PARK JURAJSKI TEORIA CHAOSU
„POŻEGNANIE”
Ocena zakończona. Protokół bezpieczeństwa wyłączony.
Obiekty zostaną wypuszczone.
- Ben. Proszę, otwórz oczy. - Nie.
Dawaj, Ben. Obudź się.
Proszę.
Błagam…
Hej, Ben.
Co?
Brooklynn?
Ty żyjesz.
Brooklynn.
Myślę, że już czas.
Darius.
Nie pójdę z wami.
Nie mów tak. Pewnie, że pójdziesz.
Nie…
Nie mogę.
Idźcie beze mnie.
Powinieneś się zorientować, że nigdy cię nie zostawimy.
Ty nas nigdy nie zostawiłeś.
Właśnie. Tak łatwo się nas nie pozbędziesz.
Nie uwolnisz się.
Tak mi przykro.
Hej.
Przestań.
Świetnie się spisałeś.
Naprawdę.
Brooklynn.
Pteranodony.
Nie mogą dorwać mojej pracy domowej. Oddaj ją profesorowi Desaiowi.
Nie chcę oblać, jak ta dziewczyna z plecakiem.
Spoko, kujonie. Nie pozwolę na to.
I Gia.
Jej kubek makaronu.
Obiecałem.
Co masz na myśli?
Co to znaczy?
Gia.
Samochód Gii!
Tak z Sammy…
Jak go znajdziemy, możemy uratować Bena!
Gdzie jest?
Przy windzie zjeżdżającej do Hiperpętli.
Przy bramie wejściowej! Brooklynn?
Mam.
Jest niedaleko.
Musimy spróbować. Chodź!
Szybciej.
Czuje świeżą krew.
Zostań z Benem. Potrzebuje cię.
Na pewno?
Poradzimy sobie. Dobrze nas wyszkoliłeś.
Dasz radę.
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Lećcie po Bena!
- Uwaga na ramię. - Spokojnie.
- Jest. - Niech nie odpływa.
Jest w środku!
Nie!
Biegniemy!
Leć!
- Ruchy! - Dawaj.
- Zabierz nas stąd! - Trzymajcie się!
Są gdzieś medycy?
- Na lotnisku. - Daj telefon. Znajdę je.
Nie zamykaj oczu, Ben!
Brooklynn, jestem taki zmęczony.
Nie zasypiaj, proszę.
- Zmieścimy się do windy? - Tak myślę.
To skręć w lewo!
Jest!
Co?
Musimy popchnąć!
Rusz się!
Nie, Ben!
Dalej.
Wsiadać!
Darius! Drzwi!
Jedź! Spotkamy się tam!
Kenji, weź to! Biegnij!
Darius!
Ben.
Ben?
Dobra.
Dość już czekaliśmy. Pakujmy się i…
- Nagły wypadek! - Pomóżcie mu!
- Uwaga na głowę. - Ostrożnie.
Wytrzymaj, Ben.
To wygląda na…
poważną ranę brzucha.
Darius.
Dziękuję, że…
mi uwierzyłeś.
Spieszmy się.
Zaraz! Nie może być sam.
Ktoś musi z nim być, gdy…
gdy…
Jest jedno miejsce.
Idź, Kenj. Bądź z nim.
Zrobimy, co się da, ale…
Dzwoń do szpitala.
Łączę się.
Tak. Przygotujcie salę operacyjną i sprzęt do reanimacji.
Słuchajcie. Mamy tu wiele rannych dinozaurów.
Czy ktoś ma doświadczenie?
Nie?
Dobra, poradzimy sobie. Wypatrujcie dinozaurów w potrzebie.
Darius?
- Znamy to spojrzenie. - Tak.
Potrzebują nas, ale…
Ben…
Chciałby, żebyśmy pomogli.
Niech wyjdzie z tego coś dobrego. Może to dobry sposób.
Dla Bena.
Hej! Podobno szukacie ekspertów od dinozaurów.
Ta sosna wygląda jak T-rex.
Nie. To giganotozaur.
Zaraz. Czy ty to właśnie dobrze wymówiłeś?
Zgadza się, przyjacielu.
Bo dorosłem. Dojrzałem. Zestarzałem się jak dobre wino.
Giganotozaur to ten szpiczasty, nie?
Wrócił dawny Kenji.
A tak serio, dzięki, że odebrałeś mnie z lotniska.
Miałem wrócić z Doliny z resztą,
ale Matt postawił mnie na czele drużyny, więc nie mogłem.
- Odnowiłeś dom. - Hej.
Powiedziałeś, żebym czuł się jak w domu. Potrzebowaliśmy więcej miejsca.
Proszę, proszę!
Król wrócił na włości.
Hej! Miło, że do nas dołączyłeś.
To znaczy: Dzięki, że możemy tu zostać podczas pracy z Henrym.
Jesteście z dr. Wu na ty?
Jak tam rolnicza grupa wsparcia?
Świetnie!
Kto by pomyślał, że tak wiele rolników ma problem z gigaszarańczą
gotową zniszczyć planetę.
Było tak wiele osób, że powtórzymy spotkanie w Teksasie.
Na ranczu rodziców.
Serio? To ważne wieści.
Jak się z tym czujesz?
Nie jest idealnie,
ale się starają.
Jak na razie to mi wystarczy.
Czyli się nie przesłyszałam.
Hej! Nowa proteza?
Podoba ci się? Patrz.
Dobra, tracę powoli cierpliwość. Obiecałeś mi zdjęcia. Dawaj!
Dobra. Już szukam…
Proszę.
Rany, ale urósł!
Jak ci się układa z ojcami?
Wciąż są źli?
Nie, po prostu nie rozumieją, dlaczego to zrobiłam.
I nie winię ich.
Czasem sama tego nie rozumiem.
Wiesz co?
Chcą wrócić ze mną do Doliny Biosyn. Pomóc w odbudowie.
Tak mówią. Ale chyba nie chcą mnie spuszczać z oczu.
Ciekawe dlaczego.
Wiem, że często znikam, ale wróciłam. Na dobre.
Fajnie. Bo lubię, jak tu jesteś.
Hej.
Jest i on!
- Tak się cieszę. - Przyjechałeś!
Wciąż jestem nadwyrężony.
Nie musieliście.
Musieliśmy.
Musisz wjechać w dobrym stylu.
WITAMY W JAKBY DOMU!
Dzięki, że mu pomożesz. Nie zgodził się, żebym ominęła zajęcia.
Pewnie. Miło będzie z nim pobyć i nie uciekać przez dinozaurami.
Dobra. To jego leki.
Przypomnij mu, żeby poszedł do nowego kardiologa.
Kardiologa?
Po co?
Dzięki, że mogę tu zostać.
Benjamin! Stary.
Umarłeś? I nic nam nie powiedziałeś?
Byłem martwy przez sekundę. To nic takiego.
- Co? - Ben!
- Ukryłeś to. - Śmierć to poważna sprawa.
Lekarz mnie zreanimował.
Musimy ci sprawić uszy kota, bo masz chyba dziewięć żyć.
Uważaj, Ben, bo zostało ci ich tylko pięć!
Nie sześć?
Jeśli liczyć kolejkę linową z Nublar
i Toro…
We Włoszech koty mają siedem żyć.
Napisy: Marta Przepiórkowska