Anak ng…
May masisisante dahil dito.
3 BUWAN, 21 ARAW PA
HR case number 7-3.
O baka 4.
Sa kagustuhang makapagbigay ng buod sa nangyari
nang mabilis at detalyado hangga't maaari,
di ko pa nado-double-check ang mga dating case file number ko.
Humigit kumulang 1100 na oras ngayon,
may pangyayaring mailalarawan lang
bilang biglaang hysteria.
Ang di mapigil na daloy ng emosyon
ay bumalot sa opisina ng tatlo at kalahating minuto
bago humupa.
Sorry, mga kasama. Tapos na ako.
Mahirap matukoy kung ano pinagmulan nito.
Sapat na sabihing isa 'to sa mga kakaibang behavior
na lumitaw dito sa opisina sa mga nakakaraang buwan.
Kasama dito, pero di limitado, sa pag-uusap-usap sa may water cooler,
maingay na tawanan,
apiran pataas at pababa,
at sa isang instansya, tapik sa balikat.
Tatlong linggo na nakakaraan, saksi ako sa non-platonic na yakapan.
Paniwala ko na ang mga pangyayaring ito
ay konektado sa emosyonal na pangyayari na naganap ngayon.
Hindi lang 'yon, pero ang timeline nila ay talagang magkakaugnay
sa pag-hire sa isang empleyado.
Isang Carol Daphne Kohl.
Single. Walang anak.
Emergency contact, Bernard at Pauline Kohl.
Paniwala kong sa likod ni Carol…
Hi, ako si Carol.
Ganda ng tie mo, Bill.
Naku! Shit. Shit. Yari.
Kaya niya tayong wasakin.
Sa panlabas, perpektong empleyada si Miss Kohl.
Ang kaniyang pagiging masunurin ay nagpapakita ng pagiging maaasahan,
at maiisip mong ang pagkamahiyain niya ay ipapantay siya sa iba.
Pero sa likod ng kabaitan niya ay isang delikadong pagkarebeldeng ugali,
na ikinakatakot kong nagkahawahan na sa opisina.
Una kong napansin ang ugali ni Miss Kohl noong Martes ng Abril 7.
Sarah.
Vanessa.
Francine.
Ang mga pangalan ay mga pagtukoy kung sino tayo.
Pag inalala, nagdudulot ito ng pagiging pamilyar.
Pag binabanggit ang pangalan mo, napapalagay ang loob mo.
Di ka na estranghero o katrabaho,
kakilala ka na ngayon o puwedeng higit pa doon.
Tim. Jill.
Alyssa. James. Cathy.
Sumunod nito ay ang pangyayaring
nanguna si Miss Kohl sa walong tauhan ng opisina sa bubong
para sa di hinihinging burol kay Dave Douglas Seaver.
Ang insidente ay nagresulta ng pagnanakaw ng oras
na walong minuto at 43 segundo.
Mula noon, ang mga kalokohan ni Miss Kohl ay lalong tumatapang.
Noong April 15, dinecorate ni Miss Kohl ang puwesto niya.
gamit ang mga pag-aari para bigyan ng personalidad
ang desk niya at paligid n'on.
Personally, di ako naniniwalang ang opisina'y lugar
para ipakita ang financial dependents mo,
pero naiintindihan ko ang sentimiento.
Ako, sa kabilang banda, ay walang tolerance sa gan'on,
lalo na sa mga ceramic mice ni Miss Kohl.
Dahan-dahan pero sigurado, lumalaganap ang sakit sa mga tauhan.
Isang pantal ng tchotchkes, mga larawan,
mga konstelasyon ng mga bagay-bagay na naka-display.
Ang munting kisap ng mga pribadong buhay
dito sa aming opisina.
Biglang gan'on,
ang professionalism na kinakatawan ng opisinang ito ay nawala.
Binago ni Miss Kohl, at maaaring di na mababawi.
Humiling din si Miss Kohl ng tier-one na behikulo ng kumpanya
para sa gagawin sa trabaho, mga ilang linggo na.
Mula noon, ginamit niya ang behikulo araw-araw para sa mga personal na bagay.
