Co ty tu robisz?
Nie pierdol, Lupe.
Koniec jebanego przedstawienia.
Powiesz, że to nie ty zabiłaś Moncho i Barroso?
Że nie wrobiłaś mnie w zabójstwa i nie pieprzysz się z tym skurwielem,
żebym zgnił w pierdlu?
- To nie to, co myślisz. - Zamknij ryj, chuju.
Charro, do rzeczy.
WYPADEK 2 TWÓRCA: LEONARDO PADRÓN
- Wpuść mnie! - Ten chłopak…
Lucía! Gdzie twoja mama?
Ja się tym zajmę. Co się stało?
- Gdzie twoja mama? - Nie ma jej. Co jest?
Mamie coś grozi.
Co? Co się stało?
Tata po nią pojechał.
Na pewno ją skrzywdzi. Policja musi go powstrzymać.
- Gdzie twoja mama? - Nie ma jej.
Zadzwoń do niej, proszę.
Tak, córeczko?
Daj go.
- Tak? - Co z twoją mamą?
Czemu nie zaufałam intuicji?
Co myślałaś? Że puszczę ci płazem to, co mi zrobiłaś?
Charro, wiem, że nawaliłam, ale jestem matką twoich dzieci.
Musimy walczyć dla naszego syna, który wciąż żyje.
Nie martw się. On już ma rodzinę.
Jest u mnie, ze swoją siostrą.
Z siostrą?
Chelita to córka Charro.
Mówił, że nic jej nie zrobi, ale wziął broń i kumpla.
I tę kobietę, Tamarę.
- Musi jej pani pomóc. - Zajmę się tym.
Zostań z Lucíą.
- Dobrze. - Spokojnie, zaufaj jej.
Wszystko będzie dobrze.
Połączenie zostanie przekierowane…
Emiliano, miałeś rację.
Ulises i Lupe spotykają się z Charro.
Wyślij mi ich lokalizację.
I proszę, nie jedź tam. To niebezpieczne.
Cholera.
Na co czekasz?
Ta kobieta ukradła ci pieniądze, wsadziła cię za kraty,
zdradziła cię i się z nim pieprzy. Zostawisz to tak?
Masz rację.
Nie.
Charrito, brachu…
- Możemy to naprawić. - Co, skurwielu?
Mam kumpla, sędziego.
Rozmawiałem z nim.
Oczyści cię z zarzutów, będziesz mieć czyste akta.
Wrócisz do swojego życia z żoną i…
- Z żoną? - Tak.
- Tą, którą ruchasz, gnoju? - Nie!
Mylisz się. To nie tak. Odłóż broń.
Opuść ją. Pomogę ci.
- Pomożesz mi? - Tak, przysięgam.
- Opuść broń. - Dobra.
Charro!
No co, Lupe?
Nagle zaczęłaś się bać trupów?
Co to ma być, kurwa? Miałeś zabić Lupe, a nie tego kolesia.
Możesz mnie zostawić?
Poważnie?
Alcides, wszystko szlag trafił. Ruchy.
Wiedziałam, że zabraknie ci jaj.
Kluczyki.
- Nie szukaj mnie. - Tamara.
Więcej ci nie pomogę.
- Charro, naprawmy to. - Co ty, kurwa, chcesz naprawiać?
Dałem ci życie!
Dwoje dzieci! Wyciągnąłem cię z burdelu!
A ty jak mi się odpłacasz, Lupe?
Ruchając się z tym gnojem?
I z Davidem?
Pakując mnie za kraty?
Proszę. Charro.
Mówiłem, że zajebię tego, kto wsadził mnie do tej jebanej dziury.
Nie sądziłem, że to będziesz ty.
Spójrz mi w oczy.
Kocham cię.
Odwróć się.
Odwróć się, Lupe!
Oddaj mi to, skurwielu.
Nie wiesz, że to niegrzeczne podglądać innych, głąbie?
Odebrałaś mi rodzinę.
Dom.
Szacunek Alexa!
