Juan to wziął.
- Wracajcie do roboty. - Oszuści.
- A wy dokąd? - Co się dzieje?
- Chodź. - Zostawicie go tak?
Tak pracują „profesjonalni” ratownicy? Odmawiają pacjentowi pomocy.
- Wypił ocet z sodą. - Nie nagrywaj.
Nie, zjadł też to, naprawdę.
Wypił ocet z sodą, ale zjadł też mydło. Pieni mu się w ustach.
Przestań pieprzyć. Inni ludzie mają prawdziwe wypadki.
Zastanów się, co mówisz.
No co ty? On nie pieprzy.
Właśnie go widziałam. Umiera.
- Mamy pacjenta czy nie? - Nie.
- To idziemy. - Nie, proszę. Pomóż nam.
Juanchi to idiota, wiem.
Robił głupoty i zaczęła mu lecieć piana z ust,
ale zjadł mydło, przysięgam.
Załaduj ich. Damy im zniżkę na przejazd.
- Jak masz na imię? - Paulina.
Musisz powiedzieć mi prawdę, bo ktoś może naprawdę potrzebować pomocy.
Przecież mówię prawdę. O co ci chodzi?
Zrobicie swoje czy nie?
On umiera. Proszę, pomóżcie.
Weźcie go.
Pozwolicie mu się zadławić?
Przestań już nagrywać, dobra?
Przysięgam.
Pomóżcie, nam proszę.
Jedziemy z bohaterami do szpitala.
Odsuń się. Nie ma potrzeby tego nagrywać.
Dlaczego? Myślałem, że lubicie presję.
Dobrze, tu mamy dziadka.
Lubisz odgrywać herosa, co?
Czy on w ogóle wie, co robi?
Gdzie studiowałeś, dziadku?
Tato, ten idiota właśnie kaszlnął.
Czyli mu się pogarsza?
Osoba w takim stanie nie kaszle ani nie kicha.
Noż kurwa. Co to za śmiech? Co się dzieje?
Ta cipa mnie okłamała.
Kurde, czy to Rodri Netea? Ten zjeb z YouTube’a?
Nie gadaj, oglądasz mnie?
Nie subskrybuję takiego gówna.
Prawdziwi ratownicy by zauważyli, ale wy jesteście do dupy.
Macie jaja, żeby tak wzywać karetkę.
Żałosne. Musimy zrobić story.
- Zatrzymaj się. - Nie mogę.
Te dupki muszą zapłacić, nie?
Chcą nas naciągnąć.
Juanchi, ziom.
- Widziałeś światło? - Zejdź stamtąd.
- Marcus, zatrzymaj się! - Złaź!
Kurde, Marcus, już!
Kurwa mać. Ty zjebie!
Moje ramię!
Nie ruszaj się.
- Pomóż mi go obrócić. - Nie pomogę mu.
Pomóż mi go obrócić!
Czasem wybija sobie ramię. Pomóżcie mu.
- Odsuń się. - Wstawaj.
- Możesz wstać. Nie pierdol. - Ale, kurwa, boli.
Wstawaj, dupku!
Skurwysyn. Teraz prosi o pomoc, tak?
- Kurwa! - Zostaw go tam.
Ja pierdolę, moje ramię.
Pomóżcie mi.
Pomóżcie mi, kurwa!
- Co jest, do chuja? Pomóżcie mu! - Moje ramię.
- Chcesz pomocy?
Proszę bardzo.
Zawieźcie nas do szpitala.
- Zatrzymaj się. - Co?
- Serio? - Do szpitala!
- Skarbie. - Co ty robisz?
- Mówiłam, kurwa, że masz się zatrzymać. - Już, już.
Jebane wsioki. Wiecie, kim jesteśmy?
- Wstawaj, dupku. - Co?
- Kurwa. - Marigaby.
- Wypad stąd. - Co ty, kurwa, wyprawiasz?
- Nie. - Wypierdalać.
- Wypad. - Jebane wsioki.
Won, zjebie.
Czekajcie, a mój telefon?
- Chcesz swój telefon? - Daj mi go, kurwa.
Ja pierdolę. No nie.
Już, skarbie.
Twój jebany telefon.
Nie wiesz, z kim zadzierasz.
- Spierdalaj, zjebie. - Sam spierdalaj.
RODZINA Z KARETKI
NA BAZIE FILMU DOKUMENTALNEGO NOCNA RODZINKA
Uraz mnogi, operacja, silny ból głowy,
udar, historia choroby.
ZATOR TŁUSZCZOWY? ASPIRYNA
Zawsze czegoś o kimś nie wiemy.
Trudno mi to pojąć.
DZIEŃ 5
Mówi, że wszystko wymyśliła na miejscu, w trakcie freestyle’u.
Ale to bzdura. Miała to już przemyślane.
To było, kurde, chamskie.
Marigaby?
Słuchasz mnie?
Kurde, otwieram przed tobą serce, a ty mnie masz w dupie.
Wcale nie. Słucham cię.
Ale sam pomyśl. Zjebałeś.
- Jak to? Nic nie zrobiłem? - „Jak to?”
Co by było, gdybyś wygrał?
- Jak by się poczuła? - Przestań.
Nie objeżdżaj mnie. Opowiadam ci tylko.
Dam ci radę.
Pogadaj z Crisis.
Kiedy nie gadasz, wszystko się nawarstwia, pieprzy i nawet nie wiesz, na czym stoisz,
co dalej i takie tam.
- Wszystko gra? - Tak, a co?
Bo gówno z tego zrozumiałem.
Siedzisz tu cały dzień, przepisując Biblię czy coś.
Miło cię widzieć. Chyba o nas zapomniałeś.
Teraz to „Justice Bieber”.
- Widziałyśmy cię w TV, słodziaku. - Słyszałaś?
Nie interesują mnie sława i pieniądze.
Liczy się ludzkie zdrowie.
Tak, mój brat jest bohaterem i będzie też świetnym ojcem.
Co takiego?
To umowa wiązana. Możecie ustawić się w kolejce.
- Na razie. - Dobranoc.
- Pa. - No ale…
- Co z tobą, dziewczyno? - A co?
Są pewne zasady, María Gabriela.
- Jakie? - Jesteśmy rodziną.
Proszę.
No nie wierzę.
Wiem, że jesteś zły. Dlatego przyszedłem.
Żeby ci wyjaśnić.
Co wyjaśnić?
Myślałem, że się kumplujemy.
Nie miałem wyboru.
Zapieprzałem, czytając artykuły, jeżdżąc na konferencje,
a ty położyłeś się pod nóż.
Tak, ale…
gdybym na ciebie czekał, umarłbym, zanim byłbyś gotowy.
To bolało.
Tak mocno, że chyba już nie mogę przyjmować twoich pacjentów.
No weź. Powiedz, co mam zrobić, żeby ci to wynagrodzić.
No powiedz.
Pracuj ze mną.
Jak to z tobą?
Potrzebuję, żeby ktoś koordynował karetki,
rozmieszczał nowych pacjentów.
Myślałem, że będziesz chciał, żebym kupił ci kawę czy coś.
Pomóż mi, Ramón.
Mój pracownik odszedł, a szefowie cisną.
Z dala od wypadków będzie ci lepiej.
Nie wiem.
Dostaniesz dobrą pensję.
Ubezpieczenie. Załatwię ci nawet bony.
Jestem ci wdzięczny, Mario.
Ale… praca w biurze nie jest dla mnie.
Posłuchaj mnie.
Twój styl życia nie jest dobry dla twojego serca.
I na pewno to sknocili.
Pokażesz mi potem.
Zrób to dla rodziny. Zastanów się nad tym.
Pisałam do ciebie.
- Nie przywitasz się? - Cześć.
Odpowiedziałem ci.
Nie widziałam. Byłam w pracy. Ale mam parę pytań w związku z Nallely.
Nie powinnaś dostawać takiej obsesji.
Nie dostaję.
Ludzie umierają, nie? To jasne.
No to…
wiesz, że nie możesz przywiązywać się do pacjentów.
Serio? Proszę, mów mi jeszcze, jak mam wykonywać swoją pracę.
Masz wiele na głowie.
Prawda? Masz studia.
Karetkę. Rodzinę.
Twojego kolegę z roku.
Chcesz o tym teraz gadać?
Chcę wiedzieć, na czym stoimy.
Nie stoimy na niczym.
Możemy być, z kim chcemy.
- Jesteśmy dorośli. - To się tak nie żal. Ona umarła.
Jasne? I tyle. Nie uratujesz wszystkich.
Jesteś pojebany.
A ja myślałam, że mamy ze sobą coś wspólnego.
Marigaby, czekaj.
Dobra, odprowadziliście mnie.
Możecie już iść?
Chwilę zostaniemy.
Wiecie, co boli mnie najbardziej?
Że mi nie ufacie.
No dobra, to idź. Będziemy patrzeć.
Bądź grzeczny.
- Co ty robisz? - Idź!
- To miłe, nie? - Co?
Właśnie to.
Odprowadzanie dzieci do szkoły.
I to razem.
Odżywają wspomnienia.
Ale ty nigdy nie odprowadzałeś dzieci.
Wracałeś styrany z karetki i spałeś jak kamień, pamiętasz?
No to miło robić to po raz pierwszy.
Wiem, do czego zmierzasz i już o tym rozmawialiśmy.
Tak tylko mówię.
Słuchaj. Wiem, że nasz ostatni pocałunek wysłał sprzeczne sygnały, ale…
Superpocałunek.
Nie zejdziemy się.
Nigdy nie mów nigdy.
To by była katastrofa. Wrócilibyśmy do tego, co zawsze.
Nie. Jestem teraz innym człowiekiem.
Jestem Ramónem przyszłości.
A Ramón przyszłości nie ma nic wspólnego z Ramónem przeszłości.
- Wyglądasz tak samo. - Nie, nie.
Szukam teraz pracy biurowej.
- Mam oferty. - Serio?
Tak. Jem teraz zdrowo.
Bardzo mnie to cieszy.
Ale możemy być co najwyżej przyjaciółmi.
Dla dzieci tak jest lepiej.
Dobrze. W porządku.
- Przyjaciele. - Tak.
Ale z bonusem.
Proszę, Ramón.
Uspokój się!
Czemu taka byłaś?
A kto chciał wystąpić solo?
To było po to, żeby jedno z nas wygrało.
- Dotarłaś do finału i wygrałaś. - No i?
Ale naprawdę nie musiałaś kompromitować mnie
przed moją rodziną.
Byli tam moja mama, mój tata, mój brat, i miałaś to w dupie.
Dlaczego?
Zabolało mnie.
Że mnie tak odrzuciłeś.
Chciałem zapewnić nam wygraną, a nie cię odrzucać.
Nie mogę cofnąć tego, co spieprzyłem…
ale możemy pogadać o tym, co dalej z nami.
Pamiętasz, że jestem w ciąży?
Kurde, Cristina. Nie zapomniałem o tym.
To co zrobimy?
Co tylko chcesz.
Wiem, ale powiedz mi coś, proszę. Pomóż mi zdecydować.
Mówiłem ci już, że się dostosuję.
Zrobimy, co tylko chcesz.
Męska decyzja. Co zrobimy?
Posłuchaj, Crisis.
Kim jestem?
Marcusem.
Marcus i Crisis.
Tak czy nie?
Spokojnie.
Już wiem, co zrobimy.
Będziemy mieć dziecko
i powiesz rodzinie, że wyjeżdżamy.
Tamayo, gdzie jesteś?
Egzamin się zaczyna.
Cholera.
Hej, uważaj.
Wpuśćcie mnie, kurwa.
Co mogę dla pani zrobić, panno karetko?
Nie pracuję już w karetce.
Zmęczyły panią występy w TV?
Przyszłam w sprawie egzaminu.
Którego?
Na którym pani nie było?
Wiem, że to było złe. Dlatego proszę, żeby pozwolił mi go pan zdać.
To by nie było fair wobec reszty.
Wiem. Normalnie bym o to nie prosiła,
ale próbuję naprawić sytuację.
Naprawdę próbuję.
Dobrze.
W ramach wyjątku może pani przystąpić do egzaminu.
Naprawdę?
Tak jak mówię.
Dziękuję.
Po prostu ostatnio mało co mi się układa.
Maksymalnie może pani dostać 80% punktów, żeby było fair dla reszty.
Dziękuję. Dobrze.
To tylko dlatego, że wierzę w pani potencjał.
A mają pana za mendę.
To twoja ostatnia szansa.
Nie zmarnuj jej.
Dziękuję.
Marigaby.
Czego chcesz?
Przyszedłem na zajęcia.
Nie musisz się tłumaczyć.
No to pa.
Na razie.
Pamiętasz, co masz robić?
Tak, to proste.
Po prostu czasem nie uważasz.
Jak ze stolicami.
Stanów jest za dużo. Nie moja wina.
Dobra, szybko. Rodzice nie wiedzą, że tu jestem.
Co powiedziałaś?
Że uczę się do olimpiady z matmy.
Tym od matmy powiedziałam, że mam lekcje baletu.
Tym od baletu, że muszę się uczyć.
I cię nie przyłapali?
Trzeba być zawsze o krok do przodu.
Sam nie wiem.
Boję się.
Nie chcę mieć kłopotów.
Wszystko to robimy dla naszego interesu. Nie chcesz mieć własnej kasy?
Być niezależny?
No chcę.
No to jak?
Pomóż mi sobie pomóc.
Tato, mama Piki czeka na nią na dole. Powiedziała, że podwiezie mnie do mamy.
Tak, to dla nas po drodze.
Dobra, dziękuję bardzo.
Cieszę się, że mama znów pozwala ci przychodzić.
Tak, wszystko jej wyjaśniłam i zrozumiała.
Dobrze.
Zawsze jesteś tu mile widziana.
Masz bardzo dobry wpływ na tego matołka.
Lepiej słuchaj się we wszystkim swojej koleżanki.
Zawsze mu to powtarzam.
Mama już pewnie czeka.
- Do zobaczenia. - Trzymajcie się.
Na razie, tato.
No to…
do dzieła.
Pamiętaj, musisz wysyłać zdjęcia kości.
Kości złamane, widoczne. Krew, flaki i tak dalej.
- Dużo krwi. I wszystko wysyłaj. - Dobra.
Może to nie jest taki dobry pomysł.
Nie jesteś odważny?
No już.
Dawaj!
Idź.
Z drugiej strony.
Podjedziemy do mamy.
Po co?
Zobaczysz.
Mój telefon.
Chciałem tylko porobić zdjęcia.
„Tylko porobić zdjęcia”.
Idź do tyłu.
No już.
- Idź stąd. - Przyłapali cię.
Hej, młody.
Już mieliśmy cię szukać.
Odbierzesz mnie jutro?
Nie wiem. Zobaczymy.
Dobra. Pa, tato.
Nie róbcie mi już tego. Ani ty, ani Pika.
Chodź.
- Do twarzy ci w okularach. - Jasne.
- Dobranoc. - Czekaj, Luke.
Dzięki, że jesteś dla nich dobry.
I za okulary.
Nie ma za co.
Ale mogę ci coś poradzić?
Nie bądź dla nich tylko szefem.
Bądź też tatą.
Niech widzą to co ja. Dobrego gościa.
Wiesz, skąd wiem?
Bo nie poradziłbym sobie z taką sytuacją
tak dobrze jak ty.
Ja jestem przyszłością, ty przeszłością,
no i mieszkam z matką twoich dzieci.
Zachęcam cię, żebyś złapał rękę Boga.
Oświetla nam drogę, kiedy nic nie widać.
- Dziękuję. - Z Bogiem.
Cholerny księżulek daje mi rady. Za kogo on się uważa?
Stare priorytety wzięły w łeb Teraz to ja zarabiam na chleb
Nie wyzywam już policji Piwa nie pije na łące
Zabrakło oszczędności W mojej starej skarbonce
- No co ty? - Dzieciaki.
Jestem waszym ojcem.
Co u ciebie, Marcus?
U mnie?
Wszystko gra, Ramón.
- Ktoś ci coś powiedział? - Niby co?
Nic. Wszystko wporzo.
A co u ciebie, Marigaby?
A tobie co się stało?
Wszystko dobrze.
Pytałem tylko, co u was.
Bo was kocham.
Hej, Ramón.
Nie umierasz znowu?
Noż kur…
Nie.
Jak tam moja ulubiona karetka?
Carmenko, wszystko gra.
Masz coś dla nas?
Ile macie do Roma Norte?
Piętnaście minut?
Dziesięć?
Mamy wezwanie. Nieprzytomne dziecko. Matka rozpacza.
Przy placu Luisa Cabrery.
Jedziemy. Wyślij nam namiary.
Już.
Do domu wracam na czas Kończę rapy, portki wieszam do szafy
Co teraz? To tutaj?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Pani jest mamą? - Tak. Proszę wejść.
Dwa dni temu syn zranił się kawałkiem metalu.
Dostał gorączki. Zadzwoniłam po lekarza rodzinnego.
Zbadał go i dał leki na zbicie gorączki, ale syn wciąż się pocił.
Rozmawiała pani potem z lekarzem?
Nie odpowiada.
Jestem sama. Mąż wyjechał.
Idź po nosze. Ja pójdę z panią, dobrze?
Dobrze. Zaraz wrócimy.
- Proszę tędy. - Dobrze.
Ile lat ma pani syn?
Osiem.
Pamięta pani, jaki lek przepisał lekarz?
Nie.
Nie szkodzi. Sprawdzę na opakowaniu.
Proszę tędy.
Syn jest w swoim pokoju.
Od dłuższego czasu śpi.
Pani doktor, proszę tutaj.
Dobrze.
Bogu dzięki!
Gorączka spadła.
To mój Danny.
Podejdę bliżej, dobrze?
Daniel, kochanie. Obudź się.
Nie ma już gorączki, prawda?
Nie ma.
Proszę zaczekać. Pójdę po leki.
Ale wyzdrowieje?
Proszę się nie martwić. Schodzę na dół. Zaraz wrócę.
Słyszałeś, skarbie? Wszystko będzie dobrze.
Kurwa.
Dzieciak nie żyje.
Chodź tu. Zadzwoń na policję.
- Czemu? - Chłopak nie żyje.
Nie gadaj.
Idź po 5 mg relanium, dobra?
Pani doktor?
- Szybko! Jest w szoku. - Nie zbada go pani?
Relanium.
Oczywiście, że zbadam. Po to tu jesteśmy.
- Musimy zabrać was do szpi… - Nie.
Nie do szpitala. Nie musi nigdzie jechać.
Dobrze, zrobimy to tutaj, ale musimy…
Nie podchodź. Wyleczycie go?
Tak, ale musi się pani uspokoić…
- Nie dotykaj mnie! - Spokojnie.
- Wyleczycie go? - Chcemy pani pomóc.
- Tato, teraz! - Czemu?
Nie ma relanium, ale mam to.
Nie! Puśćcie mnie!
- Spokojnie. - Chcemy pani pomóc.
- Pomocy! - To dla pani dobra.
- Trzymaj ją. - Pomocy!
Spokojnie.
Już?
Tak. Już.
Co może pani powiedzieć?
Potrzebna jest sekcja zwłok,
ale patrząc na stan rozkładu, cztery do pięciu dni.
- Rozumiem. - Coś jeszcze?
Musieliśmy podać jej środek uspokajający.
Nie możemy wziąć odpowiedzialności za tę kobietę.
No weź, pomóż mi.
Takie są zasady.
Przykro mi.
Skończyliśmy? No to się zwijamy.
A pan?
Mówiłem, że to nie nasza sprawa.
To co robimy?
A kto jej to podał? My czy wy?
Poza tym nie możemy wziąć jej w takim stanie.
- Nie? - To skomplikowane.
Kiedy obudzi się w szpitalu czy gdzie tam, to będzie zeznawać, tak?
Dobranoc.
Spierdalaj.
- Czego się spodziewałeś? - Idziemy.
Te skurwiele nigdy nic nie robią.
Idźcie, ja zaraz przyjdę.
Dobra, tylko szybko.
Uważaj, żeby jej nie obudzić.
KLOZAPINA
HALOPERYDOL
ZOTEPINA
Ja pierdolę.
- Mamy przesrane. - Czemu?
Nie wiadomo, od kiedy nie brała leków.
Jakich leków?
Przeciwpsychotycznych.
Nie możemy jej tak zabrać. Jeśli się obudzi, znów musimy ją uśpić.
Powiem patologom i zabiorą ją do szpitala psychiatrycznego.
Przyjmą ją bez ubezpieczenia, jeśli będzie spokojna.
- Dobra, szybko. - Jedziemy.
- Doktorko. - Gdzie jestem?
Spokojnie. Wszystko dobrze.
- Gdzie mój syn? - W szpitalu. Jedziemy tam.
Proszę się nie martwić.
Spokojnie.
O tak. Proszę zamknąć oczy.
Może pani zasnąć.
- Spokojnie. - Podaj midazolam, dobra?
Jasne.
Gdzie on jest?
Powinien tam być, ale zrobiłeś tu burdel.
Nie ma, doktorko.
Powinien być.
Nie, nie. Co pani robi?
- Nie dotykaj mnie. - Chcemy pomóc.
- Spokojnie. - Gdzie mój syn?
- Nie! - Tato, uważaj!
- Co się dzieje? - Gdzie jest mój syn?
- Uważaj! - Tato!
Spokojnie.
- Proszę to odłożyć. - Nie zbliżaj się.
- Nie! - Spokojnie.
- Jesteśmy spokojni. - Spokojnie.
Uważaj.
Kurwa. Proszę się uspokoić!
- Hej! - Nie!
- Złap ją za nogi. - Zabierzcie mnie stąd!
Puszczajcie!
Doktorko!
Już dobrze.
- Proszę, chcę pomóc. - Zabierzcie mnie stąd!
Ramón!
- Bandaże, szybko! - Daniel!
- Zawieziemy panią do niego. - Zabierzcie mnie stąd!
Mój syn, proszę!
Gdzie te jebane leki?
- To wariatka. - Podaj mi to.
- Mój syn, proszę. - Spokojnie. Wszystko dobrze.
Mój syn!
Nie!
Proszę, wypuśćcie mnie. Błagam was!
Poszło.
Tata widział już wałek?
Nieważne. To wspomaganie.
Oby tylko nie zszedł na zawał.
Cholera.
Przykro mi, Ramón, ale nie zajmujemy się wariatami.
Nie możemy jej niestety wziąć.
Wiesz, że nie jesteśmy w stanie robić tego za darmo.
Chłopcy pomogą ci zmienić oponę, nie ma sprawy.
Ale to tyle.
Więcej nie możemy.
- Rozumiem. - Rozumiesz?
Jak to rozumiesz?
Zawsze to samo, nie?
Mam już dość, że kiedy się pieprzy, to wszyscy się odwracają.
Za to Tamayów zawsze można wyruchać.
Nic nie powiesz?
Marigaby!
Co z twoją córką, Ramón?
To pani.
To pani zamordowała mojego syna.
To pani.
To pani zamordowała mojego syna.
Pani syn już nie żył.
Nie mogliśmy go już uratować.
Przykro mi.
Podobno skrywane emocje nie dają nam spokoju.
Nie umierają.
Zakopane, wychodzą potem na jaw w gorszej formie.
Ale łatwo tak mówić, patrząc na to z zewnątrz.
Cholera, Nallely. Żałuję, że lepiej się nie poznałyśmy.
Inflacja w Meksyku wciąż rośnie.
Wskaźnik cen towarów i usług osiągnął już 9,2%…
Nie śpisz?
Może nie powinienem był mówić nic Ramónowi.
Ale chciałem, żeby wiedział, jak doceniam jego wysiłek.
Szlag, to nie jest łatwe.
Chciałem żeby zobaczył we mnie brata.
Nie wiem, skarbie. Kiedy wszyscy przychodzą tu,
kiedy tylko chcą, to czasem myślę…
To trochę dziwne.
Ale jeśli tego właśnie chcesz
i cię to uszczęśliwia, to mnie też.
Twoja rodzina jest moją.
Luke.
Kocham cię.
Jesteś zadowolony?
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY
Z pacjentką w porządku. Karetka zrąbana.
Zarobiliśmy cudowną kwotę w wysokości zero pesos.
Znowu.
Czego ode mnie oczekiwałeś?
Wiesz, jak to jest. Nikt nie chce wariatów.
Nie mówi się „wariaci”, Ramón.
Patrz tylko.
Trochę zabulimy za naprawę.
A wiesz, że wiele nie mamy.
Jedziemy, doktorko.
Doktorko?
Doktorko!
Kurde.
Patrz.
- Co to? - Wiem, co stało się Nallely.
Miała bezobjawowy krwotok podpajęczynówkowy.
Kiedy była stabilna, zbadali tylko jej żebra, płuca i nogę,
żeby wyeliminować bezpośrednie ryzyko.
Przez cały ten czas krwotok trwał.
Dlatego przypisali bóle głowy jej stanowi ogólnemu.
Tamayo.
Kiedy wzięła aspirynę…
- Tamayo, naprawdę. - …jej krew tak się rozrzedziła,
że przestała dotleniać mózg.
Tego typu obrażenie
można było zdiagnozować i zoperować,
gdyby poszła do szpitala, a nie leczyła się sama za moją radą.
Dlatego nie przyszłaś na egzamin?
Byłaś tym zajęta?
Musiałam zrozumieć.
To przeze mnie. Gdybym ją wysłała…
- Nie. - …to by żyła,
ale pozwoliłam jej brać aspirynę.
To nie twoja wina.
Gdyby nie ty, zmarłaby zaraz po trzęsieniu.
Rozumiesz? To nie twoja wi…
Czekaj.
Czekaj, Tamayo.
Nie w ten sposób.
Zaczekaj, Tamayo!
Przykro mi, ale tym razem ostro się skopało.
Nie gadaj, stary.
Sporo zabulicie.
Ile?
- Dostaniesz zawału… - Co tam?
Marcus?
Wystraszyłaś nas, doktorko. Gdzie jesteś?
Musicie robić to sami.
Czekaj, jak to?
Jak to sami?
Gdzie jesteś? Przyjedziemy i pogadamy.
Powiedz tacie, że…
rezygnuję z karetki.
No weź, Marigaby. Nie rób tego. Nie…
Napisy: Marzena Falkowska