ใจเย็นก่อน แค่ทักทายตอนเช้าจะไปยากอะไร
- เมื่อคืนก็พยายามซ้อมมาแบบเต็มที่แล้ว - อรุณสวัสดิ์ แอะแหะแหะ วาโมลา!
- ไม่มีพลาดแน่นอน - ไง๊ ฝากตัวด้วย
อย่าให้โดนคิดว่าเป็นพวกมือสมัครเล่น ทักทายยามเช้าเด็ดขาด
แต่เดี๋ยวก่อน ต่อให้สนิทกันมากขึ้นแล้วก็ตามเถอะ
แต่จู่ ๆ จะมาดักรอหน้าประตูแบบนี้เลยเหรอ?
สภาพนี้ต้องรอคนอื่นอยู่ไม่ผิดแน่
ทำเป็นผ่านไปเลยคงถูกกว่า
ช้านะ ไปกันเถอะ
Dandadan Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan Dandadan
ไอ้พวกนี้มันไม่ถอย เอ็งไปรวมหัวมาโค่นก็เอาไม่ลง
มิกล้ำกลาย ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ เร็วเท่าไหร่ก็ไล่ไม่ทัน
เฮ้ย ไม่ล้ม ไม่หง๋อ ไม่หมอบ หัวรั้นตะบี้ตะบันกัดไม่ปล่อย
เฮ้ย ถอยดิตรงนั้นเกะกะ ตูเป็นตัวเอ็งอีกคนแล้วล่ะ
ซาดาโกะจัง คายาโกะจัง เกลื่อนวอนเดอร์แลนแดนนรก
ตอนที่ท่านกำลังภาวนา เมื่อเข็มหมุนไปที่ 4 โมง 44 นาฬิกา
พี่ท่าน 4 ชาคุ 4 ชุน 4 ฟุน อะไรก็บุกเข้ามา
พอได้ยินเสียงเรียกเมื่อไหร่ ตามคำเลยก็โดนสิงเข้าแล้วไง
มันเข้ามาแล้ว มันเข้ามาแล้ว มันเข้ามาแล้ว มันเข้ามาแล้ว มันเข้ามาแล้ว
หลังเกลือกกลิ้งคลานออกมา ก็หมอกหายฟ้ากระจ่าง
เมื่อนำนูนกับเว้าประกอบ ลงร่องตรงกันพอดิบพอดี
เมื่อความเจ็บปวดซ้อนทับกัน
หัวใจร่างกายและสมอง ก็แบบว่าได้เติมเต็มขึ้นมา
ถ้ามีปีกงอกขึ้นมาที่หลังในบัดนี้
ลาขาดแล้วกันนะความมืดมิด
กระโจนโบยบินไปสู่อีกฟากฝั่ง
หัวใจร่างกายและสมอง ได้ความอบอุ่นชวนคนึงหา
ถ้ามีดอกไม้สะพรั่งบานเมื่อก้มมอง
ลาขาดแล้วกันนะความมืดมิด
กระโจนโบยบินไปสู่อีกฟากฝั่ง
ไม่ว่ากี่ครั้งก็จะพยายามอยู่ต่อ ในตัวของนายและก็เธอ
หลังเปลือกตาที่หลับอยู่ในความมืดมิด
ห้วงทำนองสถิตอยู่ลึกข้างในจิตใจ
ห้วงจังหวะ
Dandadan Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan
Dandadan Dandadan Dandadan
แล้วก็นะไอ้มนุษย์ต่างดาวนั่นน่ะ เห็นเหมือนมีแต่เพศชายเท่านั้น
(ตอนที่ 5 ลูกป๋องแป่งหายไปไหนแล้วเนี่ย)
อ๊ะ เป็นงั้นเหรอครับ
ก็คงจะขี่ UFO มาจากที่ไกลโขแหละ
ใน UFO ก็คงโคตรอึดอับคับแคบแหง ๆ
ว่าแต่ปกติเจ้าพวกนั้นมันกินอะไรกันนะ?
คิดว่าไงอ่ะ?
เอ่อ ก็แบบ...
คือว่า...
ไว้คุยกันอีกนะ
งั้นไว้เจอกัน
ครับ ขอตัว...
ไว้เจอกัน
เจ็บชะมัดเลยนะเอ็งเนี่ย อย่าขวางสิไอ้ง่าว
เดี๋ยวสิ ช่วยถอยไปได้ไหม?
รกหูรกตาชะมัด
สบายมากแค่นี้
ตอนนี้จะโดนรังแกไร้เหตุผลแค่ไหน ก็ยอมได้หมดทุกอย่าง
ก็เพราะว่าตัวเรานั้น...
ได้เพื่อนที่แสนพิเศษแล้วไงล่ะ!
ส่งมาทางนี้!
- ยอมไปก็แล้วกัน - เอ้ารับนะ!
ไม่ได้การแล้วยัยนี่
ลอยไปอยู่ไหนไม่รู้
ดูยังไงก็แปลกเห็น ๆ
พอนึกว่าทำไมไม่ตอบไลน์ สมาร์ทโฟนหายซะงั้น
แถมเมื่อวานยังหยุดเรียนอีก
นี่ หรือว่าไปบ้านแฟนเก่าหรือเปล่า?
เหวอ เอาจริงดิ?
พอโดนสลัดรักแล้วก็เลยช่างมันไม่สนทุกอย่าง พังสมาร์ทโฟนทิ้งงี้เหรอ?
- เป็นไปได้ - เป็นไปได้
มาละ ช่วงเวลาเจ็บจี๊ด
หวนนึกถึงอดีตแล้วมันรวดร้าว
แบบนั้นสินะ
อยากคุยเรื่องมนุษย์ต่างดาว...
(สัตว์ที่ไม่อาจระบุตัวตน, ปรากฏการณ์ทางวิญญาณ)
อยากคุยกับคุณอายาเสะ อยากคุยเรื่องผี
เมื่อเช้าเอาแต่แตกตื่นไม่ตั้งใจตอบอะไรเลย
ทั้งที่คุณอายาเสะอุตส่าห์ถามอะไรตั้งหลายอย่าง!
อยากคุยกับโอคารุน
อย่างเช่นมนุษย์ต่างดาวที่โจมตีพวกเรามันกินอะไร
แล้วมันใส่กางเกงในหรือเปล่า?
บ้าหรือไง เคน ทำตัวงี่เง่า!
อยากจะคุยกับโอคารุน!
ต้องรีบกลับมาเป็นตัวเอง ไม่งั้นโดนเกลียดแน่!
อยากคุยแล้ว อยากคุยแล้ว!
(มนุษย์ต่างดาวที่โจมตีเรามีแต่เพศชายเท่านั้น แล้วปกติมันกินอะไรกันนะ?)
เอ๊ะ ใครเหรอ?
โอคารุนไง โอคารุน!
บอกชื่อมาสิ บอกชื่อ
ใครมันจะไปพูดชื่อนั่นได้เล่า!
โอคารุนก็เจ้าแว่นที่ชอบเรื่องลี้ลับไง!
มีใครที่ชอบเรื่องลี้ลับด้วยเหรอ?
กลางวันแล้วนี่ อยู่โรงอาหารมั้ง?
เอ่อคือ ขอโทษนะครับ
คุณอายาเสะอยู่หรือเปล่าครับ?
เอ๊ะ ใครเหรอ?
ไม่เห็นได้ยินเลย
อาจจะอยู่ที่โรงอาหารก็ได้
โอคารุนจะชอบไปอยู่ที่จอแจแบบนั้นได้ไง...
สหกรณ์แหละ อยู่สหกรณ์!
สหกรณ์?
เริ่มจากไปหาที่โรงอาหารก่อนแล้วกัน
ไม่เจอ ลองไปที่สหกรณ์ละกัน
งั้นก็ลองไปที่โรงอาหารแล้วกัน
- ที่ไหนก็หาไม่เจอ - ที่ไหนก็หาไม่เจอ
กำลังโดนหนีหน้าอยู่...
เมื่อเช้าความแตกว่าเราเป็นมนุษย์ที่น่าเบื่อ
ก็คงจะเอือมระอาแล้วนั่นเอง
โธ่ ไปอยู่ที่ไหนของเจ้าโอคารุนนะ จะหมดเวลาพักกลางวันแล้ว
แย่ที่สุดเลย...
จะว่าไปเมื่อเช้าก็ดูไม่ค่อยร่าเริงนะ...
คงไม่ถูกกับการโดนรบเร้าเซ้าซี้สินะ?
หรือว่าเราไม่ทันคำนึงถึง ความรู้สึกของโอคารุนหรือเปล่า?
คุณอายาเสะคงมีเพื่อนอยู่เยอะ
อย่างเราคงเป็น "ตัวสำรอง" จากกองทัพเพื่อนแหละ
อาจจะพยายามหนีหน้าเราอยู่ก็ได้นะ...
หรืออาจจะไม่นับรวมเราเป็นเพื่อนก็ได้...
แบบว่าโคตรว้าเหว่เลย
คิดเข้าข้างตัวเอง...
ตัวเรามันน่าผิดหวังอะไรขนาดนี้...
ทำไมฉันต้องเจอแบบนี้ตลอดเลย...
ขอโทษนะครับคุณอายาเสะ
ขอโทษนะโอคารุน
เจอแล้ว เจอโอคารุนแล้ว!
อะ เฮื้อก คุณอายาเสะ!
มาทำอะไรอยู่ที่แบบนี้ครับ?
นั่นมันคำพูดของทางนี้ต่างหาก
โอ๊ยเจ็บ แต่ว่าฟันฉันโย้ไปหมดแล้วเนี่ย!
กำลังตามหามาตลอดเลยนะครับ ว่าคุณอายาเสะอยู่ไหน!
เดี๋ยวนั่นมันคำพูดฉัน อย่าป้วนเปี้ยนไปเรื่อยสิ!
กำลังตามหาผมอยู่เหรอครับ?
ก็ใช่น่ะสิ จะหมดเวลาพักกลางวันแล้วเนี่ย
ผมก็คิดไปว่าคุณอายาเสะกำลังหนีหน้าผม
เรื่องนั้น ฉันเองก็คิดแบบเดียวกัน...
อ้าว?
แบบว่ามันชักแปลก ๆ แล้วนะ
ต้องรีบเปลี่ยนเรื่องก่อน
เมื่อกี้นี้จูบกันด้วยล่ะ!
เดี๋ยวสิโมโมะ ถ้ามีอะไรแบบนี้ก็น่าจะรีบบอกกันหน่อย
มิน่าถึงได้ทำตัวแปลก ๆ หลายอย่าง
ไม่ใช่เลยย่ะ!
ใครมันจะไปจูบกับคนงี่เง่าแบบนี้!
ใช่แล้วครับ ใครจะไปทำกับคนบ้า ๆ แบบนี้ลง
ประเดี๋ยวก่อนสิเฮ้ย!
เอ็งไม่ต้องมาทำเป็นปฏิเสธเลยไอ้โล้นนี่
โล้นบ้าโล้นบออะไร ตาบอดรึไงครับ?
โอ้โหอย่างตึง เถียงกลับแบบตึง ๆ เลยนะ...
ไอ้แว่นเฮงซวย
เยี่ยมครับ ทำตัวเป็นศัตรูกับคนใส่แว่นทั้งโลกแล้ว!
ไม่อยากจะคุยกับนายแล้ว
ไม่ต้องมาคุยอีก!
คุณเองก็ด้วย ไม่ต้องมาคุยกับผมอีกแล้ว!
- ฮื้ม! - ฮื้ม!
แย่ล่ะ...
- สนิทกันสุด ๆ เลยนี่หว่า! - สนิทกันสุด ๆ เลยนี่หว่า!
ถึงจะเผลอพูดจาหาเรื่องแบบนั้นไปอีกก็ตาม...
ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากคุยด้วย
ต้องไปขอโทษแล้วล่ะ
อ้าว?
อะไรกัน!
โมโมะ เห็นว่าไปจูบกันในสวนด้วยล่ะ
หนุ่มไหนเหรอ อยู่ห้องไหน?
ก็ถึงบอกไงว่ามันไม่ใช่...
ฟังกันบ้างดิ!?
นั่นก็คือโอตาคุคุงไง เจ้าแว่นตัวจ้อย
- อย่าพูดไปเรื่อยเองสิเว้ย! - คุณอายาเสะ!
นั่นไง แฟนคนที่ว่า
ก็ถึงบอกไง...
ว่าไม่ใช่แฟน!
ทำอะไรฟะนั่น?
คุณอายาเสะ มีเรื่องต้องคุยครับ!
เอ่อ สภาพแบบนั้นมัน...
แหมเกินคาด
คุณอายาเสะ เกิดปัญหาใหญ่แล้วครับ!
ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ บอกแล้วไงว่าไม่อยากคุยด้วย
ชิ่ว ๆ
ไม่ใช่เวลามาพูดแบบนั้นนะครับ!
นี่มันเรื่องสำคัญมากจริง ๆ ครับ!
อยากจะคุยกันแค่สองคนครับ!
ขอร้องครับได้โปรดช่วยฟังด้วย
ไม่เอา!
กลายเป็นผัวเมียตีกันแล้ว
คุณแฟนก็น่าสงสารออก
ก็บอกแล้วไงล่ะ ว่าหมอนั่นมันไม่ใช่แฟนหรืออะไรทั้งนั้น!
อย่าปล่อยข่าวลือไม่เข้าท่าสิ
คุณอายาเสะ เมื่อเช้ายังเข้ามาคุยใหญ่เลยไม่ใช่เหรอครับ?
แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่ยอมคุยด้วยล่ะครับ?
ก็นายบอกเองว่าไม่อยากคุยด้วยไม่ใช่หรือไง?
นั่นเรียกว่า โดนหาเรื่องมาก็เลยหาเรื่องกลับหรือว่ายังไงดี...
แต่ที่จริงอยากคุยกับคุณอายาเสะแทบแย่แล้วครับ
ว๊าย เข้าใจพูดซะด้วย
- แจ๋วเลยโอตาคุคุง! - หนวกหู!
บอกว่าไม่เอาก็คือไม่เอาสิ!
ไปไหนก็ไปเลยไป!
เหวอเย็นชาฉิบ ใจร้ายไปไหม?
ที่ร้ายมันพวกเธอต่างหาก
สนิทกับผมแล้วมันดูน่าอายขนาดนั้นสินะครับ
ไม่ต้องพยายามปฏิเสธสุดกู่ขนาดนั้นก็ได้มั้ง?
เป็นเพื่อนก็แค่ปล่อยผ่านให้เป็นเรื่องขำขันอย่างเคย
ไม่สมกับเป็นเธอเลย
คุณอายาเสะกลับไปแล้วรึยังนะ...
ขอโทษครับ!
อ๊ะ ขอโทษด้วยค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?
เอ๊ะ อ๋อไม่ครับ
ทางผมต่างหาก...
กระเป๋าฉันใส่กระติกน้ำเอาไว้ด้วย
เจ็บมากหรือเปล่าคะ?
แหม ไม่เป็นอะไรเลยครับ
พะ เพราะฝึกมาดีหรือเปล่านะ?
ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ
อ๊ะ คือว่า...
ผมผิดเองครับ
มะ ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ
ใจดีน่าดูเลยนะคะ
อ๊า อึมครึมชะมัด...
อย่างกับเราเป็นคนผิดไงงั้น...
ไม่สิเราก็ผิดนี่หว่า...
นั่นมันอะไร? ไหนบอกว่าไม่มีเพื่อนไง?
แถมยังค่อนข้างน่ารักอีก...
นี่เห็นป่ะเมื่อกี้?
เจ้าโอตาคุนั่น ทำหน้าอย่างบื้อเลยอ่ะ
โดนตกโดยสมบูรณ์แล้วล่ะนั่น
หลงปลื้มฉันเข้าเต็มเปาแหง
เธอเองก็ร้ายไม่เบานะ
เอ๋ ก็มันสนุกดีนี่นา ทำให้พวกกาก ๆ มาชอบเนี่ย
ก็น้ำหน้าอย่างนั้นไม่เคยได้คุยกับผู้หญิงดี ๆ หรอก
การได้แตะเนื้อต้องตัวกับคนน่ารักแบบฉัน จากนี้ก็คงไม่มีวันอีกแล้ว
อุตส่าห์มอบฝันหวานให้ก็ดีออกเนอะ?
โอตาคุแว่นนั่นสมควรต้องดีใจสิ...
- ไอระ! - เป็นไงบ้าง!?
ว่าแต่ทำไมกะละมังถึงได้...
เมื่อกี้มันร่วงจากข้างบนสินะ?
อ้าว คนเมื่อกี้ล้มลงไปแล้ว?
หรือแรงกระแทกจากที่ชนเราเพิ่งมีผลทีหลัง?
คะ คุณอายาเสะ!
โอคารุน กลับด้วยกันเถอะ!
อ๊า วันนี้ก็ดูดีเหมือนเคยนะ ทรงแว่นนั่น
ผู้หญิงโง่ ๆ คงไม่เข้าใจหรอกมั้ง เสน่ห์ของโอคารุนน่ะ
แทนที่จะตกผู้ชาย...
กะละมังตกใส่กบาลดูเข้ากว่าเป็นกอง
ขอโทษนะโอคารุน ฉันทำตัวแย่มาก ๆ ใส่นาย
ตอนอยู่ในสวน...
พอดีว่ามันเหมือนจูบกันเข้าจริง ๆ ก็เลยแตกตื่น...
ขอโทษที่ทำเหมือนเป็นเรื่องน่าอาย
การสนิทกับโอคารุนไม่ได้น่าอายหรอก
มะ ไม่เป็นไรครับ
ไม่ได้คิดมากเลยครับ
กลับจะดีใจมากที่ได้คืนดีครับ
ยะ...
ยิ่งกว่าเรื่องพรรค์นั้น มีเรื่องใหญ่แล้วครับคุณอายาเสะ!
ห๊า เรื่องพรรค์นั้นอะไรล่ะ ฉันกลุ้มมากเลยนะ!
ใจเย็น ๆ แล้วฟังให้ดีนะครับ
พวกเราโค่นยายแก่เทอร์โบไปแล้วใช่ไหมครับ?
ก็โค่นมันไปแล้วนี่?
แถมสวดส่งแล้วด้วยนี่?
คำสาปของโอคารุนก็คลายแล้วด้วย
ตรงนั้นก็กลับมาแล้วใช่ไหม?
ไม่มีครับ
อะไรไม่มี?
ป๋องแป๋ง...
ห๊ะ!?
ไม่มีลูกป๋องแป๋งครับ
ถึงบอกว่าขอดูหน่อยไง
แต่เดิมทีไม่รู้ตัวบ้างหรือไง?
- ปวดท้องโคตร... - ป๋องแป๋งแกเองนะ?
คุณอายาเสะหัวเราะมากไปแล้วครับ!
ก็งวงมันกลับมาแล้ว...
ก็เลยโล่งใจจนไม่ทันสังเกตลูกป๋องแป๋ง...
"งวง" เนี่ยแกช่างกล้าพูดอีกนะ
ดินสอสิไม่ว่าอย่างแก
ไม่เคยเห็นไม่ใช่เรอะ!?
ช่วยไม่ได้ ขอดูหน่อยแล้วกัน
เอ๊ะ จะดูเหรอครับ!?
ไม่อยากดูไอ้จ้อนของแกหรอก!
จะดูข้างในตัวแกต่างหาก
โมโมะ ตุ๊กตาอะไรก็ได้ไปเอามาที
แล้วก็น้ำจากอ่างล้างหน้า
ในตัวเจ้านี่...
มันมีบางอย่างอยู่
ดีล่ะ ถ้างั้นมาเริ่มกันดีกว่า
(ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายในเรือน ปกปักษ์ป้องภัยมาเยือน)
ติดยันต์ที่ตุ๊กตาแล้วใช่ไหม?
ไอ้เจ้า... บ้าห้าร้อยเอ๊ย!
เอ๊ะ อะไรครับเนี่ย! เอ๊ะ?
อย่าขยับแล้วห้ามพูดด้วยไอ้ส้มเน่า
ประเดี๋ยวก่อน นี่มันเป็นตลกที่ไม่เข้าท่าเอาซะเลยนะครับ
ตัวอักษรคำว่าคนมันมีขีดที่ค้ำจุนกันอยู่ไง (人)
ครับตลกก็ได้ครับ!
แต่ว่าอาจารย์คิมปาจิไม่พูดว่าส้มเน่าสักหน่อยนะ!
โมโมะ เมื่อกี้นี้เห็นอะไรหรือเปล่า?
เห็นแล้ว
เมื่อกี้ที่โอคารุนโดนตี...
สีของออร่าเปลี่ยนไปแว่บนึง
งั้นก็ดีโมโมะ มาช่วยหน่อย
ชั่วจังหวะที่ออร่าเปลี่ยนสีก็ดึงออร่านั้นออกมาเลย
จะบอกให้ดึงออร่าคนออกมาเหรอ?
นั่นมันไม่ใช่ของเจ้านี่
(ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายในเรือน ปกปักษ์ป้องภัยมาเยือน)
ถ้าเป็นสิ่งแปลกปลอมน่าจะดึงออกมาได้
ลุยแล้วนะ
ตั้งสมาธิให้ดี
ได้เลย
อ้าว เมื่อกี้รู้สึกได้ว่าจับโดนแท้ ๆ!
แต่พอดึงออกมาก็หายไปเลย!
แย่แล้วยาย มันอาจหนีไปแล้ว!
ใจเย็นก่อน
(ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายในเรือน ปกปักษ์ป้องภัยมาเยือน)
เดี๋ยวสิเว้ย!
ไปทางนั้นแล้ว จับมาให้ได้นะเฮ้ย!
เร็วชะมัด นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย?
ไปไหนของเอ็งฟะ ไอ้ส้มเน่า!
จริงสิ...
อยู่ไหนนะเจ้าแมว...
เจอแล้ว!
จับไว้แล้ว!
น่าจะเป็นตรงนี้!
ปล่อยนะเว้ยไอ้เด็กเวรเอ๊ย!
จะกระซวกไส้พวกแกสามคนให้ตายไปเลย!
ยอดไปเลยครับคุณอายาเสะ
พลังเหนือธรรมชาติพัฒนาขึ้นอีกแล้วใช่ไหมครับ?
- เฮ้ย ๆ แน่จริงก็เข้ามาดิ - เย้ เจ๋งป่ะ? ว่าแต่...
เจ้านี่มันอะไร?
- นี่แน่ะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ! - นั่นสิ...
เจ้านี่มันน่าตกใจชะมัด
อะไรกันเนี่ย...
ยายแก่เทอร์โบไง
เอ๊ะ?
โค่นยายแก่เทอร์โบไปแล้วนี่?
สวดส่งไปสู่สุคติแล้วนี่?
ใครจะยอมให้เด็กกระโปกอย่างพวกแกเอาลงได้?
อย่าดูถูกคนแก่นะเฟ้ย
แบบว่าน่ารักขึ้นมาป่ะ?
บอกแล้วไงว่าอย่ามาดูถูกไอ้เด็กเปรต!
ชั่วพริบตาที่ข้าถูกแผดเผาด้วยศาสตร์เขตแดน...
ขณะราวกับว่ายในกองเพลิงก็แปลงเป็นร่างวิญญาณ
แล้วพยายามจะเข้ายึดร่างไอ้เด็กนี่ไง
อาจเป็นเพราะกำลังปางตาย
เลยลบกลิ่นอายในร่างเด็กนี่ได้อย่างหมดจด
ระหว่างที่ข้าหลบซ่อนอยู่ในตัวเด็กนี่ ก็รอฟื้นพลังวิญญาณไปด้วย
คิดอยู่ว่าถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่ ก็กระซวกไส้พวกแกให้ตาย!
ยังจะไม่เลิกเหรอ? คุณแพ้ไปแล้วนะ
ไม่ได้แพ้เฟ้ย!
อย่างข้าจะไปแพ้ได้ยังไงเล่าเจ้างั่งเอ๊ย!
โดยเฉพาะแกนี่แหละไม่ให้อภัยเด็ดขาด
จะต้องขย้ำให้เละเทะ...
ตุ้มเป๊ะตายไปเลย!
หน็อย...
นี่คุณเข้าใจสถานการณ์ไหม?
ตอนนี้คนที่มีอำนาจเหนือกว่าคือทางนี้
พูดเรื่องที่คิดอยู่มากไปแล้ว
ใช่แล้วล่ะ เอาลูกป๋องแป๋งมา... ลูกป๋องแป๋งของผม!
แกไม่มีที่หนีแล้วล่ะนะ!
เลิกคิดจะทำลายข้าดีกว่านะ
ถ้าข้าตายแกก็ไม่ได้ป๋องแป๋งคืนตลอดชาติ
ในที่สุดคนง่าวเต่าตุ่นแบบพวกแก ก็เข้าใจสถานการณ์สักที
ข้าต่างหากที่ถือไพ่เหนือกว่าเฟ้ย
ไอ้พวกเวรตะไลเอ๊ย
ก่อนอื่นเลยไอ้เด็กเวร ไปเอาปังตอมาดิ๊
และฆ่านังสองตัวนี่ซะ
แล้วข้าจะคืนป๋องแป๋งให้เอง
นี่แก...
จะเอาเร๊อะ?
แกทำได้แค่ฟังที่ข้าพูดเท่านั้นโว้ย!
เลิกลีลาแล้วทำสักที!
เดี๋ยวเถอะ...
แบบนั้นมันโคตรเครียด
หดหู่ว่ะ
เอ๊ะ ไหงงั้น?
ไล่ยายแก่เทอร์โบออกไปแล้วทำไมแปลงร่างได้?
บ้าน่า นี่มันยังไงกัน!?
ก็พัดกระดาษนี้...
มันเอาไว้ไล่วิญญาณชั่วออกจากร่างไงล่ะ
แต่คงเพราะแกเกาะร่างนี้ไว้หนึบน่าดู
เลยเหมือนมีแค่จิตยายแก่ที่ปลิวหลุดออกมามั้ง
สรุปก็คือ พลังวิญญาณแกยังอยู่ในตัวไอ้หนูนี่
และมีแค่จิตสำนึกเท่านั้นที่ย้ายไปสิงตุ๊กตา
แถมให้อีกว่า...
คนที่ย้ายจิตคืนร่างได้มีแค่ข้าเท่านั้น
เมื่อกี้ด่าคิมปาจิว่าง่าวเต่าตุ่น
ไอ้บ้าห้าร้อยแมวบัดซบส้มเน่าเอ๊ย
ขอประทานโทษค่าอาจารย์!
- ไม่ใช่อาจารย์โว้ยเจ้างั่ง! - โอ้ย ๆ เจ็บ ๆ
- ยังมีหน้ามาแอ๊บแบ๊วเป็นแมวเหมียว! - หลงเลยว่ะเซโกะจาง~
- โอ๊ะ กลับร่างแล้ว! - หน็อยแน่เอ็งนี่!
ยอดไปเลยทำยังไงถึงแปลงร่างได้?
ไม่สิ ไม่เข้าใจเหมือนกัน
- ชะวืบดึ๊บหนี! - แบบว่า...
- เดี๋ยวก่อนสิเฟ้ย อย่าหนีสิเจ้างั่งนี่! - พอรู้สึกไม่พอใจจนยกโทษให้ไม่ได้...
- หยุดนะเฟ้ย! - ก็กลายเป็นแบบนั้น...
ไอ้บ้าห้าร้อย!
- พอได้แล้วล่ะ ไม่ต้องก็ได้แล้ว - ไอ้ส้มเน่าเฮ็งซวยเอ๊ย!
ถึงเป็นพวกร้ายกาจเหลี่ยมจัด
แต่พูดตามตรงก็รู้สึกเกลียดคุณไม่ลง
ความรู้สึกเห็นใจต่อเด็กพวกนั้นเราเหมือนกัน
ถ้างั้นมาปรองดองกันไว้ดีกว่า
ถ้าเกิดคุณยอมคืนลูกป๋องแป๋งให้
เดี๋ยวพวกเราจะคืนพลังให้กับคุณเอง
เนอะ?
เฮอะ พวกเวรตะไล...
ก็ได้
งั้นก็เป็นอันตกลง!
งั้นก็รีบคืนป๋องแป๋งมาได้แล้ว
ที่นี่ไม่มีหรอก
นี่ สัญญาแล้ว
- รีบ ๆ... - ข้าไม่ได้พูดโกหก
ป๋องแป๋งของเจ้านี่...
ทำตกอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เงียบก่อนที่จะกัดฟันตอบ หัวเราะกลบก่อนเสียความรู้สึก
กระทืบเท้าก่อนก้มหัวรับคำ ล้มเลิกก่อนจะปล่อยเลยตามเลย
กุมเศษเสี้ยวส่วนเล็ก ๆ ที่มีส่วนตรงกันเหมือนเครื่องราง
ไว้อย่างแนบแน่นเหมือนไม่ได้สำคัญอะไร
ไม่ว่าจะมื้อเย็นที่กลืนลงคอ ไปจนอิริยาบถตอนพักกลางวัน
ค้างเติ่งจนหมดความอยากรู้อยากเห็น ถึงมองหาข้างในจากสิ่งที่ใจเทิดทูน
กลับถูกความรู้สึกที่ไม่เคยพบเจอ ประเดประดังเข้ามาอย่างรุนแรง
ก็มนุษย์นี่นา คงทำอะไรก็แล้วแต่ที่ต้องการ
แต่การทำตัวว่านอนสอนง่าย ดันช่างไร้รสชาติสิ้นดี
หัวใจและปอด เร่งรัวกระตุกเส้นชีพจร
กฎข้อบังคับ คือคำประกาศิตแห่งจุดสิ้นสุดใช่ไหม?
เป็นตัวของตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดได้แค่นี้เหรอ?
ลำพังแค่ความซุ่มซ่ามและอ่อนโยน ไม่อาจฟันฝ่าข้ามไปได้
ไม่ต้องทำเป็นเก่งกล้าจากไหน ลุยไปเลย what's your pain?
อยากละเลงศึกสงครามแห่งอารมณ์กับเธอ
หดหู่ในทุกหนทาง กลายเป็นเหนื่อยหน่ายขึ้นมา
ก็มีแค่ปณิธานที่มีไว้แค่เพื่อเธอ อย่าได้ช้ารีบมาร่วมวงเร็ว
เพราะอยากจะเชื่อ อยากจะเฝ้ารอคอย
ยินดีต้อนรับ ปัดรังควาน
ถามสารทุกข์สุขดิบ แลมบาดา
นับ countdown แบบขี้เกียจ
(ผลงานนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น และบุคคลที่มีตัวตนจริง (รวมถึงเคน ทาคาคุระ) ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดทั้งสิ้น)
- ไม่ไหวสุด ๆ... - ไม่ไหวสุด ๆ...
อะไรไม่ไหวครับ?
- เอ๊ะ? - ห๊ะ?
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ พอคิดดูแล้วก็โคตรไม่ไหวสุด ๆ
โคตรเข้าใจเลย
ตอนต่อไป ผู้หญิงไม่ไหวจะเคลียร์มาแล้ว
แล้วอะไรที่ไม่ไหวครับ?