Wiedziałam o ataku na Sundsvall.
Mogę ci zaufać?
Kolacja się spóźnia.
Aktualizuje się.
Ktoś celowo wyłącza prąd.
Zadzwoniłem do Strandberg w sprawie ataku na Sundsvall.
Nie zginęła przypadkowo.
To jest dyrektor SveaGasco.
Arthur...
- Dla kogo pracujesz? - Dla Northern Canopy.
Stanowicie zagrożenie, jak Christina.
Chciała to opublikować.
Chodzi o moje życie.
Ceny energii skoczą w górę
i ktoś nieźle na tym zarobi.
Kolacja się spóźnia - to ćwiczenia wojskowe.
Po otrzymaniu hasła miałem wyłączyć prąd.
To wszystko.
Proszę się zastanowić.
Stać.
Głosowanie w sprawie ustawy dotyczącej obrony
odbędzie się piętnastego listopada.
Niezbędne jest przeanalizowanie konsekwencji jej wdrożenia
oraz skutków dla gospodarki.
Czy dzięki zwiększonym funduszom na obronę
Szwecja będzie bezpieczniejsza?
Czy to ważne?
Tak, to ważne, bo możemy stworzyć doskonały system obronny...
NIE DLA MILITARYZACJI SZWECJI
SZWECJA W CIEMNOŚCI
Mówiłem już dziesięć razy, że wróciłem do domu.
Jeśli uważacie mnie za sprawcę, to wnieście przeciwko mnie oskarżenie.
Dręczycie mnie.
Nie uważamy pana za sprawcę. Ja pana za niego nie uważam.
Kilka nieudanych strzałów i trafienie?
Lekceważenie kamer w miejscu pracy i ani śladu po broni?
Właśnie.
Mógł pan zdobyć wojskowy pistolet? Nie.
Dokładnie.
Ktoś taki jak pan użyłby raczej trucizny lub tabletek,
żeby nie patrzeć na śmierć ofiary.
- Jak tchórz. - Jasne.
Nie sądzę, że pan ją zabił.
Ale również nie wierzę, że to sprawka SveaGasco.
Ja też nie sądzę, że to ich sprawka.
- A czyja? - Nie wiem. Pokazałem...
Pokazał mi pan tylko wiadomości dotyczące braku prądu.
Minutę przed jego wyłączeniem.
Nie mamy na to potwierdzenia. Chyba że pan posiada jakieś informacje.
Kolacja się spóźnia - to ćwiczenia wojskowe.
Dane są na pendrivie.
Owszem, ale Strandberg miała wielu wrogów.
Skoro tego nie zrobiłem...
Proszę jechać do domu i tam zostać.
Jest pan tak nieznośny jak chomik mojej córki.
- Co z Millie? - Już ją wypuściliśmy.
Rozumiem pana.
Policjanci i reporterzy są podobni,
ale proszę nie mieszać do tego...
Cywilów i ich dzieci.
Właśnie. Arvidsson.
Odwieź go do domu i miej go na oku.
Dobra.
Wypuścili cię?
Ja go odwiozę.
Znamy się. Może?
Ale pojadę za wami i zaparkuję przed domem.
Nareszcie przestali cię tropić.
Co?
Przesłuchanie poszło pomyślnie.
Nikt nie węszy wokół Northern Canopy, a zatem nikt cię nie ściga.
Wiedzą o przesłuchaniu?
Jasne.
Jestem czysty?
Nie mają powodu cię szukać.
- Osiągnąłeś swój cel. - Chciałem wrócić do normalności.
Co im powiedziałeś?
- Policji? - Tak.
Tylko o Sundsvall.
A o mnie?
Nie.
Jesteś przecież informatorem.
Christiny to jednak nie powstrzymało.
- Nie jestem nią. - I dobrze.
Pamiętam o obietnicy, ale ja też chcę opublikować ten materiał.
Cieszę się, że uszedłem z tego z życiem.
Northern Canopy zawsze wygrywa.
Ty...
nie chcesz wygrać?
Odpuść sobie.
Policja wciąż szuka zabójcy.
Nie znajdą go.
Wezmę prysznic.
Pójdę już.
- Dlaczego to robisz? - Nie ufam ci.
- Gdzie był Arvidsson? - W aucie.
Na TikToku?
Minęła zaledwie godzina.
Z Northern Canopy nie ma żartów.
Usiłowali zrekrutować połowę mojego zespołu.
Musimy cię chronić.
Masz gdzie się zadekować?
Nie wiem.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Pytałam o ciebie siostrę.
- Moją siostrę? - Widziała wiadomości.
- I urodziła! - Co?
Wszystko gra.
Zastanawiałam się, z kim była umówiona Strandberg.
Nie chcę nawet o tym myśleć.
Nic nie mów. Tylko mnie wysłuchaj.
Johan wspomniał...
Przestań!
- Nie naciskam, ale... - Naciskasz.
- Nie. - Naciskasz!
Wszyscy mnie naciskają.
Siostra każe mi się wyprowadzić z własnego domu,
a ty wciąż usiłujesz rozwiązać tę zagadkę. Przestań!
Pomyśl o sobie i...
Chcesz przeżyć przygodę!
Nie jestem twoim mężem!
Wiem, dlaczego on...
Zostaw mnie!
Dajcie mi wszyscy święty spokój!
Kamera.
Dziś odbędzie się głosowanie parlamentu w sprawie ważnego wzrostu wydatków.
Trójka i dwójka.
Arthur.
Dobrze. Dwójka.
Trójka gotowa.
Rozmawiałem z nim w operze.
A potem nas aresztowano.
Serio?
To jakiś obłęd.
Kilka zwariowanych dni.
Muszę wszystko przemyśleć,
wrócić do kontrolki i do spokojnej pracy.
- Ale? - Co?
Dlatego pracujesz w telewizji.
Dawno takiego cię nie widziałam.
- Jakiego? - Żywiołowego.
Od śmierci Natalie byłeś...
- Pasywny. - Dobra.
Byłeś w jaju.
W jaju?
Wszyscy siedzimy w jaju.
Ale po wykluciu się nie można tam pozostać.
Dzięki.
Mogę ją potrzymać?
Jasne.
Proszę.
Wezmę prysznic. Nareszcie.
Moja ślicznotka...
Zdrzemnę się.
Powodzenia.
May!
Dzięki.
Dasz wujkowi popalić, jak mamie?
Nie wiem, czy oni sobie poradzą.
Ale ja o ciebie zadbam.
Chcę pana przeprosić.
Nie trzeba.
Będę pana strzegł.
Sam się zgłosiłem.
Doskonale. Dziękuję.
Proszę dać znać, gdyby pan czegoś potrzebował.
Budżet zostanie zwiększony o połowę.
Jeszcze dziś odbędzie się głosowanie parlamentu w sprawie wydatków na wojsko.
To ogromna zmiana dla Szwecji.
Nowy projekt budżetu będzie także oznaczał bardziej aktywny udział kraju
w międzynarodowej polityce do spraw bezpieczeństwa.
Arthur.
Mamy dźwięk.
Kłopoty techniczne.
Atak. Musimy jechać.
Co się stało?
Atak...
Chodźmy.
Musimy iść. Zdejmij to.
Eksplozja w Sundsvall.
Premier chce się z tobą spotkać.
Jeszcze jedno. Kolacja się spóźnia.
Premier chce się z tobą spotkać.
Jeszcze jedno. Kolacja się spóźnia.
Mam to sprawdzić?
TRAGEDIA W GOTLANDII
Pożegnanie zmarłego syna
Co robisz?
- Szukam czegoś. - Na biurku Sandberg? Przestań.
Zostaw mnie.
Dziwnie się zachowujesz.
I jesteś podejrzanym w śledztwie.
Już nie.
Nieudolność gliniarzy nie świadczy o twojej niewinności.
Strandberg zginęła, bo miała materiał o Sundsvall.
Rzuciła mi okruszki, ale nie znała całej prawdy.
Wiem, że jesteś palantem i beznadziejnym szefem.
Wszyscy to wiedzą.
Ale wierzę, że nadal jesteś dziennikarzem i masz dar.
Ktoś zabił reporterkę, żeby prawda nie wyszła na jaw.
Ale ja ją ujawnię. Pomożesz mi?
Butelki są zabierane raz w miesiącu.
Gdyby zostawiła to na biurku,
policja by to znalazła.
- Wrzuciła to do butelki. - Może jest tutaj.
Muszę gdzieś pojechać.
Dziękuję.
Dzięki, że mnie wpuściłaś.
Czego chcesz?
Przeprosić cię.
Wybaczam ci. Niemal zginąłeś.
- Wszystko gra? - Tak. Pakuję rzeczy Isabelle.
Urządzę tu sobie gabinet.
Będzie idealnie. Nie patrz tak na mnie.
- Idź już. - Nie.
Jestem zajęta
i nie chcę na ciebie naciskać.
