Wiesz, jak szybko wyprzedała się twoja edycja limitowana torebki Perle?
W trzydzieści pięć sekund.
Cwaniaki próbują już odsprzedawać torebki w internecie.
Sztucznie wykreujemy niedobór, żeby podkręcić wrażenie ekskluzywności.
Kupujący zaczną szaleć i rzucą się na przedsprzedaże.
Drop culture wspaniale wpływa na wizerunek marki.
Twoja córka o niej marzy?
Przecież nie masz dzieci.
Ekscytujące.
I trudne.
Twój pokaz wywołał szum.
TYDZIEŃ MODY NOWA GWIAZDA
Każdy chce czegoś z twojej kolekcji. Każdy chce się pokazać z twoją gołębicą!
Stałaś się postacią publiczną.
Dałaś im kolekcję i nowe logo.
A teraz chcą ciebie.
Zero presji.
Spójrz w obiektyw. Dobrze. Pięknie.
DOM MODY
Cześć.
Rozluźnij się.
Zapomnij o wszystkich. Spójrz na mnie.
- Co mam robić? - Rozluźnij się.
- Oui. - Luźno.
Zmiana pozycji. Zbliż się trochę.
Tylko delikatnie.
Jak tam? Mogę ci coś pokazać?
Chciałam cię zapytać o zdanie.
Okej.
Pięknie wyglądasz.
Wspaniale.
- Połóż się. - Ouais.
- Tak? D'acc'. - Ouais.
Tak jest.
Dziękuję.
- Twoja kolej, Perle. - Rany.
Masz to we krwi.
- Wspomnienia? - Jakbym cofnęła się w czasie.
To lepsze niż botoks.
Może wrócimy do starej kampanii?
To coś więcej niż botoks. To solidny lifting.
Juliette, przynieś torebkę.
Trzy miesiące oczekiwania to nieźle. Ale chcę z tego zrobić pół roku.
Muszę zasłużyć na swój awans, prawda?
No i to nasza historia.
„Zmienia się wszystko oprócz DNA”.
Dziękuję, Louise.
Nie byłam zbyt groteskowa, co?
Chyba dobrze się bawiłaś.
Bo to dobra zabawa.
Takie będzie odtąd twoje życie.
Paloma? Jesteśmy gotowi na sesję w duecie.
Okej.
Jestem największą reklamodawczynią. Jak śmiesz zrzucać mnie z okładki?
Nie zdziw się, jeśli skończysz jako wolny strzelec.
Tak, doktorze?
Doradzam operację jak najszybciej.
Moja sekretarka poda panu datę.
To ja wskażę datę. Mam wypełniony kalendarz.
Chyba pan żartuje.
Zgodziłem się na to spotkanie w ramach przysługi dla doktora de Castres.
Mam długą listę pacjentów, równie przywiązanych do życia co pani.
Wie pan, kim jestem?
Wiem, że ma pani guza mózgu w zaawansowanym stadium.
Szuka pani najlepszego neurochirurga, a jestem nim ja.
Pani Rovel, interesuje mnie pani, bo nikt inny nie potrafi pani pomóc.
Moja sekretarka odezwie się w sprawie terminu.
Może mi pan powiedzieć, jakie mam szanse?
- To który? - Nie ma cen.
Nie martw się, stać nas.
Babcia mówi, żeby zawsze wybierać najdroższe.
To jej prezent urodzinowy.
Chcę jej dać najlepszy fortepian.
W porządku, kochanie?
Pokaz LEDU był dość słaby.
Oglądałaś go?
Jest wszędzie w sieci.
Był strasznie staroświecki.
A ten finał… Z tą całą Perle…
Masakra.
Babcia ma rację. Wszystko ma swój czas.
Ale ty się pewnie nie zgodzisz.
Chcesz mi coś powiedzieć?
No i?
Dał mi klucz do siebie.
To świetnie.
Naprawdę mu się podobasz.
Regularnie ze sobą sypiacie?
Naprawdę muszę odpowiadać?
Seks to część twojej pracy.
Nie ma żadnych problemów.
Oby tak dalej.
Tylko się nie przywiązuj.
Nie chcielibyśmy, żebyś miał syndrom tajniaka.
Długo to potrwa?
A co? Gryzie cię sumienie?
Nie, ale miałem skłonić go do podpisania i zamierza podpisać.
Musimy się upewnić, że nie zmieni zdania, aż nie zacznie pracy.
A kiedy to będzie?
- Podczas Tygodnia Couture. - Trzy miesiące? Poważnie?
Chcę dostać swoje pieniądze. Teraz. Inaczej odpadam.
Twoja matka potrzebuje pieniędzy.
Nie mieszaj w to mojej matki.
Dostaniesz ostatnią płatność na koniec zlecenia.
Zgodnie z planem.
Jestem w domu. Omówimy to jutro.
To twoja matka?
Tak.
O czym rozmawiałyście?
O niczym.
Czekaj! Wiesz, że każe mnie śledzić, odkąd jesteśmy razem.
Robi tak z każdym. Nie rób z tego afery.
Kurwa, Louise widziała te zdjęcia!
Poradzi sobie.
A co z tobą?
Nie obchodzi cię to?
Nie jesteśmy pierwszą parą, która przez to przechodzi.
A zresztą
nic się między wami nie dzieje od dwóch miesięcy.
No właśnie. Zacznijmy od nowa.
Zdołałam sprawić, że o niej zapomniałeś.
Dlaczego ci je teraz pokazała?
Na swoich urodzinach chce ogłosić, że mianuje cię prezesem.
Ale musi wiedzieć, czy może ci ufać.
I zdałem egzamin?
Oczywiście.
No proszę. Maria Iskariota.
Kto?
Matka Judasza.
Zapomniałaś katechizm?
Nie.
To moja dobra dusza każe mi zapytać, co u ciebie.
Śledzisz prasę?
Uczyniły mnie kompletnie niewidocznym.
Gdy kota nie ma…
Wystarczyło nie zwalniać kota.
Myszy są twoje.
Jak się miewasz?
Naprawdę na to zasłużyłem?
Na odejście w zapomnienie?
Potomność doceni twój wkład w modę.
To miło, że sytuacja poprawi się po mojej śmierci.
Zawsze umiałaś znaleźć odpowiednie słowa.
Czas kończyć. Pozdrów Yanna.
REWOLUCJA LEDU
„Chcę rozbudzić sumienia w branży mody”.
Paloma Castel.
Litości.
„Wenus jest w idealnej koniunkcji.
Działaj. Sukces jest w zasięgu ręki!”.
Gwiazdy przemówiły.
Nie powinieneś przejrzeć umowy?
- Jest potwornie nudna. - Domyślam się.
Ale nie potrafisz mi nawet wyjaśnić, jak zamierzasz obejść rodzinne weto.
Jest pewna firma na Kajmanach. Rovel udzieli mi fikcyjnej pożyczki.
Jako że potrzebujesz kasy.
Będę udawał, że nie mogę zwrócić tej pożyczki,
a oni przejmą moje zabezpieczenie.
- Twoje udziały. - Ale jesteś kumaty.
Mój adwokat mówi, że to na granicy prawa, ale przejdzie.
Na razie renegocjuje moją roczną pensję.
Zaczęli od półtora miliona, to naprawdę mało.
Strasznie mało. To tylko równowartość 90 lat płacy minimalnej.
Przepraszam.
Po prostu…
Jesteś kompletnie odklejony i skupiony na sobie.
Jak zwykle.
Dobra, podaj datę urodzenia. Powiem ci, co cię czeka.
Serio?
Rozmawialiśmy o moich urodzinach.
A skąd jestem?
Co?
Mam pamięć złotej rybki…
Nie. Skąd jestem?
Z Rouen?
Roubaix.
Niewiarygodne.
Znasz na pamięć biografię rodziny królewskiej, a mnie masz w dupie.
Biednych tylko dymamy.
Nie mam cię w dupie.
Nie widać.
A teraz włożę swój tani poliestrowy garnitur
i pójdę pracować dla twojej rodziny za moją gównianą pensję.
Na razie.
Nawet jeśli urodziliście się w 2000 roku, nie mogliście tego przegapić.
Pierwsza kampania torebki Perle LEDU.
No i to kultowe zdjęcie.
Torebka równie ikoniczna, co Kelly Hermès czy Boy Chanel.
Ponadczasowy obiekt, który musi takim pozostać.
Paloma, nowa królowa mody, nie wysiliła się.
Odrobina farby, edycja limitowana i stare staje się nowym.
Ta sama muza, ta sama torebka, ta sama poza.
Wszystko musi się zmienić, żeby nie zmieniło się nic.
Upcykling…
Czy odgrzewanie?
Nie jestem naśladowczynią.
Wręcz przeciwnie, proponuję nowy model.
Nie powinnam była zgodzić się na tę samą pozę.
To jasne.
Byłam przeciwna tej kampanii.
Co robimy?
Nic. To nic wielkiego. Brak komentarzy.
Nie reagujemy. Niech to przygaśnie.
W dwa dni wszyscy o tym zapomną.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
O co tam wcześniej chodziło?
O to.
Nawet cię nie poznaję.
Jeśli cię to pocieszy, też się nie poznaję.
Ale to ty jesteś na okładce.
Palo.
Chyba nie do końca rozumiałam, co cię czeka.
I nie doceniłam, jak mocno to na mnie wpłynie.
Przed pokazem wciąż wierzyłam, że to nasza wspólna przygoda.
A jednak nie.
Potrzebuję cię przy sobie.
Bez ciebie nie dam rady.
Okej.
Będzie dobrze.
Potrzebuję czasu, żeby się do tego przyzwyczaić.
Okej.
Ekstra.
Zaprojektuję nową torebkę.
Od zera, żadnego kopiowania.
W stu procentach moją.
Oprócz Couture?
W porządku?
Zostawiłeś telefon w biurze?
Jasne, włożyłem też kamizelkę kuloodporną.
Przestań.
Jest z tobą dla twoich udziałów.
Ty jesteś z nią dla stanowiska prezesa.
- Wszyscy wygrywają. - A jeśli zażąda rozwodu?
Co ma na ciebie Caroline?
Perle.
Twierdzi, że mi wybaczyła.
Wierzysz jej?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Może mnie rzucić, gdy tylko zainwestuję udziały w holding.
Jestem uwięziony między matką a córką.
A co ty byś zrobił?
Jako twój prawnik czy przyjaciel?
Jeśli chcesz mieć przyszłość w Rovel,
zerwij kontakty z Perle.
Na dobre.
Torebka nie ma ani jednej zmarszczki, w przeciwieństwie do mnie.
To prawda, jest piękna.
Ciężko będzie to przebić.
Jak wpadł na ten pomysł?
W tamtym okresie zawsze nosiłam wielką płócienną torbę pełną rzeczy.
Vincent nazywał mnie Mary Poppins.
Uważał, że torba nie jest zbyt szykowna.
Zaprojektował torebkę, w której kobieta mogła wszystko zmieścić.
Jako pierwszy stworzył kieszeń na laptop.
Torebka nowego tysiąclecia. Praktyczna i elegancka.
To był wielki sukces.
Nie przeszkadza ci, że nazwał torebkę twoim imieniem?
Bez urazy, ale to kwintesencja uprzedmiotowienia.
Vincent nazywał swoje główne dzieła na cześć ważnych kobiet w swoim życiu.
W tamtym okresie mi to pochlebiało.
Byłam taka dumna. Czułam się częścią rodziny.
Ale nigdy nie będę w pełni częścią ich świata.
Czy tak nie jest lepiej?
Spójrz na nich.
Kto chciałby być jak oni?
Czy coś się dzieje…
…pomiędzy tobą a Victorem?
Dla mnie jest tylko gnojkiem, który usiłował zniszczyć Doppel.
Może po prostu nie rozumiem tej idei.
To nie jest skomplikowane.
Pracował w LEDU i był boski.
Zabujałam się w bogatym dzieciaku.
No proszę. To taką byłaś dziewczyną?
Nie, byliśmy naprawdę zakochani.
Wyobraź sobie.
Mieliśmy z Victorem wielkie ambicje wobec LEDU.
Chcieliśmy stworzyć grupę,
mieć własnych rzemieślników.
Ale Vincent go wyrzucił.
Zbudował sobie życie gdzie indziej, a ja zostałam tutaj.
Sama sobie nie poradziłam.
To nieprawda. Jesteś kurą znoszącą złote jaja.
Przynosisz tyle pieniędzy, że powinni wystawić ci pomnik.
W LEDU nic nie znaczysz, dopóki nie masz udziałów.
To zażądaj ich.
Mówię poważnie. Należą ci się.
Żadnych udziałów, żadnej Perle.
Uważaj. Udławi się od tych oparów farby.
Przestaniesz nudzić?
Weź ją na ręce.
Spójrz na mnie. Uśmiech.
Spójrz na mnie!
Tak?
Jesteś z żoną i dzieckiem?
Przestań do mnie dzwonić, Perle.
Nie mamy razem przyszłości.
Nigdy jej nie mieliśmy.
Hej!
Navarre?
Przestań mnie śledzić.
Puszczaj.
Nie znam cię.
Przepraszam.
Pomyliłem pana z kimś.
Palo, zobacz, co znalazłam.
Monsieur chciał z tego zrobić białą torebkę,
ale zmienił zdanie.
Zostało 25 nowiutkich skór.
- Serio? - Tak.
- To wszystko kurzy się w magazynie? - Ouais.
A to co?
Skrawki z torebek Perle.
Czego potrzebuje dziś dziewczyna, żeby wyjść na miasto?
- Niewielu rzeczy. - Właśnie.
Mary Poppins z XXI wieku ma wszystko tutaj.
To jednocześnie jej portfel, aparat,
narzędzie pracy,
książka i lusterko.
Pamiętasz breloczki Fendi zrobione ze skrawków?
Ograniczona praca, brak dodatkowych kosztów, ogromne marże.
Genialne.
Z każdej torebki Perle, którą produkuje dom mody,
zostaje czterdzieści procent.
Ogromne marnotrawstwo.
Cel to 100% wegańskiej skóry za rok.
Ale do tego czasu nie poświęcajmy krów na nic.
Prawda?
Ye-Ji.
Trzy moje torebki można zrobić ze skrawków jednej Perle.
Jak ją nazwałaś?
„Neutralna".
Węglowo i płciowo.
Koniec nazywania przedmiotów imionami kobiet.
Moja torebka to będzie unisex.
I będzie zrównoważona.
Genialne.
Od razu uruchomimy prototyp.
To dla mnie?
To wcześniejszy prezent urodzinowy, bo wiecznie zapominam daty.
PIĘĆ TYSIĘCY EURO
Najlepszego.
Nie odbieraj tego źle. Po prostu chcę pomóc.
Bałem się, że gotówka wyglądałaby tak, jakbym płacił ci za seks.
Ale wydaje się, że jest ci ciężko, a mnie nie…
Nie gniewam się.
Nie mogę tego przyjąć, ale to bardzo miłe.
- Na pewno? - Ouais.
Rozumiem. Sam się wahałem.
Przyjdziesz dziś?
Chętnie posłucham o Roubaix.
I o mieszkańcach Roubaix.
Ekstra.
Witaj.
Tęskniłaś?
Oczywiście.
Widziałem komunikacyjną porażkę.
Nie macie już najlepszego PR-u w Paryżu.
To na pewno.
Tęsknimy za tobą.
I ja za tobą tęsknię.
Ale chciałabym omówić coś innego.
Usiądź.
Zwołam nadzwyczajne zebranie
i będę chciała oszacować mój wkład w sukces Palomy.
Chcę udziałów w firmie.
W pełni na nie zasługujesz, ale wiesz, że odmówią, prawda?
Victor mnie nie wesprze.
Zawsze mówiłem, że się dla ciebie nie nadaje.
Ale mogę to przepchnąć dzięki Marie.
Poruszałam z nią już tę kwestię. Nie odmówiła.
Może nawet zdoła przekonać Vincenta.
Jeśli odejdę,
wasz kapitał nie będzie wiele wart.
Dawaj, dziewczyno.
Mam tego dość. Jestem kołem ratunkowym, a nie mogę liczyć na uznanie.
To dotyczy też ciebie.
Jeśli to się uda,
mógłbyś stworzyć własną markę.
- Tutaj? - Tego zawsze pragnąłeś.
Dam ci wsparcie.
Trzy, dwa, jeden.
Opublikowane.
Nie widzę.
Ach, jest.
Odnawiać, unowocześniać, adaptować się. To moja wizja mody.
Postanowiłam stworzyć patchwork, nadać wartość niewykorzystanym skrawkom.
Wszystko pochodzi z naszych magazynów.
Nie produkujemy nic nowego.
Nadajemy nowe życie.
NEUTRALNA
BOSKIE
O RANY
#MODAPRZYSZŁOŚCI
CHCĘ JĄ NA ŚWIĘTA!
NARESZCIE TOREBKA DLA MĘŻCZYZN!
NIE Z TEGO ŚWIATA
KOCHAMY CIĘ, PALOMO!
JEST DOSTĘPNA NA WISH?
Gdzie nocowałaś, laska?
Była słodka i niewiele mówiła. Dokładnie tego potrzebowałam.
Widziałaś filmik?
A jak myślisz? Dałam pierwszy lajk.
No co ty?
Palo, też powinnaś trochę wychodzić.
W Paryżu jest nie tylko LEDU.
Kiedy skończymy Couture,
obiecuję, że zwiedzimy Wieżę Eiffla.
Muszę kończyć. Całusy.
Kolekcja Palomy okazała się sukcesem.
Wiemy, że mamy za sobą trzy najgorsze miesiące w naszej historii.
Gotowa na egzamin?
Tak sobie.
Będzie Vincent? Czy został na Wyspie Tajemnic?
Połączy się z nami.
Nelly mówi, że całe dnie spędza w szlafroku.
Dziwnie już przy nim nie być,
- kiedy mnie potrzebuje. - To twoja chwila.
Rozkoszuj się nią. Bądź trochę samolubna.
Ten jeden raz.
Straszna gównoburza.
LEDU NEUTRALNA
- Przepraszam. - Tak?
Zrobimy selfie?
Jasne. Okej.
Mogę?
Patrzcie.
Jest ze mną Hipokrytka Paloma Castel.
Jest w drodze…
do swojego eleganckiego biura, gdzie poopowiada o merytokracji…
- i ekologii! - Puszczaj!
Frajerka.
UPRZYWILEJOWANA BUNTOWNICZKA
SKÓRZANA TOREBKA CRUELTY-FREE?
#JEDNA Z NICH #WEWNĘTRZNY KRĄG
Niech to cholera.
RÓBCIE, CO MÓWIĘ, NIE CO ROBIĘ #SPRZEDAŁASIĘ
Co jest?
Nie mów mi, że Vincent znów to zrobił.
TOTALNA ODKLEJKA
- Nepo baby. - Tokenowa mniejszość.
Hashtag „Znów to samo”.
Rasiści.
Nie jestem rasistą. Córka mojej eks jest czarna!
Zajmę się tym.
Nie wracaj po to.
„Nepo baby”, serio?
Harowała całe życie.
Ludzie widzą w niej spadkobierczynię LEDU, jedenastej fortuny we Francji.
Hej.
Dałam znać Vincentowi i Victorowi.
Przekładamy zebranie.
Kochanie, zostawisz nas?
Z przyjemnością.
Powodzenia.
Nie sądzę, by to był właściwy moment na omawianie twoich udziałów,
skoro twój plan PR-owy wywołał kolejny kryzys wizerunkowy.
Cały zespół zajmuje się tą sprawą.
- Zarządzamy kryzysem. - Mam nadzieję.
Nie widzę powodów, by pomniejszać nasz już i tak osłabiony kapitał.
Zajebisty moment.
Mogę?
Jasne, wejdź.
Internet jest bezlitosny. Trzymasz się?
„Tokenowa mniejszość”?
„Zdrajczyni”?
Wiedziałam, że to Dziki Zachód, ale tego nie przewidziałam.
O tak.
Nie pisałam się na to.
Wybacz, ale pisałaś się.
Jesteś dyrektorką artystyczną LEDU.
LEDU jest tobą.
A ty jesteś LEDU. Z całym jego bagażem.
Ale oskarżają mnie o rasizm.
- Mnie? - Hejterzy nie myślą racjonalnie.
Przerzucili się po prostu z Vincenta na markę, a z marki na ciebie.
Co mam robić?
Przeciwieństwo tego, co robił Vincent.
Opuść swoją wieżę z kości słoniowej, wyjdź na ring i przeproś.
A przede wszystkim odetnij się od niego. Jednoznacznie.
- Tylko tak powstrzymasz gangrenę. - Okej.
A co to dokładnie oznacza?
Mam stanąć w prawdzie?
Prawda jest przereklamowana.
W modzie jest raczej post-prawda.
Dziś liczą się czyste emocje.
Mów o tym, co czujesz.
Psy szczekają, karawana jedzie dalej.
Odwagi.
Robinson?
Dziękuję.
Mój drogi Robinsonie.
Usiądź.
Podoba ci się ten widok?
Niedługo będziesz tu jadał drugie śniadanie.
Opowiedzieć pani o swoich planach na markę?
Nie śmiałam prosić.
Celuję w pokolenie klików.
Moim wyzwaniem jest ich dylemat.
Jak być uzależnionym od fast fashion, a jednocześnie woke?
Błagam, tylko nie mów mi o samoograniczeniu.
Nie. Jesteśmy jak chomik na kołowrotku i to kochamy.
Ale musimy zdematerializować modę.
Chcę stworzyć pierwszy częściowo wirtualny dom mody.
Co to właściwie oznacza?
To oznacza, że awatary będą muzami.
Sklepy będą wyglądały jak salony gier.
Niesamowicie wysmakowane.
Ubrania będą streamowane.
Mamy kompletnie niewykorzystany rynek trzech miliardów graczy.
Drogi Robinsonie,
świetnie się dogadamy.
Diane,
wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Nie puszczaj.
Dobrze. Zaraz zejdzie.
Otwórz oczy.
Podoba ci się?
Żartujesz? Jestem zachwycona!
Louise, kierowca czeka.
Czemu nie mogę zostać?
Bo masz jedenaście lat i masz jutro sprawdzian.
Niewiele stracisz. To nie są prawdziwe urodziny.
To tylko spotkanie bandy darmozjadów.
„Darmozjadów”?
Chodź, kochanie.
Pa, kochanie.
Paloma?
Z początku…
Gino uważał, że danie ci imienia córki Picassa jest pretensjonalne.
Mówił, że uważam się za geniusza.
Ale on
wymyślał same idiotyczne imiona, takie jak…
Flower…
albo Rain… Rozumiesz ideę.
A to wszystko przez podróż do Kalifornii.
To tam zaraził się tym paskudztwem.
Ale postawiłem na swoim.
Nawet twoja matka się zgodziła.
Paloma.
Mój gołąbeczek.
Wybacz, ale…
Nie do końca rozumiem.
Pewnego ranka trochę bazgrałem…
i coś narysowałem.
I…
Gino był zachwycony.
Chciał namalować to w ogromnej wersji,
widoczne z każdego kąta.
Czyli oryginalny rysunek…
gołębicy…
jest twój?
Tak, był mój.
Nie sądzisz, że miałam prawo o tym wiedzieć?
Dlaczego mnie porzuciłeś…
…skoro byłam twoim gołąbeczkiem?
Dlaczego…
Dlaczego mnie wyrzuciłeś, kiedy tu przyjechałam?
Jesteś jeszcze bardziej pokręcony, niż myślałam.
Wiem…
Przepraszam.
Naprawdę.
Wszystko zepsułem.
Przysięgam, nie wiedziałam, że to rysunek Vincenta.
Ty i Gino byliście tematem tabu.
Wybrałam ten motyw,
żeby oddać hołd ojcu i odciąć się od Vincenta.
A to on go zaprojektował.
Ludzie mają rację. Kopiuję Vincenta.
- Mais non. - Z tą gołębicą wyglądam jak idiotka!
Twoja torebka jest wspaniała.
- To nic nie zmienia. - To zmienia wszystko.
Muszę teraz pozycjonować się względem niego.
Nie będę go niszczyć w sieci. To nie mój styl.
Wiem, że to trudne,
ale ty albo on.
Musisz się ratować.
Nic więcej się nie liczy.
- Piękny fortepian. - Dziękuję.
- Gra pani? - Od święta.
Jesteś taka skromna, mamo.
- Zagraj coś dla nas. - Non.
A może tę melodię, którą grałaś latem?
Mogę prosić o uwagę?
Diane coś dla nas zagra.
Muszę się wiele nauczyć.
Nieźle nam poszło w tym roku, prawda?
Pięćdziesiąt lat w branży.
Przez cały ten czas wszyscy myśleli, że nie przetrwam.
Musiałam unikać pułapek…
i zadawać ciosy.
Moja następczyni jest gotowa.
Victor znów dokonał cudów.
Ale dopóki wciąż tu jestem,
musicie mnie znosić.
Moje zdrowie!
Dziękuję.
Mieliśmy już do siebie nie dzwonić.
Nie powinienem był się z nią żenić.
Udaję przez całe życie.
Już nie mogę.
Wszystkich skrzywdziłem.
Skrzywdziłem ciebie.
Proszę, pomóż mi.
Tracy wróciła.
Zostaw ją tam, gdzie była.
Tak bardzo mnie fascynowała.
Była taka bezpośrednia.
Miała gdzieś zasady.
Była wolna.
I…
Tęsknię za nią.
Posłuchaj.
Skoro Vincent odszedł, może do nas wrócisz?
Moglibyśmy przejąć stery.
Razem.
Pozwoliłabyś mi wrócić?
Palo?
Cholera.
Zrobię nasz makaron na ciężkie czasy.
Okej?
Chciałabym wrócić do Berlina.
I znów połazić po pchlim targu w Mauerpark,
tak jak dawniej.
Potem poszłybyśmy do naszej ulubionej tureckiej knajpki.
A potem do Berghain.
Chcę, żeby było jak dawniej.
Nie będzie jak dawniej.
Ale to minie.
Nie mogę go zaatakować.
Nie teraz.
A on cię nie zaatakował?
To przez niego nazywają cię rasistką.
Nie możesz mu odpuścić.
Nie pozwól, by pociągnął cię na dno. Nie jesteś mu nic winna.
A jeśli rzeczywiście uważa się za twojego ojca, zrozumie.
Dziękuję za przybycie.
Dobranoc. Do zobaczenia.
Co cię naszło?
Przez te wszystkie lata wybaczałam mu zdrady.
Robiłam swoje.
A ty nagle renegocjujesz warunki umowy.
Zmieniłam zdanie.
Victor nigdy nie odda nam udziałów,
jeśli nie uwierzy, że będzie twoim następcą.
Rzucę mu kolejną kość.
Nic ci nie jest?
Nie znoszę spotkań towarzyskich.
Mówiłam, że nie chcę obchodzić urodzin.
- Zawsze chcesz… - Zrobić ci przyjemność?
Dlaczego ukrywasz przede mną prawdę?
Od tygodni źle się czujesz. Widzę to.
Jesteś chora?
Po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam, wciąż mi nie ufasz.
Rito!
Dasz mi szklankę wody?
Dlaczego tak mnie traktujesz?
Nie widzisz, że się o ciebie martwię?
Czekasz, aż zdechnę, ale to się nie stanie.
Bo jesteś nieśmiertelna?
Rita.
Mamo.
To spojrzenie innych uświadomiło mi moją inność.
Mój kolor skóry.
To lekceważące, dyskryminujące spojrzenie.
Kolejne mikroagresje, które w pośredni sposób cię kształtują.
To się zaczyna w przedszkolu.
Mówią, że twoja skóra jest brudna.
Więc chcesz być bielsza.
Potem, w liceum,
wolą mówić „kolorowa” niż „czarna”.
NA ŻYWO
Bo „czerń”…
przeraża.
To coś obelżywego, poniżającego.
I trwa to dalej.
Nadchodzą pytania:
„Skąd tak naprawdę jesteś?”.
Czasem żartobliwe.
To zwykłe żarty.
Żarty nie zabijają.
Ale słowa bolą.
Ranią i pozostawiają głębokie blizny.
Nie popieram niczego, co mówił były dyrektor artystyczny LEDU.
Nie jest moim ojcem.
Nie jest członkiem mojej rodziny.
Przyszłam do LEDU, żeby dokonywać zmian. Zmieniać modę.
Vincent Ledu…
należy do przeszłości.
Nie będzie częścią przyszłości domu mody.
Ale mam nadzieję…
że wy nią będziecie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK