Prawnik reprezentujący przestępczość zorganizowaną
musi zdobyć symbole statusu.
Choćby dlatego, że jako prawnik sam jest symbolem statusu swojego klienta.
Mój symbol statusu stanie się wkrótce kupą metalu.
A mój klient
już dawno nie żyje.
ZABIJAJ UWAŻNIE
Ja będę mówić.
Dobra.
- Idziemy. - Już.
Czułem i słyszałem, gdzie jesteśmy.
W restauracji Borisa.
Niemiecko-rosyjskiej, byłej lepszej połowy Dragana.
Razem popełniali pierwsze zbrodnie, sprzedawali pierwsze narkotyki
i wysyłali pierwsze dziewczyny na ulice.
Za pierwsze wspólnie zarobione pieniądze zlecili wykonanie sygnetów.
Powód ich rozstania był bardzo prozaiczny.
Dragan uciekł z dziewczyną Borisa.
Jednak reakcja Borisa była dość niecodzienna.
Kazał ściąć dziewczynie głowę
i przybił jej ciało do drzwi Dragana.
W przeciwieństwie do Dragana Boris nie był humorzasty.
Ale to jego roztropność czyniła go jeszcze bardziej niebezpiecznym.
Doceniam, że przyjąłeś moje zaproszenie.
Jesteście głodni? Chcecie coś zjeść?
Nie, dzięki. Nienawidzę rosyjskiego jedzenia.
Wygląda, jakby Chińczyk, który zjadł włoskie żarcie,
zrzygał się na talerz niemieckich specjałów.
Wolę odważną prawdę od tchórzliwego kłamstwa.
Ale przejdźmy do rzeczy.
Gdzie ten tchórzliwy pies, Dragan?
Zapadł się pod ziemię.
I to nie kłamstwo.
Jest pod ziemią.
Ale nie w jednym kawałku.
Mówisz, że się przede mną ukrywa?
Po prostu unika policji.
Igor był jednym z moich najważniejszych ludzi.
Zdajesz sobie sprawę, że jego śmierć
musi mieć konsekwencje?
Oczywiście.
Dragan też bardzo tego żałuje.
Tak?
Czego dokładnie żałuje?
Że go podpalił czy zatłukł na śmierć?
Wiem, jak to musi dla ciebie wyglądać, ale…
Dragan został oszukany, tak samo jak ty.
W ostatnich tygodniach
narkotyki miały być sprzedawane na terenie Dragana za pół ceny.
- Nie mam z tym nic wspólnego. - Może tak miało to wyglądać.
Żeby obrócić was przeciwko sobie.
Żeby go rozzłościć.
Wiesz, do czego jest zdolny, gdy jest zły.
Słuchaj, Boris.
Chyba ktoś próbuje was wydymać i rozpętać wojnę, której nikt nie chce.
Dragan chce tylko
znaleźć zdrajcę i zemścić się na nim wspólnie z tobą.
I jak zamierza to zrobić,
skoro się przede mną ukrywa, mecenasie?
Nie przed tobą.
Przed policją.
Wszystko, co omawiasz ze mną, omawiasz z nim.
Jest jak jego rzecznik.
Ja mówię.
Tak, cholera. Wiem.
Może powinienem po prostu cię zabić…
mecenasie.
Wtedy Dragan musiałby się pojawić, prawda?
Nie. Jeśli umrę, Sascha przejmie pałeczkę.
Poniedziałek. Macie czas do poniedziałku.
Wtedy podacie mi zdrajcę na tacy z jabłkiem w ryju.
Zawiesimy mu granaty na jajach. Bum, bum. I po nim.
Tak. Bum, bum.
Z chęcią.
Tylko do poniedziałku nie zostało za dużo czasu.
- Cztery dni… - Cztery dni, mecenasie.
Dopilnuj, żeby to nie były twoje ostatnie dni.
Zjeżdżać stąd.
Dobrze.
Masz jaja, wiesz?
Powiedziałem, że ja będę mówić.
Przepraszam, muszę odebrać.
- Cześć, Katharino. - Björn?
- Tak. - Gdzie jesteś?
Czemu pytasz?
Wysepka czasu? Pierwsza lekcja baletu?
- Cześć! - Tatuś!
Hej!
Tata!
- Jak leci? - Dobrze.
Idziemy potańczyć?
Pójdę szybko po rzeczy.
Super. Zmykaj.
- Hej. - Cześć.
A więc…
Patrz.
Co to jest?
