رسانه اینترنتی مووی پووی تقدیم میکند
MoviePovie.Com
ها؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
چرا تو اتاق خودت نیستی؟
دارم شنا تمرین می‌کنم.
نه، منظورم شیرجه بود.
باشه، تو همین کارو ادامه بده، جاین.
چون بیرون استخر شنا هست.
مامان، بریم شنا کنیم.
- بیا دیگه مامان. - چرا همیشه دلت می‌خواد بری شنا؟
و بهت گفتم این عینک رو تو خونه نزنی.
صورتت رو زشت می‌کنه.
بیرون، نه اینجا.
استخر واقعی هست.
بیا بریم.
امروز سرکار نرو. لطفاً؟
پاشو. باید بری مهدکودک.
فقط یه شیرجه دیگه.
با من شیرجه بزن مامان، لطفاً؟
تو بزن. مامان می‌شماره.
تا ۳۰ بشماره.
باشه. یک،
دو،
سه،
چهار،
پنج،
شش،
هفت…
شین جاین. وقتی شیرجه می‌زنی نمی‌تونی نفس بکشی.
نکشیدم. همه‌ش نفس‌مو حبس کرده بودم.
شمردن رو ادامه بده. زود باش.
هشت،
نه…
چی بود اون؟
شین جاین، بعد صبحونه باید داروت رو بخوری. یادت نره.
مامان ممکنه یادش بره.
مامان. اون چیزی که باهاش کار می‌کنی؟
می‌تونم روش نقاشی بکشم؟
چرا هی رو اون نقاشی می‌کشی؟ کلی دفتر نقاشی داری.
چون اگه تو دفتر نقاشی بکشم، تو نگاهش نمی‌کنی.
چی می‌گی؟ معلومه که نگاه می‌کنم.
رو تخت هست. برو بیارش.
- مامان! - آره.
رمزش کار نمی‌کنه.
باز دیگه...
جاین!
- با بارون چیکار می‌کنی؟ - چیکار می‌تونم بکنم؟
باید مرخصی بگیرم.
اونجا هم بارون میاد؟
آره، حسابی داره می‌باره.
- آه، فریزر رو چک کن. - مادربزرگ! دلم برات تنگ شده!
- جاین، برو کنار. - یه کم گوشت گوساله گذاشتم.
- بیا پیشمون! - جاین...
با اون و می‌یوکی که برات گذاشتم سوپ درست کن.
حتی نمی‌دونستم اونجا هست.
سوپ می‌یوک خوشم میاد.
وقتی می‌یوک رو تفت می‌دی یه کم آب اضافه کن.
دیگه غذای آماده نخور و غذای درست‌حسابی بخور، باشه؟
شاید الان خوب باشی، ولی وقتی بزرگ‌تر شدی حسش می‌کنی.
مامان.
فهمیدم. دارم صبحونه درست می‌کنم.
هفته دیگه برات خوراک و مواد سوپ میارم.
غذا رو جا ننداز، باشه؟
اینقدر بد غذا می‌خوری. باید بیام پیشتون زندگی کنم…
مامان، باشه.
یه زنگ دیگه دارم. بعداً حرف می‌زنیم.
باشه. آه، صبر کن. آنا...
شین جاین. شیر آب دستشویی رو باز گذاشتی؟
نه، من نرفتم دستشویی. چرا؟
- بی‌خیال. - مامان، نگاه کن چی کشیدم.
چیه؟
من و مامان.
جاین.
اگه می‌خوای مامان رو بکشی، نمی‌تونی منو خوشگل‌تر بکشی؟
چطوری؟
ببین، این قرمز، این سبز.
فقط سیاه نزن... آه، سردمه.
مامان، اینجا واقعاً استخر شنا شده!
- اینجا دفتر مدیریت هست. - استخر!
- جاین، آروم. - استخر!
به دلیل بارندگی بی‌سابقه،
سیل به طبقه دوم ساختمان‌های ۱۰۱ تا ۱۰۷ رسیده
و طبقه سوم ساختمان‌های ۱۰۸ تا ۱۱۰.
- ساکنان آسیب‌دیده… - مامان شنا کنیم!
- تو خونه می‌تونیم شنا کنیم! - جاین، یه لحظه.
- چرا نه؟ - …به طبقات بالاتر تخلیه شوند.
گفتی امروز باهام بازی می‌کنی...
شین جاین! گفتم ساکت باش!
آسانسورها از کار افتاده و نمی‌تونن برای تخلیه استفاده بشن.
گفتی می‌ریم شنا!
- دوباره… - چرا حرف گوش نمی‌کنی؟
- به دلیل بارندگی بی‌سابقه… - و گفتم تو خونه اینو نزن!
همین‌جا بمون وگرنه اینا رو پس نمی‌دم!
…و طبقه سوم ساختمان‌های ۱۰۸ تا ۱۱۰.
ساکنان آسیب‌دیده…
الو؟
دکتر گو آنا از تیم توسعه ۳ موتور احساسات؟
سون هی‌جو از تیم امنیتی ۱ هستم.
- واحدتون سیل گرفته؟ - آره.
دارم می‌رسم آپارتمان تا بیام دنبالتون.
- من؟ - طبقه سوم زود سیل می‌گیره.
هرچه زودتر به بالا تخلیه کنید.
اگه دارین چیزی جمع می‌کنین، ولش کنین. نترسین.
با جاین از پله‌ها برین بالا. من پیداتون می‌کنم...
الو؟
شین جاین (ژوئیه، هفته دوم)
جاین!
باید الان بریم. بیا بیرون!
جاین، بریم!
باید الان بریم.
جاین، مامان معذرته. زودتر خیلی عصبانی شدم.
مامان عصبانی نیست.
مامان کولت بده؟
عجله کن عزیزم!
گیونا، گریه نکن. باید عجله کنیم.
- سلام. - سلام.
ببخشید، می‌شه رد بشیم؟
نمی‌تونی همه اینا رو ببری و بچه‌ها رو هم مراقب باشی!
بریم.
ببخشید.
ببخشید. چرا نمی‌تونیم بریم بالا؟
چی؟
نمی‌دونم.
یه چیزی راه رو بالا مسدود کرده.
شنیدم یکی بیهوش شده.
ببخشید. می‌تونم رد بشم؟
خداوندا، به ما رحم کن. ما رو نجات بده از…
عجله کنید!
عزیزم، مواظب باش! می‌افتی.
امروز، سئول
جاین، می‌ترسی؟
فکر کردم فقط آبه،
ولی فکر نکنم آبی باشه که بتونم توش شنا کنم.
دوست داری با مامان آواز بخونی وقتی می‌ریم بالا؟
چون امروز قراره هرطور شده باهم بازی کنیم.
کل روز.
«هرطور شده»؟
«هرطور شده» یعنی چی؟
«هرطور شده» یعنی...
مامان، نگاه!
- کمک! - یکی کمک کنه!
لطفاً!
کمک!
کنار کهکشان راه شیری تو آسمون آبی
یه قایق سفید کوچولو که می‌گذره
با یه درخت ماهون تنها
یه خرگوش کوچولو اونجا نشسته
دکل نداره قایق
پارو هم نداره که حرکتش بده
ولی بازم داره می‌ره جلو
ها؟
جاین.
همین‌جا بمون، باشه؟
کجا می‌ری؟
هیچی، فقط یه لحظه نگاه می‌کنم.
ما از ۴۰۷ هستیم.
می‌شه لطفاً از دستشویی‌تون استفاده کنیم؟
- بچه‌هام دستشویی‌شون گرفته. لطفاً بذارین بیایم تو! - کسی خونه هست؟
فقط یه کم آب می‌خوایم شیرخشک بچه رو درست کنیم!
جلو رو باز کنین لطفاً.
اگه دستشویی یا آب می‌خواین، لطفاً بیاین تو.
- ممنون. - بله، بیاین تو.
- ممنون. - آروم لطفاً.
- دکتر گو آنا! - بله، این‌طرف.
دکتر گو اینجایین؟
دکتر گو آنا!
اینجا!
اینجام!
جاین، بریم.
جاین.
ببخشید.
جاین.
ببخشید.
معذرت.
شین جاین!
آنا، خوبی؟
- جاین! - بچه رو بده به من!
نفس نمی‌کشه.
جاین.
مامان!
حتماً خیلی ترسیدی.
دیگه تموم شد.
خیلی خیلی ممنونم.
سون هی‌جو هستم. زودتر حرف زده بودیم.
فقط باید اینو فیلم بگیرم.
۷ ژوئیه، ساعت ۷:۵۵ صبح.
بقای محقق ارشد گو و شین جاین رو تأیید کردم.
الان داریم حرکت می‌کنیم.
تموم شد. بریم.
بیا.
- مامان! - من بغلش می‌کنم.
بذار من بغلش کنم.
- تو پله‌ها مشکلی نداری؟ - خوبم.
بیا، سوار شو.
جاین، خوبی؟ گریه‌ت تموم شد؟
فکر کردم منو گذاشتی رفتی تو اون آپارتمان.
بدون تو کجا برم؟
بعدش اینقدر آب اومد،
ترسیدم و یاد اون اتفاق خیلی وقت پیش افتادم.
مامان، می‌دونی که.
وقتی ماشین‌مون افتاد تو آب، بابا...
جاین.
مثل زودتر آواز بخونیم؟
نه.
الان حوصله آواز خوندن ندارم.
باشه. یه کم استراحت کن.
داریم می‌ریم پشت‌بوم. هلیکوپتر شرکت داره میاد.
- اولین باره هلیکوپتر سوار می‌شی؟ - متوجه شدم آب شوره.
این بارون عادی نیست، مگه نه؟
سه ساعت پیش، یه سیارک به جنوبگان خورد.
همه یخ‌های آب‌شده دارن با آب دریا میان شمال.
نصف ژاپن زیر آبه،
و با این سرعت، این ساختمان ۳۰ طبقه هم زیاد موندنی نیست.
برخورد سیارک؟
چطور نتونستن ببیننش؟
دیدن. فقط ساکت موندن چون نمی‌شد جلوش رو گرفت.
نژاد بشر امروز تموم می‌شه.
صبر کن، یه لحظه.
یعنی همه آدما قراره بمیرن؟
فکر کردی محل کارت فقط یه آزمایشگاه توسعه هوش مصنوعیه، مگه نه؟
نه.
می‌گن کار تو ساختن نژاد جدید بشره.
چی؟ من چطور می‌تونم...
تو دنیا فقط دو نفر روی موتور احساسات هوش مصنوعی کار کردن.
اولی‌مون صبح زود گم شد.
درست حدس زدی، رئیس‌تون، محقق ارشد ایم هیون‌مو.
با بچه‌ای که بزرگ می‌کرد غرق شد.
نتیجه گرفتیم مرده.
تو شماره دویی.
تو پناهگاه موقت، مأموریتت رو می‌گیری.
یه لحظه. صبر کن...
حرف بزن ولی راه برو.
من واقعاً زیاد نمی‌دونم.
موتور احساسی که ساختیم فقط برای تست بود.
اگه رئیس ایم نباشه، من نمی‌تونم...
هلیکوپتر رو لغو کنم؟
تیم‌های دیگه کارشون تموم شده.
بدن‌های شبیه انسان، هوشمند، قادر به تولیدمثل.
