Nelly, zostawisz nas, proszę?
Panie Robinsonie...
Mam znajomych, którzy płacą za seks.
Może ich znasz.
Jak na pierwszy raz, nieźle mi poszło.
I to nie ja płaciłem.
Wybrałbym może inny model, ale...
Miałem o nic nie pytać, ale chcę wiedzieć, kogo zaprosiłem do łóżka.
Pracowałeś dla jakiejś agencji?
Brakowało ci klientów?
Nie, miałem ich masę.
Musiałem pogodzić się z faktem, że nie zostanę modelem.
Bez talentu,
bez planu na dalszą karierę, bez przyszłości.
Klasyka męskiej prostytutki.
Mam ci współczuć?
Jak myślisz, co czułem, kiedy zaoferowali 30 000 za uwiedzenie Księcia z Bajki?
Trzydzieści tysięcy?
Nieźle.
Chociaż pewnie i tak ściemniasz.
Długo zapamiętywałem datę twoich urodzin, a pewnie nie jest prawdziwa.
Wczoraj myślałem, że potraktuję cię jak nieznajomego gnojka.
Ale to ty. To za trudne.
Obiecuję, że będę zeznawał przeciwko nim.
Cudownie.
DOM MODY
To pewnie nie były łatwe Święta.
Jak się czujesz?
Czuję ulgę, że wróciłem do domu.
Masz prawo cierpieć.
Odrzucenie ludzi, których kochasz, nie jest łatwiejsze za drugim razem.
Nie miałem żadnych oczekiwań. Więc się nie rozczarowałem.
A poza tym to nie ty nas zdradziłeś i nie przeciwko tobie się to zwróciło.
Dokładnie.
Wróciłeś do świata normalnych?
Moja siostra sypia ze swoją kuratorką.
Co ważniejsze, zakochała się.
Tego Yann nie zniesie.
Musimy działać szybko.
To samo z Robinsonem. Weźmy go z zaskoczenia i sfinalizujmy transakcję.
Tęskniliśmy za tobą, Victorze.
To były ostatnie Święta bez ciebie.
Dziękuję, że skrócił pan urlop.
Chcą to szybko załatwić.
LEDU kontra Rovel?
Żaden sędzia nie chce zostać oskarżony o ociąganie się.
Zakładam, że zatrudnili uznanego prawnika.
Wybrali Herrmana.
Stary wyjadacz. Bezpieczny wybór.
Nie był zachwycony, że musi pilnie wracać z Gstaad w czasie Świąt.
Boją się.
Doskonale. Proszę mnie informować.
Dzień dobry, tu Paloma. Zostaw wiadomość.
Przegapiłaś łódź, czy co?
Czekamy na ciebie w studiu.
Uważaj na niego, Palomo.
Potrafi wmówić, że świat kręci się wokół ciebie
i skutecznie wciągnąć cię w swoją sieć.
Wracaj szybko. Wszyscy na ciebie czekają.
To twój czas na haute couture.
To tutaj przechowujemy karty do maszyny żakardowej.
Oto one.
To one sterują krosnami.
Ta kolekcja jest wyjątkowa.
Dziedzictwo tkaczek.
Spójrz.
To sukienka z chrztu Marie.
Uwielbiałem spędzać tu czas z koronkarkami.
Byłem ich maskotką.
No i... ich modelem.
Pamiętam, jak kiedy miałem z dziesięć lat,
tata przyłapał mnie w albie komunijnej.
W ramach kary
kazał mi ją nosić przez cały dzień, na dworze.
To był luty.
Chorowałem dwa tygodnie.
Nigdy więcej nie nosiłem już sukienki.
Zamiast tego zacząłeś je tworzyć.
No właśnie.
Mogę?
Wiesz, ten dom mody jest równie delikatny i cenny,
co koronki, które tworzy.
Wisi na włosku.
Dosłownie.
Podobnie jak twoja kolejna kolekcja.
Coś wymyślisz.
Jestem o tym przekonany.
Opozycja zamierza wytyczyć szlaki piesze na naszej ziemi!
Nikt nie wędruje w tamtej okolicy!
Robią nam tylko na złość.
Wybrzeże należy do tych, którzy bronili go przed Brytyjczykami!
Prawda, Yann?
Mieszkacie tu dłużej od nas.
Od czasów siódmej krucjaty.
Przepraszam, widzieliście Marie?
Nie.
Dołączysz do nas na przystawki?
Coraz trudniej mi znieść tych ludzi.
Wydaje mi się, czy z roku na rok jest coraz gorzej?
Wydaje ci się. Przyjaźnimy się z nimi od lat.
Pieniądze z branży modowej są inne od ich pieniędzy.
Pogardzają nami.
Twoja rodzina przyzwyczaiła mnie do pogardy.
Ale tu przynajmniej okazuje mi się szacunek,
przynajmniej z pozoru.
Dom mody nie istniałby beze mnie i bez moich pieniędzy.
Wszyscy o tym zapominacie.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Głosujesz na lewicę, tak?
Wiem, że masz mnie za wioskowego głupka.
Ty, twoi bracia, nawet twój syn.
Ale nie jestem ślepy.
- Zmieniłaś się. - Nie zmieniłam się.
To tych ludzi nie możesz znieść? Czy mnie?
Ostrzegam cię, Marie.
Jeśli moich 15 procent ma pozostać w rodzinie, musisz wybrać.
W modzie
kluczowym kryterium jest genialne rękodzieło.
Jeśli nie umiesz tkać, nie opanujesz języka warsztatu.
Dobry dyrektor artystyczny musi też być dobrym rzemieślnikiem.
Jeśli chcesz zająć się haute couture,
musisz zrozumieć efemeryczny, nieuchwytny aspekt tej mody.
Jej piękno samo w sobie.
Czy chowanie się za ideą „sztuki dla sztuki” nie jest zbyt proste?
Ignorowanie świata wokół nas?
Nie wszyscy marzymy o tym samym.
Moje pokolenie marzy o uratowaniu tego, co pozostało z piękna tego świata.
Skóra, kaszmir, koszenila.
Zawsze spełniamy swoje marzenia kosztem innych gatunków.
Luksus sytuuje nas na szczycie łańcucha pokarmowego.
Ale to złudzenie.
Jesteśmy częścią tego łańcucha.
Nie panujemy nad nim.
Chciałabym wykorzystać to genialne rękodzieło...
w służbie mojego marzenia.
Jesteś odważna i silna.
Ale wszystko zaczyna się od tego.
Najpierw odnajdź własną muzykę.
A kiedy to zrobisz, będziesz mogła utkać własne marzenie.
Wybacz, że mówię ci to w taki sposób, ale tak będzie lepiej.
Nie sądzisz?
Pytasz, co o tym myślę?
Chciałabym, żebyś pozostała kuratorką mojej fundacji.
Ale zrozumiem, jeśli odejdziesz.
Jeśli...
To ty rezygnujesz.
Nigdy ci niczego nie obiecywałam.
I co jeszcze?
„Carpe diem”?
Poddałaś się.
Wybrałaś Ledu zamiast mnie.
To wszystko nie istnieje. Wiesz o tym, prawda?
Kogo próbujesz przekonać?
Nie jesteś taką kobietą.
Jaką kobietą, Judith?
Kobietą, która buduje własną klatkę,
tylko dlatego, że chce być równie potężna i równie nieszczęśliwa co jej bracia.
Twoja rodzina pożera cię żywcem.
A mimo to chronisz ją za wszelką cenę.
To ona nie istnieje, Marie!
Twoja rodzina!
Przykro mi, Judith.
Nie, to mnie jest przykro.
Współczuję ci.
Robinsonie, wiem, że nie wolno mi już z tobą rozmawiać.
Ale tego pragnę.
Chciałbym cię zobaczyć.
Dotykać cię. Całować.
Nie powinienem był się na to godzić i będę tego żałował do końca życia.
Kocham cię.
Na pewno przyjdzie?
Tak.
Może w międzyczasie wysłuchamy wersji drugiej strony?
Dam państwa świadkowi kilka minut.
Panie Herrman?
Będę mówił krótko.
Moi klienci zaprzeczają swojemu udziałowi
w tym fantastycznym scenariuszu zmyślonym przez rodzinę Ledu.
Panie Ledu, zaprzecza pan, jakoby znał pana Solala Batetanę?
Ależ skąd. Znam go.
Widziałem go w dniu Wigilii w domu mojego brata.
Zrozumiałem wtedy, że mój siostrzeniec utrzymuje osobistą relację
z recepcjonistą Maison LEDU.
Lekceważąc przy tym standardy etyki zawodowej, które wprowadziłem,
kiedy tam pracowałem.
Pani również go znała, madame Ledu?
Madame Rovel.
Widziałam go raz we wrześniu,
na pokazie prêt-à-porter LEDU.
On i Robinson byli tam razem, jako para.
Tak. I już wtedy dla was pracował.
Nie zgadzam się na to, by moich klientów oskarżano bez dowodów.
A co zrobiliście z dowodami?
Panie Ledu,
zadbajmy o to, by skonfrontować wersje,
nie jednostki.
Robinsonie, musisz wiedzieć...
że bardzo mi przykro.
Wiem, jak kochałeś Solala.
Przykro mi, że wam się nie udało.
Naprawdę.
Solal chciał zeznawać jeszcze dwa dni temu.
Zagroziliście mu?
Pani sędzio, rozważamy złożenie pozwu o zniesławienie.
Chcecie mnie pozwać?
Śmiało. Naprawdę. Macie wszystko do stracenia.
Zapraszam.
Taka jest prawda!
Tu Solal...
Będziesz uderzał wszystkie skrzynki?
Chodź ze mną.
Dokąd?
Chyba znajdziesz pokój dla matki w tym ogromnym mieszkaniu?
Co ty wyprawiasz?
Chcesz się zaopiekować synkiem?
Bez obaw, poradzę sobie. Robię to przez całe życie.
Mnie też dobrze by to zrobiło.
Nie udawajmy, że jesteśmy sobie bliscy.
Ty też radź sobie sama.
Sędzia nie zamierza nawet wszcząć postępowania.
Świetnie. Sprawa Navarre'a załatwiona.
Załatwiona.
Pogrzebaliśmy go żywcem.
Metaforycznie.
A co z twoją siostrą?
Zajmuję się tym.
Dobra robota. Jestem z was dumna.
„Dobra robota” i „dumna” z ust mojej matki.
Jesteś bohaterem.
Powiedziała: „Z was”.
Nigdy w ciągu tych 32 lat nie pytała, jak się miewam.
A teraz chce zgrywać mamusię? Serio!
- Rozumiem. - I strasznie traktowała Solala!
Nie mogła znieść myśli, że jestem szczęśliwy,
a zwłaszcza ze zwykłym pracownikiem takim jak Solal.
Przyznasz, że miała lepszą intuicję od nas wszystkich.
Dozorczyni z budynku Solala mówiła, że wyprowadził się tydzień temu.
A konkretnie Ismaël M'Bemba. Tak się naprawdę nazywa.
- Ismaël. - Naprawdę?
Najgorsze, że to imię do niego nie pasuje.
To rzeczywiście najgorsze.
Spójrz.
Załatwili mu nawet fałszywe dokumenty!
Skąd to masz?
Splądrowałem gabinet Virginie z HR-u.
No dobrze.
Solal nas zawiódł, ale Nelson się tym zajmuje.
Znajdziemy dowody i ich dorwiemy.
- Chciał zeznawać. - On nie przyszedł!
- Zaoferowali mu więcej pieniędzy. - Albo coś mu się stało.
Grozili mu. Są zdolni do wszystkiego.
Wiem, że brzmię tak, jakbym to wypierał. Trudno.
Solal mówił szczerze.
Ismaël... Nieważne.
Niesamowite miejsce, co?
Tak.
Niesamowite, że trafiłaś stąd pod skrzydła opieki społecznej.
Moją inspiracją była morska bogini pływająca po siódmym kontynencie.
Dlatego chciałyśmy użyć mniej konwencjonalnej koronki.
Tak, zrozumiałem.
Ale się nie sprawdziła.
Problem jest taki, że haute couture ma metkę pewnej wyjątkowości.
A Gildia może tę metkę wycofać, jeśli projekty nie spełniają kryteriów.
Nigdy nie miał pan nieudanego prototypu?
Ja?
Miliony razy.
Ale nie na miesiąc przed pokazem?
To jakie jest rozwiązanie?
Działamy jak pan albo wcale?
Jeśli robicie koronkę,
musicie ją robić porządnie.
Rozumiem. Chcecie wszystko zrewolucjonizować.
Też przez to przechodziłem.
W latach osiemdziesiątych koronka wydawała się tandetna.
Różnica jest taka,
że od dziecka obserwowałem pracę koronkarek.
Jeśli chcesz łamać zasady,
musisz mieć nienaganną technikę.
Na szczęście techniki,
w przeciwieństwie do geniuszu, można się nauczyć.
W przeciwnym razie...
LEDU DE KERDANET FABRYKA KORONEK
Wspaniałe, prawda?
Palo, czemu ściągnęłaś mnie do Bretanii?
Mamy robotę w studiu.
Chyba popełniłyśmy błąd, Ye-Ji.
Widzisz, jakie to jest piękne i misterne?
Uzyskanie takiego rezultatu zajęło sto lat.
Słabo, że mamy tylko miesiąc.
Ale mamy wiedzę.
Chyba za bardzo staramy się robić wszystko na odwrót.
O to chodziło!
Nie produkować. Inaczej robić koronkę.
Wiem!
Wiem, ale...
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Pokaz jest za niecały miesiąc.
Mam w głowie totalny chaos.
Po tym, co działo się w czasie Świąt, to normalne...
To nie ma z tym nic wspólnego. Chodzi mi o kolekcję.
Nie będziemy wszystkiego niszczyć, bo chcemy działać inaczej.
Ten dom mody na to nie zasługuje.
Ten dom mody...
czy Vincent?
Dostałaś na Gwiazdkę tatę.
To świetnie.
Ale to nie ma ze mną związku.
- Wina, mademoiselle? - Chętnie. Dziękuję, Nelly.
Ye-Ji nie zeszła?
Wyjechała.
Jak to?
Byłaś w swoim pokoju.
Prosiła, żebym ci powiedział.
Nie mogła zostać na wieczór,
bo z samego rana musi być w studiu.
Dziękuję.
Dobrze, że ją masz.
Ale ja też tu jestem.
Jeśli chcesz, możemy wziąć się do pracy.
Kiedy tylko zechcesz.
Chcę zachować swoje udziały po tym, co mi zrobiliście
i co zrobiliście Solalowi.
- Grupa Rovel nie... - Nieważne.
Jeśli o mnie chodzi, umowa jest nieważna.
Zwrócę pieniądze, które grupa Rovel mi „pożyczyła”.
Żadnego długu, żadnych zabezpieczeń, żadnych udziałów.
Adios, Rovel.
Robinsonie, nic cię nie przekona, że twoje miejsce jest przy nas?
O rany...
Masz tupet.
Będziemy musieli się jakoś dogadać.
Chcemy zaprezentować twoją kolekcję na kolejnym pokazie prêt-à-porter.
Plan marketingowy jest gotów.
Nic z tego.
Tak jak mówiłem, oddam wam pieniądze.
No cóż...
Przykro nam, ale nie sądziliśmy, że będziesz chciał się wycofać.
Sam mówiłeś, że zawsze o tym marzyłeś.
Nie macie moich udziałów.
Według naszej umowy
w razie opóźnień w płatności dostałbym powiadomienie.
A gdybym nie odpowiedział, moglibyście przejąć moje udziały.
Niczego nie dostałem.
Może zapomniałeś otworzyć swoją skrzynkę na Kajmanach.
Od dziś jesteś bardzo, bardzo bogaty.
I kierujesz obiecującym domem mody należącym do grupy Rovel.
Tak czy inaczej, bardzo się cieszymy, że będziemy z tobą pracować...
Robinsonie.
Odprowadzę cię.
Teraz twoja siostra?
Możemy stworzyć symetrię...
Dostaliśmy nową próbkę.
Kurwa.
Nadal nie wiemy, z czego uszyjemy te sukienki.
Dobrze znamy fazę krytyczną. Jesteśmy do niej przyzwyczajeni.
Stres ostatnich trzech tygodni znam na pamięć.
Ale czeka nas katastrofa!
Wiem, że studio jest pod presją.
Ale Paloma da nam coś w najbliższych dniach.
Ufam jej.
Jeszcze nie było tak, że nie mieliśmy materiałów tak blisko pokazu.
Monique...
Co wyprawia Paloma?
Od czterech dni jestem pod presją, a mademoiselle robi koronki!
Wiem, co czujesz.
Chęć trzaśnięcia drzwiami?
Paloma potrzebuje silnego ramienia.
Prawdziwej przyjaciółki. Rozumiesz?
Mam być tylko przyjaciółką?
Nie.
Bądź cierpliwa. Pnij się w górę.
Wszyscy wielcy projektanci pracowali w wielkich domach mody.
Nie zawsze będziesz numerem dwa.
Wierz mi.
Wyprawiam dziś małe przyjęcie sylwestrowe.
Jesteś mile widziana.
Dziękuję, Nelly.
Nie, dziękuję.
Daj spokój. To tylko toast.
Jest Sylwester.
Kiedy ostatnio piłem szampana, wygadywałem okropne rzeczy.
No już.
Jakieś wieści z Paryża?
Nic dobrego.
Ty i twój brat...
Nie chodzi tylko o Perle.
Jest między wami coś jeszcze.
Nigdy nie potrafiliśmy współistnieć.
Od samego początku.
Według niego...
...i według Perle
to wszystko moja wina.
Jestem jedną z tych toksycznych osób,
których psychologowie radzą za wszelką cenę unikać.
A skoro o tym mowa,
gdybyś słyszała dziś o imprezie z ludźmi w swoim wieku,
dam ci dobrą radę.
Uciekaj.
Co to takiego?
Piękne, prawda?
To zanieczyszczenia.
Taki jest nowy świat.
To nie jest sen.
W każdym razie nie mój.
- Jak spędzaliście Święta? - Byliśmy w Saint-Moritz.
Ale z ciebie snobka!
Witaj, Agnès.
- Jak się miewasz? - Dobrze.
Cudowna jest ta twoja kryjówka na Polach Elizejskich.
Boska sukienka. Czyj to projekt?
Rovel. Wszystkie moje stroje LEDU są w pralni.
Im bardziej z nas ściągają, tym są lepsi.
- Szampana? - Nie, dziękuję, czuję się jak w pracy.
- Agnès! - Witaj, Nathalie.
Zaraz wracam.
Jedna z nich przepowiedziała,
że zawsze będę szczęśliwa.
- Ale nie byłam szczęśliwa. - Halo?
Przymierzyłeś całą garderobę? Gdzie ty się podziewasz?
Nie mam siły wyjść z domu.
Oglądasz jedynkę czy dwójkę?
Trójkę.
Sissi: losy cesarzowej.
O cholera.
Źle z tobą.
No dobrze, pozwolę ci spędzić Sylwestra z Sissi.
Zadzwonię jutro.
Dziękuję.
Kocham cię.
Skarbie. Jak się miewasz?
Spóźnimy się.
- Matka będzie zachwycona. - Zmiana planów.
Niespodzianka?
Jakbym znów miała dwadzieścia lat.
Jak się masz?
- W porządku. - Nie ściemniaj.
Wiem, kiedy kłamiesz.
Nigdy nie byłam szczęśliwsza.
Świetnie się spisałaś po aferze z Vincentem.
Po raz kolejny uratowałaś LEDU.
To moja rola.
Mój mąż właśnie kupił starą rodzinną markę we Włoszech.
- Jeszcze nie mogę powiedzieć którą. - Wiem którą.
Czyli wiesz, że trzeba wszystko odbudować.
Nowy dyrektor artystyczny jest geniuszem. A ty...
Znasz się na rzeczy. Przyjdź do nas.
Odśwież tę markę. Rozwiń ją.
Po trzech latach dostaniesz udziały.
Wpiszemy to do umowy.
Cóż...
Brzmi kusząco.
Jest Sylwester,
a ty zamykasz restaurację, gdzie byliśmy na pierwszej randce.
Trochę za późno, żeby podbić moje serce.
Mamy to już za sobą.
Ale to świetne miejsce na rozmowę.
Szczerą rozmowę.
Nadal ją kochasz?
Prosto z mostu, co?
Dobrze.
Tak.
Ale ciebie też kochałem.
I wierzyłem w nas. W naszą rodzinę.
Mamy córkę.
Jest rozpieszczona, ale ją kochamy. Wie o tym.
Czy nie tego chcieliśmy?
Wiem, co zaplanowałyście.
Rozwiedziesz się ze mną, odrzucisz mnie. I tyle.
W gruncie rzeczy
chcecie moje udziały, ale beze mnie.
Mylisz się.
Nasz związek jest porażką,
ale nie musi nią być dla grupy.
Ale w małżeństwie potrzeba dwojga ludzi.
Nie jednej osoby, nie trzech.
Jeśli będziesz się trzymała matki, czeka cię kolejna walka.
I trudny rozwód, bo zapewniam, że łatwo się nie poddam.
A jeśli zostanę z tobą?
Razem przejmiemy Rovel.
Power couple.
Jeśli mi zaufasz,
natychmiast przepiszę swoje udziały na holding.
Jeśli mi zaufasz.
Czy mogę puścić coś...
weselszego?
Oczywiście. Śmiało.
To płyty Gina?
Tak.
Wiesz,
Gino bawił się w DJ'a w Bains Douches.
Zawsze kończył wieczór tą piosenką.
To był jego znak rozpoznawczy.
Jaki był, poza tym, że...
duszą towarzystwa?
Miał jakieś talenty?
Wcale nie był duszą towarzystwa.
Gino...
...miał talent do życia.
Potrafił być niefrasobliwy, bawić się nocami.
Był imprezowiczem.
Gdyby nie on,
pozostałbym wywyższającym się samotnikiem,
sztywnym i konserwatywnym,
zaszywającym się w starej posiadłości.
Bardzo się zmieniłeś.
Uważaj.
Chodź, pokażę ci coś.
Gotowa?
- Zaczynamy. - Okej.
Uważaj! Udusisz ją tymi oparami farb.
Przestań narzekać. Musi się przyzwyczajać.
„Paloma” to imię artystki.
Będzie jak tatusiowie.
Czemu dzwonisz o tej porze? Gdzie tata?
Śpi. Dlatego dzwonię.
Widziałam Palomę w telewizji. Ale nie wspomnieli o tobie.
Okej. Tobie też życzę Szczęśliwego Nowego Roku, mamo.
Północ.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Kochanie.
NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ, AŻ CIĘ ZOBACZĘ.
MYŚLĘ O TOBIE...
Krzyżujesz.
Przekładasz.
I jeszcze raz.
Proszę.
Igła.
Ta.
Tutaj.
Przekładasz.
Okej.
Powodzenia.
Palo, to ja.
Co ty wyprawiasz?
Jest drugi stycznia. Pracownicy twojego domu mody czekają
i nie wiem, co im powiedzieć.
Wiem, że masz sprawy osobiste i że musisz pobyć sama.
Ale ja też jestem sama. I nie wiem już, co robić.
Oddzwoń do mnie.
Wróć.
Dzień dobry.
Tak jest!
Spójrzmy.
Nieźle jak na początkującą.
I znalazłam moją neo-koronkę.
Elastyczna. Mocna. Wegańska.
Lokalna.
Znalazłam w Nantes start-up, który produkuje nici z wodorostów.
Od jutra koronkarze mogą zacząć je testować.
LEDU wraca do morza, gdzie narodził się dom mody.
Kolekcję nazwiemy:
„Fala”.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Po wszystkim, co zrobiłyśmy, żeby się go pozbyć, ty go tu ściągasz?
Przynajmniej został i mi pomógł.
Ludzie nie zrozumieją.
Uznajcie go za konsultanta. To wszystko.
Znam go od dawna.
Krzywdzi ludzi, nawet, kiedy tego nie chce.
Dzięki, Perle. Jestem dużą dziewczynką.
Skończyłyśmy?
Nie cierpię fiołkowego.
Jest dla starych kobiet.
Cała jego kolekcja jest liliowa. Trudno się tego pozbyć.
Musi zacząć od nowa.
Trzy tygodnie przed pokazem?
Zero ograniczeń.
Muszę wejść pod stół? Nie jestem dzieckiem.
Kochanie, nadal jesteś najmłodsza. Taka jest tradycja.
Dla kogo jest ten kawałek?
Dla mamy.
A ten? Największy?
Dla babci.
Jeśli znajdę ziarenko,
kogo wybiorę na królową?
Mamo!
Babciu.
- Babciu? - Mamo!
Wezwij karetkę.
- I co? - Czuje się już lepiej.
Powinienem o czymś wiedzieć?
Nie.
Ma idealne wyniki badań.
Po prostu jest przepracowana.
Przemyślałaś moją propozycję?
Jeszcze nie.
Co ty tu robisz?
Perle.
Jesteśmy w dupie.
Mam dość tego zdania.
Jeszcze nigdy nie byliśmy w takiej dupie.
Zadzwoń do wujka albo do matki, do kogoś z rodziny.
Mam dość sprzątania po was.
To ciebie podebrali?
Słyszałem, że złowili kogoś z LEDU do Mediolanu.
To ty?
Powinnam była odejść już dawno temu.
Nie rób tego. Nie teraz.
Rovel chce zdobyć większość udziałów w LEDU.
Myślisz, że to nowość?
Ale tym razem im się uda.
Obawiam się, że Victor sprzeda swoje udziały.
Moje już przejęli.
Ojciec będzie następny.
Potrzebuję twojej pomocy.
Pani matka jest zajęta.
Wiem. Ćwiczy do filharmonii.
Nawet ty nie wiesz, co tu się dzieje,
prawda?
Jesteś lojalna.
To kluczowe dla mojej matki.
Za to mi płaci.
Mamy wiele wspólnego.
Nie sądzę.
Moja matka jest księgową z Grenoble, a nie szefową firmy.
Nie mamy ze sobą nic wspólnego.
Możliwe. Ale obie pracujemy w cieniu. Wierne żołnierki.
Ludzie postrzegają nas podobnie. Nigdy niczego nie osiągniemy same.
Dobrze mi tu, gdzie jestem.
Na razie tak.
Wiesz, dlaczego architekci piramid byli tacy cenni?
Ich budowle się trzymały?
Co ważniejsze, byli niezastąpieni.
Byli wyjątkowi. Mieli tajemnicę.
Istniał tylko jeden sposób, by ta tajemnica nie wyszła na jaw.
Pogrzebać architekta razem z faraonem.
To, co dzieje się w tym gabinecie,
może zmienić sytuację i twoją, i moją.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK