Uçsuz bucaksız güneş ışıkları, uçsuz bucaksız dalgalar.
Sörf tahtama ilk kez çıkmadan önce kim olduğumu unutmuştum.
O kişi gelgitte kaybolup gitmişti.
Sörf yaparken boş bir sayfa gibi oluyorsunuz.
Kendinizi dalgaların kucağına bırakabiliyorsunuz.
En iyi hâlinizde olabiliyorsunuz.
Mükemmel dalgayı bulmak için.
Sular tarafından örtünüp onlar tarafından sarılıyorsunuz.
O zaman yuvamda gibi oluyorum.
Dalganın diğer tarafından çıktığınız zaman yepyeni bir insan oluyorsunuz.
Yepyeni bir siz.
Hindistan cevizi güneş altında daha güzel görünüyor.
CAROL KOHL
TUZLU SU NİNNİSİ'NDE
BİR SÖRF DESTANI
İnsanlar Orta Çağ'dan beri Kapali'de sörf yapıyor.
Baba Lou Anne, Dottie, CP ve ben geçen hafta sörf yaptık.
Kapali'de dalgalar benliklerimiz kadar büyüktür.
Açıkta kalan resif, tutarlı ve temiz bir kırılma noktası sağlıyor.
Gerçekten çok güzel.
Bazıları sörfü spor olarak görür
ama Baba Lou Anne'in oradaki hareketleri sanata daha yakın.
Çok muhteşem bir sörfçü.
Hem sol hem sağ ayağı önde olarak iki türlü sörf yapabiliyor.
Çok az sörfçü bunu yapabilir.
Çok daha azı da bunu havada çekilme yaparken yapabilir.
Hanımlar ve beyler, karşınızda Baba Lou Anne.
Dottie uzun süredir sörf yapmıyor ama çok eğleniyor.
Ayrıca geçenlerde boşandı.
İşten eve gelip de
kocasını bir diş hekimi asistanıyla yatakta bulduktan sonra
artık yeni aşkı denizler oldu.
"Suzie" isimli bir sörf tahtasında pervasız bir şekilde sörf yapıyor.
Kameralara selam ver Dottie.
Kısaca CP dediğimiz Corinthia Panatopoulos da mükemmel bir sörfçü.
Bir gözü görmüyor, derinlik algısı yok
ama bu onu yavaşlatmıyor.
Ne kadar iyi olduğunu görmek için iki göze gerek yok.
Gidişine bakın.
Sörf tahtasıyla çılgın dalgaları ehlileştirmediği zamanlarda
CP bir kitap yazıyor.
Boş zamanlarında gizemli olayları çözen dört kadın sörfçünün macera romanı.
Ne zaman bitirir, bilmem ama bir hikâyenin başlangıcı hoşuma gitti.
Sırtında ninja yıldızıyla kuytuda bulunan bir opera sanatçısının hikâyesi.
Sahilde okumak için birebir, orası kesin.
Kono'nun çilek şekilli adalarından 20 kilometre uzaktaki Kapali sahilinde
bir hafta güneş altında keyif yapmak için toplandık.
Sonrasında ayrılıp kendi yollarımıza gitmeyi planlıyoruz.
Baba Lou Anne de Seattle'a gidecek.
Alki Point'in hırçın dalgalarında sörf yapmak için değil,
Space Needle'dan paraşütle atlamak için.
Dottie ve sörf tahtası Suzie de Japonya'ya gidiyor.
CP ise gizemli cinayetlerine
zekice sürprizler tasarlamaya daha fazla zaman ayırmak için gidiyor.
Ben ise dünyayı gezip güneşli yerlerin peşine düşeceğim.
En büyük dalgaları, en cana yakın insanları arayacağım.
Bu esnada da kendimi keşfedeceğim.
Sörf tahtamla suya balıklama dalarken.
Tüm kalbim ve ruhumla,
sadece sörf tahtam ve kalın bir cila tabakasıyla.
Efsane olacak.
Böyle bir yolculuk için bavul hazırlamak çok önemlidir.
Akıllıca davranıp bir amaca yönelik toplanmalıdır.
Benim için de bu, sörf tahtası cilası,
mayo, bir kasımpatı,
üç havlu, uğurlu puka kabuğu kolyem,
150 faktörlü güneş kremi,
iki tane tek kullanımlık kamera, İngilizce-Maorice konuşma kılavuzu
Alice T. Townsend'in Aşk Dalgaları gibi plajda okunacak dandik bir kitap,
sörf efsanesi Kathy Kohner-Zuckerman'ın fotoğrafı,
yedi tane tütsü çubuğu,
işaret fişeği, güneş gözlüğü,
gizemli totem ve pala demek.
Ve her şeyi bir kenara atıp hayatın seni götürdüğü yeri kabullenme isteği.
Üzgünüm hanımefendi. Bavulunuz Londra'da görünüyor.
Üç saatlik bir uçuştan sonra serin bir esinti gibisi yoktur.
O esintinin Cortez Denizi'nin tertemiz sularından gelmesi de cabası.
Cabo San Lucas'ta mükemmel dalgayı aramaya başladım.
Bir zamanlar sadece göçebe sörfçüler tarafından ziyaret edilen
sakin bir kasaba olan Cabo San Lucas artık turistlerin uğrak noktası olmuş.
Çılgın gece hayatıyla tanınan bir yer
ve turistler bu aralar Señor Chi-Chi's'e
veya The Drunken Mermaid'e eğlenmeye gidiyor.
Ama ben buraya kocaman akvaryumlardaki margaritalar
veya ıslak tişört yarışmaları için değil, sörf yapmak için geldim.
Müthiş.
Bahar tatilinde yolunu kaybetmiş epey insan var.
Evlerinin yolunu geri bulamamış koca bir genç nesil.
Büyümeyi reddeden, alkollü sefa düşkünleri.
Sahildeki kumsallarda dans ediyorlar,
efsanevi bir çeşmeden su içiyorlar.
Onlara zindelik veren ve sonsuza dek genç tutan bir su.
İnsan okyanusta olunca
gençliğinin sığlıklarında oluyor hep.
Uçsuz bucaksız güneş ışıkları,
uçsuz bucaksız dalgalar.
Hiç bitmeyen ergenlik.
Genel olarak Cabo San Lucas harika bir sörf alanı.
Ama mükemmel dalgayı bulabilmek için
daha çok aramam
ve turistlerin uğramadığı yerlere gitmem gerekiyordu.
Selam tatlım. İşin bitince bizimle birer içki içmeye ne dersin?
Belki bir dahaki sefere.
- Ne güzel flört ettin. - Kes be. Sen ağzını bile açmadın.
BİR SÖRFTEN ÖTEKİNE
TASMAN KOYU
HATTERAS ADASI
BİLİNMEYEN BERMUDA ŞEYTAN ÜÇGENİ
PASKALYA ADASI
BUNJI PLAJI
Mükemmel dalga arayışım burada devam ediyor.
Sörf dünyasının mabedi, Mavericks.
18 metreyi aşan dalgalarıyla
tüm büyük dalga sörfçüleri için kendini kanıtlama alanı hâline geldi.
O yüzden daha sörfe başlamadan önce hazırlanmam gerektiğini biliyordum.
Günde dört kez meditasyon yaptım, Normalde yaptığımdan iki kez fazla yani.
Kendimi bir kurt, dalgaları da yavru bir geyik olarak hayal ettim.
Kendimi bir ayı, dalgaları da oradan geçen somonlar olarak hayal ettim.
Gecenin bir yarısı onu kıyıdan ve tepelerden izlerken
onu seyre daldım, iyice özümsedim ve ondan kendime dersler çıkardım.
Sonra da bir baktım hazırlanmışım.
Bu canavarda eski dostum Nadia'yla sörf yapmayı tercih ettim.
Eskiden Saraybosna'da hemşirelik yapmış.
Kapadokya'da da rahibeymiş.
Artık dev dalgalara biniyor.
Gergin değildim desem yalan olur.
Böyle dalgalar insana
ne kadar küçük olduğunu hatırlatıyor, okyanusta bir kum tanesi gibiymişsin gibi.
Tanrının sevgi dolu avucunda bir pirinç tanesi gibi.
Sonunda 15 metrelik bir dalga buldum
ve Nadia'nın seviyesine yükselmeye hazırlandım.
O dalgada gitmek inanılmaz bir histi.
Saf bir kudret.
Saf bir güç.
Bir an için aradığım dalgayı
bulduğumu düşündüm.
Ama bitince bulmadığımı anladım.
Bu Nadia'nın mükemmel dalgasıydı, benim değil.
Aramam devam etti.
Toskana'da dalgaları es geçmeye karar verdim.
Hayır, buraya başka bir sebepten gelmiştim.
Eski bir aşkı ziyarete.
Angelo Alfolini'yi.
Zamanın aramızdaki bağı eskitmediği hemen belli oldu.
Siyaset tartışarak, felsefe konuşarak ve aşktan tutun da
hayata ve İtalyan sinemasına dair gözlemlerimiz hakkındaki çeşitli konuları
müzakere ederek tüm köyde gezindik.
Şaraptan ve eski ahşap fıçılarda
sıkılan üzümlerin değerinden bahsettik.
Rigatoni ve taze mozzarella yaptık
ve akşam yemeğinde, yediğim en iyi risottoyu yedik.
Ama ziyaretim başlar başlamaz
bitti.
Güneş doğar doğmaz oradan ayrıldım
ve mükemmel dalgayı arama yolculuğuma geri döndüm.
Arrivederci aşkım.
BİR SÖRFTEN ÖTEKİNE
Michigan Gölü'nde ısınmak için mayolarımıza işerdik.
Aynı zamanda Tayland'da dalgalar kısa ömürlü olurdu.
Ama orada ömür boyu sürecek bir hatıra edindim.
Sonuç olarak iyi bir haftaydı.
Ama hâlâ bir terslik vardı.
Kaybolmuştum.
Ne kadar çok seyahat edersem o kadar savrulduğumu hissettim.
Mükemmel dalga diye bir şey var mıydı?
Kilokilo kıyılarında çektiğim sıkıntıları Auli'i'ye anlattım.
Mükemmel dalgayı bulmanın asıl anahtarının
psikotropik maddeler olduğunu düşünen, oranın yerlisi bir sörfçüydü.
Ona "Gesthaini" diyorlardı.
Mangrovların kabuğunda yetişen bir çiçekle başlıyormuş.
Sonrasında yarasalar bu çiçeği sindiriyor ve boşaltıyor.
O da mağara duvarlarından kazınıp nihayetinde çayın içinde servis ediliyor.
Aradığım cevap bu muydu acaba?
O gece, Auli'i beni Saanapu Nehri'nin kıyısına götürdü
ve "Wailele" isminde bir ihtiyarla görüştürdü.
Wailele'nin 100 yaşından büyük olduğuna inanılıyordu
ve yolunu şaşıran birçok gezgine rehberlik etmişti.
Korkmuştum ama mükemmel dalgayı bulmanın yolu buysa öyle olsun, dedim.
Mükemmel dalgaları görmüştüm işte.
Ve ilk kez hiç olmadıkları kadar yakın geldiler.
VAHİBE ÇÖLÜ UMMAN
Umman Denizi'ndeki Umman kıyısına gitmenin daha kolay yolları var.
Birkaç havalimanı,
yolcuları Vahibe Çölü'ndeki zorlu yolculuktan kurtarıyor.
Ama onları çöl yükseltilerinden de mahrum bırakıyor.
Hiç değişmeden kalmış kum tepeleri denizi.
Buraya uğramadan Umman'a gidemezdim.
İnanılmaz bir set.
Çay çok güzeldi.
Jackson bunun Karak Chai olduğunu söyledi. Bu bölgede çok seviliyormuş.
Jackson'la Manhattan Beach'teki bir sırada tanıştım.
O zamanlar benden daha büyük bir sörf manyağıydı.
