UWIEŚĆ KRÓLA
ODCINEK 2
Wystarczy już.
Panie?
Jak z nim?
Przybył medyk?
Co mówi?
Jego wysokość nie chciał medyka,
więc żadnego nie wzywałam.
Dlaczego nie?
Mocno krwawił.
Ostrze nie sięgnęło kości.
Stwierdził, że miał wiele takich ran
i wie, jak je opatrzyć.
Kazał się nie martwić.
Jego wysokość chce cię widzieć.
Co zamierzasz?
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość?
Wasza Wysokość.
Oj.
Przychodzisz do mnie i od razu uciekasz?
Czy może…
zrobiłeś coś bez mej wiedzy?
Nie miej mi tego za złe.
Próbowałem wyjść, bo myślałem, że śpisz.
Naprawdę?
Tak.
Na pewno nie zechcesz wezwać medyka?
Medyk niewiele poradzi na taką ranę.
Odpocznę kilka dni i się zagoi.
Niepotrzebnie przeze mnie cierpisz.
To nie twoja wina.
Wszystko przez tego podłego człowieka.
Pozwolę ci odpocząć.
Wasza Wysokość, czy możesz…
Znam sposób,
by ukoić ten ból.
Jaki sposób?
Partia w go.
Słucham?
Poważnie?
Oczywiście, że tak.
Gdy Hua Tuo leczył Guan Yu po postrzale zatrutą strzałą,
ten pokonał ból, grając w go.
Zdumiewające. Dlaczego się wahasz?
Wtedy, w dolinie,
śmiało mówiłeś, że chętnie byś się ze mną zmierzył.
Tyle że wtedy…
nie znałam cię tak,
jak znam teraz.
Co wtedy? Dokończ zdanie.
Jak wiesz,
gram tylko na zakłady.
Nie mam planszy do go,
więc postawię, co zechcesz.
Co chcesz?
Powiem, gdy już wygram.
Pomóż mi wstać.
Jaki nieczuły.
Wygrałeś jednym okiem.
Czego więc chcesz?
Pada deszcz.
Mongwoo, nareszcie.
„Mongwoo”?
Dobre opady opadające gęsto niczym mgła.
Mój przydomek, który lubię.
Wiem, czego chcę.
Zapisz tu mój przydomek, proszę.
Jaki masz przydomek?
Mongwoo.
Taką chcę nagrodę za wygrany zakład.
Wolisz nie zdradzać swego imienia?
Jak chcesz.
MONGWOO
Proszę.
Od teraz…
jesteś Mongwoo.
Mój manghyeongjiu,
Mongwoo.
MANGHYEONGJIU: PRZYJAŹŃ MIĘDZYKLASOWA
Gdybyś poprosił o więcej,
o skarby w rodzaju złota,
chętnie bym ci je dał.
Popełniłeś wielki błąd.
Będziesz tak patrzył?
Z tym też mi pomóż.
Jeszcze pas.
To też.
W końcu cię przejrzałem.
Masz takie piękne dłonie
i nie umiesz dobrze zawiązać kapelusza.
Jesteś z bogatej rodziny.
Miałeś przy sobie wielu służących.
Mam rację?
Gotowe, Wasza Wysokość.
Kiedy znów się zobaczymy?
Słucham?
- Znaczy… - Słusznie.
Mówiłeś, że uwielbiasz wygrywać, ale nudy nie znosisz.
Skoro wygrałeś,
byłbym dla ciebie nudny?
Przy kolejnym mongwoo
dam ci szansę na odkupienie.
Dobrze więc.
Gdy spadnie mongwoo,
spotkajmy się tu.
Wasza Wysokość.
Wydajesz się zadowolony jak na rannego.
Mongwoo mnie cieszy.
Mówisz o deszczu, Wasza Wysokość?
Nie.
Nie o deszczu. O Mongwoo sprzed chwili.
Nie przedstawił się, więc nadałem mu imię.
Jak śmiał nie podać imienia?
Już ja go nauczę.
Nie trzeba.
Niełatwo go czegokolwiek nauczyć.
Jest wygadany i ma wielkie serce.
To on by cię czegoś nauczył.
Wracamy do domu?
Nie, muszę jeszcze dokądś pójść.
Już po partii?
Tak.
Przyszłaś tu w jej trakcie?
Przyszłam parokrotnie, gdy graliście.
Nie zauważyłaś?
Nie miałam pojęcia.
„Mongwoo”?
Ulubiony przydomek księcia.
Dostałam go.
Znowu wygrałaś?
Tak.
A właściwie to nie.
Nie wygrałam.
Ale tak udawałam.
Nie mogłam przyznać, że przegrałam.
Pierwszy raz słyszę, byś przegrała.
Bo to pierwszy raz.
Poza czasami nauki u ojca.
Dlaczego nie mogłaś przyznać, że przegrałaś?
Nie jestem pewna.
Może nie chciałam przegrać.
Nie.
Nie o to chodzi.
Pani.
Wszystko w porządku?
Co ze mną?
Serce bije mi jak szalone.
Rana jego wysokości musiała mnie zszokować.
Mam gorączkę. Policzki mi płoną.
Prawda?
Wygląda na to,
że straciłaś dla księcia głowę.
Ale jak?
Chodzi o to, że obdarzyłaś go miłością.
Miłością?
Wykluczone. Wciąż jestem w szoku.
Dlatego ludzie się wtrącają do gry w go.
Gracze mogą nie widzieć ruchów, które dla postronnych są oczywiste.
Czy ja naprawdę
straciłam głowę dla jego wysokości?
Kogo niesie?
Kto narusza mir ministra wojny o tej porze?
Nie poznałem Waszej Wysokości.
Proszę wybaczyć.
Nie przepraszaj.
Sam jestem winny, że przybywam bez słowa.
Nazywam się Kim Myung-ha.
Minister wojny to mój ojciec.
Przyszedłem porozmawiać z twoim ojcem.
Rozumiem.
Proszę za mną.
Twoi ludzie zranili wielkiego księcia Jinhana?
Przez nich krwawił?
Zamierzali wziąć na spytki gracza w go,
którego książę objął patronatem.
Jednak pojawił się sam wielki książę
i doszło do wypadku.
Jesteś aż tak niekompetentny?
Przepraszam, panie.
Co teraz zrobić?
A co można zrobić?
Wygnaj swoich ludzi ze stolicy.
Wielki książę wzburzył samego króla,
ale jest jego rodziną.
Jest synem królowej wdowy.
Czy wygnanie ich wystarczy?
Jeśli wielki książę postanowi mnie ukarać,
nie tylko ty, panie, ale i jej wysokość może ponieść konsekwencje.
Milcz.
Jak śmiesz mi grozić?
Wybacz, panie.
Ojcze, to ja, Myung-ha.
Możesz wejść.
Ojcze.
Przybył wielki książę Jinhan.
Wasza Wysokość.
Co cię sprowadza w me skromne progi?
Wielką rezydencję zwiesz skromnymi progami?
Przesadna skromność.
Powiedziałem tak,
gdyż dla kogoś takiego jak ty,
ulubieńca księcia Ruiego, bywalca pałacu cesarza,
nawet taka rezydencja może zdać się mała i nędzna.
Przyznajesz, że wierzysz w podłe pogłoski?
Czy może…
ukrywasz grzechy człowieka, którego tu chowasz,
udając brak szacunku?
Kogo tu chowam?
Nie rozumiem twych słów, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość!
Tamten wypadek
zdarzył się bez mojej wiedzy.
Choć nie dokonałem tego czynu,
zawiniłem zaniedbaniem.
Proszę, okaż mi łaskę,
a dopilnuję, by winni ponieśli karę, Wasza Wysokość.
Ciekawe.
Dlaczego więc przebywasz tu, a nie stoisz przed sądem?
Z powodu takiego,
że liczyłem na radę ministra Kima
w sprawie poinformowania cię, Wasza Wysokość.
Proszę, nie zrozum mnie omylnie.
Taką masz wymówkę?
Myung-ha.
Nie wtrącaj się.
Jego Wysokość go przesłuchuje.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Ministrze Kim.
Tak, Wasza Wysokość.
Mów, proszę.
Nie przybyłem, by cię zastraszyć,
wykorzystując niegodziwość Yoo Hyun-bo.
Przyszedłem tu porozmawiać.
Zapraszam do środka.
Zdradź, proszę, prawdziwy motyw tej wizyty.
Chcę…
zostać najwierniejszym poddanym jego wysokości.
Jestem pewien, że nikt nie dorówna mojej lojalności.
Nie pragnę być następcą tronu.
Nalegasz, bym przestał wątpić w twe intencje.
Bym przestał być nieufny.
Twoja nieufność mi nie przeszkadza.
Nie wątpię ani przez chwilę,
że wynika ona z lojalności wobec króla.
Jednakże narażanie niewinnych
na podejrzenia i prześladowania za to, że znają mnie,
jest nie do przyjęcia.
To ludzie króla.
Musisz ich chronić.
Wielka szkoda, że tylko ja
wysłuchuję tak mądrej przemowy.
Czy pragniesz
powiedzieć coś więcej?
Wysłannik przybędzie z Qing.
Zażąda odpowiedzi w sprawie poboru do armii.
Jeśli mogę w czymś pomóc,
możesz na mnie liczyć.
Zrobię, co w mojej mocy.
Oczywiście.
Gdy przybędzie wysłannik,
dopilnuję,
by zasięgnąć twej rady.
Dziękuję ci…
za zrozumienie.
Kto tam?
Chcesz coś jeszcze powiedzieć?
Czekałem na ciebie, gdyż wciąż mi nie wybaczyłeś.
Wybacz mi moje błędy, proszę.
Nie mnie musisz prosić.
Proś gracza w go i swą siostrę.
Ja wybaczę ci,
gdy oni to zrobią.
Możesz odejść.
On kłamie.
Na pewno wydał taki rozkaz.
Wiem o tym.
Jednak żeby go ukarać,
muszę być gotów na starcie
z ministrem Kimem i jego poplecznikami.
A gotów nie jestem.
Mam prosić takie gadziny o wybaczenie?
Za kogo on mnie ma?
Man-bok.
Tak, panie.
Chcesz dożyć sędziwego wieku ze wszystkimi kończynami?
Czy wolisz zginąć w męczarniach i stracić wszystkie kończyny?
Chcę żyć, panie.
W takim razie…
nie spuszczaj oka z domu uciech Hongjang.
Chcę wiedzieć, kto tam chadza,
wliczając księcia Jinhana, tego gracza w go
i innych gości Hongjang.
- Dotarło? - Tak, panie.
Wasza Wysokość!
Wasza Wysokość.
Czemu wzywasz mnie w pośpiechu?
Jej królewska mość wzywa do pałacu.
Jego królewska mość jest śmiertelnie chory.
- Stryju. - Księżniczko Jangryeong.
Minęło zbyt wiele czasu.
Wuju, co się dzieje?
Król ma objawy ostrego zapalenia przewodu pokarmowego.
Odmawia leczenia i audiencji.
Bezsilnie czekamy.
Zaniosę mu lekarstwo. Poinformujcie króla.
Czemu tak stoisz?
Królowo.
Powściągnij zamiary.
Król wydał dekret, że wstęp ma tylko dama dworu, pani Dong.
A więc tak.
Zastanawiałam się nad tym,
odkąd wysłałaś ją, by została damą dworu.
Co właściwie…
robi taka dama dworu?
Czemu zawsze jej bronisz?
Moja królowo.
Skąd ten brak szacunku i te pytania?
Powinnaś błagać o wybaczenie na leżąco,
bo nie dopilnowałaś zdrowia króla.
Ta buta jest nie do przyjęcia.
Czy wydać rozkaz, by cię stąd zabrano,
żebyś oprzytomniała?
Dalej, spróbuj.
Nie dasz rady. Musiałabyś mnie zabić.
Tak bardzo pragniesz zostać wydalona,
że okazujesz nielojalność?
Matko.
Jesteś, Jinhanie.
Pójdę spotkać się z królem.
Daj mu znać.
Wasza Królewska Mość.
Wielki książę Jinhan tu jest.
Wpuść go.
Królu, to Jinhan.
Oho, jesteś.
Nie wiedziałem o twym zdrowiu. Wybacz, że nie przybyłem prędzej.
Nie martw się.
Twej lojalności nikt nie zmierzy tym, czy szybko przybyłeś.
W takim wypadku królowa wdowa
i królowa małżonka byłyby uznane za najlojalniejsze.
Jednak królowa wdowa ruszyłaby tu z radością,
myśląc, że jej przeklęty pasierb wreszcie doczekał kresu życia.
Królowa małżonka zaś pośpieszyłaby,
bo martwiłaby się, że umrę,
nim królewicz zostanie uznany następcą tronu.
Tak czy inaczej,
obie chcą, bym umarł.
Jeszcze dziś.
Jest ziołowe lekarstwo.
Spróbuję, nim ci je podam. Pozwól, by przyniesiono.
Po co?
Nie przełknę tego!
Królu…
Co powiesz?
Wolisz, żebym umarł,
czy żebym żył?
Pragnę z całych sił,
abyś…
odzyskał siły i wolę ducha,
tak byś mógł dbać o kraj jak wcześniej.
Piękne te twoje kłamstewka.
Przybyłeś tu tylko po moje yugyo.
YUGYO: OSTATNIE SŁOWA KRÓLA
Przynieś te zioła.
Wielki książę Jinhan ich spróbuje.
Tak, królu.
Król w końcu dostrzegł,
że wielki książę ma dobre intencje.
Swoją drogą, królowo…
nie wysłałam damy dworu do króla.
Król sam ją wziął siłą, bym poznała jego gniew.
To jego sprawka.
Rozumiesz?
Odkąd książę Jinhan spróbował ziół,
król traktuje go inaczej.
Urzędnicy dworscy, którzy mieli poprzeć królewicza,
zachowują się inaczej.
Co zrobimy?
Nie martw się.
Jung Je-pyo, wysłannik Qing,
obiecał poprzeć mianowanie królewicza
na następcę tronu.
By nowy król miał władzę,
obecny król musi zgodzić się na pobór do armii Qing.
Sądzisz, że wyrazi zgodę
mimo sprzeciwu dworu?
Choćbyśmy musieli sprowokować króla,
to tak należy zrobić.
Wykluczone.
Urzędnicy dworscy i uczeni
potępiliby moje działanie.
Królu.
Wiem o tym dobrze.
Jednakże zgodnie z tym, co powiedział mi tłumacz Jung,
dwór Qing dowiedział się o twym sprzeciwie wobec poboru…
Wyrazili też żal,
że nie zastąpiono cię księciem Jinhanem.
Ich dwór…
chciał mnie zastąpić Jinhanem?
Mów.
Kto…
i kiedy wyraził taką wolę?
Sam tego nie słyszałem,
- więc nie jestem pewien… - Jak śmiesz
mówić mi o pogłoskach!
Nie podburzaj mnie przeciw Jinhanowi bez dowodów!
Próba oszustwa tak oczywistym kłamstwem
obraża twego władcę.
Królu.
Jeśli znów odmówimy poboru,
Wielkie Qing będzie podejrzewać, że służymy Ming.
Dostaną pretekst do kolejnej wojny.
Ja zaś…
boję się takiego obrotu zdarzeń.
Błagam cię,
byś mnie zrozumiał!
Jak mógł zignorować nasz głos
i prosić o aprobatę króla samemu?
Nadużycia ministra Kima
nie mogą mu ujść płazem.
Słusznie.
Należy złożyć wniosek o jego odwołanie,
by przekazać królowi opinię dworu.
Zgadzam się.
Trzy Urzędy Cenzoratu
razem złożą wniosek.
Czemu milczysz, radco stanu?
Jesteś przeciw temu wnioskowi?
Nie w tym rzecz.
Niepokoi mnie tylko to,
co powie posłaniec, gdy się dowie, że minister wojny,
ten odpowiedzialny za pobór,
został zwolniony ze stanowiska.
Jeśli Qing będzie mieć obiekcje,
wysłannik Ming będzie zadowolony,
że wypełniamy obowiązki wobec nich,
gdy znów nas odwiedzi.
Co powiesz, główny zwierzchniku?
Przyjdźcie do mnie z tym wnioskiem.
Chętnie się podpiszę.
Wspaniale.
Chodźmy więc napisać wniosek.
- Tak trzeba. - Chodźmy.
Lordzie Kang.
Myślisz, że król się przychyli?
Mówisz o dymisji Kim Jong-bae?
Trudno powiedzieć.
Król podejmie decyzję w oparciu o konsensus.
Odpowiedź zaiste mądra.
W takim razie pójdę już.
Cwany lis.
Kto wie, co on sobie myśli?
Czasem sprzyja księciu,
a czasem lordowi Kimowi.
Gdyby nie jego przebiegłość,
dawno zostałby zdymisjonowany.
Co teraz zamierzasz?
Już wkrótce
dwór może żądać, by królewicz został mianowany następcą.
Podzielmy się naszym stanowiskiem z księciem.
Zorganizuję spotkanie i dam ci znać.
Tak, panie.
Radco stanu.
Jego wysokość pilnie cię wzywa.
Sekretarza królewskiego i historyka też?
Tylko ciebie, panie.
Wiele o tym myślałem
i nie chcę zdradzić dynastii Ming.
Może damy im znać, żeby nie mieli nam za złe?
Że pobór był wbrew nam,
że Qing nalegało?
Sugerujesz wysłać szpiega do Ming?
Zgadza się.
Królu.
Wysyłając szpiega, trzeba być ostrożnym.
Jeśli Qing go złapie,
najedzie nas przed atakiem na Ming.
Sądzisz, że nie wiem?
Wyślemy szpiega w tajemnicy, by nikt z Qing nie zauważył.
Taki rozkaz króla.
Nie sprzeciwiaj się, tylko wykonaj.
Mam zniszczone buty. Trzeba je naprawić.
Odwiedźmy wioskę Banchon.
Tak, panie.
Proszę spojrzeć, panie.
Dziękuję.
Muszę porozmawiać z Chu Dal-hą.
Przekaż, że wzywam.
Tak, panie.
Ani chmurki na niebie.
Zostaw!
To ja, pani.
Mistrz Chu.
Już zapomniałaś?
Gdy ktoś próbuje cię okraść, bezpieczniej jest dać mu, czego chce.
Wiele razy ci powtarzałem.
Jak w ten sposób zarobię na okup?
Wściekły pies może zabić tygrysa.
Lepiej pokazać, że ze mną nie warto zadzierać.
Ile zarobiłaś na ten okup?
Przyszedł gracz w go.
- Ten człowiek… - Znasz go?
Chu Dal-ha. Odesłał siostrę lorda Yoo wbrew jego woli.
Muszę dać znać.
Co powiesz?
Wystarczy na powrót dziesięciu, prawda?
Na dziesięciu bym nie liczył.
Arystokraci spełnili żądania Qing,
by przyspieszyć powrót swoich,
więc okup wzrósł gwałtownie.
Żałośnie postąpili.
Gdy książę Jinhan był w Shenyangu,
negocjował z sądem Qing, by ustalić cenę.
Teraz już nie może, więc przyszłość mnie martwi.
Wielki książę robił takie rzeczy?
Być może stąd wynika pogłoska, jakoby szpiegował dla Ruiego.
Zakładam, że musiał swoje zapłacić.
Pozwól, pani, że ja poniosę.
Gdybym wiedziała,
przygotowałabym lepszą strawę.
Wybacz.
Niepotrzebnie przepraszasz.
Pyszna uczta.
Ojejku.
Czas na mnie.
Już?
Jeszcze jest jasno.
Muszę zobaczyć się z lordem Kangiem. Odprowadzę cię do domu.
- Tylko skończę… - Nie trzeba.
Ojciec wróci za kilka godzin.
Przyjdź, jak zjesz wszystko.
Do samego okruszka.
Dobrze?
Jak mam zjeść…
Zjem, nim wyjdę.
Siadaj. Nie odprowadzaj mnie.
Ale…
Już wiem, czemu ludzie się wtrącają.
Postronni dostrzegają oczywiste ruchy.
Jedz, proszę.
Dobrze.
O rety.
Czy ja mam zwidy?
Za często myślę o księciu?
Dzięki za przybycie, Wasza Wysokość.
To zaszczyt powitać Waszą Wysokość.
Oh Wook-hwan, trzeci minister podatków.
Min Ji-hwan,
asystent ministra wojny.
Czemu chciałeś się ze mną widzieć, wuju?
Najpierw usiądźmy i potem porozmawiamy.
Zapewne wiesz, że minister Kim Jong-bae
otrzymał od Jego Wysokości zgodę na wysłanie wojsk do Qing,
gdy był u niego na audiencji
bez zgody dworu.
Powód minister Kim mógł mieć jeden.
By królewicz został następcą
i otrzymał gomyeong z rąk cesarza Qing.
GOMYEONG: ZAŚWIADCZA O WYBORZE
Doprawdy?
Bo czemuż dziecko miałoby być następcą?
Widać, że on sam pragnie odgrywać rolę króla!
Jak mógłby odgrywać rolę króla, gdy król żyje?
Słucham?
Bo…
Nie miałem tego na myśli…
A co miałeś?
Wybacz mi moje słowa,
ale jego wysokość od dawna jest chory.
W Chinach lądowych
panuje chaos, gdyż ścierają się Ming i Qing.
Burzliwy nastał czas, a konflikt może dotrzeć do Joseonu.
Następcą króla
musi zostać ktoś bystry, poważny i sprawczy.
Moim zdaniem
ty się nadajesz, książę.
A więc…
według was władzę po królu mam przejąć ja,
a nie królewicz, prawowity następca?
Tak, książę.
Jeśli wyrazisz wolę,
zapewnimy ci nasze wsparcie.
- Wasza Wysokość. - Cofnij się.
Gdybym miał miecz,
ściąłbym wszystkich was, łącznie z tobą, wuju.
Wasza Wysokość.
Proszę, zrozum nas i pozwól mówić.
Co moglibyście powiedzieć?
Sugerujecie zdradę!
Płynie w tobie krew zmarłego króla.
Gdzie w tym zdrada,
skoro dbamy o interes kraju,
usadzając ciebie na tronie?
Wyrażę się jaśniej.
Ja…
nie pragnę zasiadać na tronie.
Nie próbujcie mnie przekonać,
wspominając o bezpieczeństwie czy kryzysie.
Nie ma nic, czym gardziłbym bardziej.
Będę służył bratu aż do śmierci.
Nie myślcie nigdy…
że zmienię zdanie.
Jako poddany brata
nie będę bezczynnie patrzył.
Czemu tak się boisz stawić czoła przeznaczeniu?
Jestem przekonany,
że przejęcie tronu,
władza nad światem i rządzenie tym krajem
to twe przeznaczenie.
Nie odrzucaj go.
Wasza Wysokość.
Pieprzenie.
Ty…
O nie!
Czy ty…
jesteś z nimi w zmowie?
Nie, Wasza Wysokość.
Nie wiem nawet, kim oni są.
Co więc tu robisz?
Zauważyłem cię na ulicy.
Tak się złożyło…
Śledziłeś mnie z tej radości?
Tak.
Mam w to uwierzyć?
Nie wierz mi, jeśli nie chcesz.
Jesteś ranny?
Poszedłem za tobą, bo się martwiłem.
Podobno od tego są przyjaciele.
Pomogę ci.
Puść mnie.
Chodź ze mną. Niedaleko jest strumień.
Zimna woda dobrze ci zrobi.
Idziemy.
Rób, co mówię.
Tylko ostrożnie.
Mówiłem, żebyś mnie słuchał.
Ostrożnie.
Usiądź.
Siadaj.
Pozwól mi.
Sam zdejmę.
Wasza…
Proszę.
Ale zimna!
Co to był…
Co to za dziecięcy wrzask?
Zimna woda.
Też brzmisz jak dziecko, gdy cię zaskoczyć.
Przepraszam.
Wcześniej…
o nic cię nie oskarżałem.
Wstyd mi było spojrzeć ci w oczy…
Bałem się, co o mnie pomyślisz.
Byłem pochopny.
Wybacz mi.
W porządku.
Skoro przeprosiłeś,
wybaczę ci ten jeden raz.
Dziękuję.
Skoro mi wybaczyłeś,
proszę, zapomnij o tym dniu.
Bez obaw.
Mam kiepski wzrok i słuch,
nic nie widziałem ani nie słyszałem.
Ulżyło mi więc.
Co za przyjemny, kojący zapach.
O jakim zapachu mówisz?
Zapach wiatru.
Wiatru?
Czy masz na myśli zapach trawy i ziemi?
Nie rozumiesz tego,
bo całe życie tu mieszkasz.
Tam, gdzie byłeś, wiatr inaczej pachnie?
Owszem.
Zapach krwi, potu i łez niewinnych ludzi Joseonu…
tam się unosi.
Gdy go poczułem po raz pierwszy, przysiągłem sobie jedno.
Przetrwać i powrócić tu,
by służyć ludowi aż do śmierci.
By nie…
By nie dopuścić do powtórki.
Cóż ja plotę?
Masz kiepski wzrok i słuch,
więc czuję się swobodnie, bełkocząc o takich sprawach.
Słucham?
Co powiedziałeś?
A właśnie.
Hongjang powiedziała mi,
że gdy wygrywasz w go, zabierasz kamienie i planszę.
Gdy przeciwnik o to się założył, owszem.
Nadałeś mi imię, więc tak jakbyś oddał kamienie.
Zaczekaj. Znajdę ci jakiś kamień.
Nie trzeba.
Wasza Wysokość!
Rety!
Proszę.
Co powiesz?
Któryś ci się podoba?
Czy godzi się zabierać ci kamyk?
Co masz na myśli?
Zaczynałem grę i wygrałem jednym okiem.
Tak naprawdę wtedy mnie pokonałeś, książę.
Nieprawdaż?
Nie bądź taki wybredny.
Przegrana to przegrana, choćby minimalna.
Przechowaj go, proszę.
Zabiorę z powrotem,
gdy znów spadnie deszcz.
Dobrze.
Będzie u mnie do tego czasu.
Tak, książę.
Ojcze.
Jaki jest wielki książę Jinhan?
To wyjątkowy człowiek,
który potrafi grać w go jak ty.
Urodził się z talentem i autorytetem,
by rządzić światem.
W związku z tym
jest on celem i zagrożeniem.
Poza tym
wiedzie smutne i opłakane życie.
Tron jest mu przeznaczony,
choć zasiąść na nim nie może.
Mimo że jest lojalny,
zdradliwi ludzie będą garnąć się do niego jak ćmy do ognia.
Nie martw się, ojcze.
Książę nie da się zwieść takim ludziom.
Dziwne to słowa.
Mówisz, jakbyś dobrze znała jego wysokość.
Gdzie tam, ojcze.
Skąd miałabym znać jego wysokość?
Pomyślałam tylko,
tak słuchając, jak o nim mówisz.
Mam nadzieję,
że masz rację.
Przepraszam.
Wciąż wymagam od ciebie ryzykowania życia.
Nie musisz przepraszać.
Cieszy mnie twoja wiara we mnie.
On serca nie ma.
Czemu nigdy się nie żegna przed wyjazdem?
Poleciał jak wiatr
i powróci też jak wiatr.
Jaka wyrozumiała.
Rety.
Rzadko w tym roku pada.
Ciekawe, kiedy spadnie deszcz.
Czekasz na mongwoo?
Co?
Tak.
Musi padać, żeby plony rosły.
Pani.
Czemu udajesz nieświadomą?
Pytam, czy czekasz na księcia Jinhana.
Nie udaję.
Po prostu nie wiem, co robić.
Do czego zmierzasz?
Myślisz, że będzie zaskoczony,
gdy mu powiem, kim jestem?
Zapewne tak będzie.
Wścieknie się,
że oszukała go jakaś kobieta.
Pani.
Postanowiłaś powiedzieć mu, kim jesteś?
Nie mówię, że zrobię to teraz.
Powiem w swoim czasie.
Nazwał mnie swoim manghyeongjiu
i dał imię Mongwoo.
Nie powinnam się z nim zaprzyjaźniać, nosząc maskę.
Choć decyzja musi być przemyślana,
bo i ty go zwodziłaś.
Powiedz mu prawdę.
Tak sądzisz?
Nie przejmuj się mną, tylko powiedz, gdy przyjdzie pora.
Musimy zacząć działać, nim królewicz dorośnie.
Nie martw się.
Przygotowałem plan dla księcia Jinhana.
Wierzę w ciebie.
Trafiony!
Słyszałem, że jego wysokość niedawno zranił się w rękę.
Tak było.
Mimo tej kontuzji trafia w dziesiątkę.
Niepotrzebnie ćwiczę strzelanie.
Trafiony!
Masz coraz lepsze wymówki, by nie trenować.
Zrozumiałeś?
Sang-hyo.
Zamknijże gębę!
Tak, bracie. Będę trzymał gębę na kłódkę.
Wybieram się jutro na polowanie,
by znaleźć słynnego gracza w go.
Dołączysz?
- Tego od zakładów? - Trafiony!
Czemu się wtrącasz w sprawy magistratu?
Nigdy go nie złapią.
Złapałby go tylko ktoś, kto jest mistrzem w go.
Tym kimś
jestem ja, Min Sang-hyo.
Jeśli mamy grać w go, wolałbym iść do radcy stanu Kanga.
Cóż,
też chętnie poznałbym córkę pana Kanga.
Chyba w snach.
Trafiony!
Panie!
Znaleźliśmy tego gracza, którego szukałeś.
Tak? Gdzie on jest?
Pośpiesz się, panie!
Widzisz ich?
Tam jest.
Dziękuję.
- Dobra robota. - Dzięki, panie!
Do zobaczenia!
Patrzcie uważnie, jak go pokonam.
Co tak stoisz?
Przepraszam.
Mam pilną sprawę.
Jaką masz teraz pilną sprawę?
Ty jesteś tym słynnym graczem?
Wiesz, że gram tylko na zakłady?
Oczywiście, że wiem.
Dziś przegrasz.
Jesteś pewny siebie,
więc ja zacznę.
Czekaj.
Łaskawy jesteś.
Co to za ruch?
Też się zastanawiam. Dziwny ruch.
Zaskoczył cię mój podstęp?
Dość rzadki to ruch.
To jak, zaczynamy wreszcie?
Już po nim.
Nie może nadążyć.
Co to za rozgadanie?
W tej grze aż do samego końca nie wiadomo, kto wygra.
Jak to się stało?
Deszcz.
Pada!
- Co? - Co?
- Naprawdę. - Fakt.
Mongwoo.
Twoja kolej.
Przegrywam.
- Co? - Co?
Widzieliście, jak go pokonałem?
Czemu zrezygnował z wygranej?
Właśnie.
Może natura wzywała.
Pewnie tak.
Akurat.
Poddał się, bo nie mógł wygrać.
Muszę wiedzieć, jak się nazywa.
Plansza jest moja! Musi mi oddać planszę!
Co się stało?
Nic.
Pani.
Martwiłem się, że zapomniałeś o naszej obietnicy.
Lecz niepotrzebnie.
Jak mógłbym zapomnieć o obietnicy?
Jesteś gotów?
Dziś idę na całość.
Zupełnie jak ja.
Zagrajmy w prawdziwą grę.
Wasza Wysokość.
Myung-ha.
Nie spodziewałem się tu ciebie.
Ja też się ciebie nie spodziewałem, Wasza Wysokość.
Jak się miewasz?
Czy wy…
się znacie?
Tak, książę.
Bardzo dobrze.
Prawda?
UWIEŚĆ KRÓLA
Przede mną ukrywa to, czym dzieli się z Kim Myung-hą.
Czy on zna jego imię?
A jeśli chodzi o zgodę cesarza,
by wielki książę Jinhan zasiadł na tronie?
Wielki książę Jinhan i ten gracz w go
będą ci towarzyszyć w zaświatach.
Znajdź sposób, by ocalić księcia.
Nie męcz niewinnych ludzi.
Przesłuchaj mnie.
Jego wysokość nas uratuje.
Wasza Wysokość powinien uważać, by nie został zniewolony.
Napisy: Cezary Kucharski