Nie jestem agresywnym człowiekiem.
Wręcz przeciwnie.
Nigdy w życiu się nie biłem.
Miałem 42 lata, gdy pierwszy raz kogoś zabiłem.
Do kolejnego tygodnia miałem na koncie prawie pół tuzina ofiar.
Ale wszystko w jak najlepszej wierze.
To była logiczna konsekwencja nowego, uważnego podejścia do życia,
mającego na celu zbalansowanie mojego życia zawodowego i rodzinnego.
ZABIJAJ UWAŻNIE
Trzy miesiące temu wszystko wyglądało inaczej.
Było mi równie daleko do uważności, co mojemu klientowi do uniewinnienia.
Pewnego popołudnia znaleźli go w sklepie jubilerskim
próbującego wybrać pierścionek zaręczynowy.
Tylko zamiast pieniędzy zabrał naładowaną broń.
Nie spodobał mu się pierścionek, więc uderzył jubilera bronią
i wepchnął go na gablotę.
Alarm uruchomiono wcześniej, więc oskarżonego aresztowano na miejscu.
Czy chce się pan odnieść do tych zarzutów?
Mój klient chce zachować milczenie.
Ale zapewniam, że był to niefortunny incydent,
którego bardzo żałuje.
Była to reakcja bezwarunkowa
na próbę integracji ze społeczeństwem.
Pan Cumgül podziela nasze wartości, takie jak małżeństwo i rodzina.
Pierścionek zaręczynowy miał
scementować jego długoletni związek z niemiecką partnerką.
Wnoszę o uchylenie nakazu aresztowania.
Nie ma ryzyka ucieczki ani recydywy.
- Ale był notowany. - Nie za przestępstwa z użyciem przemocy.
Nie widzę powodu, by zakładać, że mój klient może uciec.
Ma stałą partnerkę, praktycznie narzeczoną.
Ma stałą pracę i miejsce zamieszkania.
U rodziców.
Ale jeśli to nie wystarczy, jesteśmy gotowi wpłacić kaucję.
Miesięczny dochód mojego klienta
wynosi 1500 euro netto.
Biorąc pod uwagę te liczby, myślę…
że 3000 euro to rozsądna kwota.
Nienawidzi takich jak ja.
I go za to nie winię.
Jako pełen ideałów student prawa uznałbym, że byłoby sprawiedliwie,
żeby taki zbir trafił na parę lat za kratki.
Ale dzięki wieloletniemu doświadczeniu jako obrońca,
wyciągnąłem tego idiotę za kaucją po dwóch godzinach.
- Oto i on. - Idzie.
- Dzięki, panie prawniku. - Tak.
- On mnie wyciągnął. - Fajny zegarek.
Co tam? Idziemy dziś razem na miasto?
Chyba masz na dziś inne plany.
Cholera.
- Czego on chce? - Zmywajmy się stąd.
Szefem tych oprychów
i moim głównym klientem był Dragan Sergowicz.
Narkotyki, prostytutki, broń.
Słabe połączenie, jak na moje oko.
Oprócz wyciągania ludzi Dragana z opresji
miałem też stale aktualizować jego portfolio biznesowe
i ukrywać jego działania przed prokuraturą.
To zapewniało mojej rodzinie dobre życie. Niestety beze mnie.
Zawsze byłem spóźniony albo się nie pojawiałem.
Nawet w najważniejszych chwilach.
Rzadko miałem na to wpływ. To inni zarządzali moim czasem.
Cześć.
Ale to i tak była moja wina.
Cholera.
Przynajmniej w priorytetowych sprawach mogą na ciebie liczyć.
Moglibyśmy zamienić kilka słów, zanim przejdziemy do oskarżeń?
Ty nie musisz patrzeć w jej smutne oczy.
Nawet jeśli nasza miłość całkiem nie wygasła,
to nie zadbaliśmy o nią wystarczająco, gdy nasza rodzina się powiększyła.