Yağmurlu da olsa güneşli de olsa her gün, gün ağardığı anda sörf yapardı.
Sonra tamamen vazgeçmiş.
Nedenini sorduğumda bu konudan bahsetmek istemediğini anladım.
Kendi bilir tabii.
Bazıları için bu takıntı çok ağır oluyor.
Elinde bir tek o kalana dek insan kendini sörfte kaybedebiliyor.
Jackson'a her ne olduysa
bence kendisi ve sörf arasına koca bir çöl koyması gerekmişti.
Sanırım artık kendini dokumaya vermiş.
Nasıl olduğumu sorunca ona gördüğüm imgelemden bahsettim.
Canavar, sis, mükemmel dalga.
Sadece güldü.
Müslüman mahallesinde salyangoz satmamam gerektiğini bilmeliydim.
Sonrasında Jackson bir yerlere dalıp gitti gibi oldu.
Aklındaki bir şeyin küllerini kurcalarken kaybolup gitti âdeta.
Hoşça kal Jackson.
Halı için teşekkürler.
Sonraki birkaç gün zor geçti.
O mükemmel dalgaların görüntüsü bir türlü aklıma gelmiyordu.
Benliğimi ele geçirdi ve uykumu etkilemeye başladı.
Böylece ben de gördüğüm şeyi
gerçeğe dönüştürebileceğimi bildiğim tek yere gittim.
Doğu Sussex'te bulunan
bu sakin sahil kasabası ünlü bir sörf merkezi olarak bilinmiyor aslında.
Ama rüzgâr sertçe esmeye başlayıp sis çöktüğünde her şey değişiveriyor.
Bu tuhaf ve küçük köyü
dalga sarhoşu olabileceğiniz müthiş yerlerden birine dönüştürüyor.
10 numara.
Oraya vardığımda sis uyarısı yapılmıştı.
Normalden daha fazla sis ve pus vardı.
Cankurtaran da herkesi denizden çıkarmaya başladı.
Mükemmel. Bana daha çok dalga kalmıştı.
Tıpkı imgelemimdeki gibi.
Gökyüzü belirsiz, okyanus belirsiz.
Sadece ben ve sis.
Yaklaştığımı biliyordum.
Sonra onu duydum.
Bir dalga oluşumunun gümbürtüsünü.
Bu muydu acaba?
Bu...
Sonrasını hatırlamıyorum.
Bir an o imgelemimi yaşarken sonra...
Günler sonra başarısızlıklarımla yüzleşmeye çalıştım.
Londra'da kayıp valizime kavuştum.
Ama içindeki eşyalar yabancı gibiydi artık.
Bir yabancının kişisel eşyaları gibi.
Bu kimin kasımpatısıydı?
Mükemmel dalgaya inanan bir yabancının.
Peru kıyılarında sörfün artık bana göre olmadığını fark ettim.
Belki Jackson gibi bir meslek öğrenebilirdim.
Belki seramik kupalar yapardım.
Herkes kupaları sever.
Kupalar her durum için mükemmel bir hediyedir.
Yoluma devam etme vaktinin geldiğini biliyordum.
Tam içeri girip bu işin peşini bırakacaktım ki serap gibi
bir figür belirdi.
Onu bir yerden tanıyordum.
Ama nereden? Onu nereden tanıyordum?
Sonra aklıma geldi.
Deniz feneri bekçim. Elbise gibi bir şey mi giymişti?
Akıl hastanesi bilekliği miydi o?
Gözlerimdeki çaresizliği hemen fark etti ve ne olduğunu sordu.
Bilinci bir gelip bir giderken
ona arayışımdan ve feci şekilde başarısız oluşumdan bahsettim.
Yolu bildiğini söyledi.
En azından öyle dedi gibi geldi.
"Sana mükemmel dalgalarını göstereceğim."
"Teşekkürler ama artık buna inanmıyorum" dedim.
"Lamba yağıyla bir günlük yolculuk."
Başta temkinli yaklaştım.
Sarhoştu ve hastane giysisi de hiç güven vermiyordu.