„Droga pani Diemel, niniejszym pragniemy przeprosić.
W zeszłym tygodniu wysłaliśmy list odrzucający wniosek pani córki.
To był błąd.
Emily jest cudownym dzieckiem.
Pani jest cudowną kobietą, a pani mąż cudownym mężczyzną
z najwspanialszą pracą.
Nie możemy się doczekać, żeby możliwie jak najszybciej
powitać państwa w naszym przedszkolu”.
Czy chcę wiedzieć, jak to zrobiłeś?
Robiąc to co zawsze i ćwicząc uważność.
- Uważność? - Tak.
Niesamowite, jak bardzo się zmieniłeś.
Najpierw wysepki czasu dla Emmi, potem nasze relacje.
Uważność może zabijać i łamać nosy.
I najwyraźniej może też topić góry lodowe.
I w dół. Dobrze.
- Jeszcze raz? - Tak.
Pozwala też cieszyć się chwilą z ulubioną osobą,
nawet gdy wszystko inne się wali.
Otwieramy i zamykamy, otwieramy i zamykamy…
Kiedyś nienawidziłem przebywać
wśród nadopiekuńczych czy przesadnie ambitnych rodziców.
Ale odkąd żyję bardziej uważnie,
umiem skupiać się na tym, co ważne.
Czyli Emily.
Okrągły balonik.
Ręce na biodra, plié.
I pajacyki, jeszcze raz.
Kolana do góry. Tak. I w dół.
Słucham.
Dzień dobry, panie Diemel. Tu Doro z kancelarii.
Dzień dobry, Doro z kancelarii.
Nie pracuje pan już dla nas.
Zgadza się.
Dlatego mam zająć się odbiorem pana służbowego auta.
Gdzie mogę je znaleźć?
Obecnie jeździ po mieście.
Ale mam dobre wieści.
Za dwie godziny będzie do odbioru spod hotelu MYRS.
Ale będę już wtedy po pracy.
Tak jak i auto.
Cześć, myszko.
- Jak było na balecie? - Dobrze.
- Tak? Wrócisz tam? - Tak.
Mamusiu, wiesz, że tatuś już dla nich nie pracuje?
- Co? - Mogę iść się pobawić?
Jasne.
- Pa. - Papa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- O czym ona mówi? - Odszedłem.
- Co? - Spokojnie. Finansowo nic się nie zmieni.
Wynegocjowałem dobrą odprawę.
Nie masz już do czynienia z przestępcami?
Właśnie. Przynajmniej nie z tymi z kancelarii.
I co teraz?
Samozatrudnienie, work-life balance, więcej czasu dla Emily.
- Tak. - Dobrze ci to zrobi.
A tobie jak poszło?
- Rozmowa wideo? - Tak.
Może się udać.
Cieszę się.
Dobrze.
To pójdę już.
To pa.
Emily chciała pójść do zoo w sobotę. Dołączysz?
Skoro jesteś własnym szefem,
może zrobisz sobie wolne?
Chętnie.
Okej.
Pa.
Są wyniki badań DNA palca,
ale na szczęście w naszej bazie nie ma dopasowań.
Czemu na szczęście?
Nigdy nie udało nam się uzyskać próbki DNA od Dragana Sergowicza.
Więc wciąż jest szansa, że to jego palec.
Willa leży kilkaset metrów od miejsca,
w którym znaleziono palec, więc raczej nie przyleciał z Neukölln.
NIERUCHOMOŚĆ D. SERGOWICZA
Ale gdzie reszta?
- Pewnie w piekle. - Nie.
Pewnie wciąż nad jeziorem. Możemy teraz przeszukać willę.
Uważność była fascynująca.
Choć Boris i Toni deptali mi po piętach,
mogłem w pełni cieszyć się na wysepkę czasu z rodziną.
KANCELARIA
Doro, kluczyki zostawiłem w recepcji. Napisałem wiadomość.
Ale w aucie zostały pana rzeczy.
Racja.
Zapomniałem.
Czy mogłaby pani wszystko zostawić w recepcji?
- Dzięki. - Ale ja nie jestem pana…
PANIKA
To była trzecia eksplozja w ciągu pięciu dni.
Ofiarą dwóch pierwszych miał być Dragan.
Musiałem założyć, że tym razem celem nie była Doro, a ja.
Gdy poczuje pan strach i panikę,
proszę zwrócić uwagę na otoczenie.
Proszę znaleźć jeden punkt i skupić na nim wzrok.
To pańska kotwica.
Dobrze.
Jeden punkt.
Okej.
Jeden punkt.
Tak.
Tak?
To ja, Nicole.
- Hej. - Wszystko w porządku?
Oczywiście.
Wchodź.
Zauważyłeś, że twoje auto wyleciało w powietrze?
Trudno było nie zauważyć.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Auto, które wybuchło, nie było już moje.
Jak to?
Odszedłem z kancelarii,
a tym samym zrzekłem się prawa do korzystania ze służbowego auta.
Prawnie i faktycznie
nie jestem właścicielem ani posiadacza auta.
Jeśli chcesz przesłuchać mnie jako świadka – słyszałem eksplozję,
ale jej nie widziałem, więc nie opiszę przebiegu wydarzeń.
Björn, to był zamach na twoje życie.
Skąd ten spokój?
Dzięki uważności. Nie mówiłem ci o tym?
Nie, ale nasz uważny zespół śledczy właśnie się dowiedział,
że granaty ręczne z eksplozji były rumuńskiej produkcji.
Brzmi tandetnie.
Może pogadasz z Draganem i dowiesz się, czy nie wkurzył Rumunów.
To nie należy do moich obowiązków jako jego prawnika.
- Nie odszedłeś? - Reprezentuję go samodzielnie.
Wciąż trzeba go reprezentować?
Znaleźliśmy jego palec w pobliżu willi nad jeziorem.
Wiesz może, gdzie jest reszta?
Nie wydaje ci się to dziwne, że znaleźliśmy palec Dragana nad jeziorem,
nad którym byłeś ostatnio z córką?
Nie. Szczerze mówiąc, to nie.
To w końcu jego dom.
Ale fakt, że myślisz, że zabrałbym Emily na spotkanie z nim…
trochę mnie zranił.
Jasne.
Rozumiem.
Gdyby cię to interesowało, jeszcze raz przeszukamy willę.
Jeśli jest tam coś do znalezienia, znajdziemy to.
Jeśli znajdziecie czerwoną szczoteczkę, zabierzcie ją.
Szukam jej od kilku dni.
JAK RYBA W WODZIE PRZEDSZKOLE
Przy okazji, powodzenia.
Nie potrzebujemy go. Mamy miejsce. Ale wymagało to sporo pracy.
Gratulacje, będziesz musiał mi kiedyś zdradzić swój sposób.
Te przedszkola to największa zbrodnia dzisiejszych czasów.
Nimi powinniście się zająć.
Tak, przekażę to jednostce specjalnej.
Ale na razie poszukam reszty Dragana Sergowicza.
Powodzenia.
Cześć, Björn. Fajnie, że dzwonisz. Miałam dzwonić w sprawie soboty.
Może wyjedziemy o dziewiątej?
Mielibyśmy trzy godziny do drzemki Emily…
Katharino.
Dlatego dzwonię. Obawiam się, że będę musiał to odwołać.
Dobrze.
Wybacz, naprawdę nie mogłem się doczekać.
Ale coś mi wypadło w pracy. Muszę się tym pilnie zająć.
Wszystko w porządku?
Tak.
Źle oceniłem pracę na własny rachunek.
Dobrze. Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
- Tak zrobię. Pa. - Miłego wieczoru.
- Nawzajem. - Do zobaczenia.
ŁĄCZENIE
- Sascha. - Co tam?
Musisz mi kogoś znaleźć.
„Kogoś”.
Celowo użyłem określenia neutralnego płciowo, bo nie wiedziałem,
czy osoba, która rzuciła granat, była mężczyzną czy kobietą.
Albo jeszcze innej płci.
Hej, ludziska.
Oto Björn, mecenas.
Mecenasie, Paula, Pepe.
- Gdzie on jest? - Tu.
Jak go znaleźliście?
Poszlim za tropem rumuński granata.
Poszliśmy za tropem rumuńskich granatów.
- Jak długo tam jest? - Jakieś sześć godzin?
Tak.
Otwórzcie go.
To ważne, czy zostawia się kogoś w bagażniku w pełnym słońcu
na cały weekend czy na parę godzin.
Nic wam nie powiem, gnoje.
Puśćcie mnie, skurwiele!
Zarezerwowaliśmy salę konferencyjną.
Podłączmy go.
Co?
Opór wewnętrzny wobec niemoralnego działania
często stoi w opozycji do wewnętrznego impulsu.
Mógłby pan sprecyzować, jak mam radzić sobie z tym wewnętrznym oporem?