Krótko mówiąc, układało nam się jak wielu nowym rodzinom.
Do dupy.
Nie mam już siły się z tobą kłócić.
Ale nie możemy tak dalej żyć.
Proszę.
Może to coś dla ciebie.
Uważność?
Poważnie?
Daj spokój.
Myślisz, że to bzdury, bo ja ci to dałam.
Nie. Dlatego, że myślę, że to bzdury.
Posłuchaj.
Wiem, że nie zmienisz się dla mnie. Już nie. I nie musisz.
Ale może zrobisz to dla Emily.
Przepraszam, skarbie.
Dziś niestety nie zdążyłem.
Ale wynagrodzę ci to, dobrze?
Gdy byłem w domu, wszystko robiłem źle.
Gdy wracałem za późno, też było źle.
Nie miałem wyboru.
Musiałem jeszcze bardziej oddać się znienawidzonej pracy.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Panie Diemel.
Potrzebuję pańskiego podpisu.
- To gwiazda naszej kancelarii. - Zobaczymy.
No tak.
Nie zaproszono pana?
Dobrze wiedziała, że mnie nie zaproszono.
Byłem Kopciuszkiem kancelarii.
Przepraszam.
Mogłem odwalać brudną robotę, ale nigdy nie zapraszano mnie na bal.
Poza obroną jako adwokat
zajmowałem się przelewaniem szemranych dochodów Dragana na fundacje,
firmy spedycyjne i franczyzy.
Dzień dobry.
Zarabiałem na życie, robiąc dobre rzeczy dla złych ludzi.
Oczywiście wiedziałem, że system, który stworzyłem, nie jest dobry.
Ani dla innych, ani dla mnie,
ani dla mojej rodziny.
UWAŻNOŚĆ, LEPSZE SAMOPOCZUCIE
Musiałem coś zmienić.
Ale uważność była dla mnie odgrzewanym ezoterycznym kotletem,
sprzedawanym co dekadę pod coraz to inną nazwą.
Uważałem, że to stek bzdur.
Ale dla córki dałbym się przenieść z Sodomy do Gomory,
gdyby w jednym z tych miast była nadzieja dla naszej rodziny.
TRENER UWAŻNOŚCI
17 MINUT TEMU DZIŚ O 11.00
Zapraszam.
Dziękuję.
Byliśmy umówieni na 11.
Cieszę się, że w ogóle udało mi się to wcisnąć.
Chętnie przejdę nieco przyspieszony kurs.
Za tę samą cenę?
Bieg nie skróci nam drogi.
Ale szybciej doprowadzi nas do celu.
Żona uznała, że powinienem tu przyjść…
- Ale chyba źle trafiłem. - Wcale nie.
Znam pana od 20 minut i myślę, że dobrze pan trafił.
Nie może mnie pan znać od 20 minut. Jestem tu ledwo trzy minuty.
Tak, ale mógł pan tu być 20 minut temu.
Najwyraźniej przez pierwsze 15 minut robił pan coś innego.
Przez kolejne trzy stał pan
i zastanawiał się, czy jeszcze raz zadzwonić, prawda?
Tak.
W ciągu ostatnich trzech minut dowiedziałem się,
że spotkania dotyczące pana dobrego samopoczucia są dla pana niezobowiązujące.
Że pozwala pan, by inni ustalali panu priorytety.
I że…
nie znosi pan ciszy.
Nieźle.
Tak.
Jeśli dlatego nie będziemy uprawiać seksu,
poczuję się jak w domu.
Joschka Breitner. Miło mi.
Björn Diemel.
Mogę prosić o espresso?
Proszę wymienić pięć rzeczy, które pana tu sprowadzają.
Wolałbym zacząć od ćwiczeń na radzenie sobie z ciszą.
- Nie lubi pan o sobie mówić? - Jestem prawnikiem.
Wolę mówić o innych.
Proszę spróbować.
Cóż…
Doba ma za mało godzin.
Nie potrafię się wyłączyć.
