Hindi ako bayolenteng tao.
Kabaligtaran nga.
Di pa 'ko nakipag-away kahit kailan.
At 42 na 'ko no'ng nakapatay ako ng tao.
No'ng sumunod na linggo, halos nakakalahating dosena ako.
Pero lahat 'yon may magandang intensyon.
Ito ang naging resulta ng bagong diskarte ko sa buhay,
para umayon ang propesyon ko sa buhay ng pamilya ko.
MURDER MINDFULLY
Noong nakaraang tatlong buwan, hindi pa ganito.
Di ako nag-iisip maigi kasi galing sa pagpapawalang sala ang kliyente ko.
Nakita siya noong kinahapunan sa bilihan ng alahas
na namimili ng engagement ring.
Pero sa halip na pera, kargadong baril ang dala niya.
Dahil ayaw niya no'ng singsing, pinalo niya ng baril 'yong alahero
at itinulak siya sa display cabinet.
At dahil na-trigger ang alarm, dinala siya sa kustodiya.
May gusto ka bang sabihin sa mga akusasyong 'to?
Wala, tatahimik lang ang kliyente ko.
Pero sinisiguro ko sa 'yo na ito'y isang nakakalungkot na pangyayari
na labis niyang pinagsisisihan.
Padalos-dalos ang kilos na 'yon
para sa paglaban na maisama sa lipunan natin.
May pagpapahalaga rin si Mr. Cumgül sa kasal at pamilya.
'Yong engagement ring ay para
pagtibayin ang matagal na niyang relasyon sa German girlfriend niya.
Sana ma-dismiss n'yo ang detention order.
Hindi siya babalik sa masasamang gawain.
May criminal record siya.
Di tungkol sa karahasan.
Wala akong nakikitang dahilan para isiping delikadong pakawalan ang kliyente ko.
May matagal na siyang girlfriend, fiancée na nga.
May maayos siyang trabaho. May permanenteng tirahan siya.
Sa magulang niya.
Pero kung di pa sapat 'yon sa 'yo, magbabayad kami ng piyansa.
Ang kinikita ng kliyente ko kada buwan
ay 1,500 euros, bawas na ang tax.
Base sa halagang 'to, tingin ko
sapat na siguro 'yong 3,000 euros.
Galit siya sa mga tulad ko.
At hindi ko siya masisisi.
No'ng law student pa lang ako na may minimithi, tingin ko tama lang
para sa sigang tulad no'n na makulong nang ilang taon.
Pero sa ilang taong karanasan ko bilang abogado,
Nailabas ko 'tong tangang 'to sa loob lang ng dalawang oras.
-Ayun siya. -Uy!
-Salamat, Mr. Lawyer. -Oo nga.
-Nilabas niya 'ko, mga pare. -Ganda ng relo.
O, ano'ng balak? Magpa-party ba tayo mamaya?
May iba ka yatang plano ngayon.
Lintik.
-Ano'ng gusto niya? -Umalis na tayo dito.
Ang amo ng mga gago at ang mismong kliyente ko ay si Dragan Sergowicz.
Drugs, prostitusyon, mga armas.
Hindi magandang kombinasyon.
Ang trabaho ko ay di lang iiwas ang mga tauhan ni Dragan sa gulo,
kung hindi patuloy na i-update ang business portfolio niya
at itago ang lahat ng kilos niya sa paningin ng public prosecutor.
Nabigyan ng trabahong 'to ng magandang buhay ang pamilya ko. Kaso wala ako.
Palagi akong late, o di na nakakarating.
Kahit 'yong mahahalaga.
Madalas wala talaga akong magawa. Hawak ng iba ang oras ko.
Uy.
Pero ako pa rin ang may kasalanan.
Lintik.
Kahit papaano, maaasahan ka nila sa mga prayoridad mo.
Puwede bang mag-usap muna tayo bago ka mang-akusa diyan?
Di kasi ikaw ang nakakakita ng lungkot sa mata nila.
Kahit di pa tuluyang nawawala ang pag-iibigan namin,
mukhang wala na rin kaming pakialam pag lumaki na ang pamilya namin.
Pareho ang nangyayari gaya sa mga maayos at bagong pamilya.
Walang kuwenta.
Sa totoo lang, pagod na 'ko para makipagtalo pa sa 'yo.