Często spotyka mnie w pracy.
Proszę nazwać opór wewnętrzny,
który chce pana powstrzymać przed zrobieniem czegoś.
Proszę nazwać wewnętrzny impuls, który pcha pana do działania.
Niech pan je ze sobą porówna.
I wkrótce dowie się pan,
której z dwóch sił chce się pan poddać.
Proszę spróbować.
Kable, tak?
Tak. Przygotujcie wszystko.
Dupki!
Szybko zrozumiałem, że mój opór wewnętrzny
próbował wzbudzić we mnie poczucie winy i powstrzymać mnie
przed przepuszczeniem prądu przez ciało nieznajomego.
Nie!
Jednak miałbym jeszcze większe poczucie winy,
gdyby ten typ skrzywdził moją córkę tylko dlatego,
że nie byłem w stanie znieść zapachu palonej skóry.
Ja pierdolę!
Nie chciałem, żeby spotykani przeze mnie ludzie ginęli od kul.
Gnojki!
Ani żeby ciągle coś wybuchało, czy żeby Emily była w niebezpieczeństwie.
Gotowe.
Dobra.
Moje pytania, moje tempo, jasne?
No dobra.
Cześć.
Jestem prawnikiem, ale to już chyba wiesz.
Ja zadaję pytania. Szybko.
Ty szybko odpowiadasz.
Nie!
Dobre tempo, zła odpowiedź.
Okej.
Zacznijmy od czegoś prostego.
Jak masz na imię?
- Jak? - Malte!
Malte?
Świetnie, Malte. Co możesz mi powiedzieć o Tonim?
Co? O kim?
Miałem dla niego posprzątać.
Co dokładnie miałeś posprzątać?
Przyjacielu, to nieporozumienie.
Jestem tylko pachołkiem. Posłańcem. Nic nie wiem, nie mam…
Toni zwabił Dragana na parking.
Gość od granatów miał załatwić Dragana, Igora i…
tamtego kolesia.
Wina miała spaść na Borisa. Toni zostałby szefem, a Murat oficerem.
Ale pojawił się ten pieprzony autobus.
I ty miałeś „posprzątać” cały ten bajzel, tak?
- Tak. - Tak?
A dlaczego Murat musiał zginąć?
Cholera! Ty jędzo!
Toni dowiedział się, że Murat chce gadać.
Miałem załatwić ciebie i Murata w rezerwacie.
Niestety ciebie tam nie było.
Cholera, a to za co?
Za „niestety”.
Proszę.
Skąd Toni wiedział, że Murat ma spotkać się z mecenasem?
Właśnie.
No skąd?
Chwila!
Z jego poczty głosowej. Jego telefon był na podsłuchu.
Czyim?
Skąd mam wiedzieć?
Möllera, tego brzydkiego gliniarza.
Nie zrozumiałem. Czyim?
Möllera!
Möllera! Tego cholernego gliny. Pieprzonego brzydala.
Świetnie.
A co z granatem w mieszkaniu pani Bregenz?
- Czyim? - Nie, zaczekaj.
- Jędzo! - Zapytam inaczej.
Czy to ty w środę wrzuciłeś do mieszkania granat?
- Tak. - Tak?
Ty wysadziłeś moje auto?
- Tak. - Dlaczego?
To prostsze niż strzelanie.
Czemu ja?
Stoisz Toniemu na drodze. Działasz mu na nerwy.
To jego słowa, nie moje. Jego, jasne?
Dobrze. Nie mam więcej pytań.
Możecie zająć go jeszcze przez chwilę? Może nam się przydać.
Jasne, szefie.
Dzień dobry, mecenasie.
Musimy pogadać.
Chyba ucieszy cię, że robimy ogromne postępy.
Tak samo jak ciebie.
W końcu mamy umowę.
Świetnie. Jak mogę się z tobą skontaktować po wszystkim?
Nie.
Tylko osobiście w mojej restauracji.
Dobrze.
Jestem tu z innego powodu.
Gdy przyprowadzisz mi zdrajcę,
zabierzesz mnie do Dragana.
Jak to sobie wyobrażasz?
- Szuka go policja. - Mecenasie.
Ty musisz to sobie wyobrazić.
I wyobraź sobie, co się stanie, jeśli mnie zawiedziesz.
Pamiętaj o tym.
Trzy dni.
Zastanawiałem się, czy moje życie byłoby prostsze,
gdybym w zeszłą sobotę dał się zabić Draganowi.
Napisy: Agnieszka Komorowska