Odebrałaś mi wolność, suko.
Puszczaj, zasrańcu!
Odsuń się, Lupe!
Kurwa mać!
Drzwi!
Ruszaj!
Trzymaj się, stary.
Wytrzymaj.
Cholera.
Trzymaj się.
Wyślijcie karetkę.
- Charro postrzelił Ulisesa. - Co?
Szybko. Chyba nie przeżyje.
Zaczekaj, aż dotrę ze wsparciem.
Emiliano?
Kurwa!
Jedź drogą 33, Fonseca.
Szybko!
Pospiesz się, kurwa! Dogoni nas!
- Proszę. - Zjebałaś, Lupe.
Problemy takie jak ty trzeba zwalczać u źródła.
Kłopot w tym, że w środku jesteś pusta, Lupe.
To mnie zabij.
Zrób to.
Żebym się od ciebie uwolniła.
Puść ją.
Rzuć broń, gnoju.
Jesteś jak zaraza.
Dla mojej i twojej rodziny.
To ty zasługujesz na śmierć.
Zrujnowałeś mi życie, skurwielu.
Zniszczyłeś moją rodzinę. Zabiłeś mojego syna.
Nie ocaliłeś własnego, zasrańcu.
Jesteśmy tacy sami, skurwielu.
Wiesz, co nas różni?
Ja mam jaja.
Proszę, nie!
Emiliano, przestań! Proszę!
Uciskaj ranę.
Sprowadzę pomoc.
Spieprzyliśmy sprawę.
Cała nasza trójka.
Alex, ty i ja.
Zobacz, do czego mnie zmusiłeś.
Nie chciałam tego.
Mamy Alexa,
ale tylko mu zawadzamy.
Jak mówiłeś…
problemy takie jak my trzeba zwalczać u źródła.
Zawsze będziemy razem, Agustín.
Ale w piekle.
Powiedz Alexowi, że go kocham.
Kocham cię.
POLICJA
Halo?
Co się stało?
Mama jest cała?
Musisz oddychać.
Twój tata został postrzelony.
Tak mi przykro. Nie żyje.
Władze milczą na temat przebiegu wydarzeń,
ale potwierdziły śmierć Agustína Mejíasa, znanego jako El Charro.
Jego żona, Guadalupe Barranco, przebywa w szpitalu.
Wciąż czekamy na informacje ze strony służb i personelu medycznego.
Na żywo dla Noción, Carla Robles.
I co teraz, do cholery?
Ślicznie ci w tej koszulce.
Należała do twojego braciszka.
- Cześć, mistrzu. - Spójrz, jaki śliczny.
- Cześć, mały. - Spójrz, wyglądają identycznie.
Prawda?
- Co ty robisz? - Zdejmij te ubranka.
Mamy dziecko, a nie klona.
Instynkt cię nie mylił. Spałem z Cayetaną.
Teraz jesteśmy chyba kwita po twojej wpadce z byłym mężem.
Tacy właśnie jesteśmy?
Ścigamy się na zdrady?
Nie wiem, jacy jesteśmy. Nie wiem nawet, czy jesteśmy parą.
Nigdy nie spojrzałem na inną kobietę.
Ale Brendy, w której zakochałem się po uszy, nie ma.
Nie wiem, czy nie umarła z Mateo.
Nie wiesz, jak mi jej brakuje.
Tak jak rozmów z nią, dotykania jej, patrzenia jej w oczy, seksu z nią.
Przykro mi, że nie mogę zaspokoić twoich potrzeb.
Razem z moim synem umarło też moje ciało.
Nie rozumiesz, że wstydzę się czuć cokolwiek poza bólem?
Od roku w nim tkwisz i nie chcesz się uwolnić.
Rzuciłaś terapię.
Próbujesz zrobić z małego kopię syna, którego straciliśmy.
Bo oboje go straciliśmy.
Błagam, kochaj mnie, płacz ze mną, zbliż się do mnie.
Żałuję, że przespałem się z Cayetaną,
ale nie chcę przez resztę życia za tobą tęsknić.