Pero di puwedeng ganito lang tayo.
Ito.
Baka interesado ka dito.
KAMALAYAN SA KAPAYAPAAN NG LOOB AT PAKIKIPAGKASUNDO
Kamalayan?
Seryoso ka ba?
Ano ka ba?
Walang kuwenta kasi galing sa 'kin.
Hindi dahil sa 'yo galing, sadyang wala 'tong kuwenta.
Makinig ka.
Alam kong hindi ka magbabago para sa 'kin. Hindi na. At hindi mo kailangan.
Baka puwedeng para kay Emily.
Sorry, sweetie.
Hindi ako nakarating agad.
Pero babawi ako, okay?
Pag nasa bahay ako, lahat ng gawin ko ay mali.
Pag ginabi ako ng uwi, mali pa rin.
Wala na akong magagawa
kung hindi alamin pa ng mabuti ang trabahong inaayawan ko.
-Morning. -Morning.
Bye.
-Morning. -Mr. Diemel.
Pakipirmahan 'to.
-Siya ang pinakamahusay sa kompanya. -Tingnan natin.
A, oo nga.
Hindi ka imbitado?
Siyempre, alam niyang hindi ako imbitado.
Ako ang Cinderella ng law firm.
Teka lang.
Ako ang gumagawa ng maruming trabaho pero di ako imbitado sa kasiyahan.
Bukod sa trabaho ko bilang abogado,
nililipat ko ang mga kinikita ni Dragan sa mga foundations,
mga shipping companies at mga franchises.
-Morning. -Morning.
Kumikita ako sa paggawa ng mabuti sa masasamang tao.
Siyempre, malinaw sa 'kin na hindi maganda ang sistemang ginawa ko.
Kahit para sa iba, o sa sarili ko,
at sa pamilya ko.
KAMALAYAN, MAS MAGANDANG KALUSUGAN
Kinailangan kong magbago.
Pero para sa 'kin, ang kamalayan ay isang basurang paulit-ulit na lang
binubuhay kada dekada at ibinebenta sa ilalim ng ibang pangalan.
Akala ko wala talaga 'tong kuwenta.
Pero kahit lumipat ako mula Sodom papuntang Gomorrah para sa anak ko,
kung isa sa lungsod na 'yon ang makakaayos ng pamilya namin.
JOSCHKA BREITNER MINDFULNESS COACH
JOSCHKA BREITNER - 17 MIN. AGO TODAY AT 11:00
Tuloy ka.
Salamat.
Ang appointment natin ay 11.
Sa totoo lang, buti nga naisingit ko pa 'to.
Sana matapos agad 'tong program na 'to.
Gano'n pa rin ang presyo?
Di 'to iikli kahit madaliin.
Pero mas mabilis matatapos.
Tingin ng asawa ko, makabubuti kung pupunta ako dito, pero…
-nasa maling lugar yata ako. -Di totoo 'yan.
Mga 20 minuto pa lang kitang kilala, at sa tingin ko bagay ka nga dito.
Nakilala mo ako sa loob ng 20 minuto? Tatlong minuto pa lang ako dito.
Oo, pero 20 minuto na sana kung di ka na-late.
Pero may iba ka pang ginawa sa unang 15 minuto.
Tatlong minuto kang nakatayo sa labas
at nag-iisip kung magbe-bell ka ulit, di ba?
Oo.
At sa tatlong minutong nandito ka,
nalaman kong ang mga appointment para sa kalusugan mo balewala sa 'yo.
Na hinahayaan mo ang iba na magsabi ng prayoridad mo.
At hindi mo kaya…
ang katahimikan.
Galing, ha.
Oo.
At kung 'yon ang dahilan bakit ayaw mo makipagtalik sa 'kin,
gano'n din ako pag nasa bahay.
Joschka Breitner. Masaya akong nandito ka.
Björn Diemel.
Puwede makahingi ng kape?
Magsabi ka ng limang bagay na nakapagpapunta sa 'yo dito.
Mas gusto kong magsimula sa pagsasanay sa katahimikan.
-Ayaw mong pag-usapan ang sarili mo? -Abogado ako.
Mas gusto kong pag-usapan ang iba.
Subukan mo.
Buweno…
Kulang ang isang araw sa 'kin. Di ako puwedeng magpahinga.
Iniisip ko ang trabaho at pamilya ko.
Pikon ako. Stressed ako. Di ko madalas makita ang anak kong si Emily.
Nami-miss ko siya. Balewala sa asawa ko ang trabaho ko.
-Di ako pinapahalagahan sa kompanya. -Wag ka magbilang.
Ano?
Siyam sa limang bagay na 'yon ay kalimitang sintomas ng stress.
Nasa tamang lugar ka dahil sa mga 'yon.
Gano'n na nga.
May ideya ka ba kung ano ang kamalayan?
Wala, pero siguro malalaman ko kasi magbabayad ako.
Hindi, nalaman mo na 'yon no'ng nag-abang ka sa labas nang libre.
-Di ko yata napansin. -'Yon na nga mismo.
Tumayo ka sa labas, inisip mo nang tatlong minuto kung magbe-bell ka ba ulit.
Sa loob ng 180 segundong 'yon, may iniisip ka bang iba?
Buong 'yon?
Nasaan ang isip mo?
Sa korte,
sa law firm,
sa kliyente ko,
sa anak ko,
sa away namin ng asawa ko.
Puwede na ba 'yon?
Nasa limang lugar ka sa isip mo, ng sabay-sabay.
At konektado sa emosyong nararamdaman mo sa mga 'yon.
Nakatulong ba 'yon sa 'yo?
Hindi, di ba?
Kaya bakit mo ginawa?
Gano'n talaga.
Kung sinabi 'yon ng kliyente ko sa korte, patatahimikin ko na.
Pag may kamalayan, di na mangyayari 'to sa 'yo.
Pag nasa harap ka ng pinto, nasa harap ka ng pinto.
Pag nakikipagtalo ka sa asawa mo, nakikipagtalo ka.
Pero pag nasa harap ka ng pinto at iniisip mo ang away n'yo ng asawa mo,
wala kang kamalayan.
'Yon ay…
katangahan.
Paano ako tatayo sa harap ng pinto nang may kamalayan?
Tatayo ka lang nang walang ginagawa.
Haharangin mo lahat ng walang kinalaman sa nangyayari.
Paano pag may naisip ako?
Huminga ka.
Ang paghinga ang susi sa kamalayan.
Pag nag-focus tayo doon,
naka-focus tayo sa koneksyon ng katawan at pag-iisip
at mababawasan ang impluwensya ng negatibong emosyon sa dalawang 'yon.
Ipapakita ko sa 'yo.
Tumayo ka nang may pagitan sa mga paa mo.
Paharap ang mga daliri.
At yumuko ng kaunti.
Magaling.
Una, huminga nang malalim.
Inhale.
Tapos exhale.
Inhale.
Exhale.
Pumikit ka naman.
Tumayo ka lang.
Tumayo ka diyan
at pansinin mo lang ang mga natural na bagay.
Ang mga amoy sa kuwarto.
Ang paggalaw ng hangin.
Isipin mo 'yong pakiramdam na may hinahawakan ka.
'Yong mga tunog na di madalas marinig.
Di mo mapanood ang pelikulang nasa isip mo,
dahil ang pandama mo ay nasa kasalukuyang nangyayari.
At gamitin mo 'yong paghinga mo
para mag-focus sa mga positibong bagay.
At magbabago nito lahat ng gago sa paligid ko?
Hindi. Edi sana huminga na 'ko para mawala ang masasamang tao.
Pero kaya mong baguhin ang reaksyon mo sa mga gagong 'yon.
Kung nahihirapan ka sa trabaho o pamilya mo,
hinga ka lang.
Wag ka mag-alala. Gagabayan kita dito sa susunod na 12 linggo.
Hindi ka lang iinom ng maraming green tea,
pero matututo kang harapin 'yong mga gago sa trabaho mo.
At makakabuo ka ng time islands para sa anak mo
kung saan matututukan mo talaga siya.
Walang cell phone, walang trabaho.
Si Emily lang.
Kaya mo 'yan.
Sige, ulitin natin.
Talikod ka. Paharap ang mga daliri. Hiwalay ang mga paa.
Diretso ang paa. Suportado ng core mo ang katawan mo.
Inhale.
Exhale.
Di madaling isama ang kamalayan sa ginagawa ko sa araw-araw no'ng umpisa.
Diemel!
Ilapat mo ang pagtapak mo.
Dahan-dahan ang paghakbang.
Damahin ang bawat centimeter ng talampakan mo.
DRAGAN S. ACCEPT
Bawal ang di sumagot sa trabaho ko.
DRAGAN S. ACCEPT
-Oo. -Gets mo?
Naiintindihan ko.
Naiintindihan mo ba?
Lagot ka.
Pero pagkapatay ng cell phone ko, kumaunti ang reklamo.
Magagalit si Dragan sa mga dead spot at service providers.
Nagkaroon ako ng time islands kay Emily nang walang nakakaabala.
MISSED CALLS DRAGAN S., LAW FIRM
At nakatulong nga si Breitner sa 'min ni Katharina.
Sabi niya manirahan kami nang hiwalay para makapag-focus ako.
Nagulat ako kasi sobrang saya ni Katharina do'n.
Masaya siyang 'yong lalaking lagi niyang kaaway ay umalis na,
at ang lalaking pinakasalan niya ay lagi siyang binibisita.
At nakatulong din 'yon sa 'kin. Nabawasan ang pressure.
Mas nakakahinga ako sa trabaho.
Tumitigil ako sandali para huminga at bawasan ang tensyong nararamdaman ko
pag naiinggit ako sa iba.
Di na masama. Partner na siya.
At nauna ka nang tatlong taon sa kaniya dito.
Tumayo ka, pansinin mo lang 'yong mga natural na bagay.
Mga tunog na di mo madalas marinig.
Congratulations.
Ang unang hakbang sa paglalakbay mo sa kamalayan. Subukan mo 'yong mas mahirap.
ANG PAGBAGAL SA MABILIS NA DAAN
Salamat.
DIEMEL
-Hi. -Uy.
-Bakit nandito ka? -Ano? Di ba sabi mo ten?
Oo nga, 10 na.
-Kaya nga. -Dad!
Uy! Okay, sweetie?
-Excited na 'ko. -Ako rin.
Oo? Alis na tayo? Sige, tara na.
-Kunin mo ang backpack mo. -Sige.
Okay.
-Okay. -Yoo-hoo!
Ito ang lahat ng gamit niya.
Isang damit kada araw, at mga pamalit.
-Sige. -Tatlong swimsuit.
Palitan mo tuwing lalangoy siya. Para iwasang magkaimpeksyon sa ihi.
Ito ang paborito niyang cereal.
Wag mo damihan ang gatas kasi matatapon sa damit niya.
Lagyan mo ng sunscreen kada apat na oras.
Tiningnan ko ang app. Ang UV index ay napakataas ngayong weekend.
Siguraduhin mong di siya magpupuyat, kung hindi totoyoin 'yan.
At ilayo mo siya doon sa mga mafia na 'yon.
-Sige. -Björn, naiintindihan mo ba?
Oo, Katharina.
Pag 'yan nakitaan ko ng katiting na kilos pang-mafia,
tigil na 'to.
Malinaw naman.
Lalayo kami. Di ka namin aabalahin sa spa weekend mo.
-Björn, tungkol kay Emily 'to, di sa 'kin. -Oo nga.
Isang linggo na binabanggit ni Emily na may time island kayo.
Time island!
Björn, seryoso ako. Sa 'yo nakasalalay kung magiging maayos 'to.
Di pa kayo umaalis ng weekend na magkasama.
Weekend! Yeah! Weekend!
Katharina, sigurado ako na magiging maayos 'to.
Okay? Para kay Emily, para sa 'kin, at para rin sa 'yo.
Gusto ko nang lumangoy. Tara na, Dad.
Okay.
-Okay. -Dad!
Pagbalik n'yo, pag-usapan natin ang daycare niya.
Di pa rin siya natatanggap.
Oo. Okay.
-'Yong sunscreen, ha. -Oo.
Ang bag.
Ito lang ba?
-Oo, 'yan lang. -Okay.
-Ciao. -Bye.
-Kada apat na oras, ha? -Oo.
Dad, ayoko na kumain.
Okay. Teka lang.
Ganito kadami?
Lahat na ba 'yon? Ha?
Ayan.
Wala na.
DRAGAN S.
Shit.
Wag ka magsabi ng shit.
Pucha.
Mas ayos 'yan.
Wag mo na pansinin.
Baka may problema kasi sa bahay na pupuntahan natin.
Baka biglang magpa-party si Dragan tapos may 20 hookers at drugs.
-O? -Nasaan ka, pare?
Hello, Dragan. Kasama ko si Emily, at naririnig ka rin niya.
-Papunta kami sa… -Anong Emma-Lou.
Kailangan kita. Ngayon. Kakain tayo ng ice cream.
'Yon! Ice cream!
Ice cream!
Hindi 'yon ang ice cream na naiisip ni Emily.
Code namin 'yon.
Isang beses pa lang 'yon nagamit ni Dragan no'ng may emergency.
At kailangan ko siyang puntahan.
Nasaan man ako o kung ano mang ginagawa ko.
Okay ka lang, Dad?
Oo.
Pupunta lang si Dad sa opisina.
Tapos bibili na tayo ng ice cream.
Okay!
Akala ko wala kang appointment sa kliyente ngayon?
Hindi, mayro'n.
Kaya gusto kong malaman kung nandito si Ms. Kerner.
Ang mga trainee nakalaan sa mga partner, hindi sa mga empleyado.
At hindi sila mga taga-alaga.
Dapat alam mo 'yon kung marunong ka mag-alaga ng bata.
Ms. Bregenz.
Naaawa ako sa 'yo kasi bitter ka
dahil maliit ang sahod mo sa kinikita ng mga abogado
at nagtatrabaho ka kahit weekend, kasi wala kang pamilya.
Pero 'yang paggamit mo sa katiting na awtoridad na binigay sa 'yo
ay di makakatulong diyan sa kalungkutan mo.
Tara, Emmi. Tingnan natin kung nandito si Doro.
Dad, dito ba nakatira ang matandang 'yon?
Oo, parang gano'n na nga.
Sinisiguro ng matandang si Ms. Bregenz na maayos ang lahat dito.
-Hi, Doro. -Hi.
Puwede ka ba samahan ng anak ko nang 30 minuto habang nagpipinta ka?
May ice cream parlor dati dito na laging sarado.
Nirerentahan ko 'yon gamit ang kinikita ni Dragan.
Write-off expense 'yon.
Makakarating ka lang sa staff rooms sa pamamagitan ng elevator.
Dalawa lang ang access key.
Isa para kay Dragan at isa para sa 'kin.
BASEMENT
Sa wakas.
Saan ka ba galing?
Papunta kami ni Emily sa lake.
Sino si Emily?
Ang anak ko.
A, oo nga pala.
Mahilig ako sa mga bata.
Okay. Ano'ng nangyari?
Hinahanap nila ako.
Bakit?
Kasi may drug mule na nabugbog.
-Pero bakit ka nila hinahanap? -Kasi ako ang bumugbog.
At dahil patay na 'yong gago.
-Ano? -Oo, patay.
Okay.
Okay. Ano ang mismong nangyari?
Sabi ni Toni, may nagbebenta raw ng drugs sa lugar natin sa mas mababang presyo.
Bakit di si Toni ang gumawa ng paraan bilang narcotics officer mo siya?
Mga tauhan daw 'yon ni Boris.
Sinabi sa kanya na ang mule ay naghahatid ng drugs kay Igor sa paradahan.
At doon binebenta sa lugar natin.
Malapit lang kami do'n.
Kaya pinuntahan mo para patayin?
Hindi, di mo ba gets? Di ko siya pinatay sa bugbog.
Pinatay ko sa bugbog si Igor. Ang Igor ni Boris.
Dragan, pag pinatay ng amo ng isang cartel ang kanang kamay ng amo ng isa pang cartel
gulo 'yan.
Oo, alam ko!
Gusto lang namin ni Sascha ipakita sa kaniya kung saan ang border ng lugar.
Tapos nawalan na ng kontrol.
Boss.
Ayoko, wag ngayon.
Okay.
May mga saksi ba?
Edi mayro'n.
Oo. Isang bus na namamasyal na dumaan sa paradahan.
-Na may sakay na matatanda ba? -Hindi, mga 12-year old na bata.
Field trip yata 'yon.
-At ilan sa kanila ang nakakita? -Ewan.
Ilan ba ang kasya sa bus? Nasa 50 siguro.
Ilan ang may mga cell phone at kinunan ang nangyari?
Malamang lahat 'yon. Maaga sila magkaro'n ng mga gano'n, di ba?
Edi may 50 videos kung saan kitang may binubugbog ka
sa harap ng mga estudyante , tama?
Oo.
Naka-upload na ba ang mga video?
Oo.
Pero malalabo ang kuha.
Puwede tayong tumutol. Pakita mo sa kaniya.
Tulong!
Si Igor ba 'yan?
'Yon siya. Ito ako.
Sige.
Bakit siya nasusunog?
Sinindihan namin kaunti ang puwet niya. Sabi sa 'yo nawalan ng kontrol.
E, 'yong drug mule?
'Yon na nga. Wala siyang drugs.
Gusto niyang bentahan si Igor ng isang kahon ng granada.
Kaso nasusunog na ang puwet ni Igor.
Tingin mo ba maaaring di totoo 'yong sinumbong sa 'yo tungkol sa drugs
kaya napunta tayo sa ganitong sitwasyon?
Ano'ng malay ko na may dadating na lintik na bus at may sakay na mga bata?
Anong klaseng driver ang dadalhin ang mga bata sa paradahan nang gabi
kung saan may nagaganap na bentahan?
Sino'ng gagawa no'n? Wala!
Mahilig ako sa bata.
Okay.
Papasok siya!
Wala kayong nakita.
Papatayin ko kayong lahat!
Okay, sige.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
-Ikaw ang abogado. Ayusin mo 'yan. -Oo, abogado. Hindi taga-ayos.
May hangganan ang kaya kong gawin.
Magpaka-abogado ka ngayon!
Kung hindi, patay ka rin!
Hello?
Tumigil ka nga.
Okay, option one.
Sumuko ka.
Pero di kita agad mailalabas sa gano'ng klaseng ebidensya.
-Susuko ako? -Okay, option two.
Hindi ka susuko.
Pero malaking problema si Boris, hindi ang pulis.
Matagal nang malinaw ang tungkulin natin.
Problema ko, solusyunan mo.
Kaya, sige na!
Solusyon!
Magtago ka muna hanggang sa lumipas 'to.
Mga 30 hanggang 40 na taon.
Gano'n na nga lang.
-Biro lang 'yon. -Bakit?
Di ka rin makakalabas ng gusali. May nakatagong pulis kung saan-saan!
Sasakay ako sa likod ng kotse mo, tapos ilayo mo 'ko dito.
Ayoko, Dragan. Kasama ko ang anak ko.
-Di kita mailalayo sa Europe. -Palabas lang ng lungsod!
At magandang cover ang anak mo. Si Emma.
Emily. Ang batang sinisira mo ang weekend ay si Emily.
Lintik na bata. Buhay ko ang pinag-uusapan dito!
Pupunta ako sa paradahan, at kunin mo 'yong anak mo.
Tapos ihahatid mo ako sa lake house.
Kasama 'yong Emilia mo.
Emily ang pangalan niya, gago ka!
Ano?
Walang tumatawag sa 'kin
ng gago.
Pasalamat ka kailangan kita, kung di patay ka na.
Pati ang anak mo. Naiintindihan mo?
Oo. Naiintindihan ko.
Buti naman.
At doon nagsimula ang lahat.
Parang may sinag mula sa langit na tumagos sa madilim na ulap ng kaluluwa ko,
nakaramdam ako ng katahimikan.
Tumigil ako sa sandaling 'yon,
gaya ng natutunan ko kay Breitner at sa kamalayan.
Pag nagmamaneho ako ng tumatakas na kotse, nagmamaneho ako ng tumatakas na kotse.
Pag nasa lake ako, nasa lake ako.
Gano'n lang kasimple.
Hindi na mahalagang mag-isip pa ng bukod do'n.
Hindi ko alam ang mangyayari mamaya.
Daddy!
Alam kong lumalabag ako sa lahat ng kasunduan namin ni Katharina.
Ang malala pa do'n, may sakay pa akong baliw sa likod ng kotse
papunta sa bahay bakasyunang tatambayan sana namin ng anak ko.
Inisip ko si Emily. Inisip ko ang buhay ko.
Kung gusto ko iligtas pareho, dapat sundin ko ang gusto ni Dragan.
At pag nagawa ko ang gusto ni Dragan,
hindi na mababalik ang lahat sa dati.