فقط موتور احساسات مونده. می‌فهمی؟
همه‌ش به تو بستگی داره.
مامان.
آره؟
باید کثیف‌کثیف کنم.
صبر کن.
کثیف کردی؟
نه. دارم نگه داشتم، ولی دیگه نمی‌تونم.
این تو برنامه نبود.
می‌تونه نگه داره یا نه؟ وقت زیادی نداریم.
جاین، مامان شلوار اضافه برات نیاورده.
می‌دونی چی می‌گم، مگه نه؟ باید نگه داری.
فکر کردم شلوار نداری.
جاین، هنوز نه، باشه؟
جاین.
هنوز نه.
نگه دار. صبر کن.
آره، خودمم.
طبقه پانزدهم. تا الان خوبیم.
بچه دستشویی لازم داشت.
چرا بهش بگم؟
بدون غر زدن همکاری می‌کنه.
آره، الان راه می‌افتیم.
بچه؟
خودش تموم می‌کنه.
شما دوتا اینا رو بپوشین.
مال کسی نیستن دیگه.
پس این موتور احساسات،
احساسات انسانی رو داره؟
عواطف انسانی؟
آره.
یعنی دقیقاً مثل آدمه؟
نمی‌فهمم. چرا احساسات انسانی؟
مگه گزینه بهتری نیست؟ نژاد جدید بشره.
نباید یه چیز جدید داشته باشه؟
احساسات انسانی چه اشکالی داره؟
وقتی برسیم بالا، سوار شدن به هلیکوپتر راحت نیست.
مردم میان سمت‌مون. التماس می‌کنن و دعوا می‌کنن که سوار بشن.
خانواده‌شون رو کنار می‌زنن تا زنده بمونن.
جالبش اینه که،
تو هم دقیقاً همین کارو می‌کنی، اونا رو کنار می‌زنی که سوار شی.
و این اشتباه نیست.
احساسات انسانی همین‌طوریه.
اون چیزی که داری،
می‌تونه تماس عادی بگیره؟
و اگه چیزی شد فوری بهم زنگ بزن.
چرا وقتی خونه می‌خریدی بهت گفتم طبقه سوم خوبه؟
اینو نگو.
خوشحالم که سالم تخلیه شدی مامان.
مواظب باش، باشه؟
آنا. اینجا داره سیل می‌گیره.
گوش کن.
دیگه مامان و بابا برات مهم نیستن.
فقط جاین مهمه.
- اینو یادت باشه. - مامان.
یعنی چی؟
هیچی نمی‌شه. بارون زود تموم می‌شه.
هفته دیگه برام خوراک جدید بیار.
آنا.
ممنونم از همه چیز.
من…
خیلی خیلی دوستت دارم.
می‌دونم.
مامان.
منم همین‌طور.
تموم شد؟
چه صحنه قشنگی.
تو و مادرت.
اینقدر عاشق هم.
احساسات انسانی همین‌طوریه.
انگار برات مهم نیست.
آره خب، من که کسی رو ندارم زنگ بزنم.
بریم. آب به طبقه دهم رسیده.
زود بیرون بیاین!
جاین!
بریم.
این‌طرف.
اینا رو بپوشین.
چیز مهمی نیست. برو بالا و بچه رو بده به من.
مامان، آتیش خیلی داغه.
اشکال نداره جاین. الان داریم می‌ریم بالا.
محکم به مامان بچسب، باشه؟
- مستقیم بلندش کن. - جاین.
جاین، تو اول برو بالا و پیش این آقا بمون، باشه؟
- نه، نمی‌خوام! - مامان یه لحظه دیگه میاد.
- تو اول برو. - مامان!
- نمی‌خوام! - فقط یه لحظه‌ست.
- مامان نه! - آروم باش!
- جاین! - مامان!
مامان!
مامان، نه!
مامان!
آنا!
- آنا، خوبی؟ - مامان!
- خوبم! - مامان!
- اشکال نداره!
مامان هیچ جا نمی‌ره جاین.
- اشکال نداره. الان میام پیشت. - نرو مامان!
منتظر من باش، باشه؟
مامان…
الو؟
کسی اونجاست؟
آره، لطفاً در رو باز کنین.
اسمت چیه؟
لی جی‌سو.
جی‌سو، الان برات باز می‌کنم.
یه لحظه دیگه برمی‌گردم. فقط یه کم صبر کن، باشه؟
لعنتی، اینقدر بارون گوه.
لعنتی، این ساعت چقدر می‌ارزه؟
بجنب! قبل اینکه بارون بند بیاد باید ساختمان رو غارت کنیم.
لعنتی، اگه یکی رو بکشیم کسی نمی‌فهمه.
جی‌سو!
اینجام جی‌سو!
اینو باز کن! جی‌سو!
آنا، کجایی؟
- آنا! - اینجام.
جاین کجاست؟
عجله کن.
جاین! منم. مامان اینجاست.
درد داره؟
داروهاش رو داری؟ کجان؟
گمشون کردم.
مامان، خیلی درد داره.
لعنتی. کوفت.
مامان.
جاین.
- یه کم دیگه طاقت بیار. - کجا می‌ری؟
- دارو بگیرم. - مسخره نکن.
بعد از سوار شدن به هلیکوپتر حلش می‌کنیم. آنا!
می‌تونی بچه رو به حالت صبح برگردونی.
راستش، دیتاش رو داری. می‌تونی دوباره بسازیش.
باید بریم!
داره می‌میره!
مامان.
جاین، یه کم دیگه طاقت بیار، باشه؟
- کی هستی؟ - ببخشید. ببخشید…
جاین، طاقت بیار.
- ببخشید. خیلی ناچارم. - دنبال چی می‌گردی؟
جاین.
بیدار شو جاین.
اینو بخوریم، باشه؟ بیا.
- بذار بغلش کنم. - لمسش نکن!
بیا جاین.
جاین، چشمت رو باز کن. لطفاً؟
باید اینو بخوری تا با مامان شیرجه بزنی و بازی کنی.
بیا، بخور.
جاین.
بیا.
می‌خوای جاین رو ول کنی؟
به خاطر تصادف شوهرته؟
دقیق بگم، به خاطر کارمون بود که با جاین آشنا شدم.
فکر نمی‌کنم برای مادر شدن ساخته شده باشم.
کی برای مادر شدن ساخته شده؟
مرکز تأیید کرده که موتور احساسات کامل شده.
دیگه لازم نیست خودمون بچه‌ها رو بزرگ کنیم.
چند ماه دیگه،
مرکز جاین رو برمی‌گردونه.
و یوجین من رو.
شاید اصلاً نباید اونا رو خلق می‌کردیم.
کی می‌برنش؟
مامان.
جاین.
مامان اینجاست.
جیش کردم. ببخشید.
آفرین.
گرمه، خوبه.
الان خوبی؟
آره. مامان بغلم کن.
می‌دونی، امروز افتادم تو آب
و مریض شدم،
ولی خوشحالم چون کل روز رو با تو هستم.
فکر کردم فقط یه وقفه موقته، ولی حالا آفتاب دراومده.
با این آب دستمال رو بشور. شیر آب کار نمی‌کنه.
پس تموم شد؟
آره. بعد این همه دردسر.
جاین خوبه؟
صبح زود، رئیس امنیتی در مورد انتقال بهم گفت.
اینکه باید بیام دنبالت.
یه پناهگاه موقت تو نقطه توقف هست.
ما اونجا پیاده می‌شیم،
و تو تنهایی می‌ری مقصد نهایی.
جاین نمی‌تونه بیاد. برش می‌گردونن.
زودتر نگفتم، مگه نه؟
فکر کردی
اگه بدونم نمیام؟
در واقع فکر کردم میای.
من خیلی به نژاد جدید بشر علاقه ندارم.
اومدم ببینم آخرش با جاین چیکار می‌کنی.
منطقیه که ولش کنی.
چرا می‌خواستی اینو ببینی؟
همون کاری که مادر به اصطلاح من وقتی هم‌سن جاین بودم کرد.
وقتی گفت برمی‌گرده بیشتر از من گریه می‌کرد،
ولی هیچ‌وقت برنگشت.
بچه‌ها این جور چیزا رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنن.
پس فکر کردم دیدن اینکه تو تنهایی می‌ری
ممکنه یه کم حالمو بهتر کنه.
«آه، فقط من نیستم که رها شدم.»
«دیگه‌ها هم مثل اونن.»
«انسان‌ها همین‌طوری‌ان.»
می‌خواستم روزی که دنیا تموم می‌شه اینو مطمئن بشم.
بعضی‌ها از این چیزا دلداری می‌گیرن.
لعنتی.
بریم.
جاین.
- بریم. - مامان!
مامان!
ببخشید. مراقب باش.
بگو «آه».
- خوبی؟ - مامان!
- بیا.
- من بغلش می‌کنم. - مامان!
مامان.
بریم.
لطفاً، کمکمون کنین!
الان چیکار کنم؟
هی، اشکال نداره.
کمکمون کنین. لطفاً!
چیکار می‌کنی؟ باید بریم!
ببخشید.
مامان، چرا اون خانم مریضه؟
خب،
مریض نیست.
داره بچه‌دار می‌شه.
تو هم اینطوری بودی؟
تو هم درد داشتی؟
جاین.
مامان یه کم خسته‌ست. می‌شه یه لحظه بیای پایین؟
نه.
مامان خسته‌ست جاین. بیا پایین.
یه طبقه دیگه. بیا.
بریم.
- چیکار می‌کنی؟ تقریباً رسیدیم! - چرا باید ولش کنم؟
چرا نمی‌تونم ببرمش؟
گوش کن. این...
گفتی باید تنهایی برم. چطور؟
چطور می‌تونم ولش کنم؟
مامان.
جاین.
ببخشید. مامان عصبانی نیست.
آروم باش و فکر کن.
منم عجیب بود برام.
با مرگ رئیس ایم و بچه‌ش،
جاین تنها کسیه که مونده.
اگه مرکز بخواد کاری انجام بده خیلی مهمه.
حتماً یه اشتباهی شده.
مطمئنم.
«۷ ژوئیه، ساعت ۸:۲۷ صبح»
«مرکز داروین به محقق ارشد گو آنا دستورات زیر رو اطلاع می‌ده
قبل از نجاتش.»
«یک. مرکز داروین،
مؤسسه تحقیقاتی غیررسمی زیر نظر سازمان ملل،
هر تلاشی می‌کنه تا از انقراض بشر جلوگیری کنه
بعد از این فاجعه.»
«دو. دکتر گو به عنوان یکی از
۴۹ محقق عملیات ویژه منصوب شده.»
«فوری باید گزارش بده
به آزمایشگاه تحقیقاتی موقت تا موتور احساسات رو کامل کنه.»
«سه. دکتر گو کاملاً با همه اقدامات لازم همکاری می‌کنه
تا دو هدف بالا رو انجام بده.»
این پایان دستوره.
تحویل فرد منصوب.
کار خوبی بود.
دکتر گو، از الان،
دارایی مرکز، داده‌های نیومن-۷۷ رو پس می‌گیریم.
این چیه؟
اینا رو ازش دربیارین الان!
گفتی می‌تونه با من بیاد. بگین ولش کنن!
می‌خوای چیزی بدونی؟
رئیس ایم غرق نشد. با بچه‌ش فرار کرد.
گفت ترجیح می‌ده امروز بمیره تا دخترش رو ول کنه.
تو ولی…
شنیدم سعی کردی ولش کنی.
راستش رو بگو. می‌دونستی قراره این اتفاق بیفته.
احساسات انسانی همین‌طوریه.
بی‌خیال سخت کردنش کنیم.
خداحافظی کن.
استخراج کن. وقت کمه.
صبر کن.
همه‌تون دیوونه‌این؟
لمسش نکنین!
گفتم لمسش نکنین!
می‌کشم‌تون!
همتون رو می‌کشم!
لطفاً.
صبر کنین لطفاً.
لطفاً وایسین.
بذارین زنده بمونه لطفاً.
نکشینش.
موتور احساسات رو می‌سازم، قول می‌دم. لطفاً این کارو نکنین.
دکتر گو.
با جاین نتیجه خوبی گرفتی.
به همین دلیل برای ساختن موتور احساسات دیگه بهش نیاز داریم.
مگه خودت نگفتی؟
لطفاً.
لطفاً، التماس می‌کنم. لطفاً.
یا
فقط تا پناهگاه موقت.
بذارین تا پناهگاه موقت با من بیاد.
لطفاً.
واقعاً فکر کردی پناهگاه موقت وجود داره؟
دکتر گو.
بقیه ما
همه اینجا می‌میریم.
فقط تو داری می‌ری.
جاین.
وسایل شخصی‌تون لطفاً. دلایل امنیتی.
داده‌های سوژه آزمایشی بازیابی شد. حرکت به محل پرتاب.
دکتر گو، این لی هوی‌سو، مدیر آزمایشگاه ایزابلا هست.
چون تازه پیوستی، briefing مأموریت رو تکرار می‌کنم.
در ۱۵ دقیقه آینده، ده‌ها هزار تکه شهاب‌سنگ روی زمین می‌افته.
در نتیجه بیشتر حیات روی زمین منقرض می‌شه.
پس، برای جلوگیری از انقراض بشر، مرکز داروین
امروز صبح هفت موشک از نقاط مختلف دنیا پرتاب کرد.
ما حالا آخرین بازمانده‌های بشر هستیم.
یه لحظه.
بشر حالا باید خودش تکامل پیدا کنه
تا بتونه بعد از طوفان بزرگ زنده بمونه،
با دانش و تکنولوژی ما.
هدف‌مون حداقل جمعیت قابل بقای بشره،
و وظیفه تیم‌مون ساخت «مادر و بچه»ست.
تو مقصد، آزمایشگاه ایزابلا،
می‌تونیم بدن‌های انسانی فیزیکی تولید کنیم،
ولی فقط تو،
دکتر گو، می‌تونی با کامل کردن موتور احساسات عواطف انسانی رو بازسازی کنی.
بذار در مورد مأموریتت بگم دکتر گو.
چون بچه کامل شده…
حالا می‌خواین من مادر رو بسازم؟
برنامه‌ای داری؟
سوژه آزمایشی رو مادر یه بچه قرار می‌دم،
و بچه رو ناپدید می‌کنم.
وقتی دنبال بچه می‌گرده، با موانع زیادی روبرو می‌شه.
اگه شکست بخوره، برمی‌گرده به اول و دوباره امتحان می‌کنه.
اگه بعد از تکرارهای بی‌شمار، بچه رو پیدا کنه...
اگه پیدا نکنه چی؟
یعنی انقراض بشر.
دکتر گو؟
این بیگل ۶ هست.
تکه‌های سیارک به موتورمون خورد. احتمالاً اکسیدکننده نشت کرده.
می‌تونی وضعیت رو از دید خودت گزارش بدی؟
مامان بیدار شو. خونه‌مون استخر شنا شده!
جاین.
چی داره می‌شه؟ چرا خونه‌مون اینطوریه؟
وقتی خواب بودی آب اومد تو. هی اومد و اومد!
الو؟
دکتر گو آنا از تیم توسعه ۳ موتور احساسات؟
آره. کیه؟
سون هی‌جو از تیم امنیتی ۱. چون اضطراریه کوتاه می‌گم.
خونه‌تون چقدر سیل گرفته؟
- آب... - مامان!
دکتر گو، گوش کنین. باید فوری تخلیه کنین.
- مامان، خواب دیدم و کشیدمش. - دارم می‌رسم.
- می‌خوای ببینی، هرطور شده؟ - طبقه سوم زود سیل می‌گیره.
به بالا تخلیه کنین.
- رئیس ایم انتخاب اول‌مون بود. - به گوشیت فرستادم. نگاه کن!
تازه فوت کرد.
- وقت جمع کردن نیست. الان برین. - به گوشیت فرستادم مامان.
- نقاشیمو نگاه کن! - جاین، مامان داره حرف می‌زنه!
دکتر گو؟ الان نمی‌تونی حرف بزنی؟
نه، اشکال نداره. ادامه بده.
هرچه زودتر به بالا تخلیه کنین، و حتماً جاین رو با خودتون ببرین.
چند ماه دیگه، مرکز جاین رو برمی‌گردونه.
و یوجین من رو.
مهم‌ترین دارایی‌هامونن. تا اون موقع بزرگش کنین.
کی می‌برنش؟
الو؟ دکتر گو، اونجایین؟
مرکز امروز جاین رو برمی‌گردونه. حتماً...
شین جاین، پاشو. بیا.
حتی به نقاشیم نگاه نمی‌کنی،
و هیچ‌کدوم کارایی که می‌خوام رو نمی‌کنی...
شین جاین. نگاهم کن.
امروز باید به مامان گوش بدی.
نه نقاشی نه شنا. امروز نه.
- شیرجه چی؟ - شیرجه هم نه.
امروز باید نزدیک مامان بمونی.
به هیچ غریبه‌ای که می‌گه باهاش بری گوش نده.
اگه امروز پسر خوبی باشی،
دفعه بعد مامان باهات شنا و شیرجه می‌ره. فهمیدی؟
جواب بده.
دروغ می‌گی.
چی؟
چرا همیشه شش سالمه؟
دیروز شش ساله بودم،
پریروز،
و روز قبلش! چرا؟
چی داری می‌گی؟ بیا. کول.
ساکت! گریه نکن!
- سلام. - ساکت باش!
ببخشید.
مامان گفت گریه نکنم!
همه دیدین؟
دقیقاً همون‌طور که گفتم شد.
این همه اراده خداست.
باید قربانی بدیم تا گناهامون بخشیده بشه!
- آمین! - آمین!
عجله کنین! گفتم حرکت!
چیکار می‌کنی؟ عجله کن!
حرکت کنین!
بریم!
دکتر گو آنا!
دکتر گو آنا اینجایین؟
دکتر گو آنا!
جاین، برو بالا.
جاین!
شین جاین!
جاین.
جاین!
خوبی؟
خدا، ترسوندیم.
تلفنی حرف زدیم. سون هی‌جو از تیم امنیتی ۱ هستم.
فقط باید اینو فیلم بگیرم.
۷ ژوئیه، ساعت ۷:۵۵ صبح. محقق ارشد گو زنده تأیید شد.
نیومن-۷۷ مفقود.
هی، این‌طرف. هلیکوپتر روی پشت‌بوم فرود میاد.
پسر من افتاد تو آب.
صبر کن!
نیفتاد.
بیا.
عکس گرفتم. عجیب به نظر می‌رسید.
دیدم یه بچه تنهایی داره می‌ره بالا درست بعد از اینکه تو رو از اونجا دیدم.
اون همونه، مگه نه؟
جاین!
شین جاین!
داری به چی فکر می‌کنی؟
فکر می‌کنی یکی برده‌ش؟
بهت گفتم. دیدمش تنهایی رفت بالا.
پسر من هیچ‌وقت منو ول نمی‌کنه.
جاین!
شین جاین!
آنا.
وقت این کارا نیست. باید بریم.
- ولم کن. - به خدا.
گفتم. پیداش می‌کنیم و می‌بریمش پشت‌بوم!
کجاست؟
اینو بده به من.
دو بار نمی‌گم.
پسر من کجاست؟
آنا، با این سرعت همه‌مون می‌میریم.
اول بریم بالا، باشه؟
باهاش چیکار کردین؟
چی می‌گی؟ من حتی بچه رو ندیدم!
اگه ما برده بودیمش، چرا عکسش رو بهت نشون بدم؟
ما هم می‌خوایم زود پیداش کنیم.
دستم رو بگیر.
گفتم بگیرش!
فکر کردم می‌خواستی بردارنش! چرا اینطوری می‌کنی؟
جرات نکن لمسش کنی.
- می‌کشم‌ت. - چی؟
آنا!
مامان! نرو!
مامان!
- مامان! ول کنین! - آنا!
لعنتی.
حرکت نکن! میام دنبالت!
کسی اونجاست؟
آره، اینجام.
صبر کن، اسمت جی‌سوئه؟
آره. از کجا فهمیدی؟
بی‌خیال جی‌سو.
صبر کن، باشه؟
الان برات باز می‌کنم.
لازم نیست.
چند تا جوون بزرگ‌تر زودتر امتحان کردن و نتونستن.
نه جی‌سو. باز می‌کنم.
فقط صبر کن.
آره، اینجام.
جی‌سو، فقط صبر کن.
یه لحظه دیگه برمی‌گردم.
قول می‌دم نجاتت بدم. فقط صبر کن!
لعنتی، چی بود این…
چاره‌ای نیست. اینا رو بپوشیم و بعداً برگردونیم.
همه حتماً رفتن پشت‌بوم.
بابابزرگت هم اونجاست. نگران نباش.
ها؟
ولی تو از کجا فهمیدی دارم می‌رم پیش بابابزرگم؟
جی‌سو.
باید برم دنبال پسرم. گمش کردم.
مواظب باش.
جی‌سو.
حتی خودم نمی‌دونم چی دارم می‌گم،
ولی زود بعد از اینکه از این آپارتمان برم بیرون می‌میرم.
اگه یه پسر شش ساله قد تقریباً اینقدی به اسم شین جاین دیدی،
می‌تونی بهش بگی مامانش دنبالشه؟
وقتی گیر افتاده بودم چیزی شنیدم.
چند نفر،
از یه بچه سوال می‌پرسیدن.
اول پرسیدن مامانت کجاست،
بعد «کجا زندگی می‌کنی؟» و «رمز در رو می‌دونی؟»
بعدش چی؟ جی‌سو، بیشتر یادت میاد؟
فکر می‌کنی چه جور آدمایی بودن؟
شنیدم چیزی رو روی زمین می‌کشیدن.
ممنون جی‌سو.
باید برم. مراقب باش.
لعنتی.
لعنت!
کوفت!
لعنتی.
هی، از این استفاده کن.
هی، بس کن. بریم.
نه، ول کن.
لعنتی، خیلی عصبانیم.
چرا لعنتی موندی تو خونه و ما رو کردی دزد؟
و چرا در لعنتی رو باز گذاشتی؟
چرا بهمون امید دادی، می‌دونی؟
کی هستی؟
چیه؟
آقا!
آقا، خوبی؟
کی هستی که تو کار بقیه دخالت می‌کنی؟
برو دنبال کارت.
چی لعنتی داره می‌شه؟
پسرم.
باهاش چیکار کردین؟
بریم دیگه.
آنا!
بچه رو پیدا کردی؟
اینجام! عجله کن!
- اینا... - در رو قفل کن!
- لعنتی! - کوفت.
لعنتی.
لعنتی به درک.
لعنت.
بیا اینجا!
خوبی؟
آنا!
بمیر دیگه لعنتی!
چی لعنتی؟
خودتو جمع کن احمق کوچولو.
هی، پاشو.
بیا اینجا!
لعنتی!
دستم!
دیدی با دوستت چی شد.
با دست شکسته شناور نمی‌مونی.
نه، فقط بچه تنهایی بود.
فقط برای تفریح باهاش حرف می‌زدیم.
گفت طبقه سوم زندگی می‌کنه، پس ولش کردیم بره.
نمی‌دونم کجا رفت. قسم می‌خورم.
آره، باور می‌کنم.
چند تا بچه شرور اومدن و شروع کردن به غارت خونه‌های خالی.
از ظاهرش، بچه واقعاً تنهایی غیبش زده.
ایده‌ای داری؟ جایی که ممکنه رفته باشه؟
نمی‌دونم.
این کارا رو نمی‌کنه.
- چرا باید بکنه؟ - وای.
زودتر می‌خواستی منو بکشی، ولی حتی نمی‌دونی چرا بچه‌ت رفته.
جاین، چشمت رو باز کن لطفاً؟
باید اینو بخوری تا با مامان شیرجه بزنی و بازی کنی.
بیا، بخور.
جاین. بیا.
جی‌سو.
باید برم. مراقب باش.
بیا. این…
خانم.
از کجا اینو می‌دونستی؟
جی‌سو، با من بیا. نمی‌تونی اینجا بمونی.
الان خوبم.
می‌خوام پیش مادربزرگ و پدربزرگم بمونم.
اینجا زود سیل می‌گیره. با من بیا.
ولی خانم،
تو هم بدون جاین نمی‌ری.
من اینجا می‌مونم.
گو آنا رو می‌رسونم اونجا. نگران نباش.
اونا می‌تونن بچه رو زود پیدا کنن وقتی برسن؟
آره.
علاوه بر این،
اون پناهگاه موقت.
دقیقاً کجاست؟
آره.
باید برم. باشه، زود می‌بینمت.
آنا.
بقیه اعضای تیمم زود با قایق می‌رسن.
تو پیدا کردن آدما مهارت دارن.
کل ساختمان رو می‌گردن، پس می‌تونیم مستقیم بریم بالا.
وقتش برای دارو گذشته. باید اول پیداش کنم.
آنا!
چه فرقی می‌کنه اول پیداش کنیم یا نه؟
تیم من پیداش می‌کنه و میاره بالا!
بگو ببینم.
چرا یه بچه که هیچ‌وقت از مامانش جدا نمی‌شه یهو غیبش می‌زنه؟ حتماً دلیلی داره!
راستش رو بگو. نگفتی مطمئن نیستی بتونی بزرگش کنی؟
آنا.
هی نظرت عوض می‌شه. خودتو جمع کن.
خودت هم می‌دونی که امروز آخرین روزته باهاش.
به همین دلیله.
به همین دلیل می‌خوام پیداش کنم. لطفاً.
هر بار نتونستم پیداش کنم.
واحدهای زیادی با در باز نمونده.
فقط این یه بار کمکم کن. من طبقات فرد رو چک می‌کنم، تو زوج.
تو از اون پله‌ها برو. من این‌طرف.
این یه لطف رو بهم بکن.
چرا هی ازم لطف می‌خواد؟ تازه همدیگه رو دیدیم.
یا قبلاً دیدیم؟
نمی‌دونم! بچه‌ای مثل اون ندیدیم.
قسم...
مامان. اون چیزی که باهاش کار می‌کنی؟
می‌تونم روش نقاشی بکشم؟
چرا هی رو اون نقاشی می‌کشی؟ کلی دفتر نقاشی داری.
چون اگه تو دفتر نقاشی بکشم نگاهش نمی‌کنی.
چی می‌گی؟ معلومه که نگاه می‌کنم.
بذار من.
کنار کهکشان راه شیری تو آسمون آبی
یه قایق سفید کوچولو که می‌گذره
با یه درخت ماهون تنها
یه خرگوش کوچولو اونجا نشسته
دکل نداره قایق
پارو هم نداره که حرکتش بده
اون‌سو!
آب ولرمه. امیدوارم خوب باشه.
بچه‌مون خیلی قشنگه.
آره اون‌سو.
اخیراً هی خواب سونامی می‌دیدم.
حتماً خواب خوش یمنی بوده.
مامان، خواب دیدم و کشیدمش.
می‌خوای ببینی، هرطور شده؟
به گوشیت فرستادم مامان.
نگاه کن!
به گوشیت فرستادم مامان.
- نقاشیمو نگاه کن! - جاین، مامان داره حرف می‌زنه!
عکس‌ها
آنا!
پیداش کردم. عجله کن!
چرا همیشه شش سالمه؟
دیروز شش ساله بودم، پریروز،
و روز قبلش! چرا؟
تا کی شش ساله می‌مونم؟
جاین.
وقتی جاین رو پیدا کردیم روی پشت‌بوم بیدارت می‌کنیم،
تا بتونی خداحافظی کنی.
بی‌خیال سخت کردنش کنیم.
تو…
سوار هلیکوپتر نمی‌شی.
روی پشت‌بوم مردی.
یادت نمیاد؟
قبلاً همدیگه رو دیدیم.
چی؟
آنا، چی گفتی...
ما حلش می‌کنیم. لطفاً برین.
کنار برو. هی اونجا. وایسا.
لطفاً سوار هلیکوپتر بشین. دستور رئیس.
هی!
آنا.
آنا...
شلیک کنین!
شلیک کنین الان!
آفرین آنا.
ممکنه یه کم درد داشته باشه…
نه، در واقع خیلی درد داره. ولی طاقت بیار.
نگاهم کن. باهامی؟
زودتر چی گفتی؟ اینکه قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
پس…
این چند بار تکرار شده؟
بعد از اینکه اولین بار جاین رو ول کردم،
هر بار غیبش زده.
هزارها بار.
قبلاً هم این حرفا رو زدیم.
و فکر می‌کنم از اول همه چیز رو می‌دونست.
به همین دلیل غیبش زده.
نمی‌خواست مامانش دوباره ولش کنه.
یه مدتی نمی‌دونستم این آپارتمان تله‌ست،
ولی حتی بعد از اینکه فهمیدم بازم اومدم.
چون از اینجا به بعد به کمکت نیاز دارم.
وقتی جاین ناراحت یا قهر می‌کنه، تو کمد قایم می‌شه.
تنها واحدی که درش باز مونده طبقه ۳۰ هست.
حتماً اونجاست.
مشکلش...
تیم امنیتی‌مونه.
آره.
الان یادم اومد.
تیم امنیتی داره سعی می‌کنه جلوی پیدا کردن جاین رو بگیره.
مثل واقعیت که بردنش.
هر کاری کردم،
نتونستم پیداش کنم.
تیم امنیتی همه ساختمان رو پر کرده.
همون برنامه قبلی.
نه.
دنبالم بیا.
شاید
هیچ‌کدوم اینا دیگه فایده نداشته باشه.
حتی اگه پیداش کنم،
اگه نخواد منو ببینه چی؟
هدف در طبقه ۳۰ دیده شد. همه واحدها حرکت کنین.
چرا؟
فکر می‌کنی فکر می‌کنه مامانش ولش کرده؟
اگه هزارها بار غیبش زده، به خاطر این نیست که از مامانش متنفره.
منتظرته پیداش کنی.
مامانش ولش کرده، ولی ازش متنفر نیست.
یه جایی منتظرته،
با تمام وجود می‌خواد پیداش کنی.
من همین حس رو داشتم.
برو. فقط برو!
می‌خوام ببینمش.
آخرش چیکار می‌کنی.
به همین دلیل اومدم اینجا، می‌دونی.
خیلی وقت پیش،
می‌دونی مامان چطور ولت کرد؟
ولی مامان هی فراموش می‌کرد. نمی‌دونستم.
از نقاشی‌هات خبر نداشتم…
و نمی‌دونستم اینجایی.
خداحافظ جاین.
مامان معذرته…
که دوباره ولت کرد.
ولی
فکر می‌کنم دوباره فراموش کنم.
نه.
منو ول نکردی مامان.
گفتی منتظر بمونم.
چی؟
اون موقع. خیلی وقت پیش.
قول دادی برمی‌گردی.
گفتی «منتظر من باش».
آروم گفتی.
جاین.
کمد پشت مامان رو می‌بینی؟
وقتی چشمت رو باز کردی،
حتماً اونجا قایم شو.
باشه؟ مامان میاد پیدات می‌کنه، قول می‌دم.
منتظر من باش، باشه؟
دکتر گو، خوبی؟
بذارین من باشم.
سوژه آزمایشی.
منو با جاین بفرستین تو.
منتظرمه.
برنامه‌مون رو به تیم‌های دیگه اطلاع دادم.
طبق درخواستت،
خاطرات جاین و خاطرات تو استخراج می‌شه
و به آزمایشگاه ایزابلا فرستاده می‌شه.
آزمایش بر اساس خاطرات فرستاده‌شده شروع می‌شه.
اگه یه روز آزمایش موفق بشه،
نژاد جدید بشر به زمین برمی‌گرده.
جاین، می‌خوای اون‌طرف با مامان شنا کنیم؟
تو اول شروع کن.
جاین، برو!
مامان دنبالت میاد.
ایده‌ت تو briefing زودتر رو دوست داشتم.
ایجاد احساسات از طریق تجربه.
پنج سال پیش
مشکلش اینه که خیلی طول می‌کشه. راه دیگه‌ای فکر کنیم.
اگه اول بچه رو بسازیم چی؟
یه بچه واقعی،
با فکر و احساسات خودش.
می‌تونیم تو پنج سال انجامش بدیم.
جاین، چی شد؟
پوشکت چیه؟
آخ، داغه!
«اقیانوس».
«اقیانوس» جاین. می‌تونی بگی؟
«اقیانوس».
بعد از مامان بگو. «اقیانوس».
«اقیانوس».
ها؟ یه چیز دیگه امتحان کنیم.
مم! خیلی خوشمزه!
می‌خوای درش بیاری؟
بگو «آه». کیمچی!
کیمچی می‌خوای؟
بیا. تموم شد جاین.
-تموم شد... مامان…
جاین.
چی گفتی؟
مامانی.
- مامانی؟ - مامانی.
مامانی.
سلام.
پس تو جاینی.
وای!
جاین.
جاین!
جاین.
با هم شیرجه بزنیم؟
تا ۳۰ می‌شمارم.
طوفان بزرگ
مامان.
مامان، بیدار شو!
مامان. بیدار شو!
مامان، بریم شیرجه بزنیم. لطفاً؟
با هم بزنیم، مثل دیروز.
تو بزن.
من تا ۳۰ برات می‌شمارم.
آماده، برو!
یک،
دو،
سه،
چهار،
پنج،
شش،
هفت،
هشت،
نه،
MoviePovie.Com