- Była redaktorem. - Kto?
Moja żona. Miała na imię Natalie.
Chcieliśmy...
mieć dzieci.
Była taka szczęśliwa.
Przygotowałem pokój dziecięcy.
Chciała różowy kolor, jeszcze zanim zaszła w ciążę, więc...
Moja siostra uważała nas za wariatów.
Żona była szalona, ale szczęśliwa.
Dlatego zmieniłem stanowisko na producenta.
Nie było to moje marzenie, ale gdy mówiła o przyszłości...
Miała mnóstwo marzeń.
Lecz wtedy...
wszystko się zmieniło.
W ciągu miesiąca podupadła na zdrowiu.
Lekarze zaproponowali leczenie, które miałoby wpływ na jej płodność.
Odmówiła. Gdybyś ją znała, zrozumiałabyś.
Usiłowałem ją przekonać, ale nie chciała słuchać.
Tej nocy spała w dziecięcym pokoju.
Następnego dnia pomalowałem go na biało,
żeby skoncentrować się na niej.
Jej mina...
Po co to zrobiłem?
Bez sensu.
Przykro mi.
Obraziłem cię.
To tylko...
Jesteś cudowna.
Ale potrafię być nieznośna.
Uparta...
Co by się ze mną stało, gdyby nie twoja pomoc?
- Pewnie leżałbyś martwy w rowie. - Właśnie.
Martwy.
I nienawidzący hulajnóg.
- Są przydatne. - Tak.
Praktyczne i przyjazne dla środowiska.
Ja...
znalazłem coś.
Co?
Dawne ćwiczenia wojskowe.
Wyłączyli prąd, żeby sprawdzić, jak zareaguje kraj.
"Kolacja się spóźnia" to najwyraźniej jakiś kod.
Patrz.
Kim jest chłopak na zdjęciu?
To syn pani minister.
Zginął podczas ćwiczeń w Gotlandii.
Myślisz...
Ustawa wchodzi w życie w odpowiednim momencie.
To nie sprawka SveaGasco?
Maczali w tym palce, żeby podnieść ceny.
- A telefon? - Należał do Strandberg.
Pytałaś, z kim miała się spotkać. Dowiemy się z jej telefonu.
Sprawdzisz go?
Pokaż.
Policja.
Słucham.
Wykonuję swoją pracę.
I tak mnie nie ochronicie.
Barany.
W porządku?
Dzwonił Viklund.
Czego szukamy?
Ostatniego połączenia.
To ten numer.
Albin Olsson.
Patrz.
SveaGasco.
Musimy z nim porozmawiać.
W porządku?
Tak.
- Też to przechodziłam. - Pamiętam.
Nie wszyscy muszą nas lubić.
Chcę o czymś porozmawiać.
Ten chłopak z biura Nordina...
Pokazał mi coś...
Uważa, że Gasco...
a może nawet my,
braliśmy udział w ataku na elektrownię.
- Co ci pokazał? - Wewnętrzne notatki.
Kontrakty obronne.
Mówiłam, że Nordin jest...
Znalazłam coś w twoim komputerze.
W moim?
Dlaczego masz starą wersję ustawy,
w której jest mowa o tym,
że kolacja się spóźnia?
Brałaś w tym udział?
Gdy William wyjeżdżał do Gotlandii,
poprosił, żebym naszykowała mu skarpetki.
Często wykonujemy nic nieznaczące czynności.
A gdy przytrafia nam się coś,
czego nie możemy kontrolować, zmieniamy się.
I zastanawiamy dlaczego.
Możemy jednak nadać wszystkiemu znaczenie.
To zależy tylko od nas.
Zginęli ludzie.
To był wypadek.
Przecież mnie znasz.
Sundsvall to przestarzała elektrownia.
Gdybyśmy jej nie zniszczyli i tak by podupadła.
Dzięki temu...
nabrała znaczenia.
Może nabrać znaczenia.
Jeden głos i osiągniemy cel.
Bezpieczniejszy kraj, w którym dzieci nie będą zabijane
przez rosyjskich demagogów,
napierających na nasze granice w ramach ćwiczeń.
Rozumiesz?
A ta dziennikarka, Strandberg?
William byłby z ciebie dumny.
Cisza.
Zajrzyjmy od tyłu.
Otwarte.
Policja!
Ktoś czegoś szukał.
Jak my.
Popełnił samobójstwo?
Nic tu nie ma.
Odwiozę was do domu, ale muszę tu wrócić.
Jedźmy do telewizji.
Twoi koledzy zaraz się zjawią.
Dobra.
- Co jest? - Nic.
Ten samochód...
Otwórz.
Otwieraj!
Chciałam porozmawiać z Albinem, ale...
Prosił, żebym poszukała czegoś w pracy.
Myślałam, że mi pomożecie.
Obłęd.
Sprawka tych, którzy nas ścigają.
Musimy zwiększyć liczebność wojska.
Zwykle trwa to zbyt długo,
a dzięki prywatyzacji armii...
Zajmie to chwilę.
SveaGasco zarabia,
minister wprowadza ustawę,
Northern Canopy zdobywa skarb.
To szokujące, ale zastanówmy się.
Chcemy to opublikować
i zniweczyć ważny projekt ustawy?
Racja.
Na wschodniej granicy mamy szaleńca.
Turcja zarabia dzięki naszemu członkostwu w NATO.
Zaryzykujemy?
Czy ludzie to wytrzymają?
Musimy zachować ostrożność.
Trzeba to opublikować.
- Jesteśmy to winni Strandberg. - Tak.
Minister dba o własne interesy
i manipuluje bezpieczeństwem kraju.
Nie opublikujemy tego, żeby chronić naród? Nie na tym polega nasza praca.
Nie możemy podejmować takich decyzji.
Musimy to opublikować.
Ivan?
Zgadzasz się?
Vera? Bez ciebie nie damy rady.
Zgoda.
Vera Blum!
Chodźcie.
Ivan ma tu broń!
Gdzie?!
Szukaj!
Nie widzę!
Zbliża się!
Cholera!
Policja nie wydała jeszcze oświadczenia.
Szerzą się jednak pogłoski, że atak w telewizji był powiązany
z zabójstwem dziennikarki, Christiny Strandberg.
Budżet zostanie zwiększony o połowę,
co będzie oznaczać dla Szwecji duże zmiany.
Kraj będzie aktywniej brał udział w polityce
dotyczącej międzynarodowego bezpieczeństwa.
Czy to korzystny kierunek?
Za chwilę dołączy do mnie Goran Andersson,
profesor nauk politycznych na Uniwersytecie w Sztokholmie.
Wyjaśni on terminologię związaną z lobbingiem.
- Witaj. - Arthur.
- Zaraz to przeczytam. - Dzięki.
A może...
ja to przeczytam.
Przed kamerami?
Brakuje ci gwiazdy.
Arthur.
Posłuchaj...
Ty bardziej nadajesz się...
do radia.
Ludzie wolą cię słuchać niż oglądać.
Zwłaszcza w nocy, gdy nie mogą zasnąć.
Wyglądasz na nudziarza.
- Zresztą kto zasiadłby w kontrolce? - Może ty.
Tylko ten jeden raz.
Jeśli to schrzanisz, wracasz do tej swojej jaskini.
Dobra.
Dziękuję.
I oddaj mi broń!
Dzięki.
Parlament wstrzymuje oddech przed jutrzejszym głosowaniem.
Nad ustawą, która jeśli zostanie uchwalona,
będzie historycznym wydarzeniem.
Minister Homgren...
Dziękuję, że wstrzymaliście się z aresztowaniami.
Masowe aresztowania
wymagają przygotowań i czasu.
Oczywiście.
Powodzenia na wizji.
Za dwadzieścia minut rozpoczniemy akcję.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Wszystko gra?
- Tak. - Super.
Nie musisz odbierać.
- Cześć. - Vera.
Przetrwasz?
Dbaj o siebie.
W porządku?
Tak.
Nerwy to normalka.
Zrobimy wspólną prezentację.
Jasne.
- Będzie dobrze. - Do zobaczenia.
Dziękuję za pomoc.
Ponoć mogę stąd oglądać.
Marzenie się spełniło.
To tylko wiadomości.
I tak jest super.
Jak pukanie w szybę i dreszcze?
- Lepsze. - Lepsze?
Super.
Pójdziesz ze mną na randkę?
- Na randkę? - Kolejną.
A zapłacisz za siebie?
Może nawet za ciebie.
Dostanę przecież podwyżkę.
- Super. - Arthur.
- Jesteśmy gotowi. - Dobra.
Nie zostawisz mnie?
Oby nie było już takich akcji.
Trudno biegać w butach na obcasach.
- Owszem. - Co?
- Nic.
- Nie słyszę cię. - Jasne.
Zaraz wchodzę na wizję.
Cztery, trzy...
Witam.
Pora na wiadomości.
Napisy: Aleksandra Gerards-Bierkowska
Master Film