Ama gözlerinde ona güvenmek istememi sağlayan bir şey vardı.
Onu Peru ormanının içlerine kadar takip ettim.
Bir patika yoktu, işaret yoktu, düzen yoktu.
Sadece zihnindeki pusulayı takip ediyordu.
Ormanın amansız bir verimliliği vardı.
Sıcaktı, rutubetliydi, sivrisinek ve zehirli bitki doluydu.
Orman bizi orada istemiyordu ve gitmemiz için savaş veriyordu.
Ne yapmıştım? Gerçekten bir yabancının peşinden bu vahşi iğrençliğe mi gelmiştim?
Boyun dövmesi miydi o?
Hep orada mıydı?
Bir ara döndü ve şöyle dedi:
"Ormanın ruhu artık bizimle."
Haklı olması için tanrıya dua ettim.
Gece vakti pumalara karşı sırayla nöbet tuttuk.
Önce o uyudu ve ertesi sabaha kadar uyanmadı.
Onu öğleden sonra bir vakitte görebildik ancak.
Yeşil okyanusta mavi bir parıltı vardı.
Bir deniz feneri gibi onu takip ettik.
İşte oradaydılar, tıpkı söz verdiği gibi.
Mükemmel dalgalar.
Gerçekten çok güzellerdi.
Bir mucize görmüş gibiydim.
Denize girip onları hemen deneyimlemem gerekiyordu.
Ama yaklaştıkça
kumda bir şey fark ettim.
Benim sörf tahtam mıydı o?
Ama nasıl?
Tam başladığım yerde olduğumu fark ettim
ama yine de burası mükemmeldi.
Bu nasıl olmuştu? Ne değişmişti?
Sonuç olarak farklı olan tek şey bendim.
Arayışım gözlerimi kör etmişti.
Bunca zamandır bulunması gerekmeyen dalgaları arıyordum.
Bu adamın niyeti başından beri bu muydu?
Beni ormana sürükleyerek gözümü açıp bakış açımı değiştirmek miydi amacı?
Birdenbire tüm yolculuk anılarım canlandı
ve sörf yaptığım tüm dalgalar da aklıma geldi.
Kapali'de, Cabo'da, Mavericks'te,
Michigan'da, Kilokilo'da
ve burada, Valparaiso'da.
Hepsi de mükemmeldi.
Hep de mükemmel olacaklardı.
Kapali kıyılarındaki evime, hayata yeni bir bakış açısıyla döndüm.
Ama yalnız değildim.
Batı Avustralya'da timsahlarla boğuşup
El Capitan'a tırmandıktan sonra
Baba Lou Anne dönüp de sakin dalgalarda dinlendiği için inanılmaz mutluydu.
Dottie de geri dönmüştü.
Yeni arkadaşı Toshio Matsuda ve sörf tahtası "Joaquin" le birlikte.
Selam vermek için biri daha gelmişti.
CP.
İlk romanı sinemaya uyarlandıktan sonra
CP diğer romanına başlamıştı.
Bu sefer dört bayan sörfçümüz tehlikeli bir motorcu çetesine sızıyordu.
Adlarını temize çıkarıp Redondo Beach sörf yarışmasını kazanmak için.
Sürükleyici bir hikâyeye benziyor.
Bana gelince, yolculuğum burada sona eriyordu.
Uçsuz bucaksız güneş ışıkları,
uçsuz bucaksız dalgalar.
Sörf tahtasına çıkınca insan canlanıyor.
Yazın durgunluğunun güvenli kucağında, sonsuza doğru hızla ilerlerken.
Bir mükafatı veya ödülü yok.
Kovalayacak veya bulacak bir şey yok. Zaten oradasın.
Denizde süzülüyorsun.
Mükemmellik o an gerçekleşiyor işte.
İşte o an zaman duruyor ve yüreğinin kapıları açılıyor.
Sadece bir saniye sürebilir
ama dalga çöktüğü zaman da
yapman gereken tek şey sörf tahtasına çıkıp onu tekrar yakalamak.
Sonra yine.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna