ROMANS Z DEMONEM
Nie!
Do-hee.
Do-hee!
Nie!
„Wszystko mogę…
w tym…
który daje mi siłę”.
Gu-won.
Do-hee.
Już dobrze.
Gu-won.
Czy ty…
mnie uratowałeś?
Uratowałem siebie.
Nie.
Dlaczego?
Gu-won.
Nie.
Nie, Gu-won.
Mam ci tyle do powiedzenia.
Gu-won, już wiem.
Przypomniałam sobie.
To ja byłam Wolsim, prawda?
Chciałam się zabić
w dniu, w którym się spotkaliśmy,
ale gdy cię poznałam, zapragnęłam znów żyć.
Nieważne, czym jesteś.
Zostań ze mną.
Nie odchodź.
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Nie odchodź.
Gu-won.
Gu-won!
Proszę, nie odchodź!
Czyli…
taką podjąłeś decyzję.
DEMONY NIE MOGĄ ZABIJAĆ ANI WSKRZESZAĆ ZMARŁYCH
ŁAMIĄC TĘ ZASADĘ, GINĄ W WYNIKU SAMOZAPŁONU
FINAŁ NASZE OSOBISTE NIEBO
To jeszcze nie koniec.
Pana Jeonga nadal nie ma?
Tak. Na pewno był na miejscu,
ale od tygodnia jest zaginiony.
Pani Do wciąż jest w szoku i nie chce rozmawiać.
A Noh Suk-min
wygaduje bzdury
i wygląda, jakby wyszedł z piekła.
Wygrałem.
Zniszczyłem was oboje własnymi rękami.
Do-hee, otwórz drzwi!
Chyba trzeba je wyważyć.
Proszę zaczynać.
Pani Do!
Przeziębisz się.
Przebierz się.
Wyjdź na słońce i zażyj świeżego powietrza,
bo będzie z tobą gorzej.
Nienawidzę…
tego świata.
Gu-wona nigdzie tu nie ma.
Wcześniej czułam…
jego obecność przy mnie, mimo że go nie widziałam.
Ale teraz…
nigdzie go nie czuję.
Do-hee.
Nie możesz tak żyć.
Jeśli tak dalej będzie,
ty też możesz umrzeć.
Nie umrę.
Nie mogę.
Nie po tym, co Gu-won zrobił, żeby mnie ocalić.
Przeżyję to piekło.
To moja kara.
Czemu masz być karana?
Nie zrobiłaś nic złego.
Zginął przeze mnie.
To moja wina.
Szkoda, że mnie spotkał.
To ja go zabiłam.
To wszystko moja wina.
Ja go zabiłam.
KARTA PACJENTA DO DO-HEE
Już drugi raz widzę ją w takim stanie.
Tak samo było na pogrzebie jej rodziców.
Jakby odcięła się od świata.
Ledwo…
dawała radę…
a w końcu się załamała.
- Cicha noc - Cicha noc
- Święta noc - Święta noc
- Pokój niesie - Pokój niesie
- Ludziom wszem - Ludziom wszem
- A u żłóbka Matka Święta - A u żłóbka Matka Święta
- Czuwa sama uśmiechnięta - Czuwa sama uśmiechnięta
- Nad dzieciątka snem - Nad dzieciątka snem
WESOŁYCH ŚWIĄT
Wesołych Świąt, Gu-won.
Myślałam, że spędzimy święta razem,
ale ciebie nie ma.
Czuję, że gdy umarłeś…
część mnie
umarła razem z tobą.
Zawrzyjmy umowę.
Gu-won.
Życzę sobie…
żebyś wrócił.
Gu-won.
Jesteśmy
w piekle?
Czy ja nie żyję?
Czy to sen?
Nie śnisz
ani nie jesteś martwa.
Wesołych Świąt, Do-hee.
Wróciłem.
Wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Świat bez ciebie był okropny.
Dla mnie też.
Życie bez ciebie
to piekło.
Daj rękę.
Naładuję się.
No już.
Naładujmy cię.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję!
Świąteczne cuda się zdarzają.
Dlaczego to zrobiłaś?
Mówiłaś, że jesteś tylko towarzyszką podróży.
Chciała zawrzeć umowę.
Nie było cię, więc musiałam wkroczyć.
Umowę?
Wyślesz ją do piekła?
Nie pogrywaj z nami…
Bez obaw.
Zapłata za jej umowę
została uiszczona.
Załóżmy się.
Jeśli odzyskam moce
i Do Do-hee przeżyje,
ty przegrasz.
Mówiłam ci.
To niemożliwe.
Nadal jest aktualny?
Zakład, który wygrałem.
Jeśli będę miał życzenie,
to je spełnisz?
Prosisz mnie o pomoc?
Tak.
Potrzebna mi wszelka pomoc.
Nawet od ciebie, mimo że ci nie ufam.
Gdybym czuła współczucie wobec ludzi, oszalałabym.
Na świecie jest zbyt wiele żałosnych istnień.
Dlatego nie sądziłam,
że posiadam takie ludzkie emocje.
Miałeś rację.
Nigdy
nie mów nigdy.
Ty też miałaś rację.
Szczęście nie ma znaczenia bez nieszczęścia.
Teraz to rozumiem.
Jesteśmy kwita.
Swoją drogą,
całe szczęście,
że nie masz smykałki do hazardu.
- Nie mam? - Nie.
- Nie mam smykałki do hazardu? - Ani trochę.
Raz przegrałam! Załóżmy się jeszcze raz!
Jeśli wygram, przestaniesz istnieć!
Nie!
Za nic w świecie.
Podoba mi się życie wśród ludzi.
A ty nadal potrzebujesz pracownika.
Nie znajdziesz drugiego tak przystojnego i pracowitego jak ja.
Boże!
Chyba…
świetnie się nadajesz.
Zgadzam się.
Boże.
FUNDACJA SUNWOL
„Bez mocy ciało demona nie różni się niczym od ciała człowieka”.
Dyrektorze Jeong!
Boże. Dyrektor Jeong!
Przestraszyłeś mnie. Bizonem jesteś?
Dyrektorze.
Ga-young. Nie podchodź.
Ledwo uniknąłem śmierci. Chcecie mnie zabić?
Myśleliśmy, że już cię nie zobaczymy.
O czym ty mówisz? Jestem demonem.
Czemu miałbym umrzeć?
Już po świętach. Po co teraz ubierać choinkę?
Kogo to obchodzi?
Nasze święta dopiero się zaczynają.
Zaczynam rozumieć to, co mówiłaś o świętach.
To znaczy?
Że święta cię ekscytują.
Mam tak samo.
Ekscytuje mnie bycie przy tobie.
Ty jesteś moją Gwiazdką.
Czujesz się znowu jak dziecko?
To też prawda.
Najważniejsza ozdoba.
Opowiesz mi…
o umowie, którą zawarłeś z moim tatą?
Chcę wiedzieć,
nawet jeśli to coś złego.
Tamtego dnia…
padał deszcz.
Informacje drogowe.
Na południe od mostu Seongsu
doszło do kolizji 12 pojazdów.
To przez ulewę.
Kochanie.
Nic ci nie jest?
Doktorze!
POGOTOWIE RATUNKOWE
Już prawie jesteśmy.
Trzymaj się, kochanie.
Chwileczkę, doktorze!
Proszę zbadać moją żonę. Mieliśmy wypadek.
Przykro mi, ale nawet na pogotowiu nie ma miejsc.
Proszę znaleźć inny szpital. Przykro mi.
Kochanie!
Coś jest nie tak.
Nie, tylko nie teraz.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Proszę, niech ktoś uratuje moją żonę.
Nie, kochanie.