Di puwede 'yon.
Buti na lang, nalaman ko ang susunod niyang gagawin.
Di awtorisadong palitan ng baon.
Sabay-sabay na pagkain,
lalo na 'yong pagpapalitan, o pagbibigayan
ay daan sa pagkakaibigan.
Pag may ibang nakaalam na gusto din ng isa ng kamatis sa pesto pasta nila,
nagbubuo ito ng pagkakaunawaan,
ang pagkakaunawaan ay nakakabuo ng tulay
na mauuwi sa pagkakaibigan.
Ngayon, dahil sa kamatis,
meron ka nang makakasamang magkape
at masasabihan ng mga sikreto.
Kahit ang potato frittata lang
ay magpapapaging mas tapat sa bagong katrabaho
kesa sa mga tungkulin nila.
Pero, taimtim na tagapakinig, umpisa lang ito.
Unang nabiktima ng pakikipagkaibigan ni Miss Kohl
ang dalawang dating maaasahang empleyado,
simula sa isang Donna Shaw.
African-American, hiwalay sa asawa, limang anak,
may astigmatism sa parehong mata,
si Miss Shaw ang tinatawag sa Human Resources na "ideal na empleyada."
Maaasahan, masipag sa trabaho,
nabubuhay sa dapat magawa sa trabaho,
o halos gan'on nga.
Ang nagdala sa ehemplong ito ng kasipagan
na kumampi kay Miss Kohl ay di malaman,
pero malaking kawalan sa layunin namin.
C'est la vie.
Ang ikatlong miyembro ng pagrerebelde ng triumvirate na ito ay mahiwaga.
Sa panlabas, sapat namang empleyado si Luis Felipe Jacinto.
Laging nasa oras, masipag, sa lahat ng aspeto ay talagang mahusay.
Pag tinitingnan ko sa malapit,
Nakita ko sa kaniya ang di maipaliwanag at nakakabahalang kasiyahan sa buhay,
maalab na pagnanasa sa buhay na ang routine at kahigpitan sa opisina
ay maaaring napigil,
para lang ilabas ni Miss Kohl.
Di talaga ako makasabay sa kanta, kaya sinasabayan ko na lang siya sa recorder.
Puwedeng i-play si Whitney Houston sa recorder?
Dinala ko minsan sa concert pero natatakot akong i-play.
Sa paglipas ng panahon,
nakabuo ang tatlong ito ng pagkakaisa sa workforce
sa pamamagitan ng nakakagambalang aktibidades.
Ang pagbubuo ng tanghaliang Spanish club.
Linggo-linggong pagpapa-tan.
Maraming instansya na si Miss Kohl ay naging matchmaker,
na nagresulta sa ilang pagtatambalan at isang polyamourous quad.
Ang pagdating ng asong kalye.
Tingnan mo! Sinundan niya tayo!
May gusto pangalanan siya?
Amaya?
Leonard? Suzanne?
At ang unti-unting pagiging indibidual ng mga Terry.
-Terry B. -Salamat, Carol.
-Terry L. -Appreciated ko.
-Terry P. -Salamat.
-Terry F. -Danke schoen.
-Terry C. -Maraming salamat, Carol.
Lahat ay tungo sa pinakabago at nagresulta sa pagkagambala,
na paniwala ko'y dahilan ng kaguluhan n'ong nakaraang araw.
Ang tinutukoy ko ay ang…
-Pasintabi. -Ano nangyayari?
-Iniisip namin ang report mo. -Bakit di pa handa?
Tapos na dapat. Dalawang araw na.
Matagal 'tong imbestigasyon. Binibilisan ko na.
-Mabuti. -'Wag kalimutang balitaan kami.
Gusto ko ng email na nagbubuod ng lahat.
Sayang talaga 'to.
Nakakadismaya.
Iniisip kong kumuha ng bagong mga insole.
'Yong may arch support.
'Yong may pamprotekta sa sakong sa paglalakad sa semento.
'Yong nasa gel family, pero di gaanong malambot.
-'Yong nasa matibay… -Bernard.
-Pauline. -Okay.
Pareho kayong nasa tabi ko ng maraming taon…
Naku po! Napakaganda!
