(ปีศาจของฉัน)
นี่มัน…
เป็นไปได้ด้วยแฮะ
เป็นไปได้ไง…
โดโดฮี
รอยสัก…
กลับมาแล้ว
(ตอน 11 สวรรค์ของสิ่งไม่น่าอภิรมย์)
นี่สิ มันต้องอย่างนี้
ชีวิตสุดเพอร์เฟกต์ของดีม่อน ที่ได้มองพวกมนุษย์ผู้ต่ำต้อย
ความฟินที่มีเพียง ผู้ล่าขั้นสูงสุดที่จะได้เสพสม
ความรู้สึกนี้ที่ได้กลับมา เป็นฉันสุดเพอร์เฟกต์คนเดิม
วันนี้ฉันก็ยอดเยี่ยมเหมือนเดิม
ทำไมวันนี้พวกมนุษย์ยังต่ำต้อยเหมือนเดิมเลยเนี่ย
จริงด้วย
นายคนเดิมกลับมาเต็มตัวแล้ว
โดโดฮี บอกว่าอย่าเพิ่งขยับตัวไง
ขยับแบบนี้ได้ไง ถ้าเจ็บตัวขึ้นมาล่ะ เดี๋ยวก็…
จะให้ฉันนอนนิ่งไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ
เดี๋ยวต้องออกไปทำงานแล้ว
ทำงานอะไรกัน
ผีบ้างานเข้าสิงหรือไงเนี่ย
อันนี้เขาเรียกว่าความรับผิดชอบนะ
ฉันมีภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ในฐานะประธานบริษัทอยู่
ทำอะไรเนี่ย
อย่าประเมินอุบัติเหตุทางรถยนต์ต่ำนักสิ
ภายนอกเธออาจจะดูปกติดี แต่ผลกระทบมันอยู่นานนะ
ฉันไม่เป็นไรจริงๆ
นายรักษาให้ฉันแล้วนี่ไง
ไม่เชื่อในพลังตัวเองเหรอ
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น
แต่โดโดฮี
ฉันเกือบจะเสียเธอไปตลอดกาลแล้วนะ
เราเกือบจะเสียกันและกันไปซะแล้ว
เดี๋ยวสายพอดี
ค่อยๆ เดินสิ
- โดโดฮี - ฉันหายดีแล้ว
โดโดจ๋า โดโด
ไหนดูซิ
ตัวไหนดีนะ
ขอบคุณนะ
ส่วนกระเป๋า…
เดี๋ยวๆ
สีดำสิ สีดำ
โอเค
นายก็รีบเตรียมตัวเลย
เวลากระชั้นชิดแล้วนะ
นั่นมันก่อนที่พลังของฉันจะกลับมา
จองกูวอน
ลุคไปทำงานที่สื่อถึงการเกิดใหม่ของฉัน ผู้เพอร์เฟกต์ทุกกระเบียดนิ้ว
- คิดว่าไง - เพอร์เฟกต์
น่าหมั่นไส้สุดๆ ทุกกระเบียดนิ้ว
งั้นเหรอ
งั้นนี่ล่ะ
อุ๊ยตาย วันนี้จะไปออกงานที่ไหนเหรอคะ
มาทรงวาทยกรท่านหนึ่ง
ฉันนี่ลุกขึ้นปรบมือเลย
เท่จังเลย จองกูวอน
งั้นเธอเลือกมาแล้วกัน
โอเค รอแป๊บนะ
อันนี้น่าจะเลิศ
เอาแบบนี้ไหม
โอเค
ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ
เพราะ…
ไม่ต้องพูดอะไรแล้วมั้ง
เราแต่งตัวคู่กันเถอะ
ไม่เอา
ฉันไม่แต่งอะไรแบบนั้นหรอก
ที่แท้ฉันก็ชอบแต่งแบบคู่กันแฮะ
ไปกันเลยไหม
- ไปกัน - อือ
เดินไปทำงานเนี่ยนะ
ไหนบอกว่าต่อให้พรุ่งนี้โลกแตก ก็อยากเดินไปกับฉันไง
- เราต้องแวะไปที่หนึ่งหน่อย - เดี๋ยวก็สายกันพอดี
อย่าได้ห่วงว่าจะสาย
แค่ดีดนิ้วก็ถึงบริษัทแล้ว
จริงด้วย นี่สินะชีวิตแบบดีม่อน
อือ แล้วก็ถ้าอยากได้อะไร บอกฉันมาได้ทุกอย่าง
เพราะทุกอย่างคือเรื่องจิ๊บๆ สำหรับฉัน
อะไรกัน
รอด้วยสิ โดโดฮี
มาให้ไวเลย
ดูนะ นี่ภาพคู่ของเรา ที่เธอเคยคิดว่าจะไม่ได้เห็นอีก
นี่อวดเหรอ
เปล่า มากวนประสาทน่ะ
ได้ยินนะ
พูดต่อหน้าเลยเถอะ
รู้สึกไงบ้าง ที่ได้เห็นสิ่งผิดปกติ ที่อยู่เหนือความคาดหมาย
อึ้งไปเลยจ้ะ
ยินดีด้วยนะ
อ้อ เดี๋ยว
ฉันว่าเธอน่าจะมือไม่ถึงด้านนี้นะ นี่พันล้าน
เอาไว้ออมเถอะ อย่าเล่นพนันเลย
อย่าลืมล่ะ
ฉันชนะ
ไปรู้จักเธอได้ยังไงเนี่ย
หัวหน้าฉันเอง
อะไรนะ
ไอ้สิบวอนเวรนี่
อย่าไปสนใจเลย
คนนั้นเหรอ
(มีแรเอฟแอนด์บี)
- อรุณ… - อือ อรุณสวัสดิ์
วันนี้ก็คงจะเป็นวันที่ไร้ค่าอีกวัน
แต่ก็ขอให้โชคดีนะ
วันนี้คุณจองกูวอน เหมือนจะมีเรื่องอะไรดีๆ นะครับ
นั่นสิ