Musisz wrócić, choćby kompletnie rozbita,
ale proszę, wróć, Brendo.
Jak się czujesz w związku ze śmiercią Charro?
Nie wiem.
Chyba…
mi ulżyło.
Może to dla mnie początek nowego rozdziału.
Może to i dobrze.
Może wyraźniej zobaczysz teraz przyszłość.
Być może.
Małe dzieci.
Wyciszę, żebyś nie musiał słuchać płaczu.
Zaraz wracam.
Co się stało, skarbie?
PRASA DZIENNIKARKA
CHŁOPIEC ROZMAWIA ZE ZMARŁYMI. SENSACJA W MIASTECZKU W SONORZE.
CHŁOPIEC, KTÓRY TWIERDZI, ŻE ROZMAWIA Z ANIOŁAMI
Smoczek wypadł mu z buzi…
Co robisz? Czemu przeglądasz moje rzeczy?
Co napisałaś o mojej córce i jej rozmowach ze zmarłym przyjacielem?
Spokojnie, to nie tak…
Chcesz napisać kolejną książkę? Chcesz ją wykorzystać?
Oczywiście, że nie. To nie to, co myślisz.
Masz mnie za idiotę.
Zawsze wiedziałem, co z ciebie za człowiek.
Myślałem, że będzie inaczej.
Nie zbliżaj się do mnie ani mojej córki.
Jak mogłem zaufać komuś, kto zdradził własną siostrę.
Co z tobą?
Nie, Fabián…
Fabián!
Przepuśćcie nas! Poczekajcie na konferencję prasową!
- Ty pieprzona suko! - Yola!
Yola!
Yola, uspokój się!
To prawda.
Pani Guadalupe przyznała,
że jest odpowiedzialna za śmierć Moncho Gómeza i Eulogio Pinto.
I że chciała wrobić swojego zmarłego męża, pana Mejíasa.
Zeznania pana Quijady nie są wiarygodne, Wysoki Sądzie.
Świadek nawiązał z moją klientką osobistą relację.
Pani Barranco ją zakończyła, więc świadek próbuje jej zaszkodzić.
- Sprzeciw. - Oddalam.
Rozumiem możliwy zamiar zaszkodzenia oskarżonej,
na który wskazuje obrona.
Jeśli nie ma innych świadków, będę musiała oddalić oskarżenie.
Świadek jest wolny.
Proszę o spokój.
Cisza.
Prokuratura wzywa kolejnego świadka, Alejandro Mejíasa.
Świadek jest świadomy, że ze względu na więź z oskarżoną
może odmówić składania zeznań,
zgodnie z Krajowym Kodeksem Postępowania Karnego.
Czy świadek chce kontynuować?
Co chciałby pan zeznać?
Słyszałem rozmowę mamy z prawnikiem taty.
Mówił,
że to niemal niemożliwe, żeby ktoś odkrył, że to ona stoi za śmiercią Barroso…
i Don Moncho.
Kiedy zapytałem jej wprost…
czy to prawda, co usłyszałem…
Wiem, że zabiłaś tych gości.
Słyszałem, jak mówiłaś Ulisesowi.
Wiesz, jak to jest odkryć, że twoja matka kogoś zabiła?
- Musiałam pomścić twojego brata. - Moncho był niewinny.
To szkoda uboczna.
Nie zaprzeczyła.
Pieprzona suka.
Spokój!
Proszę o spokój.
Po wysłuchaniu dowodów i zeznań przeciwko Guadalupe Barranco
sąd stwierdza, że istnieją wystarczające podstawy,
by skazać oskarżoną na 75 lat więzienia
za zabójstwo Ramóna Gómeza i Eulogio Pinto.
Zamykam rozprawę.
Jestem dumna z Alexa.
Potrzeba odwagi, żeby zrobić coś takiego.
Alex to dobry dzieciak.
Jak to zrobiłaś?
Jak udało ci się przeżyć śmierć syna?