Oo naman, Michael! Oo naman.
At sa paghila ng gravity ng Keppler na nagpapabagal sa ikot ng mundo,
humanda sa 19 oras na umaga at 19 oras na gabi.
Kakainin kita!
Oo naman. Kakainin kita.
Walang mangangalmot, Pablo.
Walang mangangalmot.
Gaya ng sinasabi ko,
ang mga pangyayaring ito,
ay dinala ako sa pinakabago at pinakadelikadong panggugulo,
na paniwala ko'y dahilan ng kaguluhan nitong linggo…
Applebee's.
Applebee's talaga ang tinutukoy ko.
Tara na, Luis. Uwian na.
Teka, isang numero na lang.
Siyete. Nuwebe.
Dalawa 'yan.
Malaking numero 'to.
Kuwatro. Otso.
-Pauwi na kayo? -Sinusubukan. Ang tagal ni Luis.
Oo. Ayoko ding umalis.
Ginugulo n'yo ako.
Kuwatro at zero.
$794,840.
Ba't ang hirap ng parte na 'to?
Gan'on talaga. Dito ka magtatrabaho bukas.
Alam mo, di na natin kailangan.
-Ha? -Ibig kong sabihin, puwedeng tumambay.
Natandaan n'yo si David?
Ang saya n'on.
May bitbit tayong bangkay at nag-nervous breakdown ka.
Sira pa nga pala trunk ko.
Pero, 'yong wala lahat ng 'yon.
Walang bangkay?
Walang bangkay.
Inumin?
Sa bar? Panginoon, hindi.
Hihiga na lang ako.
Maraming baliw na nakahubo kahit saan ka tumingin.
-Ang hirap tuloy makagawa ng kahit ano. -Oo.
Kung may lugar lang na parang opisina.
Tahimik, ligtas sa mga gan'ong bagay.
Guys. May alam ako.
Tahanang malayo sa tahanan.
Casual na lugar lang, may mga decorations,
puno ng mga upuan at bottomless na inumin.
At higit sa lahat…
Malapit lang ba? Pupunta lang ako kapag malapit lang.
D'yan lang.
Pangunahan mo na.
Ang saya!
Huy! Puwedeng sumama?
Mukhang masaya.
-Sige. -Oo.
Sige. Aayusin ko lang gamit ko.
Sinasabi ko, di sya dapat mauwi sa trunk ko.
Tindi, Carol.
Kung alam ko lang gumagawa ka ng Appletini,
ginawa na natin 'to n'ong umpisa pa lang.
Ano'ng masasabi ko?
Ewan ko.
May talento ko.
Lasing na si Carol.
Dalasan natin 'to.
Oo! Kada linggo.
Sige ba.
Mahal ko kayo.
Oo.
Magandang plano.
"Applebee's" ang tawag.
Applebee's? Pero di ba sila ay…
Mga Terry!
APPLEBEE'S
Nagkita na ba kami?
Chloe!
Carol!
Sorry. Nandito na kagad ako. Lumabas lang ako…
Patrick!
Andrew!
Heather! Ikaw muna.
Pagod na ang braso ko.
Susunod na tanong.
"Ano'ng tawag sa grupo ng mga pabo?"
Nine-to-fivers, nakita kong nanduduga ka.
Umupo ka nga.
Sino gusto ng taco?
Hinahanap ang aming puso ng matagal
Alam naming dalawa…
Cheers.
Sa happy hour.
Para sa happy hour.
Mahal na tagapakinig, patawad sa maririnig mo.
Maniwala kayo, pinasok ko ang imbestigasyong ito
na may malinis na intensyon,
para alamin ang umiiral na banta sa opisina natin at ugatin ito.
Dito, nabigo ako.
Nang una kong marinig ang quote-unquote "happy hour,"
di ako halos makapaniwala.
Ano'ng oras ka pupunta?
Pagkatapos ng trabaho. Excited ako.
Desidido akong makita ng sarili kong mata.
Sa tagapakinig, mahirap ilarawan ang nakita ko doon.