หน้าตาดูดีเชียว
หน้าตาเขาก็ดีตลอดนะคะ
ก็จริง
เขาก็หน้าตาดีมาตลอด
ทำไมดูอึดอัดใจกันจังล่ะ
อึดอัดใจที่ไหน
เราแค่รักษามารยาทเฉยๆ
กว่าจะเคลียร์งานค้างของเมื่อวานเสร็จ วันนี้คงจะยุ่งทั้งวัน
อะไรน่ะ ของฉันเหรอ
ชอบเหรอ
เค้กวันเกิดฉันเอง
จริงด้วยเนอะ
ทีนี้ก็ขอพรเลย
ฉันไม่จำเป็นต้องขอพรหรอก
เพราะตอนนี้ฉันทำได้ทุกอย่างแล้ว
คงเพราะนายอายุ 200 กว่าปี อะไรแบบนี้แอบเชยนิดๆ นะ
ไม่รู้เลยว่าการมีวันเกิดจะรู้สึกดีแบบนี้
ยินดีด้วยนะ ดีม่อน 2.0
ดีม่อนอะไรนะ
ก็นายอัปเกรดแล้วไง
พลังนายไม่ติดๆ ดับๆ ไม่ต้องคอยชาร์จแล้วด้วย
นี่เธอเห็นดีม่อน เป็นหุ่นยนต์ดูดฝุ่นจริงๆ เหรอ
แล้วก็
ฉันยังต้องชาร์จอยู่นะ
แบบนี้จะกินเค้กยังไงเล่า
ฉันบอกไว้ว่าไง ได้หมดขอแค่บอก
- อร่อยนะเนี่ย - อร่อยเหรอ
ชิมดูสิ
พ่อหนุ่ม 2.0 อ้า
- อร่อยใช่ไหม - อือ
รอดตายจากเปลวไฟนั่นงั้นเหรอ
- ปลาช่อน - ปลาช่อน
แถวตรง
สวัสดีครับ ลูกพี่
- สวัสดีครับ ลูกพี่ - สวัสดีครับ ลูกพี่
ฉันไม่ใช่ลูกพี่พวกนาย…
ฉันขอมอบหมายงานหนึ่งให้
แต่ถ้าทำไม่สำเร็จ
อย่าเชียวนะ ย้ำว่าอย่า อย่าสไลด์หน้ามาให้ฉันเห็นอีก
ซะที่ไหน
ไม่นึกเลยว่าพวกนายจะตามหาคนเก่ง ทั้งที่หน้าไม่ให้
เราก็พอตัวอยู่ครับ
อ้อ จริงสิ
เกือบลืมไป
ฉันเป็นโรคกลัวรูนะ
ลูกพี่
เครื่องแกงแกงปลาช่อน
อ๋อ เอาเถอะ
สวยดีนะ
ขอบคุณครับ ลูกพี่
- ขอบคุณครับ ลูกพี่ - ขอบคุณครับ ลูกพี่
หูแทบดับ
ลูกพี่เขาเขินแหละ
- ลูกพี่ - ลูกพี่
"ขอโอนกรรมสิทธิ์" เหรอ
จากนี้ไป มูลนิธิซอนวอลเป็นของผม
จ้องจะฮุบมาตลอดสิท่า
ฉันดูออกตั้งแต่ที่นาย ชอบขลุกอยู่แต่ในห้องฉันแล้ว
ใช่ เล็งมาตลอด
ผมนี่นับนิ้วรอวันที่ประธานลุกไหม้ใจจะขาด
เป็นดีม่อนแท้ๆ คิดจะตายเนี่ยนะ
คิดว่าถ้าผมโปะค่ารถหมดแล้วจะจบเหรอ
แล้วเงินกู้ที่ผมเอาไปทุ่มซื้ออพาร์ตเมนต์ล่ะ
อย่าริอ่านจะตาย จนกว่าผมจะใช้หนี้หมดเชียวนะ
ตัวเองตายไปแล้วจะจบว่างั้น
เรื่องเตรียมการแสดงล่ะ
คิดว่าการเปลี่ยนเจ้าของ มันง่ายเหมือนปอกกล้วยหรือไง
เอกสารก็แสนจะเยอะ แถมยุ่งยากอีก
กว่าจะจัดการหมด ผมจะลำบากแค่ไหน
จะเจ็บปวดใจขนาดไหน
ฮึบ
ไงก็เถอะ จากนี้ไปนะ
คุณคือประธานหุ่นเชิดของผม
มูลนิธิซอนวอลของฉัน
ฉันชอบจิตใจความเป็นเจ้าของนั่นนะ
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำอีท่าไหนรอยสักถึงกลับมา
อย่าหวั่นสิ ฉันเป็นดีม่อนนะ
มีอะไรที่ดีม่อนอย่างฉันทำไม่ได้บ้างล่ะ
กลับมาแล้วจริงๆ สินะ ประธาน
ประธานสุดวอนของเรากลับมาเต็มตัวแล้ว
ว่าแต่นายรู้ได้ไง ว่ารอยสักของฉันกลับมาแล้ว
ดาราจินบอกมาน่ะสิ
- จะไปไหน - ทำข้อตกลง
ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมจริงๆ แล้ว
ประธาน
มีอะไรเหรอ ดาราจิน
ทำไมประธานฉุนจัดขนาดนั้น
สินค้าตัวใหม่ที่มีแรเอฟแอนด์บีของเรา ฝากความหวังไว้
เครื่องดื่มผนวกสรรพคุณแก้อาการเมาค้าง
มีกำหนดจะเปิดตัว ช่วงเทศกาลคริสต์มาสครับ
เราวางกลยุทธ์โปรโมตโดยมีกลุ่มเป้าหมาย เป็นพนักงานออฟฟิศช่วงอายุ 20-30 กว่าปีค่ะ
แม้วัฒนธรรมการกินเลี้ยงจะเปลี่ยนไปแล้ว
แต่การสังสรรค์อันไม่พึงประสงค์ จากการใช้อำนาจของหัวหน้างาน
ยังคงเกิดขึ้นอยู่ค่ะ
ใช่แล้วครับ
พอเริ่มเมาในวงเหล้ากินเลี้ยง อันไม่พึงประสงค์นั้น
ก็จะกลายเป็นว่าเราทำตัวเรื้อน
เรื้อนยิ่งกว่าหมาใส่หัวหน้างาน ที่เป็นคนชวนดื่มทุกทีเลยครับ
เมื่อเหล้าเข้าปาก แล้วหยาบหมดไม่สนลูกใครแบบนี้
นี่
ทำตัวให้มันดีๆ ซิ
จะทำตัวให้มันดีๆ ไหมฮะ
โดโดฮี ทำตัวดีๆ นะจ๊ะ
วันนี้ฟีลมาเต็มสุดๆ
จัดยาวๆ ไปเลยสี่ก๊อกอย่าให้เสีย
ใครที่เป็นแบบนี้ เรามาช่วยคุณแล้ว
เครื่องดื่มแก้เมาค้าง
- อัลตร้าซานต้าเอกซ์ - เอกซ์
- ซานต้าเอกซ์ - เอกซ์
- เลขาชิน - คะ
วันนี้…
กำหนดการต่อไปคืออะไรคะ
กำหนดการต่อไป
งานยุ่งเลยล่ะค่ะ
- ไปเลยไหมคะ - ค่ะ
ฉันไม่เคยเห็นท่านประธานของเรา
อึ้งจนพูดไม่ออกแบบนั้นมาก่อนเลย
ฉันแปลกใจที่เลขาชินอึกอักยิ่งกว่าอีกค่ะ
นั่นเท่ากับว่าวันนี้เราเจ๋งสุดๆ ไม่สิ ปังปุเลยแหละครับ
ปังปุเลยเหรอ
งั้นวันนี้ต้องกินเลี้ยงกันนะ
เมนูอะไรครับ
- ผู้ช่วยชเว อยากกินอะไร - ฉันอยากกินข้าวบ้านค่ะ
ข้าวบ้านเหรอ
ไหนดูซิ
ที่ไหนข้าวบ้านอร่อยบ้างนะ
- บ้านฉันค่ะ - บ้านคุณเหรอครับ
งั้นวันนี้เราไปกินเลี้ยง ที่บ้านผู้ช่วยชเวกันไหมครับ
ไอเดียบรรเจิด
นานแค่ไหนแล้วเนี่ย
เจอตัวแล้ว
ขอแค่จำฉันได้เพียงสักครั้ง
ฉันก็คงไม่ขออะไรอีกแล้ว
ฉันจะรับคำขอนั้นไว้เอง
คุณเป็นใคร
ฉันเป็นดีม่อน
พูดง่ายๆ ก็คือเหมือนการถูกหวย
แป๊บนะ
ฉันไม่ได้พูดบทนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
ดีม่อนเหรอ
อือ ฉันจะทำให้ความปรารถนาเมื่อกี้ ของนายเป็นจริง
แต่แลกกัน นายต้องทำสัญญากับฉันข้อหนึ่ง
เงื่อนไขก็คือ
นายจะตกนรกในอีกสิบปีข้างหน้า
เรียกสามีฉันให้หน่อยค่ะ
ที่รัก
รู้สึกตัวแล้วเหรอ
คุณปู่
สามีฉันอยู่ไหนคะ
ตามหาสามีฉันให้หน่อยค่ะ
ฉันอยากเห็นหน้าเขา
ก่อนที่จะตายจากไป
ยัยคนนี้
ผมอยู่ตรงหน้านี่ไง
จะไปตามหาที่ไหนอีก
ความจำเสื่อมเหรอ
ในความทรงจำของเธอ ไม่มีผมตอนแก่อยู่เลยครับ
เธอจำได้แค่ผมตอนที่ยังหนุ่ม
แล้วก็เฝ้าแต่ถามหาตลอดทั้งวัน
น่าสงสารเหลือเกิน
คุณทำให้ความปรารถนาของผมเป็นจริง ได้จริงๆ เหรอครับ
แน่นอน
เดี๋ยวนี้เลยครับ
แต่มนุษย์คนนั้นเหลือเวลาไม่มากแล้ว
นายยอมตกนรก แลกกับให้เธอจำนายได้แค่ไม่กี่นาทีเหรอ
พอเธอจำผมได้แล้ว
ผมมีอย่างหนึ่งที่ต้องบอกเธอครับ
ไอ้การบันดาลคำขอก่อนทำสัญญา แค่ครั้งเดียวก็บ้าพอแล้วแท้ๆ
ที่รัก
หายไปอยู่ไหน ทำไมเพิ่งมา
จะที่ไหนซะอีก
ผมก็อยู่ข้างๆ คุณมาตลอด
แล้วทำไมฉันไม่เห็นล่ะ
นั่นน่ะสิ
ทำไมถึงไม่เห็นนะ
ผมอยู่ข้างคุณมาตลอดแท้ๆ
ฉันไม่เคยรู้เลย
นึกว่าคุณทิ้งฉันไปแล้วซะอีก
จะทิ้งทำไม
ผมจะอยู่โดยไม่มีคุณได้ไง
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ต่อให้ไม่มีฉัน คุณก็ต้องอยู่ให้ได้
ถึงคุณจะมองไม่เห็นฉัน
แต่ว่าฉัน
อยู่ข้างๆ คุณเสมอนะ
เข้าใจไหม
เข้าใจแล้ว
ไว้เรามาเจอกันอีกนะ
คุณอย่าลืมฉันล่ะ
ไม่ลืมหรอก
ถึงผมจะตาย
ผมก็จะไม่ลืมคุณเด็ดขาด
ฉัน…
ร้องไห้เหรอ
ฉันไม่ได้ร้องไห้
ที่ไหลจากตา…
อ้อ เหงื่อ
ก็แค่เหงื่อไหลเฉยๆ
ตลอด 200 ปีมานี้ ฉันไม่เคยเสียน้ำตาแม้แต่ตอนหาว
ร้องไห้นี่เป็นไปไม่ได้
อ้อ อีกอย่าง
การเอาเวลาสิบปี มาแลกกับเวลาแค่นาทีสองนาที
มันผิดจริยธรรมทางธุรกิจไง
ทำไมมนุษย์ถึงแก่และโรยราเร็วจังนะ
ต่ำต้อยชะมัด
ไม่มีมนุษย์คนไหนที่ควรตกนรกบ้างเหรอ
มาแล้วเหรอ
เรื่องสัญญาล่ะ
วันนี้เสียเที่ยวน่ะ
โอเค
งั้นเราไปจับมันกันเลยดีไหม
จับอะไร
คนร้ายตัวจริง
พวกมันฉีกสัญญาสันติภาพก่อนเอง ก็ต้องโดนสั่งสอนสักหน่อย
โห กลับมาแล้วสินะ โดโดฮี
แบบนี้แหละเด็ดเดี่ยวสมชื่อโดโดฮี
เราจะเริ่มจากที่ไหนดี
ซกโช
คนร้ายรู้ว่าเราไปซกโช
มีคนปล่อยข้อมูลของเรา
ตามสูตรที่เจอบ่อยๆ คือคนใกล้ตัวหักหลังเพราะเรื่องเงิน
เราต้องเริ่มจากคนที่ใกล้ตัวที่สุด
คนที่รู้ว่าเราไปซกโช…
คือพี่ซอกฮุน คุณจินกายอง
หัวหน้าพัค แล้วก็…
ฉันขอตัวกลับนะคะ
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ
แล้วก็คนนั้นแหละ
ยัยคนนั้นน่าสงสัยที่สุดแล้ว
เลขาชินไม่ใช่…
คนแบบนั้นหรอก
เป็นอะไรน่ะ
ดูสิๆ ดูพฤติกรรมสิ
ดูๆ
เห็นไหมล่ะ เราต้องสงสัยเธอเป็นคนแรก
น่าสงสัยทุกตรงเลยแฮะ
ยังไม่ชัดเจนสักหน่อย อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ
เลขาชินไม่ใช่…
คนนั้นคือใคร
นั่นอะไรน่ะ
กล่องแอปเปิลซุกสินบนชัดๆ
ก็รู้แหละว่ามนุษย์เชื่อใจไม่ได้
แต่ไม่นึกเลยว่าเลขาชินเป็นคนแบบนั้น
ไม่หรอก ฉันเชื่อเลขาชิน…
เลขาชินทำได้ยังไง…
ไม่ เป็นไปไม่ได้หรอก เนอะ
แต่นี่มันชัดเกินไปแล้วนะ ว่าไหม
กล่องแอปเปิลนั่นน่ะ มันไม่ใช่แล้ว
โดโดฮี ใจเย็นๆ
รวบเลยเถอะ
เดี๋ยวนะ
ต้องเก็บหลักฐานไว้
ฉันจะไปรวบตัวผู้ชายก่อน
หัวหน้าพัคเหรอ
เดี๋ยวนะ นี่มัน…
อะไรกัน…
(เลขาชินคือดวงดาว ดวงดาวในใจผม)
แล้วทำไมต้องให้เค้กกัน ลับๆ ล่อๆ แบบนั้นด้วยคะ
ไม่ใช่ว่าลับๆ ล่อๆ
คือเราเขินน่ะค่ะ
แล้วกล่องแอปเปิลล่ะคะ
กล่องอื่นมันเล็กหมด ไม่พอใส่ความรู้สึกที่ผมมีน่ะ
นี่เราพลาดอะไรไปเนี่ย
คุณเคยให้ผมไปส่งเลขาชิน ตอนที่เธอเมาเหล้าไง
แต่เธอก็ไม่ยอมบอกสักทีว่าบ้านอยู่ไหน
แล้ว…
บอกมาให้ชัดเจนหน่อยสิครับ
ผู้ชายที่ช่างเอาใจใส่
- ผมแค่มาส่งคุณเพราะประธานสั่ง… - ผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ
พูดไม่ออกเลยฉัน
ผู้ชายที่น่ารักเวลายิ้ม
อ้าว เลขาชิน
คว่ำไปตอนไหน
เลขา…
เลือดกำเดา
ผู้ชายที่สวรรค์ส่งมา
ฟกยู
จูบเปื้อนเลือด
เราสองถูกดึงดูด ด้วยพลังแห่งโชคชะตาที่ไม่อาจต้าน
เลยใช้เวลาในคืนนั้นอย่างเร่าร้อน…
พอเถอะค่ะ ฉันไม่อยากฟัง
ฉันไม่อยากรู้เรื่องส่วนตัว ของคนในครอบครัวละเอียดยิบเบอร์นั้น
ครอบครัวเหรอคะ
ไหนเลขาชินบอกว่า
ไม่สนเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไงคะ
ผมหลงรักคนที่ไม่สนเรื่องรักครับ
ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างนะคะ
ขอโทษทำไมครับ
การตกหลุมรักไม่ใช่เรื่องผิดบาปสักหน่อย
ถ้าจะมั่นขนาดนี้ แล้วทำตัวมีพิรุธทำไมล่ะ
ฉันไม่เคยมั่นเลยนะคะ
เพราะสำหรับฉัน การมีความรักคืออดีตที่น่าอาย
เลขาชิน
ว่าแต่คุณสองคนแอบสะกดรอยฉัน อยู่ในรถเหรอคะ
ค่ะ ทำไมเหรอคะ
จะหาทำให้ลำบากทำไม พลังก็มีนี่
อ๋อ ก็ดีไม่ดี เราอาจจะวาร์ปไปนั่งที่เบาะหลังรถคุณ
ไม่ก็กระโปรงรถ… เดี๋ยว
อะไรนะ
ทำไมถามออกมาหน้าซื่อเลยล่ะ
ทำไมถึงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันเฉย
นายบอกไปหมดแล้วเหรอ
ฮะ
ก็ความรักไม่มีความลับ
ท่านประธานคะ
ฉันจะขอบคุณมากเลย ถ้าคุณช่วยเก็บเป็นความลับกับที่บริษัท
เลขาชิน
เข้าใจผิดจนได้
ถ้าเลขาชินไว้ใจไม่ได้ แล้วฉันจะเชื่อใครได้อีก
"เลขาชินทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง"
ใครนะที่พูดแบบนี้
คนนั้นคือใครกันนะ
คนนั้นก็คือ
โดโดฮีไงครับ
ไปเลยไหม
วันนี้ช่างเป็นวันที่เสียเปล่าจริงๆ
อะไรน่ะ
เราจะแพ้เขาไม่ได้นะ
ตายแล้ว
บ้าปะเนี่ย
บ้าน่ะสิ บ้ารักเธอ
ออกไปนะ
ไป
ออกไปเลย
วอลชิม
แม้ข้าจะหลงลืมตัวเองไป
แต่ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้า
อะไร
ทำไมเป็นแบบนี้
ทำไมฉันเอาแต่ฝันถึง ตอนที่เป็นมนุษย์อยู่เรื่อย
แล้วทำไมถึงไม่เห็นหน้าผู้หญิง ที่ชื่อวอลชิมอะไรนั่นสักที
แบบนี้เรียกตัดฉากจังหวะนรก อะไรทำนองนั้นหรือเปล่า
เอาทีละเรื่องสิ ฉันตามไม่ทัน
พลังก็กลับมาแล้ว
แต่ทำไมฉัน ยังเอาแต่ฝันถึงตอนที่เป็นมนุษย์
ไม่รู้สิ
นายคงจะ…
อยากเป็นมนุษย์แหละมั้ง
นายไม่อยากลืมความรู้สึกแบบมนุษย์
ที่นายเคยได้สัมผัสมา
แล้วเรื่องที่ตัดฉากจังหวะนรกล่ะ
คิดว่าเป็นฝีมือฉันเหรอ
ก็บอกแล้วไง
ฉันกำหนดกฎเกณฑ์ใหญ่ๆ ไว้ก็จริง แต่มนุษย์เลือกที่จะไม่ทำตามกฎ
จนเกิดสิ่งผิดปกติเหมือนอย่างที่นายพูด
นายเองก็จะลบเลือน
ความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นไป เพราะมันทำให้นายทุกข์ทรมาน
เรียกว่าสัญชาตญาณในการปกป้องตัวเอง ของมนุษย์แหละมั้ง
กลไกป้องกันตัวเอง
ทุกข์ทรมานเหรอ
ฉันจะทรมานทำไม
นายเองยังไม่รู้ตัวเลย แล้วฉันจะไปทราบไหมล่ะ
ผิดแล้ว
ฉันไม่มีสัญชาตญาณมนุษย์
และไม่ได้อยากเป็นมนุษย์ด้วย
ความสัมพันธ์ใดที่โยงใยกันแน่น
ย่อมกลับมาพานพบกันอีก ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม
เพราะโชคชะตามักซ้ำรอยเสมอ
ผมมาหาโดฮี
สัญญาด้านการลงทุนนี่คะ
ฉันว่าจะให้ทุนการขยายธุรกิจมีแรเอฟแอนด์บี
ในทวีปอเมริกาสักหน่อย
ขอบคุณสำหรับน้ำใจ
แต่เงินทุนก็เหมือนกับหนี้
น่าเสียดายนะ
ฉันอยากช่วยแท้ๆ
ฉันเจอตอนที่จัดของของคุณแม่
อย่างน้อยเธอคงรับอันนี้ไว้ได้ใช่ไหม
เธอมีรูปนี้อยู่แล้วเหรอ
เปล่าค่ะ
คุณแม่เอ็นดูพ่อแม่เธอมากเลยนะ
ท่านเสียใจแทบแย่ ตอนที่พ่อเธอลาออกจากบริษัท
พอผ่านเรื่องร้ายๆ มา เราก็มีกระทบกระทั่งกันบ้าง
แต่ที่บอกว่าเธอคือคนในครอบครัว ฉันพูดจากใจนะ
ปล่อยวางความรู้สึกที่สั่งสมมาตลอด
แล้วมาทำให้เต็มที่กันนะ
มีแขกอยู่เหรอ
แขกที่ไม่ได้รับเชิญ ก็นับว่าเป็นแขกแหละนะ
คุณจองกูวอนก็เป็นคนในครอบครัวแล้ว แต่ไม่รู้เลยว่าควรจะเรียกยังไงดี
งั้นก็
เรียกว่าพี่สิ "พี่ครับ พี่…"
ไว้เจอกันนะ
พี่ล่ะ พี่…
หมอนั่นมาทำไม
นั่นน่ะสิ
ไม่ต้องไปสนใจหรอก
กลับมาแล้วสินะ
แม่…
พ่อ…
แม่
เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู
ดูอะไรอยู่เหรอคะ
ไม่มีอะไรหรอก
จะมาแอบดูเหมือนหนูทำไม
หนูนอนไม่หลับค่ะ
แค่บอกให้รู้เฉยๆ น่ะค่ะ
ฉันก็นอนไม่หลับ
อ๊ะ ร้อน
ให้มันเย็นก่อนแล้วค่อยดื่มสิ
ใจร้อนอะไรนักหนา
โอ๊ย ร้อน
นี่รูปครอบครัวฉัน
ไม่เห็นมีเธอเลย
ฉัน…
อยู่ตรงนี้ ในท้องแม่
วันที่พ่อแม่จากไป
วันนั้นเป็นวันเกิดปีที่ 11 ของฉัน
ฉันตั้งตารอวันนั้นเป็นพิเศษเลย
เพราะพ่อรับปาก
ว่าจะจัดปาร์ตี้วันเกิด แบบที่ฉันจะไม่มีวันลืมให้
ฉันดีใจตัวลอยอยู่สองสามวันเลย
แต่จู่ๆ พ่อก็ต้องกลับไปที่บริษัท
ทั้งที่ลาออกมานานแล้ว
ฉันไม่เข้าใจ
บวกกับยังเป็นเด็ก
เลยร้องไห้อาละวาดใหญ่โต
ถ้าพ่อไปตอนนี้ หนูจะไม่มองหน้าพ่ออีก
แน่จริงก็ไปสิ
อุบัติเหตุเกิดขึ้นจากการขับรถเร็ว
พ่อคงจะรีบร้อนเพราะฉัน
ถ้าไม่ใช่เพราะวันเกิดฉัน
พ่อแม่คงจะยังมีชีวิตอยู่
เมื่อคนสำคัญพบเจอกับความโชคร้าย
มนุษย์มักจะโทษตัวเอง
ฉันรู้ ว่ามันเป็นความคิดที่งี่เง่า
แต่ถึงอย่างนั้น
ฉันก็ยังเอาแต่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ถ้าฉันไม่เร่งแบบนั้น"
"ถ้าฉันไปกับพวกเขา"
นายบอกว่าถ้าฉันอยากได้อะไร ก็บอกนายได้หมดใช่ไหม
ฉันอยากได้อย่างหนึ่งแหละ
ฉันอยาก…
ให้นายอยู่ข้างๆ ฉัน
เพราะงั้น
อย่าพูดว่าจะจากไปไหนไกลๆ คนเดียวอีกนะ
ฉันรู้นะว่าฉันไม่ได้ฝันไป ตอนที่นายพูดแบบนั้น
รับคำขอ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันจะไม่จากเธอไปเด็ดขาด
สัญญา
โดฮี
ทำใจเชื่อยากชะมัด
แค่พวกเรื่องพลัง ข้อตกลงก็เหลือเชื่อแล้ว
นี่ดีม่อนปกป้องเธอเหมือนผู้พิทักษ์งั้นเหรอ
ใครมาได้ยินเข้าคงหาว่าเธอบ้า
พี่เองก็เห็นกับตานี่
ฉันถึงได้ยิ่งสับสนนี่ไง
ว่าแต่ทำไมคนร้ายถึงจ้องจะทำร้ายเธออีกล่ะ
เธอยอมไม่รับมรดก และปล่อยวางทุกอย่างแล้วนี่
มันอาจจะไม่ได้สนใจเรื่องเงิน หรือตำแหน่งประธานใหญ่
แต่แค่อยากจะฆ่าฉันเฉยๆ มั้ง
จริงสิ
โนซอกมินมาหาฉันด้วยนะ
พี่ซอกมินเหรอ
เรื่องอะไร
อยู่ดีๆ เขาก็จะมาลงทุนให้บริษัทฉัน
เขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่มีจุดหมายนี่
ให้ฉันลองไปคุยไหม
หือ
ก็แบบว่า ไปลองหยั่งเชิงเขาดู
ฉันถนัดไง เรื่องทำตัวเหมือนไม่เป็นพิษเป็นภัยน่ะ
เคล็ดนิดเดียวก็เป็นหนักขนาดนี้เลยนะพี่
เทนนิสมันอันตรายเบอร์นี้แหละ
เป็นหลักฐานว่านายไม่ค่อยออกกำลังกายไง
นั่นน่ะสิ
ว่าแต่โดกยองไปไหนเหรอครับ
โทรหาก็ไม่รับสาย
โดกยองไปทำงานนอกสถานที่น่ะ ทำไมเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก แค่ไม่ได้เจอหน้าเขานานแล้ว
ผมขอพูดตรงๆ เลยนะ
ผมมาอยู่ข้างเดียวกับพี่
สายเกินไปไหมนะ
ฉันเองก็ไปเจอโดฮีมาพอดี
เหรอ
คุยเรื่องอะไรกัน
ก็ประมาณว่า อย่าเขม่นกันเองในครอบครัวเลย
แต่ดูเหมือนโดฮีจะยังไม่พอใจฉัน อยู่หลายเรื่องนะ
คนกลางอย่างนายก็ช่วยหน่อยสิ
ได้เลยพี่
ดีกันก็เป็นเรื่องดีนี่
ซอกฮุน
ไม่ได้มาเข้าห้องน้ำหรอกเหรอ
เห็นประตูห้องนี้เปิดอยู่น่ะ
ไปกินของหวานกัน
ได้สิ
โดฮี
ตอนนี้ฉันกำลังออกมาจากบ้านพี่ซอกมิน
มีอะไรทะแม่งๆ ชัดเจนเลย
เขาบอกว่าโดกยองไปทำงานนอกสถานที่
แต่เหมือนกำลังปกปิดอะไรอยู่
แล้วฉันก็เห็นอะไรแปลกๆ อย่างหนึ่ง
อะไรเหรอ
มันเป็นหนังสือเล่มสีเขียว บนปกเขียนว่า "ดีม่อน"
(ใบรับรองดั้ง ยิวยิตสู 2 ดั้ง โนโดกยอง)
ยาแก้ปวด
ไปเอามา
มอร์ฟีนหรืออะไรก็ได้ ไปเอามาสิวะ
คงเจ็บน่าดู
ไม่เป็นไรครับ
ไม่ใช่ครั้งแรกของผมสักหน่อย
โดโดฮีตายหรือยังครับ
แก…
ล้มเหลวในการพิสูจน์ตัวเองแล้ว
รักษาตัวเบื้องต้นเสร็จก็มอบตัวเลยเถอะ
- คุณพ่อ - โทษหนักจะได้เบาลง
รู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่แกทำมันให้อภัยได้ยาก
แกฆ่าคุณย่าเพราะหน้ามืดอยากได้มรดก
แถมพยายามจะฆ่าโดฮี ที่เป็นเหมือนคนในครอบครัวอีก
แต่ฉันไม่ยอมแพ้ในตัวแกหรอก
เพราะแกยังคงเป็นลูกชายฉันจนวันตาย
มันน่าจะวางอยู่บนนี้สิ
ไม่งั้นวันนี้จะเสร็จไหมล่ะ
นี่โทรศัพท์ของกีควังชอล
หมอนั่นเห็นหน้าผมแล้วครับ มันจะมาหาผม
ไปหาโนโดกยองกัน
(ขอภาพจากกล้องวงจรปิดใกล้จุดเกิดเหตุ)
ใครกันนะที่อยู่เบื้องหลัง
ฆาตกรรมเอย วางเพลิงเอย
ไอ้นี่บ้าชัวร์ไม่ต้องสืบเลยครับ
มีอะไรหรือเปล่าครับ
คุณโนโดกยองเหรอ
ผม…
ฆ่าทุกคนเองครับ
อะไรนะครับ
หัวหน้าทีมชา
กีควังชอล
รวมถึงคุณย่า
ผมฆ่าทุกคน
ทำไมโนโดกยองมาอยู่ที่นี่
ผมฆ่าทุกคน
ผมฆ่า…
พวกมันทุกคน
โดโดฮี
โนโดกยอง
ฉันขอถามเป็นอย่างสุดท้าย
ฝีมือนายจริงๆ เหรอ
นายสั่งให้กีควังชอลฆ่าคุณนายจู
และพยายามจะฆ่าฉันเหรอ
ตอบมา
คุณย่า…
ไม่ได้ตายด้วยน้ำมือกีควังชอล
งั้นใคร
นายเป็นคนฆ่าเองเหรอ
เปล่า ฉันไม่ได้ทำ
ฉันแค่ทำตามคำสั่งเฉยๆ
ใครสั่งมา
ปีศาจ
มีปีศาจอยู่ในตัวฉัน
ฉันก็แค่ทำตามที่ปีศาจสั่งมา
ตอบฉันมาให้ชัด
นายฆ่าคุณนายจูหรือเปล่า
พูดสิ ฉันบอกให้พูด
ฉันบอกให้นายตอบมา
บอกให้ตอบ ตอบมาสิ
ไม่มีประโยชน์หรอก โดโดฮี
มาทำข้อตกลงกับฉันสิ
ฉันมีสิ่งที่ปรารถนา
ฉันจะจุดไฟเผา ให้ทุกคนตายๆ ไปซะให้หมด
พอโดนไฟนรกแผดเผาแล้ว
ก็จะได้สำนึกบาปกันสักที
โอ๊ยร้อน ร้อน
ช่วยด้วย
ได้โปรด
หยุดนะ
รบกวนอย่าให้คนนอกรู้เท่าที่จะทำได้นะครับ
ในฐานะพ่อคน ผมก็ปวดใจนะ
แต่ความถูกต้องต้องมาก่อนนี่ครับ
ผมจะไม่ลืมบุญคุณท่านผบ. ที่ช่วยเป็นธุระให้นะครับ
ครับ
บอกคนอื่นว่าแกไปทำงานนอกสถานที่ระยะยาว
คุณจะให้โดกยอง
ออกมาเมื่อไหร่คะ
ลูกอาการไม่ค่อยดี
คงทนได้ไม่นาน
คุณสนอกสนใจแกขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
แกฆ่าคนตายนะ
ฆ่าญาติตัวเองอีกต่างหาก
ผมควรทวงถามความรับผิดชอบจากคุณ ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูปีศาจมาไหม
ฉันขอโทษค่ะ ที่รัก
ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง
สูญเปล่าไปหมด
จนฉันยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
เขาฆ่าคุณนายจูเพราะป่วยทางจิตเนี่ยนะ
เป็นบ้าไปแบบนั้นก็ได้เหรอ
งั้นก็เท่ากับว่าเขาหนีความผิดสิ
ถ้าอาการเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ
อีกไม่นานก็คงถูกคุมขังเพื่อรับการรักษา
เหมือนเขากำลังแสดงละคร เพื่อให้ได้ลดโทษเลยว่าไหม
ไม่ใช่การแสดงหรอก
มันคือเรื่องจริง
เรารอดูไปก่อนจนกว่าผลการตรวจ ทางจิตเวชจะออกเถอะ
คุณจองกูวอน
มาดื่มกับผมสักแก้วสิครับ
(มีแรเอฟแอนด์บี)
ดื่มขนาดนั้นเดี๋ยวกระดูกก็ไม่สมานหรอก
พวกมนุษย์นี่นะ เฮ้อ
คุณจองกูวอน
รักโดฮีไหมครับ
เชื่อคำพูดของปีศาจได้ไหมล่ะ
ผมพยายามจะเชื่ออยู่ครับ
เดิมทีแล้วฉันเกลียดพวกมนุษย์
ไม่สิ เรียกว่าขยะแขยงยังใกล้เคียงกว่า
โดฮีก็เป็นมนุษย์นะครับ
ใช่
ฉันก็เลย
เริ่มจะ
เอ็นดูมนุษย์ขึ้นมานิดๆ แล้ว
ยกเว้นนายนะ
มีธุระอะไรเหรอคะ
ฉันไม่ได้มาขอโทษหรอกนะคะ
ฉันก็ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก
แต่คุณคงมาขอโทษสินะ
ไหนๆ ก็เจอกันแล้ว มาฉลองกันเถอะค่ะ
ที่ไม่มีใครตาย
และพลังของจองกูวอนก็กลับมาแล้ว
ว่ามาเถอะค่ะ
จะด่าหรืออะไรก็ได้
มีคนที่ชั่วร้ายกว่าคุณมากๆ อยู่
ฉันเลยไม่เหลือความโกรธ ให้คุณจินกายองแล้วค่ะ
ได้ยินว่าจับตัวได้แล้วนี่คะ
คนร้ายตัวจริงน่ะ
แต่นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่ฉันคิดไว้เลย
การแก้แค้น
มันควรจะจบลงแบบนี้เหรอ
รีบจัดการความรู้สึก
แล้วกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเถอะค่ะ
ประธานเขาจะได้สบายใจด้วยไงคะ
คุณจินกายองคงเส้นคงวาดีจัง
ผู้ชายที่แต่งงานกับโดฮี
ไม่ใช่แค่ผู้ชายแย่ๆ ทั่วไป
แต่เป็นปีศาจ
แต่ที่พูดไม่ออกยิ่งกว่านั้นก็คือ
ผมดันรู้สึกเบาใจซะงั้น
ที่มีคุณจองกูวอนอยู่ข้างกายโดฮี
เหรอครับ
เบาใจเหรอครับ
งั้นขอล่ะ เลิกมาหาสักทีเถอะ
ไม่อยากเห็นหน้าแล้วเนี่ย ให้ตาย
ไม่เลิกครับ
ผมจะมาสอดส่องไม่เว้นวันเลย ว่าคุณทำตัวดีกับโดฮีหรือเปล่า
อย่าลืมนะครับ ว่าผมจับตาดูอยู่
ตั้งแต่คราวก่อนแล้วนะ ทำไมทุกอย่างที่นายพูด
ถึงได้ฟังดูน่ากลัวไปหมด
น่ากลัวจนฉันนอนไม่หลับ…
อีกอย่าง
พูดจามีหางเสียงหน่อย
ตามลำดับวงศ์ตระกูลแล้ว
ผมอาวุโสกว่าคุณนะ
ญาติจริงๆ ก็ไม่ใช่สักหน่อย
ชน
โลกของฉันก่อนจะได้เจอกับประธาน
คือนรกค่ะ
ในตอนที่นรกขุมนั้นพังทลายลง
สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือหน้าของประธาน
เขาเป็นเหมือนกับ…
แม่นกสำหรับฉันค่ะ
มันอาจจะฟังดูบ้าบอ
แต่ฉันอิจฉา แม้แต่เรื่องที่คุณสละชีวิตให้เขาได้
ฉันเข้าใจค่ะ
เพราะสำหรับฉัน จองกูวอนก็มีความหมายแบบนั้น
อย่ามาเข้าใจสิคะ
อย่าเป็นคนดีขนาดนั้นสิ
แบบนั้นฉันยิ่งรู้สึก…
ฉันยิ่งดูเลวนี่คะ
บอกให้รู้ว่าฉันไม่ได้มาขอโทษนะคะ
โอ๊ย ให้ตาย
นาย
ถ้านายทำให้โดฮีเจ็บละก็
ฉันจะไปเป็นบาทหลวง
แล้วทำพิธีขับไล่นายไปซะ จองกูวอน
ทำไมคนในครอบครัวนี้
พอเหล้าเข้าปากแล้วเรื้อนเหมือนหมากันหมด
โดฮีของฉัน
ต้องมีความสุขนะ
ต้อง…
มีความสุขเท่านั้น
ไม่ต้องห่วง
ฉันจะทุ่มสุดตัว
ทำให้เธอมีความสุข
รักษาสัญญาด้วยล่ะ
ไม่งั้นฉันจะ
ตามล่านาย…
ไปถึงนรกเลย
- ตกใจหมด - โทษที
แขนขาฉันเปลี้ยไปหมด จนไม่มีแรงจะเปิดประตูเข้ามา
เอาจริงๆ คนที่จูซอกฮุนหวง น่าจะไม่ใช่เธอ แต่เป็นฉันนี่แหละ
เขาชอบฉันมากเกิน
ดื่มเหล้าเหรอ
เปล่านี่
ได้กลิ่นเหล้านะ
เหล้าน่ะ ต้องดื่มตอนที่อารมณ์ดีนะ
ถ้าเธอดื่มเหล้าเพราะปวดใจ
ฉันจะปวดใจยิ่งกว่า
ฉันบอกว่าไม่ได้ดื่มไง
นายหรือเปล่าเหอะ
อยากดื่มชาไหม
อือ เอาสิ
กลิ่นจากฉันเหรอ
นี่ของขวัญ
ลองเปิดดูนะครับ
นายเองก็จะลบเลือน
ความทรงจำเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นไป เพราะมันทำให้นายทุกข์ทรมาน
ความสัมพันธ์ใดที่โยงใยกันแน่น
ย่อมกลับมาพานพบกันอีก ไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม
เพราะโชคชะตามักซ้ำรอยเสมอ
ฉันคือคนที่…
ฆ่าเธอเอง
(ปีศาจของฉัน)
เธอก็รู้ว่ามันจะกระทบบริษัทหนักแค่ไหน
ปล่อยให้มันผ่านไปเงียบๆ เถอะ
เขาจะไม่รู้จริงๆ เหรอ ทั้งที่โนโดกยองทำแบบนั้น
แม่รู้ทุกอย่างใช่ไหมครับ
ปีศาจตัวจริงคือคุณนั่นแหละ
ตอนที่เป็นมนุษย์ ฉันเคยฆ่าคน
หลายคนเลย
รอยสักถึงได้ย้ายไป เรื่องอาภัพจะได้ซ้ำรอยอีก
ที่เรามาพัวพันกัน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
นายเคยเป็นคนแบบไหนเหรอ
ฉันเคยมีคนรัก ชื่อว่าวอลชิม
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์