Nie wiem, czy mi się udało.
Mnie się nie udało.
Ktoś do ciebie.
Wybacz mi.
Dobrze postąpiłeś, synku.
Przepraszam.
Ktoś musiał to zakończyć.
Postąpiłeś właściwie.
Zawsze chciałam dać ci piękne życie.
I zobacz, jak to się skończyło.
Podobno Bóg nie zsyła nam prób, których nie przetrwamy.
Ale to kłamstwo.
Wybacz mi, Alex.
Nie mogę pogodzić się ze stratą Gabito.
To nie ja zabiłam tych ludzi.
To smutek i gniew.
Chciałam pomścić jego śmierć.
Żeby pozbyć się bólu.
Ale wszystko tylko się pogorszyło.
A tata?
On też musiał umrzeć?
Tata bardzo cię kochał.
Ale zmienił się w wulkan nie do opanowania.
Wreszcie może zaznać spokoju od tej furii.
Ale ty nie jesteś taki jak my.
Nie pozwól, by nasza historia cię zdefiniowała.
Jesteś dobrym człowiekiem.
I gdzie bym nie była,
choćbym miała spędzić resztę życia za kratami…
zawsze będę dumna z tego, jakim mężczyzną się stałeś.
Nigdy nie zapominaj, jak bardzo cię kocham.
Wszystko się ułoży.
Poradzisz sobie, Alex.
Nic ci nie będzie, synku.
Pomóż mi się spakować. Wszystko ma specjalne pudło.
Nie trać czasu. Cześć, kochanie!
Czemu tak wyjeżdżamy, mamo? Gdzie tata i mój brat?
Później ci wyjaśnię, dobrze, księżniczko?
Tylko ty i ja przeciwko całemu światu, jak zawsze, tak jak lubimy.
- Spakowałaś lalki? - Już idę.
Świetnie, pędź!
Spontaniczny wyjazd?
Nie jestem małomiasteczkową kobietą.
To wygląda raczej na ucieczkę.
Nie wiedziałam, że przeprowadzka może tak wyglądać.
- To chyba nie przestępstwo? - Przeprowadzka nie.
Ale pomoc więźniowi w ucieczce,
to już co innego.
To oczywiste, że Lupe mu nie pomogła.
Musiała to zrobić jego kochanka.
I to ja mam być tą kochanką?
Tamara Ferrante.
Znana jako Pantera.
Jestem pewna, że to ty opłaciłaś ucieczkę Charro.
Ale spokojnie.
Ty mnie nie interesujesz.
Musiał mu pomóc ktoś w środku.
I właśnie to mnie interesuje.
Podaj mi nazwisko, a pozwolę ci wrócić do spokojnego życia w Jalisco.
Albo odbierzemy ci córkę i będzie odwiedzać cię w więzieniu.
O ile jeszcze ją zobaczysz.
Co wolisz?
Poszłam porozmawiać z Panterą.
Wszystko mi powiedziała.
To ty pomogłeś Charro uciec z więzienia.
Co ty wygadujesz?
Mam dowód, sukinsynu.
Mam do ciebie prośbę.
- Nie rób tego. - Wynoś się.
Co zrobisz?
Zabijesz mnie?
Zrób to, czego ja nie miałam odwagi zrobić.
Myślisz, że tak bardzo chcę żyć?
Zrób to i się pogrąż, gnoju.
Szantażowali mnie.
Grozili, że udostępnią filmy.
Z nieletnimi, kurwa.
Wiesz, jakim jesteś skurwysynem?
Co za rozczarowanie, Santos.
Byłeś moim przyjacielem, mentorem, wzorem uczciwości.
Nie ujawniaj tego.
Nie chodzi o mnie, ale o renomę całej instytucji.
Nie zasługuje na to.
Co proponujesz?
Pozwól mi złożyć rezygnację.
Albo poprosić o wcześniejszą emeryturę.
Mam nadzieję,
że sumienie nie da ci spokoju.
Zabrać go.
Cieszę się, że wróciłaś.
