Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
(ทางรถไฟสายฝัน)
ครั้งหนึ่งเคยมีเส้นทางต่างๆ สู่โลกเก่า
เส้นทางประหลาด เส้นทางลับ
คุณอาจเลี้ยวตรงหัวมุม แล้วได้พบว่าตัวเองประจันหน้ากับ
ความลี้ลับอันยิ่งใหญ่ รากฐานของทุกสรรพสิ่ง
และถึงแม้ว่าโลกเก่านั้นจะไม่มีอีกแล้ว
แม้มันจะถูกม้วนเหมือนม้วนคัมภีร์ และเก็บไว้ที่ไหนสักที่
คุณก็ยังรู้สึกได้ถึงเสียงสะท้อนของมัน
เรียบร้อย
ชื่อของเขาคือโรเบิร์ต เกรเนียร์
และเขามีชีวิตอยู่เกิน 80 ปี
ทั้งในและพื้นที่รอบๆ เมืองบอนเนอร์สเฟอร์รี ไอดาโฮ
สมัยที่ยังอยู่ เขาเคยเดินทางไปทางตะวันตก ห่างจากมหาสมุทรแปซิฟิกไม่กี่สิบกิโล
แต่ก็ไม่เคยได้เห็นมหาสมุทรเลย
และไปทางตะวันออกถึงเมืองลิบบี้ เข้าไปในรัฐมอนแทนากว่า 64 กิโล
(เมืองฟราย ไอดาโฮ)
ตอนที่เขาถูกส่งไป เมืองฟราย ไอดาโฮตัวคนเดียว
เขาอายุแค่หก ไม่ก็เจ็ดขวบเท่านั้น
เขาไม่เคยรู้แน่ชัด ว่าตัวเองเกิดปีไหนหรือวันอะไร
ไม่รู้ว่าสูญเสียพ่อแม่แท้ๆ ไปยังไง ไม่เคยมีใครบอกเขาเลย
หนึ่งในความทรงจําแรกสุดของเขา คือการได้เห็นการเนรเทศครั้งใหญ่
ไล่ชาวจีนนับร้อยครอบครัวออกจากเมือง
เกรเนียร์รู้สึกงุนงง ที่ความรุนแรงนี้ดูเป็นเรื่องปกติทั่วไป
ขึ้นมาบนนี้เลย เชิญเลย พ่อหนุ่ม
ฉันถูกฟันเข้าที่หลังเข่า จากชายที่คนอื่นเรียกกันว่า "อัลหูใหญ่"
และต้องบอกเลย ฉันรู้ว่าเขาฆ่าฉันแล้ว
มีความทรงจําอื่นๆ ที่เขาพยายามลืม ทุกครั้งที่มันผุดขึ้นมา
เขาเลิกเรียนไปตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นตอนต้น
และใช้ชีวิตอีกกว่า 20 ปี โดยที่ไม่มีทิศทางหรือเป้าหมายอะไร
เขารู้สึกว่าไม่มีอะไรดึงดูดใจเขาได้นัก
จนกระทั่งเขาได้พบกับกลาดิส โอลดิง
กลาดิสแนะนําตัว
ราวกับว่าผู้หญิงทําเรื่องแบบนั้นกันทุกวัน
- สวัสดีค่ะ - พวกเธออาจทําจริงๆ ก็ได้
สวัสดีครับ
ฉันไม่เคยเห็นคุณแถวนี้เลย
ไม่ครับ ผมไม่เคย...
- ครั้งแรกเหรอ - ลูกพี่ลูกน้องผมพามา
ภรรยาเขาช่าง...
ผมโรเบิร์ตครับ
ฉันกลาดิสค่ะ
- ยินดีที่ได้รู้จักครับ - ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
เขาพบว่าจู่ๆ ตัวเองก็สนใจ เรื่องโบสถ์มากกว่าที่เคย
ไม่ถึงสามเดือนต่อมา ทั้งคู่ก็ตัวติดหนึบ
ตอนนี้ฉันพอจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว
คุณคิดอะไรอยู่เหรอ
คือว่า
ผมกําลังคิดว่าเราควรแต่งงานกัน
ว่าไง
เราแต่งงานกันแล้ว
ตอนนี้แค่ต้องการพิธีมายืนยัน
และกระท่อมของเรา ควรมีหน้าต่างหันเข้าหาแม่น้ํา
- โอเค - เราต้องเลี้ยงหมาด้วย
ฉันอยากเลี้ยงหมามาตลอด
ก็ได้
- เปิดประตู เร็วเข้า - ได้
- สวัสดี เข้ามาสิ - บ้านคุณสวยมากเลย
ผมขอเข้าไปนะ ดูที่นี่สิ
- เราจะวางเตียงไว้ตรงนี้ - หันมาทางนี้ แล้วก็...
- หน้าต่างเหรอ - ใช่ ตรงนี้
อีกบานตรงนี้
ผมอยากให้คุณเรียกชื่อผมอีกครั้ง
ผมชอบเวลาที่มันมาจากคุณ
เสียงของมัน
โรเบิร์ต
จู่ๆ ชีวิตสําหรับเกรเนียร์ก็พลันมีความหมายขึ้นมา
ราวกับว่าเขาพายเรือทวนน้ํามาตลอด
แล้วตอนนี้ก็หันหัวเรือกลับและล่องไปตามน้ํา
ทั้งคู่สร้างกระท่อมบนที่ดินหนึ่งเอเคอร์
และตรงนั้น ที่ริมแม่น้ํามอยอี
ก็ได้เริ่มต้นชีวิตคู่เล็กๆ ด้วยกัน
ในช่วงหลายปีนั้น งานของเกรเนียร์ทําให้เขาต้องอยู่ไกลบ้าน
เขาทํางานกับกลุ่มคนที่มาจากแดนไกล
ที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ํา
อย่างเซี่ยงไฮ้กับชัตทานูกา
เขารู้สึกสบายใจที่ทุกคนเข้าหากันได้ดี
และกลายมาเป็นครอบครัวชั่วคราว
แต่แล้วในฤดูร้อนปี 1917
เขาได้ทํางานก่อสร้างสะพานโรบินสันกอร์จ
ให้กับทางสโปเคน อินเตอร์เนชันแนล เรลโรด
เขาไม่เคยทํางานกับทีมสร้างทางรถไฟมาก่อน
แล้วก็รู้สึกเสียใจที่เคยได้ทํา
เอาละ หนุ่มๆ หมอนั่นอยู่ทางนี้
- เด็กหนุ่มที่ทําคานนั่น - อยู่นั่นไง
ไปจับตัวมา
- เอาตัวขึ้นมาบนนี้ - เฮ้ย มานี่เลย
- พามันขึ้นมา - เขาทําอะไรมาเหรอ
ขึ้นมาเลยๆ
- แก เฮ้ย แก - เดี๋ยวก่อน
แต่เขาไปทําอะไรมาล่ะ
หนึ่ง สอง
เอาตัวมันขึ้นมา นั่นแหละ
พามันขึ้นมา เอาตัวออกไป
เขาทําอะไรกันแน่
ฉันก็ไม่รู้
อะไรน่ะ เฮ้ย
- แม่ง... - เขาทําอะไรน่ะ
พวกนายแสดงให้หุบเขาแม่น้ําเก่านี้ เห็นแล้วว่าใครที่เหนือกว่า
พวกนายช่วยสโปเคน อินเตอร์เนชันแนลไว้ได้
เมื่อก่อนจะอ้อมช่องเขานี้ ต้องใช้ระยะทางถึง 17 กิโล
แต่พวกนายก็ได้บุกเบิกพื้นที่ใหม่ของประเทศนี้
ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่มหาพีระมิดแห่งอียิปต์
แต่ฉันว่าพวกนายได้ทําบางอย่าง ที่โคตรสุดยอดไปเลย
หลายปีต่อมา สะพานที่สร้างจากคอนกรีตและเหล็กกล้า
ก็ถูกสร้างขึ้นห่างไป 16 กิโลทางต้นน้ํา
สะพานนี้จึงถูกเลิกใช้ไปโดยปริยาย
เอาละ
ไหนดูซิว่ามันจะรับไหวไหม
คิดถึงคุณจัง คิดถึงมากเลย
ว่าไง
โอ้ กลาดิส
- พระเจ้า - พระเจ้า ใช่
ฉันเพิ่งกล่อมแกหลับไปเอง
- แล้วแก... - ไปหาแกสิ
แกตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลย
แกเริ่มดูเหมือนคุณแล้วนะ
อย่างน้อยแกก็เริ่มเหมือนเราสักคนแล้ว
คราวนี้นิ้วไม่หักเหรอ
ผมว่าไม่นะ
ไม่คิดว่าคุณจะกลับมาเร็วขนาดนี้
ผมหยุดเดินไม่ได้เลยจนมาถึงที่นี่
ดูสิ
ไม่นึกว่าจะเยอะขนาดนี้ คุณส่งมาเยอะแล้วนี่นา
ช่วงท้ายเราเจอไม้ที่ตัดง่ายน่ะ
คืนนี้มาจัดอาหารมื้อใหญ่กัน
ไม่ต้องลําบากนักหรอก
ไม่หรอก มาสิ ฉันมีอะไรจะให้ดู
เจอคนเดิมๆ บ้างไหม
เจอนะ ผมเจอคู่รักจากงานที่ออริกอนด้วย
พวกเขามีเรื่องดีๆ มาเล่าไหม
มีนะ มีมาเล่าอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะจริงไหมนะ
แกมองเทียนอยู่ ดูสิ
ดูนั่นสิ เห็นไหม
- สวยใช่ไหมจ๊ะ - ไง ลูกรัก
ใช่
อยากให้ผมป้อนไหม
ฉันขอไก่หน่อยสิ
โอ๋ๆ
- เข้านอนกันไหม - เอาสิ
คุณคิดว่าไง
เป็นเปลเด็กที่ดูตลกดีนะ
นี่มันที่ดักปลาเหอะ
เปลเด็กอะไรกัน
โรเบิร์ต
แกตื่นเหรอ
งอแงเหรอ
ก็ไม่ขนาดนั้น
แค่ตื่นเพราะหิวน่ะ
คุณรู้เหรอว่าแกร้องเพราะอะไร
ก็ส่วนใหญ่มั้งนะ
คุณว่าแกรู้เรื่องมากแค่ไหน
ไม่รู้สิ
พอๆ กับลูกหมาไหม
ลูกหมาใช้ชีวิตเองได้ หลังจากที่แม่หมาให้หย่านมแล้ว
แต่ทารกออกไปใช้ชีวิตหลังจากหย่านมไม่ได้
ลูกหมารู้เรื่องมากกว่าทารก จนกว่าทารกจะเริ่มเข้าใจคําพูด
ไม่ใช่แค่ไม่กี่คําด้วยนะ
หมาที่เลี้ยงในบ้านยังรู้จักคําบางคําเลย
อย่างน้อยก็พอๆ กับทารก
คําว่าอะไรล่ะ
ผมแค่อยากได้ยินเสียงคุณ
ก็อย่าง "ไปเอามา"
และ "มานี่"
"นอน" และ "นั่ง"
แล้วก็ "พลิกตัว"
ถ้าทําอะไรเป็น ก็รู้จักคํานั้นแหละ
คิดว่าแกรู้ไหมว่าผมเป็นพ่อ
ต้องรู้อยู่แล้ว
ลึกๆ แล้ว แกรู้แหละ
ถึงจะยังไม่รู้ตัวว่าแกรู้ก็เถอะ
ไม่ต้องห่วงนะ
คุณจะมีเวลาเป็นพ่อแกอีกเยอะเลย
ดีจังที่มีคุณอยู่ที่บ้าน
ไม่อยากให้คุณหายไปไหนเลย
เอาไปเลย
ใช่แล้ว
- ไม่ อย่ากินนะ - หอมไหมจ๊ะ
ขอโทษครับ แป๊บนึงนะ
ผมเอามือล้วงกระเป๋าดีไหม
คุณคิดว่าไง
ดูเหมือนว่าทันทีที่เกรเนียร์รู้สึกชินกับการอยู่บ้าน
ฤดูตัดไม้จะเวียนกลับมา แล้วก็ได้เวลาจากไปอีกครั้ง
งานของเขาเต็มไปด้วยคนพเนจร
ส่วนใหญ่ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว
พวกเขาโยกย้ายงาน โยกย้ายรัฐ ตามแต่งานจะพาไป
และแม้จะแทบไม่มีใครในโลกจดจําได้
พวกเขาก็ได้สร้างความประทับใจไม่รู้ลืม ไว้ในใจเกรเนียร์
เขาเคยทํางานกับชายคนหนึ่ง สองเดือนเต็มๆ โดยที่ไม่พูดอะไรกันสักคํา
ผมเลยพูดว่า "เพื่อน ฉันไม่ได้จะขุดทองนะ"
แล้วคุณล่ะ เคยไปแคลิฟอร์เนียไหม
โลกนี้ไม่มีที่ให้คนเราอยู่สงบๆ เลยหรือไง
นั่นเป็นเพียงไม่กี่คํา ที่เกรเนียร์เคยได้ยินชายคนนั้นพูด
เขายังคงจํามันได้ขึ้นใจ
อีกคนคือแฮงก์ ฮีลี่ ที่สร้างบ้านอยู่ในลําต้นของต้นไม้
และมันช่วยปลอบใจผมได้ เข้าใจไหม ผมน่ะมีปัญหา...
มีอัครทูตแฟรงค์
คนตัดไม้ที่พูดเรื่องไบเบิลอย่างลึกซึ้ง
ราวกับจะบอกว่าเขาก็อยู่ที่นั่น ในตอนที่มันถูกเขียนขึ้น
เหมือนกับบาลาอัมในไบเบิลไง
บางครั้งพระเจ้าก็ต้องหาวิธีแปลกๆ เพื่อบอกสิ่งที่เราอยากได้ยิน
บ้างก็เป็นลามาพูดกับเรา บ้างก็อะไรก็ไม่รู้
ผมเคยไปเนแบรสกาครั้งหนึ่ง
พระเจ้าดลใจผมให้ไปโอมาฮา
ตอนผมลงจากรถไฟ ป้ายมันเขียนว่า "โอเปลิกา"
ผมถาม "โอเปลิกาเหรอ"
นั่นแหละผมถึงได้รู้ว่าสายตาผมมีปัญหา
สรรเสริญพระเจ้าและอัลเลลูยา
น่าจะได้แล้วนะ
พอจะเข้าใจที่ผมพูดไหม
พระองค์จึงแตะที่สะโพกของเขา
และยาโคบก็เดินกะเผลกไปตลอดชีวิต
ยาโคบเป็นพวกเก่งรอบด้าน
จัดการเรื่องตัวเองได้โดยไม่ต้องให้ใครช่วย
แต่สุดท้ายนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่...
นั่นใครน่ะ
ขอโทษที ขออภัยที่มาขัดจังหวะ
มีพวกคุณคนไหนชื่อแซม เลิฟวิง จากนิวเม็กซิโกไหม
หรือที่รู้จักกันในชื่อแซมหนังกวาง
ในแอริโซนาตอนใต้ และบางส่วนของแคลิฟอร์เนีย
ผมตามหาชายคนนี้มานานมากแล้ว
เพื่อส่งข้อความให้กับเขา
บ้าเอ๊ย
- ให้ตายสิ บ้าเอ๊ย - ให้ตายสิ
อะไรวะ
ชายคนนี้ยิงพี่ผม
มาร์ติน บราวน์ ที่แกลลัป นิวเม็กซิโกอย่างเลือดเย็น
เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ปี 1993
เขาฆ่ามาร์ตินเพียงเพราะสีผิว
ถ้ามีใครไม่พอใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งทําไป
ก็มาเคลียร์กันก่อนที่ผมจะไป
ผมไม่อยากต้องระแวงไปตลอดชีวิต
ถ้างั้นก็ดี
ขอโทษที่มาขัดจังหวะการทํางานนะ
ต้นไม้ใหญ่นะ ไม่ยักรู้ว่าจะใหญ่ได้ขนาดนี้
หัวใจหลักของคณะตัดไม้คือชายที่ชื่ออาร์น พีเพิลส์
ชายเร่ร่อนไม่ทราบหัวนอนปลายเท้า
ผู้มีหน้าที่เฉพาะซึ่งไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนัก
หนุ่มๆ มินนิโซตาอาจจะอยากอุดหูนะ
บอกแล้วว่าไม่ได้ผลหรอก
- ห้ามแตะต้องนะ - ไม่หรอกน่า
ไม่ต้องมามองแบบนั้นด้วย
เขาเป็นคนที่แก่ที่สุดในเกือบทุกงาน
ชอบบ่นพึมพํา คอยเลี่ยงงานหนัก
ถ้าพวกนายอยากพักก็ให้ฉันใช้ขวานนั่นสิ
ถ้าฉันได้ตัดไม้ พอพวกนายมาถึงตอนเช้า
เศษไม้จากเมื่อวานจะยังไม่ตกถึงพื้นเลย
ฉันเกิดมาเพื่อตัดไม้ในฤดูร้อนแบบนี้เลย
เครื่องฉันยังไม่ลื่นหรอก จนกว่าอุณหภูมิจะเกิน 37 องศา
อย่างนั้นแหละ
นี่มันก็แค่ฝนตกปรอยๆ
ในสมัยฉันน่ะ เราทํางานกันทั้งวันทั้งคืน
ไม่ใช่แค่ตอนที่มันสะดวก
สมัยนั้นเราจะใช้สว่านเจาะรูที่ลําต้น
บางครั้งก็ต้องรอเป็นอาทิตย์ เพื่อให้ลมแรงๆ พัดโค่นพวกมันลง
แล้วพวกมันก็จะโค่นพร้อมๆ กัน
ใหญ่กว่าที่พวกนายตัดที่นี่สักสองเท่าได้
ฉันเคยทํางานบนภูเขานอกบิสบี แอริโซนา
ที่ห่างจากดวงอาทิตย์ไม่ถึง 20 กิโล
เทอร์โมมิเตอร์บอกอุณหภูมิสัก 46 องศาได้
และทุกองศาก็ยาวเป็นฟุต
นั่นตอนอยู่ในที่ร่มด้วยนะ
แต่ว่าไม่มีที่ร่มเลย
เขาขึ้นมาแล้ว มานั่นแล้ว
ถ้าพระเจ้าเป็นต้นเรดวูด
จะพยายามตัดพระองค์ไหม
หรือจะปีนกิ่งก้านเปี่ยมรักของพระองค์ และมองไปรอบๆ
หากสายธารคือหยดน้ําตาของคนที่จากไป...
เลิกร้องสักที ฉันข่มตานอนอยู่นะ
- เฮ้ย อาร์น นอนซะไป - หยุดร้องสักที
นี่ อาร์น
ฉันจะไม่ร้องเพลงอีกแล้ว
เปล่าๆ
คุณบอกเอเดรียนเหรอว่า เต็นท์พวกนี้มาจากสงครามกลางเมือง
ใช่แล้ว ทหารราบของสหภาพ
แล้วพวกเขาก็เข้ากองทหารม้าสหรัฐฯ เพื่อทําสงครามชนเผ่าอินเดียน
ของเก่าพวกนี้อยู่มานานกว่า พวกคนที่เคยอาศัยนอนซะอีก
ผ้าใบหยาบๆ แต่ก็น่าจะอยู่ไปอีกนาน หลังจากที่เราไม่อยู่แล้ว
ทําไมยังไม่นอนอีกล่ะ
อาร์น คุณคิดว่า
เรื่องร้ายๆ ที่เราทํา จะตามหลอกหลอนเราไปตลอดไหม
ไม่รู้สิ
ฉันเคยเห็นคนเลวๆ ได้รับการยกย่อง และคนดีๆ ต้องชีวิตพังทลาย
ถ้าฉันรู้
ฉันคงได้นอนข้างๆ คนที่ดูดีกว่านายเยอะแล้ว
ที่คุณร้องเมื่อกี้มันเพลงอะไรนะ
ไม่มีชื่อหรอก แค่นึกขึ้นมาได้น่ะ
ไม่ร้องอีกสักหน่อยล่ะ
ไม่ละ ไม่อยากทําหนุ่มๆ มินนิโซตาโมโห
เดี๋ยวนะ ฉัน...
ฟังนี่
ในแต่ละงาน ทีมต้องเริ่มเข้าป่าลึกขึ้น
ดูเหมือนความต้องการไม้ในโลก จะไม่มีที่สิ้นสุดเลย
พวกเขาจึงต้องทํางานตั้งแต่เช้าตรู่ยันมื้อค่ํา
ตัดต้นสปรูซ ซีดาร์ ทามาแร็ก ดั๊กเฟอร์และสนขาว
พลิกโฉมหน้าภูเขาไปอย่างสิ้นเชิง
และในขณะคนตัดไม้เก่งๆ อาจคะเนทิศทางที่ไม้จะล้มได้ถูก 99 ครั้ง
แต่ครั้งที่ร้อยอาจเอาชีวิตเขาไปก็ได้
ต้นไม้ เฮ้ย!
- ช่วยด้วย! - ระวัง!
ช่วยด้วย!
- ไปตามคนมาช่วยเร็ว! - ช่วยด้วย!
ช่วยด้วย!
เอาละ
ทีนี้พวกเขาก็จะจากโลกนี้ไป โดยยังมีอะไรหลงเหลือว่าเคยอยู่ที่นี่
ให้ตายเถอะ
ฉันอยากให้เราได้พักกันสักวัน แต่นี่มันคือบริษัท
สงครามไม่ได้หยุดต้องการไม้สปรูซ แค่เพราะเรามีวันแย่ๆ หรอก
เกรเนียร์กังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ว่ามีสิ่งเลวร้ายตามหลอกหลอนเขาอยู่
ว่าเขาอาจต้องตายอยู่ที่นี่
ห่างไกลจากที่เดียวที่เขาอยากอยู่จริงๆ
ไง
- ถืออะไรอยู่จ๊ะ - ลูกสน
ลูกถือลูกสนเหรอ
พ่อมีลูกสนนะ
ไปจับไก่กันดีไหม
- ดูนั่น มีอยู่ตัวนึง - ไก่อยู่ตรงนั้น
- มานี่เร็ว กุ๊กไก่ - มาเร็ว กุ๊กไก่
- พวกมันเข้าไปแล้ว - มันเข้าไปแล้ว
- กุ๊กไก่!
กุ๊กไก่!
พวกมันจะนอนบนเตียงลูก และจะกินอาหารของลูก
ทุกครั้งที่ได้เจอ แกจะเหมือนคนละคนเลย
เหมือนผมพลาดทุกช่วงชีวิตของแก
ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน
ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วมาก
- อยากยิงไหม - ไม่นะ
มีแต่กวางแหละที่อยากให้ผมยิง
กลาดิส
อย่ายิงนะ
อย่ายิงผม
ถ้ายังพูดไม่หยุด ฉันยิงแน่
ยิงได้ดี
ถ้าเราไปกับคุณด้วยล่ะ
ไปตัดไม้ด้วยน่ะ
ไปตัดไม้ด้วยเหรอ
- อะไร... - ฉันช่วยได้นะ
ฉันรับจ้างซักผ้าได้
ตอนนี้ไม่ต้องคอยดูแกตลอดแล้ว
ผมรู้ว่าคุณช่วยได้แน่
คุณบอกเองนี่ว่าบางคนก็พาเมียไปด้วย
ไม่ ไม่ใช่บางคน มีแค่ตาแก่คนเดียว
แล้วคู่รักหนุ่มสาวจากแคลิฟอร์เนียล่ะ
ดิ๊ก คลินตันหายตัวไปหลังผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
แถมพวกเขายังไม่มีลูกเล็กด้วย
มัน...
มันอันตรายจริงๆ
ฉันก็แค่พยายามหาทาง
ผมรู้
ผมรู้ๆ
เกรเนียร์พยายามหางานใกล้บ้านขึ้น
โดยรับงานเล็กๆ น้อยๆ เท่าที่จะหาได้
แต่สงครามจบลงแล้ว และงานที่ได้เงินดีก็หาได้ยาก
- ขอโทษที่ให้รอนะ โรเบิร์ต - ได้ ไม่เป็นไร
เอาละ
รับไปเลย
โอเค ขอบคุณนะ
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
และถ้าต้องการอะไร ไปหาผมได้เลยนะ
การเงินของพวกเขาตึงมือกว่าที่เคยเป็นมา
และถึงตอนนั้นเขาจะไม่รู้
แต่เขามักจะหวนนึกถึงช่วงนี้ของชีวิต เพราะเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด
- ถืออะไรอยู่น่ะ - ไข่
ไข่
ใช่ นี่ก็ไข่ชนิดหนึ่งนะ
เรียบร้อย
เอาละ
เหนื่อยไหม เคที่ พร้อมนอนหรือยัง
ค่ะ
ลูกโตขึ้นเยอะเลย
อีกไม่นานก็ต้องอุ้มพ่อแทนแล้ว
อาจจะมีทางที่ดีกว่านะ
เราอาจเปลี่ยนที่ของเราเป็นฟาร์มได้
ฉันปลูกเพิ่มจากตอนนี้สักสองเท่าได้
และถ้าเราทําแบบนั้น ก็จะเก็บเงินพอสร้างโรงเลื่อยเล็กๆ ได้
คุณอาจจะได้อยู่บ้านนานขึ้น
คงต้องแปะโป้งซื้อม้าหรือล่อละมั้ง
ใช่ ก็ต้องแปะโป้งสิ
โรงเลื่อยคงต้องลงแรงเยอะขึ้นหน่อย
- มันไม่ใช่ถูกๆ แต่... - ใช่ ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าจะถูก
ไม่ แต่เป็นความคิดที่ดีนะ
- เป็นความคิดที่ดี - ใช่
มาเร็ว เคที่ บอกบ๊ายบายสิจ๊ะ
เคที่ ดูนี่สิ พร้อมไหม
ผมไปก่อนนะ
- โอเค - รักคุณนะ
จะคิดถึงคุณนะ
ฉันก็รักคุณ ไปเถอะ
เร็วสิ เคท บ๊ายบายคุณพ่อหน่อย
เคท เร็วเข้า
เคที่ วางก่อนได้ไหมจ๊ะ
ขอโทษนะ หัวหน้าคนงานอยู่ไหน
เดินไปทางนั้นแหละ
ขอบคุณ
เขาได้เงินวันละสี่ดอลลาร์จากงานส่วนใหญ่
หักค่าใช้จ่ายสิ่งที่บริษัทจัดหาให้
เขากับกลาดิสคิดว่า หลังจากทํางานยาวในป่าอีกงาน
ก็จะมีเงินมากพอเริ่มสร้างโรงเลื่อยที่บ้าน
นี่จะไปทําอีกงานต่อ หรือจะพักสําหรับฤดูกาลนี้แล้ว
ยังตัดสินใจไม่ได้เลย
ไม่รู้ทําไมนะ ฉันไม่เคยมีความสุขเวลาที่งานจบเลย
รู้สึกคันๆ ในใจน่ะ
เพราะมันเป็นงานหนักไง ไม่ใช่แค่ทางกาย แต่ทางใจด้วย
เราต้องตัดต้นไม้ที่อยู่ที่นี่มาตั้ง 500 ปี
มันส่งผลกับจิตใจเรา ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม
พรุ่งนี้เช้าผมจะมีเงิน 200 ดอลลาร์
ไม่ได้ส่งผลกับจิตใจผมเลย ไม่เลยสักนิด
ก็เพราะหนุ่มๆ มินนิโซตา ไม่รู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์เลยไง
ต้นไม้พวกนี้เก่าแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ
ทําไมล่ะ บางต้นยังแก่กว่าอีก
โลกนี้ถูกถักทอเข้ากันอย่างประณีต หนุ่มๆ
ด้ายทุกเส้นที่ดึง เราไม่อาจรู้เลยว่า มันส่งผลต่อรูปแบบของสิ่งต่างๆ ยังไง
เราเป็นแค่เด็กน้อยบนโลกใบนี้ ที่ดึงสลักออกจากชิงช้าสวรรค์
แต่กลับคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า
ไร้สาระน่า ผมก็เคยไปวอชิงตันนะ
ตัดไม้ทั่วแคนาดาและกลับลงมาอีกครั้ง
มีต้นไม้มากพอให้เราตัดอีกเป็นพันปี
เมื่อต้นสุดท้ายถูกตัด
ต้นแรกก็จะโตพอๆ กับต้นไม้ทุกวันนี้
ฉันจําได้ว่าสมัยยังหนุ่มๆ ก็คิดแบบนี้แหละ
แบบเดียวกันนี้เลย
จะไปต่อไหม โรเบิร์ต หรือว่าเก็บของกลับบ้าน
ผมจะเก็บของ กลับบ้าน
ผมคิดถึงเมียกับลูกน่ะ
เธอชื่ออะไร เมียนายน่ะ
กลาดิส
ชาวเวลส์ ชื่อคนชั้นสูงเลย
ก็สมอยู่นะ ถ้าคุณได้รู้จักเธอ
ชื่อเก่าพวกนั้นมีพลังนะ
คนที่มีชื่อพวกนั้นถือว่าโชคดี
คุณมีครอบครัวไหม
ครอบครัวฉัน
อยู่ทุกที่ที่มีใบหน้ายิ้มแย้ม
ฉันไม่เคยไปไหนที่ไม่มีครอบครัวที่นั่นเลย
ยกเว้นแคนซัสนะ
รัฐนั้นมันแหล่งรวมคนบ้าป่าเถื่อน
มีนายอยู่ก็ดีนะ
มีไม่กี่คนหรอกที่ในชีวิตฉันได้เจอมากกว่าหนึ่งครั้ง
ฉันถือว่าเป็นบุญเลยนะถ้าได้เจอพวกเขาอีก
เวลามันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ อาร์น
ถ้ารู้แล้วก็บอกฉันด้วยล่ะ
ฉันก็อยากขอคืนมาสักปีสองปี
ดูเหมือนอาร์น พีเพิลส์ น่าจะจากโลกนี้ไปท่ามกลางกลุ่มควัน
พร้อมเสียงสนั่นหวั่นไหว
แต่เขากลับจากไปแบบตรงกันข้ามเลย
- เรียกคนมาช่วยที - มาช่วยที
- ใครน่ะ - มีคนล้ม
นี่ อาร์น!
อาร์น
- กิ่งไม้ตกใส่เขา - อาร์น
นี่ อาร์น ได้ยินผมไหม
ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่...
ช่วยพยุงฉันขึ้นนั่งหน่อย
ได้ ค่อยๆ นะ
- ขอน้ําหน่อยได้ไหม - ฉันเห็นพี่สาวกับสามีเธอ
พวกเขามาที่นี่ รู้ไหมว่าเดินไปไหนแล้ว
- อาร์น... - เขามึนหนักเลย
เริ่มเพ้อและหลงลืมในช่วงหลายวันต่อมา
ลืมแม้กระทั่งชื่อตัวเองก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง
ได้ยินไหม
เพราะใช่ไหมล่ะ
เพราะดีนะ
อะไรเหรอ อาร์น
ทั้งหมดน่ะ
ทุกอย่างเลย
อาร์น พีเพิลส์เป็นเพื่อนฉัน
เขาเคยบอกว่าต้นไม้คือเพื่อน...
ถ้าไม่ไปยุ่งกับมัน
แต่ในวินาทีที่ใบมีดเข้าเนื้อ ก็เหมือนการเปิดฉากสงคราม
และต้นไม้ก็คือนักฆ่า
แต่เขาไม่ได้ยุ่งกับต้นไม้ต้นนั้น
มันก็แค่ต้นที่ยืนต้นตาย
ฉันเลย
ฉันไม่รู้ว่าจะตีความยังไงดี
ในนามของพระเยซู
- อาเมน - อาเมน
แม้ว่าเกรเนียร์จะเห็นคนตายบ่อยๆ แต่เขาไม่เคยสูญเสียคนใกล้ตัวขนาดนี้
เขาเริ่มรู้สึกกลัว
ว่าต้นที่ยืนต้นตายนั้นอาจหมายหัวเขา
ว่าบทลงโทษบางอย่างกําลังตามล่าเขา
โรเบิร์ต
- นั่นอะไรน่ะ - พระเจ้าช่วย
- มาดูนี่สิ - ตรงไหนน่ะ
- เราจะไปตรงนั้นเหรอ - ไม่ไกลเท่าไร
- ว้าว - โอ้โฮ
นี่
นั่นมันอะไรน่ะ
แมรี่ เห็นกลาดิสไหม
ไม่เหรอ
กลาดิส!
เกือบสองสัปดาห์ที่เขาออกค้นหาทุกเมืองในแถบนี้
เพื่อตามหากลาดิสกับเคท
สี่เหรียญห้าสิบ
แต่ก็ไม่เจอเลย
เขากลับไปยังที่ดินของเขา เพื่อรอให้พวกเธอกลับมา
จริงสิ เดี๋ยวก่อน ผมให้
ขอบคุณ
ตรงนั้นแหละ
- น้ํา - น้ําเหรอ
จะรดน้ําต้นไม้ให้คุณแม่เหรอ
ไม่คิดว่านี่มันเกินไปเหรอ
ทําไมพวกเธอต้องเจออะไรแบบนั้นด้วย
ทําไมล่ะ
ทําไมกัน!
ไง โรเบิร์ต
หิวไหม
ผมไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไรที่นี่
คุณคงไม่เชื่อแน่ ว่าในเมืองเขาลือเรื่องคุณว่ายังไง
ผมจะจ่ายค่าของพวกนี้คืนให้
- ผมสัญญา - ผมไม่ได้ขอนะ
แต่ก็ขอบคุณนะที่แวะมา
มาดูผมน่ะ
ไปเดินเล่นกัน
ตรงนี้เหมาะให้สร้างกระท่อมเลย
ชอบที่ฉันเรียกชื่อคุณเหรอ
โรเบิร์ต
พวกเธอ...