Czuję presję w pracy i w domu.
Mam cienką skórę. Jestem zestresowany. Za mało widuję córkę, Emily.
Tęsknię za nią. Żona nie docenia mojej pracy.
- W pracy mnie nie doceniają. - Nie umie pan liczyć.
Słucham?
Dziewięć z tych pięciu rzeczy to klasyczne objawy stresu.
Choćby dlatego jest pan we właściwym miejscu.
Całkiem nieźle.
Czy wie pan, czym jest uważność?
Nie, ale pewnie słono zapłacę, żeby się dowiedzieć.
Nie, już się pan tego dowiedział za darmo, czekając pod drzwiami.
- Chyba nie zwracałem uwagi. - W tym rzecz.
Przez trzy minuty stał pan pod drzwiami i zastanawiał się, czy zadzwonić ponownie.
Przez ile z tych 180 sekund myślał pan o czymś innym?
Wszystkie?
Gdzie był pan myślami?
W sądzie,
w kancelarii,
z klientem,
z córką,
w trakcie kłótni z żoną.
To wystarczy?
Myślami był pan w co najmniej pięciu miejscach jednocześnie.
Odczuwając związane z nimi emocje.
Czy to panu pomogło?
Chyba nie, co?
To czemu pan to zrobił?
Tak wyszło.
Gdyby mój klient powiedział to w sądzie, kazałbym mu się zamknąć.
Dzięki uważności już się to panu nie przytrafi.
Stojąc pod drzwiami, będzie pan pod nimi stał.
Kłócąc się z żoną, będzie pan się z nią kłócił.
Stanie pod drzwiami i kłócenie się z żoną w głowie
to nie uważność.
Tylko zwykły…
idiotyzm.
To jak uważnie stać pod drzwiami?
Trzeba stać i nic nie robić.
Blokować wszystko, co nie ma związku z tu i teraz.
- A jeśli moje myśli zbłądzą? - Trzeba oddychać.
Oddech jest głównym narzędziem uważności.
Skupiając się na oddechu,
skupiamy się na połączeniu między ciałem a umysłem
i możemy zmniejszyć wpływ negatywnych emocji na jedno i drugie.
Pokażę panu.
Rozstawiamy stopy na szerokość ramion.
Palce skierowane do przodu.
Kolana lekko ugięte.
Świetnie.
Zaczynamy od głębokich oddechów.
Wdech.
I wydech.
Wdech.
I wydech.
Zamykamy oczy.
Stoimy w ciszy.
Proszę stać
i zwracać uwagę tylko na naturalne elementy.
Zapachy w pomieszczeniu.
Ruch powietrza.
Niepowtarzalne uczucie dotykania czegoś konkretnego.
Dźwięki, których zwykle nie rejestrujemy.
W głowie nie odgrywa się już żaden film,
bo pana zmysły są całkowicie zajęte teraźniejszością.
A oddech pozwala panu
skupić się na pozytywnych rzeczach.
I to zmieni otaczających mnie dupków?
Nie. Wtedy by mnie tu nie było. Wydychałbym złych ludzi.
Ale może pan zmienić swoją reakcję na tych dupków.
Gdy ktoś w pracy lub z rodziny doprowadzi pana do szału,
proszę oddychać.
Spokojnie. Będziemy się tym zajmować przez następne 12 tygodni.
Nie tylko wypije pan litry zielonej herbaty,
ale i lepiej będzie pan sobie radzić z dupkami w pracy.
I stworzy pan wysepki czasu dla swojej córki,
na których całkowicie się pan na niej skupi.
Żadnych telefonów, żadnej pracy.
Tylko Emily.
Da pan radę.
Zacznijmy od nowa.
Odwracamy się. Palce skierowane do przodu. Stopy równolegle na szerokość ramion.
Mięśnie wspierają ciało.
Wdech.
I wydech.
Na początku nie było łatwo włączyć uważność do codzienności.
Diemel!