Dzięki, że mnie przyjąłeś.
Oczywiście.
Zaczynajmy.
Jak odnajdujesz się obecnie w roli matki?
Szczerze mówiąc, myślałam, że o wiele lepiej.
Ale…
zaczynam rozumieć,
że tkwię w miejscu.
Moje życie to kompletny chaos.
A etap żałoby?
Jak sobie z nią radzisz?
Próbuję.
Przysięgam, że próbuję każdego dnia.
Czasem wydaje mi się, że robię postępy,
a potem zdaję sobie sprawę, że jest coraz gorzej.
Nie wiem, co robić.
Przerasta mnie próba, na którą wystawia mnie życie.
Czuję, że nie…
Wiem, że nie chcesz mnie widzieć.
Ale wysłuchaj mnie i więcej nie będę cię niepokoić.
Dobrze?
Byle szybko. Mam co robić.
Proszę.
Wiem, że mi nie wierzysz.
Myślisz, że mam palce nasączone jadem
i tylko czekam, by wybrać ofiarę.
Ale to nie tak.
Wiesz, co chciałam zrobić z historią Pauli?
Z jej rozmowami z moim zmarłym bratankiem?
Chciałam to zbadać, ale razem z tobą.
Proszę cię.
Mówię poważnie.
Rok temu nie umiałam postawić się w twojej sytuacji
ani Danieli.
Myślałam wtedy tylko o sobie.
Ale teraz jestem matką.
Dobrze rozumiem, jak bardzo kochasz Paulę
i jak skomplikowane musi być to, co przeżywa.
Dlatego chciałam przejść przez to z tobą.
Porozmawiać z ekspertami, przeprowadzić wywiady, zebrać relacje.
Dowiedzieć się, czy naprawdę istnieje coś poza śmiercią.
Może Paula widzi coś, czego my nie widzimy.
Proszę.
Wykorzystaj go, spal, podrzyj.
Co tylko chcesz.
Jest twój.
Tak.
Dzięki.
CHOROBY PSYCHICZNE ZESPÓŁ STRESU POURAZOWEGO
MEDIUMIZM I ŚWIAT DUCHOWY
Czemu masz taką poważną minę?
- Odrobiłaś lekcje? - Tak.
Moglibyśmy zaprosić Carlę na obiad w sobotę.
Chcę jej zrobić ciasto tres leches, którego nauczyła mnie mama.
Carla mi wierzy.
Mama Rodrigo też.
Rodrigo uwielbiał, kiedy zabieraliśmy tu Gola.
Dlatego tu z nim przyszłam.
Na prośbę Rodrigo.
Chciałam ci coś powiedzieć
od kilku dni, ale…
tego nie zrobiłam.
Paulita…
Paulita mówi, że rozmawia z Rodrigo.
Wiem, że to brzmi jak wariactwo.
Ale mówiła mi rzeczy, o których nie mogła wiedzieć.
Gdyby to nie była prawda.
Zaczęłam się zastanawiać, czy skoro Paulita rozmawia z Rodrigo,
to i ja nie mogę.
Noce przy tequili zamieniłam…
na to.
Piszę do niego, mówię mu wszystko, co chciałabym jeszcze powiedzieć.
Wyrzucam z siebie wszystko, co trzymałam w środku.
Robisz coś pięknego.
Dzięki temu czuję się bliżej niego.
To dla mnie naprawdę uzdrawiające.
Wyzwalające.
Ja też…
znalazłem coś, co mi pomaga.
Rozmawiam z sobą samym nocami.
Powtarzam sobie,
„Nie bądź dla siebie taki surowy”.
„Bóg ma plan”.
„Rodrigo jest wciąż częścią ciebie”.
Proszę pani, ktoś do pani.
Nie masz czasem nietolerancji laktozy?
Co?
Paula zaprasza w sobotę na swoje słynne ciasto tres leches.
A tacie Pauli to nie przeszkadza?
Może uzupełnilibyśmy nasze notatki.
Uzupełnili notatki?
Kto wie, może napiszemy wspólnie książkę?
Co ty na to?
Rozmowy sceptycznego terapeuty i lekkomyślnej dziennikarki.
- Hej. - Rozważania nad życiem pośmiertnym.
O której w sobotę?
Mój mąż?
Nie ma go tu.
- Tym lepiej. - To nie jest dobry dzień na kłótnie.
Nie wdaję się w kłótnie z takimi kobietami.
Wiem, że spałaś z Javierem. Wykorzystałaś słabość naszego związku.
Wiesz, co jest gorsze?
Od razu cię przejrzałam.
I go ostrzegłam.
Ja go zmusiłam? On nie jest niczemu winny?
Tego nie powiedziałam. Oczywiście, że jest.
Wiem też, jak to jest z facetami i seksem.
Dlatego wiem, że nic nie znaczyłaś.
Czyli po sprawie.
Kobieta, która nic nie znaczyła, nie będzie cię więcej niepokoić.
To mój ostatni dzień w kancelarii.
Brenda.
Coś się stało Mateo?
Mateo już nie ma.
Nasz syn ma na imię Miguel Ángel.
Czekałem na ciebie.
Co tu robimy?
Chciałem się pożegnać.
Wyjeżdżasz?
Nie mogę tu zostać, wiesz o tym.
Mówisz serio?
Potrzebuję…
przestrzeni.
Czasu.
Żeby przypomnieć sobie, jak wygląda normalne życie.
W innej sytuacji błagałbym, żebyś pojechała ze mną.
Może zabrzmi to pretensjonalnie,
ale muszę odkryć, kim jestem.
Zrozumieć swoje przeznaczenie.
Kiedy wyjeżdżasz?
Dzisiaj.
Mam bezpośredni lot do Madrytu.
Zawsze chciałem zobaczyć Hiszpanię.
Tragicznie mówisz po angielsku.
Nie wspominając o francuskim.
Będę za tobą bardzo tęsknić.
Ja za tobą też.
Wracaj szybko.
Pani Barranco, widzenie.
Macie kilka minut.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Wiem.
Chciałam panią zobaczyć.
Zamkniętą w celi, w której kazała pani zabić mojego Moncho.
Na wypadek głodu.
W drodze do zakładu karnego.
Bez obaw, nie jest zatruty.
Chcę, żeby zgniła pani za kratami.
Kod czerwony w celi czwartej!
UDANEJ PODRÓŻY DZIĘKUJEMY ZA WIZYTĘ W SANTA CRUZ
Lucía. Co się dzieje? Nic ci nie jest?
- Jest niespodzianka dla ciebie. - Co?
- Co to jest? - Szybko.
- Od kogo? - Od taty.
- Otwórz. - Dobrze.
- Zaproszenie na tańce. - Musisz iść.
Kochasz tańczyć i będziesz pięknie wyglądać. Proszę.
Pomogę ci się wyszykować. Zanim zrobię ci fryzurę i makijaż,
zrobi się późno.
- Chodź. - Tylko nie przesadź z makijażem.
Drogi Rodrigo,
Pchła zdechła dwa miesiące po twoim odejściu.
Chyba za tobą tęskniła.
Tak jak i ja.
Ale wczoraj wprowadził się nowy lokator.
Zamiłowanie do ciekawostek odziedziczyłeś chyba po babci Matilde.
Bardzo się wkręciłam. To świetna zabawa.
Wiesz, że rekiny żyją na Ziemi dłużej niż dinozaury?
A żyrafy przesypiają tylko pół godziny dziennie?
Cały czas opowiadałeś mi takie ciekawostki.
Mieliśmy zaszczyt być twoimi rodzicami i mieć cię przez dziewięć lat.
I za nic bym tego nie oddała.
Zrozumiałam, że nikt nie umiera, dopóki żyje w naszym sercu.
Dziękuję ci, synku,
że nigdy nie puściłeś mojej dłoni.
Napisy: Agnieszka Komorowska