Di ko alam…
na posible pala 'yon.
Paano…
Do Do-hee.
Ang tattoo…
bumalik na sa 'kin.
EPISODE 11 A PARADISE OF THE OMINOUS
Ito 'yong sinasabi ko.
Ang perpektong buhay ng isang demonyo
na mababa ang tingin sa mga walang kuwentang tao.
Ang kaluwagan na tinatamasa lang ng isang mapagsamantalang nilalang.
Ang sayang makabalik sa aking perpektong sarili.
Napakahusay ko pa rin gaya ng dati.
Pero walang kuwenta pa rin ang mga tao.
Oo nga.
Nagbalik na nga ang dating ikaw.
Do-hee! Sabi ko nang 'wag ka munang bumangon.
Baka masaktan ka niyan, e.
Di puwedeng nakahilata lang ako buong araw.
Kailangan kong magtrabaho.
Ba't mo pa aalalahanin 'yon?
Adik ka ba sa pagtratrabaho o ano?
Pagiging responsable ang tawag dito.
Marami akong responsibilidad bilang CEO ng kompanya ko.
Ano'ng ginagawa mo, ha?
Di dapat isawalang-bahala ang mga aksidente.
Baka may pangmatagalang epekto 'yon kahit akala mo magaling ka na.
Ayos lang talaga ako.
Pinagaling mo na talaga 'ko.
Wala kang tiwala sa kapangyarihan mo?
Di naman sa gano'n.
E kasi
muntik ka na talagang mawala sa 'kin.
Muntik na natin iwan ang isa't isa.
Mahuhuli na 'ko.
Dahan-dahan lang!
-Do Do-hee! -Ayos lang ako!
Dodo!
Tingnan nga natin.
Ano'ng isusuot ko?
Salamat.
Aling bag…
Teka lang.
Itong kulay itim.
Sige.
Dapat maghanda ka na rin.
Wala na tayong oras.
'Yon ay kung di pa bumabalik ang kapangyarihan ko.
Jeong Gu-won!
Bagay na bagay ang damit na 'to
sa muli kong pagkabuhay bilang isang walang kapintasang nilalang.
-Ano sa tingin mo? -Ayos na ayos.
Walang pagsidlan ang kayabangan.
Tingin mo?
Ito kaya?
Grabe, sasayaw ka ba sa nightclub mamaya?
Bagay na bagay, maestro.
Isang masigabong palakpakan para sa 'yo.
Ang galing mo, Jeong Gu-won!
E di ikaw pumili ng damit ko.
Sige. Sandali lang.
Mukhang bagay 'to.
Ano sa tingin mo?
Sige.
Ba't di ka nagsasalita?
E kasi…
Di na kailangan pa.
Magsuot tayo ng parehong damit.
Ayaw ko.
Ayoko ng gano'n.
Mukhang gustong-gusto ko pala ang may kapareho.
Alis na tayo?
-Tara. -Sige.
Ba't tayo naglalakad?
Sabi mo maglalakad ka kasama ko kung magiging katapusan na ng mundo bukas.
-May kailangan din tayong daanan. -Mahuhuli na tayo.
'Wag kang mag-alala.
Sa isang pitik lang ng daliri ko, nasa opisina na tayo.
Muntik ko nang nakalimutan. Ito ang buhay ng isang demonyo.
Oo. At ipaalam mo sa 'kin kung may kailangan ka.
Sisiw lang sa 'kin ang lahat.
Bakit?
Hintayin mo 'ko, Do-hee.
Bilisan mo.
Tingnan mo. Di mo inasahang makita kaming magkasama ulit, di ba?
Nagyayabang ka ba ngayon?
Pinapamukha ko sa kaniya.
Naririnig ko kayo.
Sabihin n'yo na lang sa mukha ko.
Ano'ng nararamdaman mo sa di inaasahang anomalyang 'to?
Nagulat ako.
Binabati kita.
Sandali.
Tingin ko di ka magaling dito. Heto ang isang sentimos.
Itigil mo na ang pagsusugal at mag-ipon ka.
'Wag mong kalimutan.
Ako ang nanalo.
Paano mo ba talaga siya nakilala?
Siya ang boss ko.
Ano?
Sampung sentimos 'to, buwisit.
'Wag mo na siyang pansinin.
Siya ba talaga?
MIRAE F&B
-Magandang… -Maganda talaga ang umaga.
Isa na naman 'tong walang kuwentang araw pero maganda naman.