Stawiamy całą stopę.
Płynnie przetaczamy stopę.
Świadomie czując każdy centymetr podeszwy stopy.
Nieodbieranie było tabu w mojej pracy.
- Tak. - Jasne?
Rozumiem.
Zrozumiano?
Kolana zrobią się ciepłe.
Ale gdy wyłączałem telefon, miałem mniej skarg.
Dragan wściekał się na operatorów i brak zasięgu.
Stworzyłem wysepki czasu dla Emily, na które nikt nie miał wstępu.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA DRAGAN S., KANCELARIA
Breitner pomógł też mi i Katharinie.
Mieliśmy zamieszkać na jakiś czas osobno, żebym mógł się skupić.
Ku mojemu zdziwieniu Katharinę to ucieszyło.
Cieszyła ją wyprowadzka faceta, z którym stale się kłóciła,
i regularne odwiedziny mężczyzny, którego poślubiła.
Mnie też dobrze to zrobiło.
Czułem mniejszą presję.
Stałem się też bardziej uważny w pracy.
Krótkie przerwy na oddech zmniejszają napięcie odczuwane,
gdy się komuś zazdrości.
Nieźle.
Już został partnerem.
A dołączył trzy lata po panu, panie Diemel.
Proszę stać i zwracać uwagę tylko na naturalne elementy.
Dźwięki, których zwykle nie rejestrujemy.
Gratulacje.
Pierwszy krok na drodze do uważności. Może spotkamy się na zaawansowanym kursie.
ZWOLNIJ NA PASIE SZYBKIEGO RUCHU
Dzięki.
- Cześć. - Hej.
- Co tu robisz? - Jak to? Nie umówiliśmy się na 10?
Właśnie. Jest 10.
- No tak. - Tatuś!
Hej! Co słychać, skarbie?
- Cieszę się. - Ja też.
Tak? Gotowa? Dobrze.
- Pójdziesz po plecak? - Tak.
Dobrze.
Spójrz. To jej rzeczy.
Po jednym stroju na każdy dzień, ubrania na zmianę.
Trzy kostiumy.
Przebieraj ją po każdej kąpieli. Żeby nie dostała zapalenia pęcherza.
To jej ulubione płatki.
Nie dodawaj za dużo mleka, bo zabrudzi całe ubranie.
Nakładaj krem z filtrem co cztery godziny.
Sprawdziłam w aplikacji. Wskaźnik UV ma być w weekend wysoki.
Nie kładź jej za późno spać, żeby nie zaburzyć jej rytmu.
I trzymaj ją z daleka od tych mafijnych idiotów.
- Jasne. - Rozumiemy się?
Tak, Katharino.
Jak tylko wyczuję ślad mafii,
wszystko odwołam.
To oczywiste.
Pojedziemy gdzie indziej. Nie zepsujemy ci weekendu w spa.
- Tu chodzi o Emily, nie o mnie. - Jasne.
Od tygodnia opowiada, że jedzie na wysepkę czasu z tatą.
Wysepka czasu!
Björn, mówię poważnie. Od ciebie zależy, czy to wypali.
Pierwszy raz jedziecie sami na weekend.
Weekend! Tak!
Gwarantuję, że wszystko pójdzie jak po maśle.
Dla Emily, dla mnie i dla ciebie.
Chcę popływać. Chodźmy, tato.
Dobrze.
- Okej. - Tatusiu!
Po powrocie musimy porozmawiać o przedszkolu Emily.
Nigdzie jej nie przyjęli.
Jasne.
- Krem z filtrem. - No tak.
Walizka.
To wszystko?
- Tak. - Dobra.
- Cześć. - Pa.
- Co cztery godziny. - Tak.
Już nie mogę, tatusiu.
Dobra. Zaczekaj.
Aż tyle?
Wszystko? Tak?
Gotowe.
Po sprawie.
Cholera.
Nie wolno tak mówić.
Kurwa.
Tak lepiej.
Zignoruj go.
Może jest problem z domem, do którego jedziemy.
Może Dragan urządził sobie imprezę z 20 dziwkami i koksem.
- Tak? - Gdzie jesteś, stary?
Cześć, Dragan. Emily jest ze mną i cię słyszy.
- Jedziemy… - Jebać Emmę-Lou.
Potrzebuję cię. Natychmiast. Idziemy na lody.
Tak! Na lody!
Lody!
Nie chodziło o takie lody, jakie miała na myśli Emily.
To było hasło.
Dragan użył go dotąd tylko raz, w sytuacji awaryjnej.
A to znaczy, że muszę przyjechać.
Nieważne, gdzie jestem i co robię.
Wszystko gra?
Tak.
Tata musi na chwilę skoczyć do biura.
Ale potem pójdziemy na lody.
Tak!
Zakładam, że nie ma pan dziś spotkań z klientami?
A właśnie, że mam.
Dlatego chciałbym wiedzieć, czy jest pani Kerner.
Aplikanci są przydzielani do partnerów, a nie pracowników.
I na pewno nie są niańkami.
Wiedziałby pan to, gdyby miał pan kompetencje do opieki nad dziećmi.
Pani Bregenz.
Przykro mi, że jest pani rozgoryczona,
że zarabia ułamek tego, co prawnicy,
dla których pracuje pani w weekendy, bo nie ma pani rodziny.
Ale bezlitosne wykorzystywanie namiastki władzy, którą pani otrzymała,
nie ułatwi pani radzenia sobie z frustracją.
Chodź, Emmi. Sami sprawdzimy, czy jest Doro.
Tato, czy ta stara pani tu mieszka?
W pewnym sensie tak.
Stara pani Bregenz dba tu o porządek.
- Cześć, Doro. - Cześć.
Czy moja córka może z tobą pokolorować przez pół godziny?
W piwnicy była lodziarnia zamknięta przez większość.
Wynająłem ją przez jedną ze spółek Dragana.
Żeby wrzucić ją w koszty.
Do pomieszczeń służbowych można było dotrzeć jedynie windą.
Istniały tylko dwa klucze.
Jeden miał Dragan, a drugi ja.
PIWNICA
Wreszcie.
Gdzie byłeś?
W drodze nad jezioro z Emily.
Kim jest Emily?
Moją córką.
No tak, wiem.
Kocham dzieci.
No dobra, co się stało?
Szukają mnie.
Dlaczego?
Bo diler trochę się posiniaczył.
- Ale czemu szukają ciebie? - Bo to ja go posiniaczyłem.
I dlatego, że frajer nie żyje.
- Słucham? - Nie żyje.
Dobra.
Co dokładnie się stało?
Toni mówił, że ktoś opycha prochy na naszym terenie za pół ceny.
Czemu Toni nie mógł zająć się tym sam jako twój oficer od narkotyków?
Mówił, że stoją za tym ludzie Borisa.
Dostał cynk, że diler dostarcza Igorowi narkotyki na parkingu.
I że opycha je na naszym terenie.
Akurat byliśmy w pobliżu.
To wystarczający powód, żeby pojechać go zabić?
Nie łapiesz? To nie jego pobiłem na śmierć.
Tylko Igora. Igora Borysa.
Kiedy szef jednego kartelu zabija prawą rękę szefa innego kartelu,
to bardzo źle.
Wiem to!
Chcieliśmy pokazać mu granice terenu. I sprawy wymknęły się spod kontroli.
Szefie.
Nie teraz.
Rozumiem.
Są jacyś świadkowie?
No tak.
Na parking wjechał pieprzony autokar.
- Z krótkowzrocznymi emerytami? - Nie, z jebanymi 12-latkami.
Na wycieczce klasowej.
- Ilu z nich to widziało? - Nie wiem.
Ile mieści się w takim autokarze? Z 50.
Ilu z nich miało komórki i wszystko sfilmowało?
Pewnie wszyscy. Dostają je o wiele za wcześnie, prawda?
Mówimy o 50 nagraniach pokazujących, jak tłuczesz kogoś na śmierć
na oczach 50 uczniów, tak?
Tak.
Wrzucili już filmiki do sieci?
Tak.
Ale są niewyraźne.
Możemy wnieść sprzeciw. Pokaż mu.
Na pomoc!
To Igor?
Ten tutaj. A to ja.
No tak.
Czemu płonie?
Rozpaliliśmy mu ogień pod dupą. Mówiłem, że sprawy wymknęły się spod kontroli.
A co z dilerem?
O to chodzi. Nie miał prochów.
Chciał sprzedać Igorowi skrzynię granatów.
Ale dupa Igora już płonęła.
Czy to możliwe, że cynk o narkotykach był podpuchą,
przez którą jesteśmy po uszy w gównie?
Skąd miałem wiedzieć, że pojawi się autokar z dzieciakami?
Jaki kierowca zabiera dzieci w nocy na parking,
gdzie robi się interesy?
Kto tak robi? Tak się nie robi!
Kocham dzieci.
Okej.
Dobrze.
Biegnie tu!
Nic nie widzieliście.
Wszystkich was zabiję!
No tak.
I co mam zrobić?
- Jesteś prawnikiem. Sprzątnij to gówno. - Prawnikiem. Nie hydraulikiem.
Takie gówno przerasta nawet mnie.
Zastosuj swoje prawnicze sztuczki!
Albo zeżresz to gówno!
Halo?
Przestań dyszeć.
Pierwsza opcja.
Zgłaszasz się na policję.
Ale z takimi dowodami cię nie wyciągnę.
- Mam się zgłosić? - Druga opcja. Nie zgłaszasz się.
Ale twoim największym zmartwieniem będzie Borys, a nie policja.
Nasz podział ról jest jasny od lat.
Moja to problemy, twoja – rozwiązania.
No już!
Rozwiązanie!
Ukryj się, dopóki sprawa nie ucichnie.
Czyli na 30 do 40 lat.
Tak zrobimy.
- Żartowałem. - Czemu?
Nie możesz nawet opuścić budynku. Wszędzie są tajniacy!
Wywieziesz mnie z miasta w swoim bagażniku.
Nie. Proszę cię. Jest ze mną córka.
- Nie mogę cię wieźć przez Europę. - Wystarczy za miasto!
Twoja mała Emma to świetna przykrywka.
Emily. Dziecko, któremu rujnujesz weekend, to Emily.
Pieprzyć bachora. Tu chodzi o moje życie!
Idę na parking podziemny, a ty idź po małą.
Zawieziesz mnie do domku nad jeziorem.
Z twoją Emilią.
Ma na imię Emily, kutasie!
Co?
Nikt nie nazywa mnie
kutasem.
Masz szczęście, że cię potrzebuję, bo już byś nie żył. Twoja córka też.
Jasne?
Tak. Jasne.
Świetnie.
I wtedy to się stało.
Niczym niebiański promień rozdzierający ciemne chmury mojej duszy
spłynął na mnie absolutny spokój.
Musiałem tylko skupić się na tu i teraz, jak uczył mnie Breitner i uważność.
Gdy prowadzę auto ze zbiegiem, po prostu prowadzę auto.
Gdy jestem nad jeziorem, jestem nad jeziorem.
To było takie proste.
Nie było sensu nad tym rozmyślać.
Nie wiedziałem, co będzie później.
Tatuś!
Miałem świadomość, że łamię wszystkie nasze ustalenia z Kathariną.
A co gorsza, miałem pojechać z psychopatą w bagażniku
do domku letniskowego, w którym chciałem odpocząć z córką.
Myślałem o Emily. Myślałem o swoim życiu.
Jeśli chciałem ocalić jedno i drugie, musiałem słuchać Dragana.
A wtedy nic już nie byłoby takie samo.
Napisy: Agnieszka Komorowska