Pomocy.
Moja żona umrze, jeśli nie pójdzie do lekarza.
Jednym życzeniem uratowałeś dwa życia.
Nieźle.
Spełnię twoje życzenie.
Pod jednym warunkiem.
To bez znaczenia.
Zrobię wszystko.
Nie chcesz tego usłyszeć?
Możesz tego żałować.
Nie.
Nigdy nie będę tego żałować.
Jak chcesz.
Wtedy też mnie uratowałeś.
Nie ja.
Zrobił to twój tata.
Jego poświęcenie…
uratowało cię.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie chciałem mieszać ci w głowie.
Prawda jest taka,
że cię unieszczęśliwiłem.
Wcale nie.
Spędziłam z rodzicami dziesięć wspaniałych lat.
Dawali z siebie wszystko
w każdej chwili
pewnie dlatego że wiedzieli, że mają mało czasu.
Uratowałeś mnie.
W poprzednim życiu
i w tym.
Ty też mnie uratowałaś.
Uratowałaś mnie…
przed wieczną zagładą.
Dzień dobry.
Kopę lat.
Dzień dobry.
Dziękuję, pani Shin.
To ja dziękuję.
Cieszę się, że cię widzę.
Wzajemnie.
Pan Ju Seok-hoon czeka.
Chwilę ich nie było,
a teraz promienieją.
Zawsze tak było.
Pani Do i pan Jeong.
Byli na wycieczce?
Nie, ale mam przeczucie, że to coś więcej.
Co?
Nie wiem.
Ale jest między nimi silna więź,
jakby wspólnie pokonali ogromny trud.
Słysząc takie głupoty,
jestem pewny, że byli w podróży.
Chodzi o coś innego.
Panie Jeong.
Mówiłem, że ci nie daruję, jeśli skrzywdzisz Do-hee.
Co z nim?
Nie znikaj więcej, bo pożałujesz.
Ta twoja obsesja na moim punkcie.
Rozumiem, puść mnie.
Cieszę się, że wróciłeś.
Zostaw już mnie.
Rety, nasze uszy się dotykają.
Do-hee, pomocy.
Spójrz na mnie.
- Uważaj na siebie. - Do-hee.
Do-hee.
Rozumiem, dobrze?
- Dwie zupy na stolik siódmy. - Dwie miski ryżu.
- Smakowało? - Było naprawdę pyszne.
Dziękuję.
Za dziesięć znaczków dostaniesz darmową zupę ryżową.
Dziękuję.
Zapraszamy ponownie!
- Zapraszamy! - Zapraszamy!
Jak śmiecie służyć komuś innemu niż mnie?
GRATULACJE ŻEGNAJ, PODZIEMIE, WITAJ, SŁOŃCE
Witaj, szefie!
- Witaj, szefie! - Witaj, szefie!
Nie musiałeś.
Ponoć wasza zupa jest hitem.
Podaj mi miskę.
Z dodatkami.
Jedna zabójcza zupa ryżowa z różnymi dodatkami!
- Zupa z dodatkami! - Zupa z dodatkami!
Dostanę ją na koszt firmy?
- Kosztuje 9000 wonów. - To nie chcę.
Jasne, że będzie na koszt firmy.
Jak się miewasz?
- Schudłeś na twarzy. - Ostatnio kiepsko jadam.
Co?
Ponad połowa zarządu jest po stronie Do-hee?
Nie wierzę!
Ta smarkula Do-hee naprawdę zostanie prezesem?
Nie poddam się tak łatwo.
To moja ostatnia szansa.
Co tu panią sprowadza?
Chodzi o…
sprawy rodzinne.
Przyszła pani Noh Su-ahn. Mówi, że jesteście rodziną.
Przywitajcie się.
- Dzień dobry, pani prezes. - Dzień dobry, pani prezes.
Co tu robisz ze swoimi dziećmi?
Przepraszam za wszystko, Do-hee.
Bardzo cię przepraszam.
Pamiętasz?
Austin bardzo cię lubił.
Jestem Justin.
Justin bardzo cię lubił.
Nie martw się o przyszłość Mirae Group.
Austin i Justin przechodzą trening sukcesorów.
W przyszłości będą cię wspierać ze wszystkich stron.
Justin po lewej, Austin po prawej.
Miło, prawda?
Justin po lewej, Austin po prawej.
Tych dwóch.
Do-hee!
Bardziej się postaram.
Na pewno kiedyś docenisz moją serdeczność.
Jesteśmy rodziną, prawda? Do-hee!
Justin?
Austin?
Chodźmy.
Rodzina?
BIURO SPRAW OBYWATELSKICH
GOŚĆ IMIĘ I NAZWISKO: DO DO-HEE
STATUS: RODZINA
Dobrze wyglądasz.
Masz serce z kamienia.
Wszyscy wokół ciebie umarli,
a ty nic nie robisz.
Przykro mi to mówić,
ale nikogo nie zniszczyłeś.
Gu-won wrócił,
a ja jestem cała, jak widzisz.
Mam w to uwierzyć?
Spójrz na mnie.
Twoje słowa mnie nie ranią.
Nie udaję, prawda?
Udało ci się zniszczyć
tylko siebie.
Cisza!
Noh Suk-min!
Uspokój się!
Gdy stąd wyjdę,
zabiję ich własnymi rękami.
Nieważne, ile to potrwa,
sam ich zabiję.
Matko.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Nie patrz tak na mnie!
Przestań!
Pomocy!
Halo!
Przestań, mówię!
Odejdź!
Czy mam kazać wywieźć rzeczy?
Tak, proszę.
Proszę pani…
Co z tym zrobić?
CERTYFIKAT DAN 2 DAN JIU-JITSU, NOH DO-GYEONG
- Wyrzuć to, proszę. - Dobrze.
Mój Boże. Proszę uważać.
Przepraszam.
10 LAT TEMU
Znów idziesz na siłownię?
Wiesz, która godzina?
Nie przesadzasz?
Muszę chronić…
siebie…
i ciebie.
Do…
Do-gyeong!
Ale to jest…
NA BLIZNY PO TRĄDZIKU
Boże.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Mam taką na skaleczenia.
- Mamo. - Tak?
Do zobaczenia.
Codziennie będziemy rozmawiać na wideoczacie.
Pomyśleć, że w obcym kraju będziesz taka samotna.
Rozstańmy się z uśmiechem.
Dbaj o siebie w Anglii.
Musisz jeść, nawet jeśli to coś nowego.
- Dobrze. - Nie przemęczaj się podczas prób.
A przed pójściem spać…
Wystarczy.
Jin Ga-young.
Wyjeżdżasz bez pożegnania?
Bałam się, że zmienię zdanie.
Proszę.
Sprawdziłem, że w Anglii często pada.
Weź go.
Kupię sobie na miejscu.
Chce, żebyś o nim myślała, gdy pada deszcz.
To będzie pamiątka po nim.
Ciekawe. To tylko parasol.
Dobrze.
Jeśli…
Jeśli będziesz chciała wrócić…
jesteś tutaj…
mile widziana.
Widzisz? Zaczynam się wahać.
Dobrego życia, dyrektorze Jeong.
Tobie też, panie Park.
Panie kierowco…
Wiedziałam.
Wiedziałam, że jeśli tu przyjadę, będę chciała wyjechać.
Nic ci nie jest?
Hej.
Co ci się stało w twarz?
Chodź tu.
Chodź tu, mówię.
Jesteś jej ojcem?
A jeśli tak, to co?
Nie masz prawa jej bić.
Nie uderzyłem jej. Potknęła się i upadła.
Kim ty w ogóle jesteś?
Czemu się wtrącasz…
Halo, policja?
Chcę zgłosić znęcanie się nad dzieckiem.
Rozłącz się.
- Podaję adres. - Cholerna…
Nie wiecie, kim jest opiekun?
Jestem jej rodzicem.
Nie mogę przywołać dziecka do porządku?
Co to za bzdury?
Znęcanie się nad dzieckiem?
Potknęła się i upadła.
Muszę iść, bo spóźnię się na samolot.
Jedzie pani?
Tadam.
To dla ciebie.
Pasują ci.
Jesteś aniołem?
Ja? Dlaczego tak myślisz?
Uratowałeś mnie.
Tak.
Dzwoń, gdyby coś się działo.
Pamiętaj.
Anioły…
nikogo nie ratują.
…zawsze cię uratują.
Dobrze, aniele.
Jedzie pani czy nie?
Nie.
Muszę coś tu dokończyć.
Napij się.
Słyszałam, że odchodzisz z zarządu.
Zamierzam założyć ośrodek dla dzieci, które są ofiarami przemocy domowej.
Wiem, że to nie naprawi moich błędów.
Ale…
nie chcę już przymykać oka.
Przepraszam,
że przymykałam na to oko.
Dziękuję, że znalazłaś odwagę.
Daj mi znać, jeśli mogę jakoś pomóc
w sprawie tego ośrodka.
Dobrze.
Dam znać.
Wywróżyłam sobie, że w tym roku znajdę chłopaka,
a cały rok jestem sama.
Głowa do góry.
Do końca roku został jeszcze jeden dzień.
Tak. Za wcześnie, żeby się poddawać.
Przez to czuję się jeszcze gorzej.
To może
kolacja zespołu?
Dobry pomysł!
Chodźmy na kolację.
Ona też się starzeje.
Kolejna maniaczka kolacji firmowych?
Odpuszczę sobie.
Chciałbym powitać Nowy Rok z moją rodziną.
My też jesteśmy rodziną.
Przestań. Nie masz życia osobistego?
Nie mam go nawet w domu.
Chodźmy na tę kolację.
Pani Shin!
Dokąd idziemy?
Chcę coś ogłosić.
Dlaczego to robisz?
Jesteśmy w związku.
Ten człowiek, Park Bok-gyu, to mój mężczyzna.
To najniewinniejsza i najżyczliwsza osoba na świecie.
Pani Shin.
- Rozumiem. - Rozumiem.
Rozumiem.
W końcu to przyznałaś.
Nareszcie koniec.
Ciężko mi było udawać głupiego.
To znaczy, że wszyscy się domyśliliście?
Nie domyśliliśmy się.
Tylko jedna sesja.
Dobra. Jedna sesja i wychodzimy.
Jedna sesja i spadamy.
Dobrze, tak zrobimy.
Wyglądasz uroczo.
Super.
Ładnie wyglądam?
- Nie. - W imieniu miłości i sprawiedliwości…
- Czy to… - Pani…
Shin?
Możemy uznać,
że już to ogłosiliście?
4 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jak ty to robisz?
Proszę pana.
Wystarczy ćwiczeń. Chodźmy.
Nie mogę tak umrzeć.
U mojej mamy
zdiagnozowano nieuleczalną chorobę.
Gdy umrze,
pójdę z tobą.
Nie bądź żałosny, bo zaczyna mi być przykro.
Moja mama…
Beze mnie będzie nieszczęśliwa.
Zlituj się nade mną.
Chwila.
Pięć minut przerwy.
Tak, panie Park?
Sprawdziłem Oh Jin-sanga, którego umowa dziś wygasa.
Niezłe z niego ziółko.
Tak często bił własną matkę,
że wpłynęło już ponad dziesięć raportów.
Ten wymoczek kazał ci uczynić go silniejszym,
żeby mógł nękać innych.
I to nie wszystko.
To wystarczy.
Dziękuję.
Za co?
Za to,
że jesteś draniem.
Rozumiem.
Idzie prezes.
MIRAE GROUP PREZES ZARZĄDU
Zdążyłam.
„XS przez Ducha Świętego”?
Przeszłam na katolicyzm jak mama.
To połączenie mojej wiary i utraty wagi.
POKONAJ GŁÓD WIARĄ
- Co oznacza XS? - Rozmiar XS.
Dbanie o duszę to za mało.
Trzeba też dbać o ciało.
Przepraszam za spóźnienie.
Miałem mnóstwo dokumentów do przejrzenia przed pierwszym spotkaniem jako prezes.
Zaczynajmy.
Zanim zaczniemy,
każdy oddział
opowie o swojej pracy w pierwszym kwartale.
Już czytałem raporty.
Nasza marża operacyjna wzrosła w porównaniu z poprzednim rokiem.
Z moich badań wynika,
że przyczyną zmian była znaczna redukcja
wydatków i świadczenia pracowniczych,
co jest najłatwiejszą metodą.
Wyniki są ważne, ale sam proces jest ważniejszy
dla poprawy wyników długoterminowych.
Od teraz
Mirae Group nie będzie chodzić na skróty,
żeby osiągnąć rezultaty.
Świetna robota.
- Dziękuję za pańską pracę. - Dziękuję.
Przygotowałeś się.
Jestem dobry w badaniach.
A właśnie, Do-hee.
Na pewno nie przeszkadza ci to, że jestem prezesem?
Wiesz, że nie chcę pomocy od madam Ju.
Jeśli zostanę prezeską,
to głównie dzięki woli madam Ju.
Głupio teraz potrzebować jej pomocy.
To do ciebie podobne.
Zawsze wiedziałem, że jesteś niesamowitą osobą.
Bądź czujny.
Może moja firma się rozwinie i przejmie Mirae Group.
- Seok-hoon. - Cześć, Su-ahn.
Wspaniale.
Młody przywódca to coś innego.
Dzięki.
Pamiętasz?
Austin bardzo cię lubił.
Nie martw się o przyszłość Mirae Group.
Austin i Justin przechodzą trening sukcesorów.
Justin będzie po twojej lewej, a Austin po prawej.
Ja też będę cię wspierać.
- Su-ahn. - Tak?
- Wymyśl coś nowego. - Pomogę ci.
Uważaj na siebie.
Zdrowo się odżywiaj i dużo ćwicz.
Pamiętaj, że jestem po twojej stronie.
PROKURATOR CHOI WOO-SUN
Tak.
W porządku.
Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok śmierci.
Nie ma możliwości zwolnienia warunkowego.
Noh Suk-min do końca życia będzie gnił w więzieniu.
Co za ulga.
Nikogo już nie skrzywdzi.
Swoją drogą,
podczas śledztwa zwróciłem na coś uwagę.
Powinnaś o tym wiedzieć.
Świętej pamięci prezes Ju Cheon-suk
przeszła przed śmiercią badania.
Zgadza się.
To był mój warunek, żeby pójść z tobą na randkę w ciemno.
Ale badanie wykazało,
że ma nieuleczalnego raka trzustki.
Słucham?
O czym mówisz?
Według lekarza
jej objawy były tak poważne, że była świadoma swojego stanu.
Madam Ju.
To dlatego namawiałaś mnie na ślub?
Nie chciałaś, żebym znów była sama?
Czemu mi nie powiedziałaś?
Byłabym dla ciebie milsza
i mocno cię kochała.
Musiało cię bardzo boleć.
Mówiłaś, że w twoich żyłach płyną kłamstwa, a nie krew.
To była prawda.
Już się nie martw.
Teraz mam kogoś po swojej stronie.
Ludzie mogą żyć 130 lat?
Ale 130 lat mija
w mgnieniu oka.
To za krótko.
Gu-won!
Pora na tort, twój ulubiony.
Nie!
- Nie jedz go. - Dlaczego?
Wiesz, jak cukier szkodzi ludziom?
Trzymaj się od niego z daleka, żebyś długo żyła.
Tylko kawałek.
Nie! Zostaw.
Nie możesz.
Prowadzę firmę z deserami.
Sprzedawaj tylko zdrowe jedzenie.
Muszę sam cały zjeść.
- Podziel się ze mną. - Nie.
Źle wygląda. Ja się nim zajmę.
- Dlaczego? - Zjedz coś innego.
Zjedz trochę czerwonego żeń-szenia.
Zapłaciłam za niego.
Zobacz, jak pięknie.
Tracisz taki piękny widok.
Nie panuję nad tym. Nie mogę oderwać od ciebie wzroku.
Nic na to nie poradzę.
Do-hee.
Twój czas
mija zbyt szybko.
Dlatego ta chwila
jest jeszcze cenniejsza.
- Panie Park. - Dyrektorze Jeong.
Słuchaj, nigdy się nie żeń.
- Co? - Pokłóciłem się z Do-hee.
Cały dzień puszcza hymny i pieśni różnych religii.
Sprzedałaby duszę, żeby mnie wkurzyć.
Jeszcze jedno!
Czy to nie dziecinne?
Myśli, że to pamiętnik?
Myśli, że może robić, co chce.
Dyrektorze Jeong.
Czemu nie bierzesz mojej strony?
Co jest z twoimi oczami? O co chodzi?
Co?
Mężusiu.
Możemy pogadać?
Myślałem, że skończyliśmy.
Nie skończyliśmy.
Pójdę popracować nad występem.
- Nie idź, bizonie. - Do widzenia, panie Park.
Zostawię was.
Co to? Żaba?
Ale ładna.
Żaba, kwiat,
- kurczak… - Mężusiu.
Boję się, gdy tak mówisz.
- Co? - Nieważne.
Możesz mnie uprzedzić, że późno wrócisz?
Zapominam, gdy mam dużo pracy.
Ty też zawierasz umowy w nocy, nie mówiąc mi o tym.
To co innego.
Dlaczego?
Jak możesz porównywać moje interesy do bezsensownej pracy ludzi?
Wiesz, co musiałem przejść, żeby robić interesy z szumowinami?
Czyli mówisz,
że twoja praca jest ważna, a moja to błahostka?
- Nie o to mi chodziło. - Nieważne.
W ogniu nienawiści i nieszczęścia
bezustannie
wzajemnie się krzywdzimy i niszczymy swoje dusze.
Jednak
mimo tego
nasze życie
i ten świat toczą się dalej.
Może dlatego, że jest więcej ludzi,
którzy ratują się nawzajem
miłością i zaufaniem.
Puść mnie.
Nienawidzę cię.
Kocham cię.
Bardzo.
Nienawidzę cię,
ale też bardzo cię kocham.
Do-hee.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Głupi ludzie.
- Wygląda dobrze. - A ten?
Trochę…
Coś jasnego, to może niebieski?
- Dobrze. - Podoba ci się?
- Jest nudny. - Nudny?
To może różowy?
- Ładny. - Prawda?
- Podoba ci się? - Tak.
Wiecie, czemu dinozaury wyginęły?
- Kometa… - Przez wydajność.
Wydajność była mniejsza niż ich rozmiar.
Nie.
Przez brak równowagi między pracą a życiem.
Idziemy do domu.
- Idziemy do domu! - Super!
- O to chodzi! - Tak!
- Idziemy do domu!
Idziemy!
Idziemy do domu!
Jeszcze raz?
Gu-won!
Kocham cię.
Czasem niszczymy się nawzajem,
ale to my ratujemy się nawzajem.
Dlatego
jesteśmy dla siebie niszczycielami
i zbawicielami.
ROMANS Z DEMONEM
Napisy: Kamila Krupiński