Sa labas,
parang mga magkakatrabaho lang na nag-e-enjoy sa inuman at ihawan,
pero higit pa doon.
May damdamin ang lugar na 'yon.
May lakas.
Kung ililigtas ang opisina, dapat pigilan 'to.
HR!
Pero di 'yon ang nangyari.
Ang una kong plano ay makisama lang.
Pero mabilis kong nalamang imposible.
Sa opisina, madaling manatiling di kilala,
di importanteng parte ng The Distraction.
pero sa kakaibang Elysium na likha ni Miss Kohl,
lahat ay may pangalan.
Kilala ang lahat.
Pamilya ang lahat.
Nang tumagal, sa kabila ng lahat ng ginawa kong pananabotahe,
ako din.
Kikilalanin ko kako sila para sa imbestigasyon,
Nagbi-bingo para sa imbestigasyon.
Bingo! Tindi! Naka-bingo ako!
Magka-karaoke para sa imbestigasyon.
'Wag mo akong kalimutan
'Wag
'Wag mo akong kalimutan
Habang dumadaan ka
Tatawagin mo ba ang pangalan ko?
Sa katotohanan, nadale ako ng virus na sisirain ko,
ang virus na nagbabantang sirain ang mahalagang Distraction…
Attachment.
-Tingin ko may problema tayo. -Nasaan ang ulat?
-Kailangan na namin ang ulat. -Patapos na.
Naiintindihan mo'ng nakataya dito?
-Dalhin mo na sa lamesa ko! -Oo.
Di maganda 'to para sa lahat.
Sobrang laki ng palpak mo.
Yari ka.
Dalawang linggo na mula nang huling happy hour nang nangyari ang disturbance.
Sa kasunod na imbestigasyon,
nalaman kong ang biglang hysteria
na kumapit sa opisina namin
ay di biglaan kundi na-trigger.
Na-trigger ng emotional attachments na nabuo sa mga tao sa opisina.
Ang nag-umpisa sa pag-alam ni Kohl ng pangalan ng mga kasama niya
ay nabuo at naging parang komunidad.
Komunidad ng mga taong nagmamalasakitan,
na piniling magmalasakitan sa isa't isa,
kahit sa maaaring sakit na maidulot, dahil sa kasalukuyang nangyayari.
Sa kalagitnaan ng araw, pag may tumingin sa katrabaho niya,
di siya nakakakita ng Accounts Receivable clerk.
Nakikita niya si Bruce.
O si Casey.
O si Amanda.
Di lang katrabaho, kundi kaibigan.
Mga kaibigang alam niyang maiwawala niya kalaunan.
Ang mga ganitong pagdaramdam ay lalala habang papalapit ang araw,
na bubuo sa entablado para sa pagsabog ng The Distraction.
Ang tatak natin laban sa kaguluhan sa mundo sa labas ay nasira,
naaresto ang routine namin.
Nasira na ng kanta ni Keppler itong mga pader,
at kahit ang pananangis ng copier ay di ito matatakpan.
Ang kasunod ay pananangis at pagkabaliw,
at walang kuwestyon na ang sisi nito
ay nasa paanan ng isang…
-Hi. -Hi.
Sorry.
Iniisip ko lang kung gusto mong sumama sa happy hour mamaya.
Hindi. Di ngayong gabi.
Okay. Na-miss ka namin nitong mga nakaraang linggo.
Sige. Good night, Kathleen.
Ano tawag mo sa 'kin?
Kathleen. 'Yon pangalan mo, di ba?
Naku! Nagkamali ba ako?
Hindi.
Okay.
Sige, magkita tayo bukas.
Dito nagtatapos ang HR case number 7-…
Dito natatapos ang imbestigasyon.
Para sa nakikinig,
ang hangad ko tungkol sa katrabaho kong si Carol Daphne Kohl
ay nakasaad dito sa sinulat kong ulat.
Ano'ng palagay mo, Carol?
Ayos 'to.
Pero oo.
Talaga.
PARA SA MGA MANAGER LANG
May nawawalan ba ng susi ng Honda?
Salamat.
Pakiramdam ko di napapansin ng karamihan na nakahikaw ako.
Good night, Kathleen.