgniarka przyniesie łóżko, żebym mogła tu spać.
Dobrze.
A ja będę…
w poczekalni układać puzzle.
Nikki.
To, co dla niej zrobiłaś…
Kto zajmuje się twoimi psami?
Scotty, mój kochanek.
Chcesz ułożyć te puzzle tutaj?
Mam ser.
A tutaj cytrynę.
Cytryna! Nie, to ser.
To jest słońce.
Zróbmy nową kupkę na słońce.
Ja je ułożę.
Dobrze. Weźmiesz też mysz?
Chętnie. Dziękuję.
Co się stało z włosami?
Co?
Coś z nimi nie tak?
Boże! Coś ty mi zrobiła?
To nie ja!
Chyba coś cię bierze.
- Zawsze chciała róż. - A ona mi nie pozwalała.
Wyglądasz czadowo.
Dziękuję.
Ty będziesz wypełniać dokumenty,
a ręka w górę, kto chce posłuchać, co jest po śmierci.
Jedna wystarczy.
Śmierć to żadna tajemnica. Ani tragedia medyczna.
To proces, jakiemu podlega ciało.
Jak rodzenie dziecka,
korzystanie z toalety, kaszel
albo orgazm.
Ciało człowieka wie, co robić.
Potrafi umrzeć!
Ale fajnie, co?
Oto, czego można się spodziewać.
W ostatnim miesiącu przestaniesz opuszczać łóżko.
Będziesz mniej jeść i pić, za to znacznie więcej spać.
Często pojawia się majaczenie.
Niektórym towarzyszy takie uczucie…
jakby oderwania od czasu.
Czy odczuwasz coś takiego?
Tak!
Za parę tygodni będziesz wymagała pomocy przy codziennych czynnościach.
Dla mnie najlepsze w umieraniu…
Amy!
Wiem, miałam już pogadanki w sprawie mojego entuzjazmu.
Przesadzam. Wybaczcie.
W tej chwili mi nie pasuje.
Mówić dalej?
Tak, ale czy możesz złapać mnie za dłoń?
Ciało wie, co się dzieje, i następuje ketoza,
która obniża głód i ból,
za to zwiększa poczucie euforii.
Gdy zacznie się stan agonalny…
Stan agonalny?
Stan agonalny to uświęcony czas.
A przynajmniej kiedyś. Niektórzy nadal tak go widzą.
To chwila, gdy śmierć jest blisko,
a ciało domyka procesy.
Jak się miewamy?
Pytam o ciebie, Gail.
Jeśli Molly chce tego słuchać,
to i ja mogę.
Przytulcie się.
Ja nie muszę.
W stanie agonalnym człowiek nie jest w pełni świadomy.
Żuchwa jest rozluźniona.
Oddech ulega zmianie.
Możesz poczuć bulgotanie w gardle,
zwane, niestety, rzężeniami umierającego.
No właśnie.
Gdy będziesz u progu śmierci,
zaczniesz brać długie i powolne oddechy przerywane wydłużonymi pauzami.
W pewnym momencie nastąpi wydech,
po którym nie będzie już wdechu.
Koniec.
- Ej. - Tak?
Dopilnujesz, żebym nie miała po śmierci otwartych ust?
Dobrze.
Tylko mnie nie ugryź.
Czemu miałabym ugryźć?
Nie wiem, czemu potrzebuję tego zapewnienia,
ale powiedz, że nie ugryziesz.
Od dawna się tego boisz?
Ty się nie boisz, rozumiem. Ja jednak mam taką nieracjonalną obawę.
Zaś w pewnej chwili,
jeśli poczujesz spadek sił,
zbyt wielki ból lub będziesz mieć dosyć,
możemy porozmawiać o sedacji, co jednak zabierze ci świadomość.
Nie. Chcę czuć wszystko tak długo, jak się da.
W porządku.
Zapomniałam o rajdzie!
Boże święty!
W ostatnim tygodniu życia
niektórzy odczuwają coś zwanego rajdem.
To taki przypływ sił i jasności umysłu.
Ciesz się rajdem.
Bo dzięki niemu będziesz krok bliżej śmierci.
Kurewsko dajesz czadu, Amy!
Jesteś zdrowo walnięta!
Myślałem, że nie chcesz mnie widzieć.
Szczerze mówiąc,
lubię doprowadzać cię do łez.
Fajnie.
Boli cię?
Tak.
Chciałem ci powiedzieć wiele rzeczy,
ale teraz nic nie pamiętam.
Beth jest w ciąży.
Świetnie.
Dużo czytam o dzieciach.
Czy wiesz, że przez pierwsze miesiące sądzą,
że wszystko dookoła to część ich?
Pokręcone, co?
Nie rozróżniają siebie
od reszty świata.
To mi się podoba.
Mnie też.
Hej!
Johnny!
Nieźle dzisiaj biorą, co?
Czas złapać wszystkie ryby!
Molly.
Cześć, Molly.
Na razie.
Mamo!
Patrz!
Obudź się.
Mamo, obudź się.
Pobudka!
Molly, tu jestem!
- Molly. - Mamo.
- Dzień dobry. - Leki z rana…
- Dzień dobry. - Zbadamy ciśnienie.
- …lewego ramienia. - Chodź!
- Bardzo boli? - …jeśli chcesz do toalety.
Czas nie istnieje
To koło
Już niedługo umrzesz
Mam takie wizje.
Jak rzeczy odlatują ze ścian i unoszą się po sali.
O kurczę!
Jakby mnie odłączono albo co.
Od świata?
Tak, a także od czasu.
Jakby…
Wszystko istnieje naraz.
Rozmawiam teraz z tobą,
ale rozmawiam też z każdą wersją ciebie, którą znałam.
Wszystkie są w tej sali.
Ja pierdzielę.
Rozmawiasz ze mną z 2009 roku, kiedy miałyśmy tę samą fryzurę?
Tak.
Czy to straszne?
Nie.
Widzę, jak ją to boli.
Co mogę zrobić?
Weź głęboki oddech.
Bardzo często zdarza się, że ludzie kurczowo się czegoś trzymają,
gdy czekają na jakąś informację
albo po prostu martwią się, że sprawią ukochanej osobie ból.
Czy ona się martwi o ciebie?
Nie.
O mnie nie.
Chciałabym zobaczyć przyszłość.
Spotkać starszą wersję ciebie.
Przecież na taką patrzysz.
Będzie dokładnie tak, jak myślisz.
„Cześć. Chodzę na zajęcia ze sztuki w muzeum,
a w torebce mam landrynki rzucone luzem.
No i śmierdzi mi z ust kredkami,
a moje bąki brzmią jak kulki do gry, gdy spadną na podłogę”.
Chciałabym…
żebyś mogła to zobaczyć.
Mówiłaś już o tym Noah?
Nie, bo…
Nie.
Mam parę.
W ostatniej chwili.
ktoś cię LUBI!
No proszę.
„Co porabiasz?”
A wiesz, śmieszna sprawa…
Gdzie byłeś całe moje życie?
Tak.
Mamy róg!
Ja biorę ten.
Cześć.
Co tu robisz?
Gail zadzwoniła.
Molly chciała, żebym dla niej zagrał.
Gail mówi, że słucha dużo muzyki klasycznej.
- Cześć, kolego. - Cześć.
- Nie chcę cię tym obarczać. - Miało być miło.
Mamy tu istny dom wariatów.
Ukradła mi komórkę.
Winna. Wykorzystałam jej twarz.
- Mamo. - A ja wtedy spałam.
Czy to prawda, czy halucynacje? Oby prawda.
Zamierzała skontaktować się z Noah
i przekonać mnie, bym do niego wróciła,
żebyś była zadowolona.
Nie jestem pewna.
Mamo.
Miałaś szanować granice.
Twoje granice, a nie Nikki.
Boże.
Twoja mama myśli, że się martwisz, bo zostanę sama.
Jeśli tak, to nie musisz się o mnie martwić.
Poradzę sobie. Wszystko będzie ze mną cacy.
W ogóle się tym nie przejmuj.
Dobrze jest. Gra gitara.
Mam nadzieję, że nie aż tak.
Noah.
Wybacz, że ją o to poprosiłam,
gdy zaczynaliście sobie układać życie.
Ja nie żałuję.
Ona cię kocha.
Całą sobą.
Tego nie żałuję.
Powinieneś rzucić swoją dziewczynę.
To moje ostatnie życzenie.
Nie rzucaj jej. No co ty…
Powinieneś ją rzucić,
bo inaczej będę cię nachodzić w koszmarach.
- Co z wami? - Zerwaliśmy.
No dobrze.
- A kiedy? - Gail…
A kiedy?
Jakoś tydzień temu.
- Ale ja nie… To nie… - Nie.
Jasne, że nie.
Nie przyszedłem tu randkować.
Wiadomo…
Ale masz wielki sprzęt.
- Boże. - Dzięki, Gail.
Pokazać wam, co potrafię?
Nie.
Jak chcesz, to idź…
- Albo poczekaj. - Chcę.
Nie…
Nie sądziłam, że potrafię
kochać kogoś aż tak bardzo.
Ale teraz wiem, że tak.
Fajnie.
Czułem to samo po narodzinach Winter.
Niezły obłęd.
Ja z kolei nie będę u progu czyjegoś życia.
Ale będę na samym końcu.
Obdarzę tę osobę miłością aż do końca.
Niesamowite.
W sumie ciebie też kocham.
Tak tylko ci mówię.
Jasne.
To on.
Nie chcę iść, ale mam pięć gwiazdek.
Nie spierdolę tego.
- Rozumiem. - Pewnie.
Pewnie, że tak.
Odprowadzisz mnie?
Co tu się dzieje?
Mamy rajd!
To chyba jest rajd.
Jak tam woda?
Dobra.
Wyjdę na zewnątrz.
Położna powiedziała, że daje wam 20 minut.
Potem jakaś bogaczka będzie tu rodzić.
Myślałam, że będzie miło.
Ale po prostu boli.
Skarbie.
Chyba jestem gotowa.
Dobrze.
Wrócę do sali…
i pogadam z Amy.
Może ma jakieś środki przeciwbólowe.
Mamo…
Wiem.
Już wiem.
Cokolwiek chcesz mi powiedzieć…
ja już to wiem.
Moje ciało spisało się na medal.
Było wspaniałe.
Mam tu pierwszą dawkę.
Złagodzi ból. Będzie ci znacznie łatwiej oddychać.
Wiesz co?
Tak szczerze,
to nic, kurwa, strasznego.
Bierzmy się do dzieła.
Nawet się cieszę.
Wiecie, ile planów czy wycieczek nie zrealizowałam,
bo źle się czułam?
A teraz mam wycieczkę tylko dla siebie.
- Właśnie. - Okej.
Jestem z ciebie taka dumna.
Kocham cię.
Jestem taka wdzięczna, że cię znam.
Jesteś moją ulubioną osobą na świecie.
Jestem.
Jestem obok ciebie.
Rety.
Dzięki, że nie ugryzłaś.
Święto się skończyło.
Aktorzy moi,
jak ci powiedziałem, były to duchy.
Na wiatr się lekki wszystkie rozpłynęły.
Jak bezpodstawna widzeń tych budowa,
jasne pałace i wieże w chmur wieńcu,
święte kościoły, wielka ziemi kula, tak wszystko kiedyś
na nic się rozpłynie.
Jednego pyłku na ślad nie zostawi.
Jak moich duchów powietrzne zjawisko. Sen i my
z jednych złożeni pierwiastków.
Nie!
Cześć.
Wybacz spóźnienie.
Cześć.
Jak próba?
Dobrze.
NA PODSTAWIE PODCASTU „DYING FOR SEX” O MOLLY KOCHAN.
HISTORIA PRZEPLATANA FIKCJĄ.
Napisy: Cezary Kucharski