Mukhang masaya siya ngayon.
Oo nga.
Ang guwapo niya.
Kailan ba hindi?
Oo nga.
Palagi siyang guwapo.
Ba't nagkakailangan kayong dalawa?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Nagiging magalang lang kami.
Magiging abala ako buong araw dahil sa trabahong di ko natapos kahapon.
Ano 'yan? Para sa 'kin 'yan?
Gusto mo ba 'to?
Birthday cake ko 'to.
Oo nga pala.
Humiling ka na.
Di na kailangan pa
dahil kaya ko nang gawin lahat.
Siguro dahil 200 taong gulang ka na. Masyadong makaluma 'to.
Di ko alam na masaya pa lang magdiwang ng kaarawan.
Binabati kita, Demonyo 2.0.
Demonyo ano?
Mas magaling ka na.
Di ka na pumapalya at di mo na kailangang mag-charge.
Ano ba 'ko, isang robot na vacuum?
At saka,
kailangan ko pa ring mag-charge.
Di natin makakain ang cake nang ganito.
Gaya ng sabi ko, kaya kong gawin lahat.
-Masarap. -Talaga?
Tikman mo.
Heto na, 2.0.
-Masarap, di ba? -Oo.
Nakaligtas pala sila mula ro'n sa nagliliyab na lugar.
-Ang Perilla Seeds at Scallions! -Ang Perilla Seeds at Scallions!
Hinto!
Hello, boss!
-Hello, boss! -Hello, boss!
Di ako ang…
May ipagagawa ako sa inyo.
Pag nabigo kayo,
hinding-hindi na kayo puwedeng magpakita sa 'kin.
Ako nga ang boss n'yo.
Sino'ng mag-aakalang mahahanap n'yo siya?
May kakayahan kami.
Teka lang, boss.
Muntik ko nang makalimutan.
Naku, ang trypophobia ko!
Boss.
Perilla seeds at scallions 'yan.
Gano'n ba?
Ang ganda.
Salamat, boss!
-Salamat, boss! -Salamat, boss!
Ang sakit sa tainga.
Nahihiya lang siguro siya.
-Boss! -Boss!
"Paglilipat ng Pag-aari"?
Sa 'kin na ngayon ang Sunwol Foundation.
Matagal mo nang gustong makuha ang kompanya ko, 'no?
Ngayon alam ko na kung bakit ka palaging nandito sa opisina ko.
Tama.
Matagal ko nang inaabangan ang biglaang pagkasunog mo.
Anong klaseng demonyo ang nagbabalak mamatay?
Di lang ang mga bayarin ko sa kotse ang problema ko.
Umutang din ako nang malaki para makabili ng apartment.
'Wag kang mamatay hangga't di ko pa tapos bayaran ang mga utang ko.
Ayos lang sa 'yo pag namatay ka,
pero paano ang pagtatanghal?
Di rin gano'n kadali ang paglilipat ng pag-aari.
Maraming papeles ang aayusin.
Isipin mo kung gaano nakakapagod 'yon
at kung gaano ako masasaktan.
Tahan na.
Kaya, simula ngayon,
magiging tao-tauhan ka na lang.
Ang Sunwol Foundation ko!
Napabilib mo 'ko sa pag-aangkin mo.
Ano ba talaga ang nangyari?
Paano mo nabawi ang tattoo?
Ano'ng pinagsasabi mo? Demonyo ako.
Walang di kayang gawin ang isang demonyo.
Nakabalik ka na nga.
Bumalik ka na sa dating ikaw na mayabang.
Pero paano mo nalamang nabawi ko na ang tattoo ko?
Sinabi sa 'kin ni Bituing Jin.
-Saan ka pupunta? -Kailangan kong makipagkasundo.
Bumalik na sa dati ang lahat.
Director Jeong.
Ano'ng problema, Bituing Jin?
Bakit nagalit 'yon?
Hayaan n'yong ipakita ko
ang bagong inaabangang produkto ng Mirae F&B.
Mas mabisa pa 'to kaysa sa gamot sa hangover
at nakatakda 'tong ilabas bago ang Pasko.
Nagbabalak kaming i-promote 'to sa mga manggagawa na nasa 20s at 30s.
Kahit nagbago na ang panahon,
maraming manggagawa pa rin
ang napipilitan uminom kasama ang mga boss nila
nang paulit-ulit.
Tama 'yan.
At pag nalasing ka sa ayaw mong puntahan na team dinner,
nakakapagsabi ka ng di maganda sa boss mo
at napapahiya mo ang sarili mo.
Nagiging bastos ka ba at nawawala sa sarili pag nalasing ka na?
Hoy!
Umayos-ayos ka riyan!
Umayos ka, puwede ba?
Do Do-hee! Umayos-ayos ka riyan.
Ginaganahan ako ngayon.
Uminom pa tayong lahat!
Kung pamilyar 'yon,
heto ang bagong inumin natin na panlaban sa hangover.
-Ultra Santa X! -X!
-Santa X! -X!
-Ms. Shin. -Ano po 'yon?
Ano'ng…
nasa schedule ko ngayon?
Ngayon,
marami kayong gagawin.
-Tara na? -Opo.
Ngayon ko lang nakita si Ms. Do na di nakaimik nang gano'n.
Mas nagulat ako kay Ms.Shin, halatang di talaga mapakali.
Ibig sabihin n'on, maayos, hindi, napakagaling ng ginawa natin.
Napakagaling?
Dapat lang tayong mag-team dinner.
Ano'ng kakainin natin?
-Ano'ng gusto mo? -Lutong-bahay.
Lutong-bahay?
Tingnan ko.
Saan tayo makakakain ng masarap na lutong-bahay?
-Sa bahay ko. -Sa bahay mo?
Kung gano'n, sa bahay niya tayo magte-team dinner?
Maganda 'yang naisip mo.
Matagal-tagal na rin.
Nahanap din kita.
Kung makikilala lang niya ako kahit isang beses lang.
'Yon lang ang tanging hiling ko.
Tutuparin ko ang kahilingan mo.
Sino ka?
Demonyo ako.
Sa madaling salita, naka-jackpot ka.
Teka lang.
Matagal-tagal na rin no'ng huling beses kong sinabi 'yon.
Isang demonyo?
Oo, kaya kong tuparin ang kahilingan mo.
Pero kapalit n'on, makipagkasundo ka sa 'kin.
Ang kondisyon ko,
mapupunta ka sa impiyerno sa loob ng sampung taon.
Papuntahin n'yo ang asawa ko rito.
Honey.
Gising ka na pala.
Sir.
Nasaan ang asawa ko?
Hanapin mo siya, sige na.
Gusto ko siyang makita
sa huling pagkakataon bago ako mamatay.
Heto ako.
Nandito ako.
Bakit di mo ako makilala?
Alzheimer's?
Di niya na 'ko nakikilala ngayong matanda na 'ko.
Ang natatandaan niya lang, no'ng bata pa 'ko
at siya ang hinahanap niya buong araw.
Naaawa ako sa kaniya.
Kaya mo ba talagang tuparin ang kahilingan ko?
Oo naman.
Gawin na natin ngayon na.
Pero kaunting oras na lang ang natitira sa kaniya.
Sulit ba talagang mapunta ka sa impiyerno para sa ilang minutong pagsasama n'yo?
Mayroon akong
kailangang sabihin sa kaniya pag nakilala na niya ako.
Kabaliwan na 'yong isang beses na tumupad ng kahilingan
bago papirmahin ng kasunduan.
Honey.
Saan ka ba nagpunta?
Saan pa ba?
Nasa tabi mo lang ako palagi.
E bakit di kita nakita?
'Yon na nga.
Bakit di mo 'ko makita?
Palagi lang naman akong nasa tabi mo.
Di ko alam.
Akala ko iniwan mo na 'ko.
Imposible.
Di ko kayang mabuhay nang wala ka.
'Wag mong sabihin 'yan.
Dapat ipagpatuloy mo ang buhay mo kahit wala na 'ko.
Kahit di mo na 'ko nakikita,
palagi lang akong
nasa tabi mo.
Naiintindihan mo ba?
Naiintindihan ko.
Magkikita tayong muli.
'Wag mo 'kong kalilimutan.
Hindi.
Palagi kitang maaalala
kahit wala ka na.
Umiiyak…
ba 'ko?
Di ako naiyak.
PInagpapawisan…
lang ako.
Nagpawis lang ang mga mata ko.
Sa loob ng 200 taon, ni minsan di ako naluha kahit na humihikab ako.
Kaya imposibleng umiiyak ako.
At isa pa,
ang ipagpalit ang ilang minuto para sa sampung taon,
di makatarungang kasunduan 'yon.
Bakit ba ang bilis manghina ng mga tao?
Napakawalang-kuwenta.
Nasaan na ba ang mga masasamang taong nararapat mapunta sa impiyerno?
Nandito ka na pala.
Nakipagkasundo ka ba?
Di ako sinuwerte ngayon.
Sige.
Dapat ba nating hulihin sila ngayon?
Hulihin sino?
Ang totoong salarin.
Dapat silang parusahan sa pagsira sa napagkasunduang pakikipag-ayos.
Maligayang pagbabalik, Do Do-hee.
Nagiging mayabang ka na gaya ng pangalan mo.
Saan ba tayo dapat magsimula?
Sa Sokcho.
Nalaman ng salarin na nasa Sokcho tayo.
May nagsabi sa kaniya.
Laging 'yong matalik na kaibigan ang tumatraidor sa bida para sa pera.
Dapat tayong magsimula sa malalapit sa 'tin.
Ang mga nakakaalam lang na nasa Sokcho tayo,
sina Seok-hoon at Ms. Jin.
Gano'n din si Mr. Park at…
Aalis na 'ko.
Salamat sa araw na 'to.
At ang babaeng 'yon.
Siya ang pinakakahina-hinala sa lahat.
Hinding-hindi niya…
gagawin ang bagay na 'yon.
Ano'ng problema niya?
Tingnan mo kung paano siya kumilos.
Nakikita mo ba 'yon?
Siya ang pangunahin nating suspek.
Wala nang mas kahina-hinala pa riyan.
Siguradong wala lang 'yan. 'Wag kang bastang maghinala.
Hinding-hindi niya…
Sino 'yon?
Ano'ng dala niya?
Palatandaan ang kahon ng mansanas ng panunuhol.
Alam kong hindi dapat pagkatiwalaan ang mga tao,
pero sinong mag-aakalang gagawin niya 'yon?
Nagtitiwala pa rin ako…
Paano niyang…
Hindi, hindi 'to puwede. Di ba?
Pero, halata naman, di ba?
Ang kahon ng mansanas at lahat! Hindi tama 'to!
Huminahon ka, Do-hee.
Puntahan natin siya.
Teka lang.
Kailangan natin ng patunay.
Patutumbahin ko muna 'yong lalaki.
Mr. Park?
Ano 'to…
Ibig kong sabihin…
ISA KANG BITUIN, MS. SHIN ISANG BITUIN SA PUSO KO
Bakit ba kasi tinago n'yo pa 'yong cake?
Di naman sa tinatago namin.
Nahihiya lang kami.
E bakit sa kahon ng mansanas?
Gusto ko ang isang kahon na magkakasya ang nararamdaman ko para sa kaniya.
Ano pa'ng di namin alam?
Naalala mo no'ng sinabi mong ihatid ko si Ms. Shin nang nalasing siya?
Ayaw kasi niyang sabihin kung saan siya nakatira.
Kaya…
Sabihin mo kung saan ka mismo nakatira.
Mabait kang lalaki.
-Sinusunod ko lang si Director Jeong. -Responsable ka rin.
Naku, ano ba 'to?
Ang cute mo pag nakangiti ka.
Ms. Shin!
Kailan ka…
Ms. Shin.
Dumudugo ang ilong mo.
Ikaw ang para sa 'kin.
Pak-yu.
Isang madugong halik.
Dahil pinagsama kami nang di malalabanang tadhana,
buong magdamag kaming nag-niig…
Tama na. Ayoko nang marinig ang kasunod.
Ayaw kong masyadong malaman ang pribadong buhay ng pamilya ko.
Pamilya mo?
Ms. Shin.
Sabi mo hindi ka interesado sa pag-ibig.
At naaakit ako sa mga gano'ng babae.
Pasensiya na sa lahat.
Para saan naman?
Hindi naman isang krimen ang magmahal, di ba?
Kung malakas ang loob n'yo, bakit n'yo nililihim 'to?
Di malakas ang loob ko.
Naging kahihiyan ko ang lahat ng naging relasyon ko.
Ms. Shin.
Nga pala, sinsusundan n'yo ba 'ko nang nakakotse kayo?
Oo. Bakit?
Di ba mas magiging madali kung gagamitin ang kapangyarihan niya?
Kung gagamitin ko ang kapangyarihan ko, mapupunta lang kami sa backseat
o sa trunk… Teka.
Ano?
Binigla mo 'ko, a.
Paano mo nalaman lahat ng tungkol sa 'kin?
Sinabi mo ba sa kaniya lahat?
Sinabi mo?
Wala kasing lihim sa pag-ibig.
Ms. Do.
Magpapasalamat ako kung ililihim n'yo 'to sa trabaho.
Ms. Shin.
Maling-mali tayo.
Alam kong si Ms. Shin ang huling taong tratraidorin ako.
"Paanong nagawa niya 'to sa 'kin?"
Hulaan mo sino nagsabi n'on?
Ewan ko.
Ang sagot
si Do Do-hee
Tara na?
Wala tayong napala ngayon.
Ano'ng ginagawa mo?
Di puwedeng madaig nila tayo.
Naku.
Nababaliw ka na ba?
Nababaliw ako sa 'yo.
Doon ka nga!
Uy!
Doon ka!
Wolsim!
Malimutan ko na ang sarili ko…
'wag lang ikaw.
Ano?
Bakit ganito?
Bakit napapanaginipan ko pa rin no'ng tao ako?
At bakit di ko makita ang mukha ng babaeng nagngangalang Wolsim?
'Yon ba ang tinatawag nilang pagmanipula sa pag-edit?
Isa-isa lang. Di ko masundan lahat.
Bakit napapanaginipan ko pa rin 'yon
kahit nagbalik na ang kapangyarihan ko?
Hulaan ko.
Baka…
dahil gusto mong manatiling tao.
Ayaw mong mawala ang mga emosyon ng tao
na nararamdaman mo.
Para saan pa ang pag-edit?
Tingin mo ba ako ang may gawa n'on?
Di ba sabi ko sa 'yo?
Maaaring ako ang nagtakda ng batas, pero ang mga tao ang gumagawa ng anomalya
sa paglabas ng mga batas, gaya ng ginawa mo.
Binura mo siguro
ang mga alaala ng babaeng 'yon dahil pinahirapan ka n'on.
Likas na sa tao ang protektahan ang sarili.
Defense mechanism 'yon.
Pinahirapan ako ng mga alaala?
Bakit?
Paano ko malalaman kung ikaw mismo di mo alam?
Mali ka.
Wala akong ugali ng mga tao
at di ko rin gustong manatiling tao.
Ang dalawang taong pinagtagpo ng tadhana,
nakatakdang magkikitang muli sa kahit anumang paraan.
Dahil palaging umuulit ang tadhana.
Nandito ako para makita si Do-hee.
Isang kasunduan ng pamumuhunan?
Gusto kong pondohan ang pagpapalawig ng Mirae F&B sa America.
Nagpapasalamat ako rito,
pero ayaw ko ng utang na loob sa 'yo.
Nakakadismaya naman.
Gusto talaga kitang tulungan.
Nakita ko sa mga gamit ni Mama.
Puwede ba'ng tanggapin mo man lang 'to?
May kopya ka na ba niyan?
Wala.
Lubos ang pagmamalasakit ni Mama sa mga magulang mo.
Nalungkot siya nang husto nang umalis ng kompanya ang tatay mo.
Nagkaroon man tayo ng ilang hidwaan matapos ang malupit na pangyayaring 'yon,
pero paninindigan ko ang sinabi ko na tinuturing kitang pamilya.
Kalimutan na natin ang anumang hidwaan
at magtulungan na tayo simula ngayon.
May bisita ka pala.
Ay, bisita pa rin na matuturing, ang di katanggap-tanggap na bisita.
Parte ka na ng pamilya ngayon, pero di ko alam ano'ng itatawag sa 'yo.
Kung gano'n,
puwede mo 'kong tawaging kuya.
Magkita tayo ulit.
Ayaw mo n'on?
Ba't siya nandito?
Sino'ng nakakaalam?
Hayaan mo na lang.
Bumalik na nga.
Mama…
Papa…
Mama!
Di ka ba marunong kumatok?
Ano pong tinitingnan n'yo?
Wala.
Bakit ka sumisilip na parang bubuwit?
Di ako makatulog.
Para lang malaman n'yo.
Ako rin.
Ang init!
Hintayin mo munang lumamig.
Mainipin kang bata.
Ang init!
Ito ang pamilya ko.
Pero wala ka riyan.
Ako…
'yong nasa loob ng tiyan ni Mama.
Noong ika-11 kaarawan ko,
namatay ang mga magulang ko.
Inabangan ko talaga ang araw na 'yon.
Dahil pinangako ni Papa sa 'kin
na magkakaro'n ako ng birthday party na hinding-hindi ko malilimutan.
Hindi talaga ako makapaghintay n'on.
Pero noong araw na 'yon, biglang may trabaho si Papa,
kahit matagal na siyang umalis doon.
Di ko maintindihan.
Dahil bata pa 'ko,
umiyak at nag-alboroto ako.
Kung aalis kayo ngayon, hindi ko na kayo makikita ulit!
'Wag na kayong umalis!
Napakabilis na pagmamaneho ang sanhi ng aksidente.
Nagmadali siya dahil sa 'kin.
Kung hindi dahil sa birthday ko,
buhay pa sana sila ngayon.
Madalas na sinisisi ng mga tao ang mga sarili nila
pag may nangyayaring sakuna sa mga mahal nila sa buhay.
Alam kong mali 'yon.
Pero,
paulit-ulit ko pa ring iniisip na,
"Kung di ko lang sana siya minadali.
Kung sumama lang sana ako sa kanila."
Sabi mo na ipaalam ko sa 'yo kung may kailangan ako, di ba?
May kailangan ako.
Gusto kong…
manatili ka sa tabi ko.
Kaya 'wag na wag mong sasabihin
na magpapakalayo-layo ka ulit nang mag-isa.
Alam kong di ako nananaginip no'ng sinabi mo 'yon sa 'kin.
Tutuparin ko ang kahilingan mo.
Hinding-hindi kita iiwan
anuman ang mangyari.
Mangako ka.
Do-hee.
Mahirap talagang paniwalaan.
Sa kabila ng kapangyarihan, pakikipagkasundo, at kung ano-ano pa,
may isang demonyong pinoprotektahan ka bilang isang tagapagbantay?
Iisipin ng mga tao na baliw ka.
Nakita mo 'yon mismo, di ba?
Kaya nga naguguluhan ako.
Pero bakit pinagtangkaan ka ulit n'ong salarin?
Isinuko mo na ang lahat kasama ang minana mo.
Siguro hindi pera o pagiging chairperson ang habol ng salarin
kundi ang kagustuhang mamatay ako.
Siyanga pala, pinuntahan ako ni Noh Suk-min.
Talaga?
Para saan?
Bigla na niya na lang ako inalok ng pamumuhunan.
Kilala ko siya, kaya sigurado akong may masama siyang balak.
Dapat ko ba siyang kausapin?
Ano?
Pasimple ko lang siyang tatanungin.
Alam mong magaling akong magkunwaring inosente.
Akala ko simpleng bali lang 'to, pero heto ako ngayon.
Delikado ang pagte-tennis, sinasabi ko sa 'yo.
Kaya dapat palagi kang nag-eehersisyo.
Tama ka.
Nga pala, ano'ng pinagkakaabalahan ni Do-gyeong?
Di ko siya matawagan.
Nasa business trip siya. Bakit?
E kasi matagal ko na siyang di nakikita.
Dederetsahin na kita.
Nandito ako bilang kakampi n'yo.
Huli na ba?
Nakipagkita ako ngayon kay Do-hee.
Talaga?
Ano'ng pinag-usapan n'yo?
Na dapat na kaming magkasundo dahil magkapamilya kami.
Mukhang may galit pa rin siya sa 'kin.
Magsabi ka lang ng magaganda tungkol sa 'kin.
Sige.
Sana magkasundo tayo.
Seok-hoon.
Di riyan ang banyo.
Bukas kasi 'yong pinto.
Tara, may panghimagas na.
Sige.
Do-hee.
Paalis na 'ko sa bahay ni Suk-min.
Talagang may kakaiba.
Sabi niya nasa business trip si Do-gyeong,
pero parang may tinatago siya.
At may nakita akong kahina-hinala.
Ano 'yon?
Isang berdeng librong may nakalagay na "Demonyo" sa pabalat.
DAN CERTIFICATE JIU-JITSU 2 DAN, NOH DO-GYEONG
Kuhanan mo 'ko
ng painkillers.
Dalhan mo 'ko ng morphine o kung anuman!
Mukhang nasasaktan ka nang husto.
Ayos lang ako.
Di naman 'to ang unang beses.
Patay na ba si Do Do-hee?
Nabigo kang…
patunayan ang sarili mo.
Sumuko ka pag gumaling ka na.
-Papa. -Mapapababa n'on ang sentensiya mo.
Naiintindihan mo naman ang bigat ng mga krimen mo, di ba?
Pinatay mo ang lola mo dahil sa pera
at pinagtangkaang patayin si Do-hee na parang kapamilya na.
Pero di kita susukuan.
Dahil mananatili kang anak ko hanggang sa mamatay ka.
Nandito dapat 'yong libro.
Matatagalan tayo niyan.
Cellphone 'to ni Gi Kwang-chul.
Nakita niya ang mukha ko. Siguradong hahanapin niya 'ko.
Hanapin natin si Noh Do-gyeong.
HUMINGI NG CCTV FOOTAGE MALAPIT SA PINANGYARIHAN
Sino kaya ang nasa likod nitong lahat?
Mula sa pagpatay hanggang sa panununog…
Malamang isang sira-ulo.
Ano'ng maitutulong namin sa 'yo?
Mr. Noh Do-gyeong?
Ako ang…
pumatay sa kanila.
Pakiulit?
Si Mr. Cha,
Gi Kwang-chul,
at ang lola ko.
Pinatay ko silang lahat.
Ano'ng ginagawa rito ni Noh Do-gyeong?
Ako 'yon.
Ako ang pumatay…
sa kanilang lahat.
Do Do-hee.
Noh Do-gyeong.
Tatanungin kita sa huling pagkakataon.
Ikaw ba talaga 'yon?
Ikaw ba ang nag-utos na patayin si Madam Ju
at ako?
Sagutin mo 'ko.
Si Lola…
hindi si Gi Kwang-chul ang pumatay sa kaniya.
E sino?
Sinasabi mo bang ikaw ang pumatay sa kaniya?
Hindi ako.
Sumunod lang ako sa mga utos.
Sino'ng nag-utos sa 'yo?
Ang diyablo.
Ang diyablong nasa loob ko.
Sinusunod ko lang ang mga utos ng diyablo.
Deretsahin mo 'ko.
Ikaw ba ang pumatay kay Madam Ju o hindi?
Sagutin mo 'ko!
Magsabi ka ng totoo!
Sagutin mo 'ko!
Walang silbi 'yan, Do-hee.
Makipagkasundo ka sa 'kin.
May kahilingan ako.
Gusto kong pagliyabin ang mundo
para masunog ang lahat hanggang sa mamatay sila.
Siguro pagsisisihan na nila ang mga kasalanan nila
pag nasunog silang lahat sa impiyerno!
Ang init!
Tulong!
Pakiusap!
Tumigil ka!
Siguraduhin n'yo na lang di 'to lalabas.
Nalulungkot ako bilang magulang niya,
pero ito ang tamang gawin.
Di ko makakalimutan ang kabaitan n'yo, Commissioner General.
Sige.
Sabihin mo sa mga tao na matagal ang business trip niya.
Kailan mo siya
ilalabas?
May sakit siya.
Di siya makakatagal do'n.
Kailan ka pa nagkaroon ng malasakit sa kaniya?
Pumatay siya ng mga tao.
Sarili pa niyang pamilya.
Dapat ba kitang panagutin sa pagsisilang at pagpapalaki sa isang halimaw?
Pasensiya na, honey.
Kasalanan ko 'tong lahat.
Nauwi lang sa wala ang lahat.
Mas lalo akong naiinis.
Pinatay niya si Madam Ju dahil may sakit siya sa pag-iisip?
Ano naman kung baliw siya?
Tinatakasan niya ang mga krimen niya.
Kung totoo nga ang sakit niya,
ilalagay siya sa kustodiya para mapagamot siya agad.
Mukha ba'ng nagpapanggap lang siya para bumaba ang sentensiya niya?
Di 'yon pagpapanggap.
Totoo 'yon.
Hintayin muna natin ang mga resulta ng psychiatric evaluation niya.
Mr. Jeong.
Halika, uminom tayo.
MIRAE F&B
Di gagaling ang bali mo pag uminom ka.
Nakakainis ang mga tao.
Mr. Jeong.
Mahal mo ba si Do-hee?
Maniniwala ka ba sa sinasabi ng isang demonyo?
Ginagawa ko ang lahat para paniwalaan ka.
Ayaw ko talaga sa mga tao.
Hindi, mas tamang sabihing kinasusuklaman ko sila.
Tao rin si Do-hee.
Tao nga siya.
Kaya nga
nagsisimula ko nang
magustuhan ang mga tao.
Maliban sa 'yo.
Bakit ka naparito?
Di ako pumunta rito para humingi ng tawad.
Alam ko naman.
Pero baka nga gano'n.
Ngayong nandito ka, magdiwang tayo.
Walang namatay,
at nabawi ni Gu-won ang kapangyarihan niya.
Sige na.
Magalit ka na sa 'kin.
May hinahabol akong mas masama pa sa' yo,
kaya wala na 'kong natitirang para galit sa 'yo.
Nabalitaan kong
nahuli na raw ang salarin.
Di ko inasahang ganito ang mararamdaman ko.
Naiisip ko kung ganito
dapat magtatapos ang paghihiganti.
Ayusin mo ang sarili mo
at bumalik ka sa dati mong buhay.
Para di na mag-alala si Director Jeong.
Di ka pa rin nagbabago, Ms. Jin.
Ang lalaking pinakasalan ni Do-hee,
di lang basta-basta masamang tao
kundi ang demonyo.
At ang mas nakakaloko,
napanatag ang loob ko kahit papaano
na nasa tabi ka niya.
Gano'n ba?
Napanatag ang loob mo?
E di 'wag ka nang magpakita pa.
Ayaw na kitang makita pa.
Di ko magagawa 'yon.
Palagi akong magpapakita
para siguraduhing maayos ang trato mo sa kaniya.
'Wag mong kalimutang binabantayan kita.
Ganito mismo ang nangyari noon.
Nakakatakot ka talaga.
Takot na takot nga ako no'n at di ako makatulog…
At isa pa,
gumalang ka naman.
Mas matanda ako sa 'yo
ayon sa family tree.
Di ka naman niya tunay na pinsan.
Cheers.
Bago ko nakilala si Director Jeong,
mala-impiyerno ang buhay ko.
No'ng gumuho ang impiyernong 'yon,
ang mukha niya ang pinakauna kong nakita.
Para siyang…
isang inahin para sa 'kin.
Alam kong nakakabaliw 'to,
pero naiinggit ako na kaya mong magsakripisyo para sa kaniya.
Nauunawaan kita.
Gano'n din ang tingin ko sa kaniya.
'Wag mo 'kong unawain.
Ayaw kong maging mabait ka sa 'kin.
Pakiramdam ko…
Nagmumukha akong masama.
Para lang malinaw, di 'to paghingi ng tawad.
Pambihira naman!
Makinig ka.
Kung sakaling saktan mo si Do-hee,
magpapari ako…
at i-eexorcise ka, Jeong Gu-won.
Bakit lahat ng nasa pamilyang 'to
nagiging maingay pag nalalasing?
Si Do-hee ko…
kailangan niyang maging masaya.
Dapat siyang…
maging masaya.
'Wag kang mag-alala.
Handa 'kong isugal ang lahat
para sa kaligayahan niya.
Panindigan mo ang sinabi mo.
Kung hindi,
hahabulin kita…
sa impiyerno.
-Ginulat mo naman ako. -Pasensiya na.
Pagod na pagod na ako para dumaan pa sa pinto.
Parang sa 'yo talaga nagseselos si Ju Seok-hoon, di sa 'kin.
Gustong-gusto niya 'ko.
Uminom ka ba?
Hindi.
May naaamoy akong alak.
Uminom ka lang pag masaya ka.
Pag uminom ka dahil nalulungkot ka…
mas lalo akong malulungkot.
Sabi nang di ako uminom.
Uminom ka ba?
Gusto mo ng tsaa?
Sige.
Amoy alak ba 'ko?
Narito ang isang regalo.
Buksan mo 'to.
Binura mo siguro
ang mga alaala ng babaeng 'yon dahil pinahirapan ka n'on.
Ang dalawang taong pinagtagpo ng tadhana,
nakatakdang magkikitang muli sa kahit anumang paraan.
Dahil palaging umuulit ang tadhana.
Pinatay…
kita.
Magiging malaking dagok 'to sa kompanya.
Kaya kung puwede, ilihim mo muna ito.
Di ba talaga niya alam ang ginawa ni Noh Do-gyeong?
Alam n'yo na ang lahat, di ba?
Kayo ang tunay na masama.
No'ng tao ako, marami akong pinatay.
Napakaraming tao.
'Yon siguro ang dahilan bakit nalipat ang tattoo mo. Para maulit ang sakuna.
Di lang nagkataon ang pagkikita namin.
Anong klaseng tao ka ba noon?
Umibig ako sa isang tao. Wolsim ang pangalan niya.
Tagapagsalin ng subtitle: Marlyn M.