พวกเธอไม่กลับมาเลย
ขอโทษนะ
ผม... ผมขอโทษ
ไม่รู้ผมเป็นอะไรไป
ถลกหนังมันสิ
เกรเนียร์สร้างเพิงพักบนที่ดินของเขา
แล้วก็อยู่ที่นั่นตลอดช่วงฤดูร้อน
ตกปลาเทราต์ลายจุด
หาเก็บเห็ดหายากรสชาติดี ที่ชาวแคนาดาเรียกว่ามอเรล
ที่ผุดขึ้นมาตามพื้นดินที่ถูกไฟไหม้
ถึงจะไม่ได้สารภาพกับใคร
แต่เขายังมีความหวังเล็กๆ ว่ากลาดิสกับเคทอาจจะกลับมา
และเขาอยากพร้อมรับถ้าพวกเธอกลับมา
เฮ้ย ออกไปเลยนะ
มาจากไหนกันเนี่ย
เจ้านายพวกแกเป็นใครกัน
สวัสดี
พวกแกควรอยู่ในเมืองสิ หน้าเหมือนหมาในเมืองกันเลย
มานี่มา
หวังว่าจะชอบกินปลากันนะ
เอาละ หลับตา พร้อมนะ
เอาละ ไปได้แล้ว ไปสิ
พวกนี้เป็นลูกๆ แกจริงเหรอ
มาทําอะไรกันที่นี่น่ะ
แกรู้เรื่องแค่ไหนกัน
กลิ้งเป็นไหม
แล้วนั่งล่ะ
ไปคาบมาล่ะ
เคที่
เห็นไหม
คิดว่าพวกมันเป็นหมาพันธุ์อะไร
ไม่รู้สิ
ดูเหมือนหมาป่าอยู่นะ ใช่ไหมล่ะ
แบบว่า บางที
เจ้าหมาแดงอาจแอบไปผสมกับหมาป่า
ที่ไหนสักที่ก็ได้
ไม่ เป็นไปไม่ได้หรอก
ทําไมล่ะ
มีแค่หมาป่าตัวผู้ที่ผสมพันธุ์
และนั่นคือตัวจ่าฝูง
และหมาป่าตัวเมียที่มันเลือกให้มาออกลูกให้
เป็นตัวเดียวที่เข้าสู่ช่วงติดสัด
แล้วถ้า
- เจ้าหมาแดงติดสัดล่ะ - มันเลือกแค่ตัวเดียว
แล้วถ้ามันไปบังเอิญเจอตัวจ่าฝูง
ในช่วงนั้นพอดีล่ะ
เข้าใจไหม
เจ้าจ่าฝูงจะไม่ผสมพันธุ์กับมัน แค่เพื่อประสบการณ์แปลกใหม่เหรอ
- "ประสบการณ์แปลกใหม่" เหรอ - ใช่
อะไรล่ะ
"ประสบการณ์แปลกใหม่"
แกหอนได้ไหม แกหอนได้ด้วยไหม
แกหอนได้ไหม
ไง เพื่อนยาก ไง ไง เจ้าตัวน้อย
ไง
ด้วยความช่วยเหลือจากอิกเนเชียส แจ็ค เขาเลยตั้งผนังทั้งสี่ด้านของกระท่อมได้
ตรงจุดที่ผนังเก่าเคยตั้งอยู่
เจ้าหมาแดง
แต่เขาไม่อาจทําใจสร้างห้องนอนขึ้นใหม่ได้
ในปีนั้น ดาวหางลูกยักษ์ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
ซึ่งหลายคนบอกว่าเป็นสัญญาณวันสิ้นโลก
แต่ผ่านไปสองสัปดาห์ มันก็จางหายไปเงียบๆ ดังเช่นตอนที่มันมา
กระท่อมที่สร้างใหม่ดูเหมือนหลังแรกมาก
แต่บางครั้งความว่างเปล่าของมัน ก็ถาโถมจนเขาแทบทนไม่ไหว
หลายปีผ่านไป เขาก็พบว่าตัวเองยังคงรออยู่
แม้ว่าตอนนี้เขาจะบอกไม่ได้ว่ารออะไร
ไสหัวพวกนายขึ้นไปบนแนวสนขาวนั่นซะ!
ฉันอยากได้พวกมันทุกต้นลงจากเขาลูกนี้
ก่อนที่ฉันจะตื่นในวันอาทิตย์
ถ้าไม่ทัน ฉันจะหักพวกนายวันละหนึ่งดอลลาร์
ลงมือได้
ไปเลย
นี่ ระวังนะ ลุง เดี๋ยวทําให้
ลองไปหาเลื่อยตัดขวางสิ
ฉันแค่ไม่รู้ว่า...
ระวังนะ หนุ่มๆ
- นี่ ถ้าอยากได้น้ําก็บอกนะ - เมอร์รี่คริสต์มาส
ให้ช่วยไหม
ขอผิงไฟแป๊บนึงได้ไหม
- บิลลี่ - ใช่
นั่นคุณใช่ไหม
ใช่ ฉันรู้จักนายเหรอ
รู้สิ เราเคยตัดไม้ด้วยกัน ที่ซัลโมพรีสต์เมื่อไม่กี่ปีก่อน
ผมเป็นเพื่อนของอาร์น พีเพิลส์
ผมโรเบิร์ต
จริงด้วย ไง โรเบิร์ต
- ดีใจที่ได้เจอนะ - เช่นกัน
ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณยังทํางานนี้อยู่
อายุรุ่นผมยังตามแทบไม่ทันเลย
ฉันแค่ดูแลเครื่องลากไม้นั่น คอยเติมน้ํากับหยอดน้ํามัน
ฉันทําอะไรไม่ได้มากแล้ว แต่มันก็ยังได้เงินบ้าง
บิลลี่ คุณว่าตอนนี้งานนี้มันเปลี่ยนไปหน่อยไหม
ไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปไหม หรือว่ามันเป็นแบบนี้มาตลอด
ผมอาจจะเคยห่ามกว่านี้ เหมือนเด็กๆ พวกนี้ก็ได้
ผมแค่จําไม่ได้แล้ว
นั่นมันคําถามโลกแตกเลยนะ
ใช่ไหม เพื่อน นั่นแหละที่ต้องถาม
ใช่
นี่ แล้วอาร์นเป็นไงบ้าง
อาร์น...
ฉันไม่เจอเขามา... โอ้โฮ
อย่างน้อยปีนึง หรือนานกว่านั้นอีก
ก็ใช่ ไม่
ใช่ ผมก็ไม่ได้เจอเขาเหมือนกัน
ชีวิตก็แบบนี้แหละ
ผมช่วยเอง
มาสิ
- วันนี้มือฉันใช้การไม่ได้เลย - มาเลย
ผมช่วยเอง
- ขอบใจนะ - ได้ ไม่มีปัญหา
และจากนั้น เกรเนียร์ก็ไม่ได้เป็นคนตัดไม้อีก
สองสามปีมานี้
เขาเฝ้ารอให้ชีวิตเขา เกิดการตระหนักรู้ครั้งสําคัญ
นั่นอะไรน่ะ
ทําเป็นไหม
แต่ตอนนี้ก็ยังไม่เกิดขึ้น
และเขาก็เริ่มสงสัยว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นจริงไหม
ว่าไง
ไม่ได้ถอนหญ้าเลยเหรอ
ทุกวันนี้ ในเมืองมีงานให้ทํามากมาย
สําหรับใครก็ตามที่พร้อมออกไปหามัน
เขามีม้าคู่หนึ่งกับเกวียนหนึ่งเล่ม
แต่ก็จากเหตุการณ์อันน่าเศร้า
เอเวอรี่
ภาวะหัวใจของเอเวอรี่ พิงค์แฮม คงวินิจฉัยและรักษาได้ไม่ยาก
ถ้าเขาเกิดช้ากว่านี้อีกสักรุ่น
คุณพิงค์แฮม
เกรเนียร์ทําสัญญากับตระกูลพิงค์แฮม
เพื่อซื้อม้าและเกวียน ในราคา 300 ดอลลาร์แบบผ่อน
แล้วเขาก็มีงานยุ่งในฐานะคนรับจ้างขนส่ง
งานขนส่งเองก็เป็นเหมือน ตั๋วเข้าชมการแสดงอย่างหนึ่ง
ประกอบขึ้นจากความโง่เขลา และความพยายามจากเหล่าเพื่อนบ้าน
- ข้างหลังนั่งกันสบายไหม - ค่ะ
งานนี้ทําให้เขาได้ใกล้ชิดเพื่อนบ้าน กว่าที่เคยเป็นมาตลอดหลายปี
แต่เขากลับรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม
ไม่เอาเหรอ
จับกระต่ายเบาๆ นะจ๊ะ
พวกมันไม่รู้ว่าลูกไม่ได้จะทําร้าย
เคที่
คุณ
คุณทอมป์สันนะครับ
แคลร์ค่ะ คุณคงเป็นโรเบิร์ต
ครับ ใช่ครับ
- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ - ครับ เช่นกัน
ยินดีที่ได้รู้จัก เมื่อกี้ผมไปมองหาคุณที่สถานีรถไฟ
ค่ะ ฉันรออยู่ไม่กี่นาทีก่อนจะตัดสินใจเดินมา
ขอโทษจริงๆ ครับ เมื่อเช้ากว่าเจ้าพวกนี้จะยอมเดินได้
ยังอยากให้ผมไปส่งที่จุดสังเกตการณ์ไหม
- ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป - ไม่เลยครับ ขึ้นมาเลย
คุณอยาก...
อ้อ โอเค
เอาละ โอเค พร้อมไหมครับ
ไปได้
คุณมาจากแถวไหนครับ
ฉันไปมาทั่วเลยค่ะ
แต่ฉันอยู่ที่มอนแทนามานาน ที่น็อกซอนน่ะ
ผมไม่เคยไปมอนแทนาเลย
รัฐที่สวยงาม ใช่ คุ้มให้เดินทางไปนะ
พวกเขาเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังด้วย
- พวกเขานี่ใคร - คนที่แนะนําคุณน่ะ
แล้วพวกเขาว่าไงครับ
บอกว่าคุณไม่เหมือนใคร
แต่ละคนก็ไม่เหมือนใครนี่
ไม่นะ
ไม่เหมือนใครก็ดีออก
เท่าที่ฉันเห็นน่ะ
ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้มาที่นี่ หุบเขานี้พิเศษมาก
ทั้งหมดนี้เคยอยู่ใต้ธารน้ําแข็งรู้ไหม น้ําแข็งเกือบพันเมตรแน่ะ
พอมันแตกออก ก็ท่วมไปทั้งแถบเลย
กัดเซาะหุบเขาพวกนี้ทั้งหมด
นั่นแหละที่มาของทะเลสาบทั้งหมด
ถ้าอยู่ที่นี่ตอนนั้นจะเป็นยังไง
ก้อนน้ําแข็งก้อนมหึมานี้ สูงเป็นพันเมตร
และรอยร้าวกับน้ําที่เย็นยะเยือก
คงรู้สึกเหมือนโลกกําลังจะถึงจุดจบเลย
นั่นแหละที่มาของตํานานพวกนั้น
เรื่องน้ําท่วมพวกนั้นน่ะ
ศาสนาต่างๆ ทั่วโลก
มันก็เรื่องเดียวกัน แค่เล่าคนละมุม
ฉันไม่ได้จะลบหลู่อะไรก็ตามที่คุณเชื่อหรอกนะ
- ฉันแค่... - ไม่เลยๆ
ฉันแค่คิดว่ามันน่าทึ่งมาก
อดไม่ได้จริงๆ เวลาฉันอยู่ในที่แบบนี้ มัน...
- โลกเป็นสถานที่เก่าแก่ - ใช่
มันคงเห็นมาหมดทุกอย่างแล้วมั้ง
แคลร์เคยทํางานที่ยุโรป เป็นพยาบาลในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ตอนนี้เธอทํางานกับ กรมป่าไม้สหรัฐฯ ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น
เป็นส่วนหนึ่งของความพยายาม จัดการการตัดไม้และป้องกันไฟป่า
อ้อ ขอบคุณ
ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ โรเบิร์ต
- ขอบคุณที่มาส่งค่ะ - ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ
ใช่ โอเค
- นี่ครับ - ขอบคุณค่ะ
ไม่ต้องให้ช่วยแน่นะครับ
- ไม่ค่ะ - ไม่นะ โอเค
ดูแลตัวเองด้วย
ฉันทําให้ตกใจเหรอ
โธ่
โรเบิร์ต
เคที่!
ไม่เป็นไรนะ
เดี๋ยวเอาผ้าห่มตัวให้นะ
แม่จ๋า
คุณทอมป์สัน
อยู่บนนั้นหรือเปล่า
โรเบิร์ตเหรอ
เซอร์ไพรส์นะเนี่ย
- เป็นไงคะ - ดีครับ
ใช่ หวังว่าคงไม่ตกใจนะครับ
ไม่ ไม่เลยค่ะ
ฉันกําลังจะออกไปสํารวจรอบบ่าย
- และได้ยินคุณเรียกพอดี - อ๋อ ครับ
- ใช่ ผม... - คุณ...
ผมแค่ผ่านมา
ก็เลยว่าจะแวะมาดูคุณหน่อย
สูงขนาดนี้ไม่น่ากลัวเหรอ
ไม่นะ ฉันว่ามันสงบดี
ฉันมองดูก้อนเมฆก่อตัวและแสงเปลี่ยนไป
แล้วก็ได้รับค่าจ้าง
มันดีมากเลย
ใช่ พอจะนึกออกเลย
คุณมาทํางานนี้ได้ยังไง
ฉันเห็นใบปลิวประกาศรับสมัครงาน
ในตอนที่กําลังต้องการพอดี
- นี่ค่ะ ชาไฟเออร์วีด - อ๋อ ขอบคุณ
ฉันต้องให้เพื่อนของครอบครัวเขียนแนะนํา
เขาเขียนว่า
"แคลร์ ทอมป์สันปราศจาก
ความเขินอายที่มักจะพบ ในเพศของเธอโดยสิ้นเชิง
เธอมีความทุ่มเทให้กับงานมากเกินพอ
และไม่กลัวอะไรก็ตาม ที่เดิน เลื้อย หรือบินได้ทั้งนั้น"
เป็นไงคะ
รสชาติดีนะ ขอบคุณ
มองจากบนนี้ ทุกอย่างดูเล็กมากเลย
ใช่
อยากดูหน่อยไหม
ทุกอย่างโตเร็วมาก
แทบดูไม่ออกเลยว่าไฟเคยไหม้ที่นี่
เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ํา
คุณอยู่ที่นี่ไหมตอนที่ไฟไหม้
เปล่า
ผมไม่ได้อยู่
แต่ว่า
เมียกับลูกผม...
ครับ พวกเขาไม่รอด
โธ่ โรเบิร์ต
ใช่ บางครั้งมันก็...
เหมือนว่าความเศร้านั้นจะกัดกินผมทั้งเป็น
แต่บางครั้งก็รู้สึกเหมือนมันเกิดขึ้นกับคนอื่น
แต่เปล่า ตอนนั้นผมไม่อยู่
ไม่อยู่ในตอนที่
ไม่อยู่ในตอนที่ผมควรอยู่
และตอนที่พวกเธอต้องการผมที่สุดละมั้ง
ผมยังได้ยินเสียงพวกเธอบ้าง
ที่ในป่า
พูดคุยและหัวเราะกัน
ใช่
ผมไม่อยากหันไปด้วยซ้ํา เพราะผมกลัวว่า
จะทําให้พวกเธอตกใจหนีไป
ผมเลยแค่ฟังเฉยๆ
จนเสียงพวกเธอเลือนหายไปที่อื่น...
ไม่ว่าจะไปที่ไหน
ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลยนะ
มันทําให้ผมดูบ้าหรือเปล่า
ฉันเองก็เสียสามีไปเหมือนกัน หนึ่งปีกว่าแล้ว
เขาจากไปอย่างช้าๆ
พอมันจบลง ก็เหมือนว่า โลกนี้มีบางอย่างขาดหายไป
ฉันมีคําถามมากกว่าคําตอบซะอีก
อย่างกับว่าไม่เคยมีมนุษย์คนไหนตายมาก่อน
เวลาเจอเรื่องอะไรแบบนั้น ไม่ว่าจะทําอะไรก็ไม่ดูบ้าหรอก
เราแค่ผ่านสิ่งที่ต้องผ่านเท่านั้น
และในป่า แม้แต่สิ่งเล็กน้อยที่สุดก็สําคัญ
มันถักทอเข้าด้วยกัน
บอกไม่ได้ว่าเรื่องไหนจบตรงไหน และอีกเรื่องเริ่มตรงไหน
ถ้าลองมองให้ดีน่ะ
แมลงตัวเล็กๆ ที่เรามองไม่เห็น มันมีบทบาทสําคัญพอๆ กับแม่น้ํา
ต้นไม้ที่ตายแล้วก็สําคัญพอๆ กับต้นที่ยังอยู่
คงมีอะไรสักอย่างให้เราได้เรียนรู้แหละ
แล้วถ้าเราไม่มีประโยชน์อะไรเลยล่ะ
แล้วจะยังไงล่ะ
โลกต้องการฤๅษีในป่า มากพอๆ กับนักเทศน์บนธรรมาสน์
ใช่ จริงสิ
ผมเป็นแบบนั้นเหรอ
ฤๅษีน่ะ
ฉันเชื่อว่าเราทั้งคู่เป็นแบบนั้นนะ ในแบบของเราเอง
ก็แค่รอดูว่าเราถูกทิ้งไว้ที่นี่เพื่ออะไร
ถึงเขาจะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้
แต่ความคิดที่ว่าลูกสาวกลับมาก็ครอบงําเขา
เคที่
เคท เคที่
เคท
โอเค
พระเจ้าช่วย
ลูกรัก ขาลูกหักนะ
มันจะเจ็บหน่อยนะ แต่แค่แป๊บเดียว
โอเค
เคที่
ไม่นะ
เอาน้ําหน่อยไหม ลูกรัก
- เอา - ได้เลย
ยกขึ้น
- ว้าว - ทําอะไรน่ะ
ทําแบบนั้นทําไม
น้ํา
บ๊ายบาย
- บ๊ายบาย - บ๊ายบาย
เคที่
เคท
การได้เห็นเคทอีกครั้ง มันรู้สึกจริงพอๆ กับอย่างอื่นในชีวิตเขา
ที่แม้แต่เขาเองยังสงสัย ว่ามันเกิดขึ้นกับเขาจริงหรือเปล่า
เขาเตร็ดเตร่อยู่ตามป่าและทุ่งแถบนี้ อยู่หลายวันหลายคืน
มองหาร่องรอยของเธอ
ถึงจะไม่พบอะไรเลย
เขาก็ยังเฝ้ารออยู่ตลอดชีวิตที่เหลือ
เพื่อจะได้อยู่ตรงนั้นถ้าเธอกลับมาจริงๆ
ในช่วงบั้นปลายชีวิต
เกรเนียร์นั่งรถไฟสายเกรทนอร์เทิร์น ไปที่สโปเคนเป็นครั้งคราว
เขาเตร็ดเตร่ไปทั่วเมือง โดยไม่มีทิศทางหรือเป้าหมายอะไร
ราวกับกําลังมองหาบางสิ่ง ที่เขาทําหายไปนานแล้ว
รับทราบ ไร้แรงโน้มถ่วง ผมสบายดี แคปซูลกําลังหมุน
วิวสวยมากเลย
- เขาทําอะไรน่ะ - รับทราบ แคปซูล...
เขาอยู่ในอวกาศ
ผมเห็นบูสเตอร์ในตอนกลับลํา ห่างไปแค่ไม่กี่ร้อยเมตร
รับทราบ
- งั้นนั่นก็คือ... - นั่นแหละเรา
รับทราบ เข้าใจว่าให้โคจรอย่างน้อยเจ็ดรอบ
อูฐถุยทองจากฟันของมัน
ทองเชียวนะ
ขอเชิญพบกับซุนวู ผู้ศักดิ์สิทธิ์จากแดนตะวันออกไกล
ซุนวูผู้ศักดิ์สิทธิ์จะทํานายฝันของคุณ
เชิญสัมผัสประสบการณ์ระดับโลก บิทเลอร์ซิสเตอร์ส
หรือที่ดีกว่านั้น จ่ายแค่สิบเซนต์เพื่อดูสัตว์ประหลาด
คุณ คุณน่ะ
มานี่เลย ใช่ ลองเปิดใจหน่อย
ภายในโรงละครแห่งนี้
ความลี้ลับของโลก ได้โผบินเหมือนค้างคาวและแมลง
ที่นี่ มีคําตอบให้กับทุกสิ่ง แค่ซื้อตั๋ว...
คืนนั้นในโรงละคร เขาได้เข้าชมโชว์แปลกๆ
ที่โฆษณาว่าจะได้เห็นสัตว์ประหลาด
แต่ก็เป็นแค่เด็กผู้ชายใส่ชุดเท่านั้น
เขาเห็นหน้าตัวเองในกระจก เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบปี
เห็นว่ากาลเวลาได้พรากอะไรไปจากเขา
เขารู้สึกว่าตัวเองเพิ่งเริ่ม
เข้าใจชีวิตของตัวเองแค่ไม่เท่าไร
ทั้งที่ชีวิตกําลังหลุดลอยไปจากเขาแล้ว
(บินชมวิวแบบเปิดประทุน)
แค่สี่ดอลลาร์ ก็ได้เห็นโลกในแบบที่มีแต่นกจะได้เห็น
นี่ เกาะอะไรไว้ด้วยนะคะ
โรเบิร์ต
เพราะใช่ไหมล่ะ
เพราะดีนะ
ตอนที่โรเบิร์ต เกรเนียร์เสียชีวิตขณะหลับ ช่วงเดือนพฤศจิกายนปี 1968
ชีวิตของเขาจบลงเงียบๆ ดังเช่นตอนที่มันเริ่มขึ้น
เขาไม่เคยซื้อปืนหรือคุยโทรศัพท์เลย
ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ของเขาอาจจะเป็นใคร
และเขาก็ไม่ได้มีทายาท
แต่ในวันฤดูใบไม้ผลินั้น
ขณะที่ไม่รู้แล้วว่าตอนไหนขึ้นตอนไหนลง
เขาก็รู้สึกเชื่อมโยงกับทุกอย่างได้ในที่สุด
(ทางรถไฟสายฝัน)
คําบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี