Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Na początku coś sobie wyjaśnijmy.
To nie jest typowa historia miłosna.
To raczej...
Jak by to ująć?
Intymna tajemnica?
Bo wiecie, coś straciłam.
Coś cennego.
Coś, co wcześniej działało niczym w zegarku.
ŚCIANOGRZMOT
Miałam życie jak z obrazka.
Byłam rozchwytywaną projektantką wnętrz, miałam cudowną szefową,
przyjaciółki, za którymi poszłabym w ogień,
i świeżo wynajęte, śliczne mieszkanie w centrum San Francisco.
Ale brakowało mi jednej rzeczy.
Jednej małej...
no nie tak znowu małej rzeczy.
Mojego O.
Orgazmu.
Nagle zniknął, przepadł bez wieści.
Jednej nocy był, a drugiej już nie.
Dobrze słyszeliście.
Jednorazowy seks z szefem pizzerii Corym Weinsteinem
pozbawił mnie orgazmu.
Mamy sieć pizzerii na całym Zachodnim Wybrzeżu.
Wcześniej wierzyłam, że seks jest jak pizza.
Nawet okropny nie musi być wcale zły.
Ale od tamtej pory znienawidziłam pizzę z kilku powodów.
To był najgorszy seks pod słońcem.
Niczym seria z karabinu.
Byle szybko: przez pół minuty pieścił cycki,
minutę coś, co było powyżej właściwego miejsca,
a potem w te i wewte, w te i wewte.
Zanim doszedł z krzykiem...
poukładałam sobie w myślach przyprawy
i zabrałam się za detergenty pod zlewem.
Tak!
Nie mam nic przeciwko jednorazowym wyskokom.
Wiele razy wracałam nad ranem do domu.
Ale ten gość?
Gdzie ja miałam oczy?
Choć potem traktowałam się wielkimi dawkami własnych pieszczot,
to pan O. zniknął na dobre.
Jest na wakacjach już od pół roku.
Od sześciu długich miesięcy.
Niemal straciłam już wszelką nadzieję.
O Boże.
Tak, skarbie. Tutaj! Właśnie tak.
O Boże...
Szybciej.
O tak!
Kurwa!
Co do...?
Tak!
- Klapsy? - Tak!
Jesteś najlepszy.
- Dobry... - Tak.
O Boże. Tak!
Sąsiedzkie przywitanie.
Jak sądzisz, Clive?
Najpierw kuchnia czy salon?
Zatem salon.
Simonie, wczorajsza noc była fantastyczna.
Poranek również.
- Zadzwonię, gdy wrócę z wyjazdu. - Dobrze.
Pa, pa, Klapsiku.
- Nie upuść tego, Mimi. - Zamknij się, Sophio.
Nie kłóćcie się.
Udanej parapetówy.
Mamy dość twoich przeprowadzek.
Nie do wiary, że wniosłyście to same na górę.
Lepiej uwierz.
Czekałyśmy na dole, ale nikt nam nie pomógł.
- Dlatego same to zrobiłyśmy. - Dobrze.
Uwaga na ściany!
Jillian mnie zabije, jak wybiję dziurę w ścianie.
To byłaby tu jedyna dobrze wyklepana dziura.
Urocze.
Mój szef nie zaoferowałby mi mieszkania z niskim czynszem.
Nie masz szefa.
Organizuję ludziom domy, więc mam wielu szefów.
Wiemy, jak lubiłaś ten stary.
Prześliczny.
Zostawić was samych?
Nie, chcę, żebyście były świadkami tej miłości.
Dziękuję.
- No co? - Mogę zabrać się za szuflady?
Chcę wszystko ci tu poukładać.
Śmiało.
Wesołych świąt, wariatko!
O Boże!
Miau? Och!
Miau! O Boże!
Miau!
Miau! Miau.
O Boże.
Wyluzuj. Mamy po prostu głośnego sąsiada.
Simon, miau.
Miau. Miau.
- No co? - Miau!
Teraz zachciało ci się pieszczot, co?
Po tym, jak rzuciłeś mnie dla Kicii?
DOBRY KICIUŚ
Tak, wiem, że mnie kochasz.
Zadzwonisz, gdy już wrócisz?
Zapytaj mnie o dom państwa Sausalito.
Co z ich domem?
Gotowy!
W przyszły weekend parapetówa. Wpadnij z ekipą.
Świetnie. Mamy coś przynieść?
Możemy się gapić na Benjamina?
Nie, i tylko tego wam zabraniam.
- Jak mieszkanie? - Cudowne.
Dziękuję, że mi je podnajęłaś. Jesteś wspaniała!
Byłoby szkoda oddawać lokum z tak niskim czynszem.
Kiedy ostatni raz tam nocowałaś?
Odkąd jestem z Benjaminem, w ogóle, czyli...
od jakiegoś roku.
Czy zdarzały się tam późnonocne hałasy?
Nie. Ostatni sąsiad, jakiego pamiętam, był po osiemdziesiątce.
A jedyne, co do mnie dochodziło, to odgłosy starych westernów.
Cóż, teraz zza ściany dobiegają odgłosy głośnego seksu.
I nie jest to miły, nudnawy seks,
a raczej dość...
niecodzienny.
Tak mocno walili w ścianę, że spadł mi na głowę obrazek.
Jak nazywa się ten sąsiad?
Simon.
Głupi ścianogrzmot.
Simon Ścianogrzmot.
Podoba mi się.
Dobra, do roboty.
O 13.00 będą tu Nicholsonowie i musimy dostać to ważne zlecenie.
Gotowa?
Za Nicholsonów!
- Sophia, jesteś przemiła. - Dzięki.
Nie pomogę ci znaleźć zagubionego pana O.
Zaczekaj.
Dobrze.
Wskakuj.
Laski, przygotujcie się.
Zaraz doświadczycie ścianogrzmotów.
Tak, tutaj!
Tak, tak! Iii-ha, kowboju!
Co to jest, do diabła?
To seksualna tortura,
której wysłuchuję od ostatnich dwóch nocy.
Ta śmieszka ma takie nocne odpały?
Nie, pierwszej nocy była Klapsiara.
Była bardzo niegrzeczną dziewczynką.
Ale ubiegłej nocy Clive spotkał miłość swojego życia,
kiedy zadebiutowała Kicia.
Kicia?
Laska miauczy, kiedy przy nim dochodzi.
Widziałaś już tego faceta?
Nie.
Ale kręcę się wokół wizjera.
Rany. Trzy dziewczyny w trzy noce.
Gość ma kondycję.
Raczej jest obrzydliwy.
Nie mogę spać.
Moja biedna ściana.
- W jaki sposób ją bezcześci? - Czekajcie.
Tak, tak, kowboju. Iii-ha!
O Boże!
O...
- Mój... - Boże.
Chichotko, ciebie najbardziej nienawidzę.
Pa, Simon!
Polecam włoskie kafelki, pani Nicholson.
Łazienka będzie wyglądać cudnie!
Nie osądzaj.
Tak jest! Tak, Simon!
Boże, tak! Właśnie tak!
Tak, miau!
Miau!
Miau.
Miau!
Hej, ty.
- Cory! - Tak.
- Jak leci? - Nie narzekam.
Robię inspekcje lokali dla ojca.
A co u ciebie?
Jak tam robota dekoratorki?
- Projektantki. - No tak.
Dobrze. Właśnie jadę do pracy.
Bez pośpiechu, ślicznotko.
Jadłaś lunch?
Załatwię ci zniżkę na pizzę.
Co powiesz na pięć procent?
- Rany! Aż pięć? - Tak.
Choć to bardzo hojna oferta, to jednak odmówię.
Kiedy znów się spotkamy?
Tamta noc była... o rany!
Całkiem niezła, co?
Zaraz zrzygam ci się na buty.
- Lepiej więc już sobie idź. - Napisz do mnie.
Nie, nie, nie.
A naćpany podwykonawca
wyszczerbił całą paletę płytek.
A Clive wyjadł mi wszystkie krewetki z mojego pad thai.
Musisz w jakiś sposób rozładować cały ten stres.
Muszę kończyć.
Kiedy ostatni raz ktoś sprawił, że krzyczałaś?
Nie masz pojęcia.
Spraw, bym krzyczała, blond Coltonie Donovanie.
Boże, Simon!
Simon!
Nie, nie!
Nie opuszczaj mnie! Nie!
Nie!
Otwieraj, ty męska dziwko!
Boże.
Lepiej mocno się trzymaj.
Simon!
Otwieraj, ty męska dziwko!
Posłuchaj.
Masz pojęcie, jak hałasujecie?
Jeśli będę musiała słuchać kolejną noc, a nawet minutę,
twojego haremu walącego w ścianę,
to chyba zwariuję!
Spokojnie. Nie może być tak źle.
Słyszę każdy klaps,
każde miauczenie, chichot
i mam tego dość! To musi się skończyć!
Wybacz, jeśli zakłóciłem ci spokój,
ale nie możesz mi rozkazywać, co mogę, a czego nie mogę robić!
Ja nie walę w twoje drzwi!
Nie, walisz w ścianę mojej sypialni.
Czemu ty słyszysz mnie, a ja ciebie nie?
Czekaj, wiem.
Bo nikt nie wali w ścianę z twojej strony?
Ty... ty.
Cholera, mam problem.
- Widziałaś go od tamtej pory? - Nie, ostatnio jest cicho.
Albo mnie posłuchał, albo zepsuł sobie fiuta
i musiał pójść do lekarza.
Jest przystojny.
Cholera, tak!
Ale to taki dupek.
- Czekaj! - Stój!
Jak z tym płaskim fryzem chcesz spotkać księcia z bajki?
Nie jestem płaska,
a jak pokażę cycki, gość zapomni o moich włosach.
Dobry Boże.
- Dobra. - Musimy spróbować krewetek.
Przepraszam na chwilę.
- Dotarłyście! - Cześć!
- Śliczne. - Dzięki.
- Wygląda idealnie. - Nie mówiłam?
Wmieszam się w tłum. Miłej zabawy.
Dziękujemy.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Sophia, tamten kowboj to idealny kąsek dla ciebie.
Nie, czekaj. Jest zajęty przez innego kowboja.
Idziemy dalej.
- Mimi, mam kogoś dla ciebie. - Gdzie?
Czarny sweter, spodnie khaki.
I jaki wysoki!
W moim typie.
A ten drugi słodziak to kto?
Jakby obaj wyszli z katalogu idealnych facetów Sophii i Mimi.
- Jak leci? - Cześć, co tam?
- Benjamin. - Benjamin.
Dobra.
Moje trzy ulubienice.
Jak zwykle modnie spóźnione.
Cześć, Benjamin.
- To Caroline, która pracuje z Jillian. - Cześć.
A Mimi i Sophia... to twoje psiapsióły, tak?
Rany, „psiapsióły”.
Ktoś tu uczy cię żargonu, tatuśku.
Jestem Neil, a ten głąb tutaj to Ryan.
Wypomnę ci to, gdy znów zapomnisz hasła do e-maila.
- Masz delikatne dłonie. - Jestem wiolonczelistką.
Parker!
Przyprowadź tu swojego chłoptasia.
Dobra, już idę.
Ścianogrzmot?
Różowa Koszulka?
To jest Różowa Koszulka?
Różowa Koszulka?
Nie wiedziałam, że znasz Simona.
Osobiście nie, ale znam jego dzieła.
- Nie uwierzysz... - Mimi.
Simon to ten Simon – jej sąsiad.
Simon Ścianogrzmot.
Nie wierzę.
- Dupek. - Fiutobójczyni.
A ta laska to Różowa Koszulka.
Dobra, wiecie co? Dość tego.
A my musimy pogadać.
Nie tak szybko.
Masz tupet. Różowa Koszulka?
Co powiesz na Ścianogrzmota?
To, że nie chcę co noc słuchać ciebie i twojego haremu,
nie czyni mnie fiutobójczynią.
Waliłaś w drzwi i sflaczał mi fiut,
więc jesteś fiutobójczynią.
Fiutobójczyni.
Nie zamierzam słuchać noc w noc,
jak przez twojego fiuta jakaś laska wali łbem o moją ścianę!
Ześwirowałaś na tym punkcie, co?
Chciałabyś być po drugiej stronie, Różowa Koszulko?
Czemu jesteś takim cholernym dupkiem?
A ty fiutobójczynią i sztywniaczką?
To się nie wydarzyło. Jasne?
- Jak chcesz. - I nie nazywaj mnie Różową Koszulką.
Będę cię tak nazywał, póki nie zobaczę innych koszulek.
Patrzyli na siebie z nienawiścią.
Wielkie nieba.
Caroline opowiadała nam, jak waliła w jego drzwi.
Nadal miał twardego.
A to ci pobudka.
Twardziel z niego.
Wiesz, skoro jesteśmy sąsiadami...
To może bym kiedyś do ciebie wpadła?
Nie zamierzam być jedną z twoich dziewczyn.
Chciałem jedynie zaproponować rozejm.
Och.
- Albo nie. - Czekaj!
Rozejm.
Ale musimy ustalić pewne zasady.
Możesz się zabawiać, huśtać się na żyrandolu.
Ale czy późno w nocy mógłbyś nieco przytłumić swoje ryki?
Potrzebuję snu.
Rozumiem, że to może być problemem.
Ale muszę też dodać, że nie wiesz nic o mnie
ani o moim „haremie”.
Dlatego nie osądzaj mnie z góry. Dobrze?
Dobrze.
À propos, w tym tygodniu byłeś cicho.
Czy coś się stało?
Co masz na myśli?
Pomyślałam, że może doznałeś jakiejś kontuzji.
Takiej seksualnej.
Nie do wiary.
Tylko tyle we mnie widzisz?
Fiuta? Owszem.
- Słuchaj... - Dobrze, że się pogodziliście.
Daj spokój, dziennikarzyno.
Dziennikarz?
Jesteś komentatorem w stacji KCYD, prawda?
Tak. Oglądasz relacje?
Głównie futbol. Kibicuję Ninersom.
Ja też.
- W porządku? - Tak.
- Trzymam cię. - Dzięki.
Caroline, pójdziemy już.
Neil powiedział nam o świetnym barze.
Chcecie też pójść czy...?
- Nie. - Świetnie.
Ścianogrzmot odwiezie cię do domu?
Tak.
Oczywiście.
Rozejm?
Rozejm.
Co myślisz o naszych znajomych?
Nie do wiary, że nas zostawili.
To prawda. Ale dziewczyny wiedzą, czego chcą.
Trudno mi wyobrazić sobie dla nich lepszych facetów.
I wzajemnie.
Twoje przyjaciółki idealnie do nich pasują.
Wkrótce mi się pochwalą.
Jutro zdam ci relację.
Jeśli chcesz.
Chcę.
Skąd znasz Benjamina i Jillian?
Pracuję z Jillian. Jestem projektantką wnętrz.
Chwila, jesteś tą Caroline?
To znaczy?
Jillian wcześniej mi o tobie wspominała.
Dajmy tu kropkę.
Żadnej kropki!
Co mówiła?
Jesteś natarczywa.
Co o mnie mówiła?
Jillian cię uwielbia.
Mnie również.
Kilka razy wspomniała, że powinienem cię poznać.
Kto by pomyślał,
że Jillian chciała mnie spiknąć
z Różową Koszulką?
Gdybym wiedział, może bym się zgodził.
Różowa Koszulka by się nie zgodziła.
No wiesz, cienkie ściany i tak dalej.
À propos cienkich ścian,
słodkich snów.
Co takiego? Słodkich snów?
Przepraszam.
Dziękuję!
Jak ci się wracało do domu?
Dobrze.
Dziękuję.
Było ciekawie.
Pozytywnie ciekawie?
Znacie zasady: wy mówicie, to ja też.
Wiecie, że Neil grał w futbol w college’u?
I zawsze chciał być komentatorem sportowym.
A Ryan w wieku 23 lat sprzedał swój pierwszy program.
Ulokował pieniądze w banku, rzucił pracę
i przez dwa lata uczył dzieciaki w Tajlandii.
Wiecie, że Simon nie traktuje swoich przyjaciółek jak harem
i że Jillian kiedyś zaproponowała mu, żeby się ze mną umówił?
Neil uwielbia windsurfing.
I ma bilety do symfonii na ten tydzień.
- Chodźmy razem. - Świetnie.
Mogłabym zaprosić Ryana.
Ryan prowadzi organizację charytatywną,
która przekazuje komputery i pomoce edukacyjne
szkołom z ubogich zakątków Kalifornii. Nosi nazwę...
Zero Dzieciaków Offline? Uwielbiam tę organizację.
Co roku wysyłam jej datek. Ryan nią zarządza?
No dobrze, a były jakieś całusy pod drzwiami?
Tak. Neil mnie pocałował.
Pewnie dobrze całuje.
Ma piękne dłonie.
Zauważyłyście to? Jego dłonie są... naprawdę cudne.
No co?
Zauważyłam tylko, że ma ogromne dłonie.
Jak można tego nie zauważyć?
A co z tobą?
Czy geniusz komputerowy obdarzył cię pocałunkiem na dobranoc?
Owszem.
Dał mi wspaniałego buziaka.
Ścianogrzmot też cię pocałował?
Dzień dobry!
Widziałaś kino domowe u Nicholsonów?
Wiedziałam, że się przekonają.
Mimi przyjdzie dziś na kolację.
Omówimy plany jej nowej garderoby.
A firma z Murano dała mi dobrą cenę na elementy żyrandola do łazienki.
Czemu tak suszysz zęby?
Czekam, aż opowiesz mi o twoim sąsiedzie – panu Parkerze.
A raczej o Simonie Ścianogrzmocie.
Od czego tu zacząć?
Po pierwsze, jak mogłaś nie wiedzieć,
że to on tak hałasuje każdej nocy?
Zawsze widuję go razem z Benjaminem.
Zwykle idziemy w trójkę na drinka albo zapraszamy go do siebie.
Tak czy owak, to dobrze zapowiadająca się historia.
Simon mówił, że mu o mnie wspominałaś.
Wkopał cię.
Chwila, chwila.
Nie zaproponowałabym cię, gdybym wiedziała o jego haremie.
Ale Benjamin pewnie to wiedział.
Skąd znają się z Benjaminem?
Simon dorastał w Filadelfii, a Benjamin się nim opiekował.
Był dla niego jak starszy brat, ulubiony wujek albo ojczym.
Coś w tym stylu.
Przyjaźnił się też z jego ojcem.
Przyjaźnił się?
Gdy Simon kończył liceum, jego rodzice zginęli w wypadku.
Po pogrzebie Benjamin został na dłużej w Filadelfii.
Zaczął wtedy przekonywać Simona
do podjęcia nauki na uczelni w San Francisco.
Simon chciał uciec od tamtego życia i wykorzystał tę okazję.
Teraz jest utalentowanym fotografem.
Lata dookoła świata, pracując dla dużych wydawnictw.
Mówię serio, to uroczy gość.
Świetnie byście się dogadali.
Dywan w garderobie?
Nad ranem będzie miło otulał moje zimne stópki.
Będziesz musiała oddać pół metra z łazienki,
żeby zmieścić obrotowy stojak na buty.
Może być.
Dobrze.
To pewnie dostawca jedzenia. Otwórz, pójdę po pieniądze.
Cześć, Simon.
Nie!
Co, do diabła?! Twój kot...
Z drogi!
Hej, Clive.
Chwila...
Chcesz się zaprzyjaźnić?
Grzeczny chłopczyk.
- Chodź. - Chodź tu, Clive.
Cholera.
Clive, nie uciekaj przed mamusią!
Chcesz mnie zabić, fiutobójczyni?
Nie nazywaj jej tak, Ścianogrzmocie!
Moja spódnica!
Ktoś tu zamawiał pad thai?
Dziękuję.
To naprawdę się wydarzyło?
Obawiam się, że tak.
Przekaż Kici, że jest mi przykro.
Jak ją nazwałaś?
Kicia.
Dlaczego?
Serio pytasz?
Bo ona miauczy.
A ty to słyszałaś.
Kicia.
Clive chyba się zakochał.
Przekażę te wieści Nadii.
Lepiej dziś nie hałasujcie, bo poślę tam Clive’a.
Jezu, nie!
No to puść muzykę, bo inaczej znów mu odbije.
Muzyka może być.
Jakieś życzenia?
Byle nie big-band.
Nie lubisz big-bandów?
Uwielbiam.
A ty dokąd?
W pewne ciekawe miejsce.
Nie powiedziałaś mi, co tam u naszych przyjaciół.
Wiedziałeś, że przez cały tydzień chodzili na podwójne randki?
To chyba dobrze?
Owszem. W przyszłym tygodniu wychodzę razem z nimi.
Też powinieneś pójść.
Chciałbym, ale jutro lecę do Irlandii.
- Na sesję? - Sesję?
Sprawdzasz mnie?
Jillian wspomniała, czym się zajmujesz.
I widziałam zdjęcia u ciebie, gdy moja kicia ścigała twoją Kicię.
Zatem Irlandia?
Tak.
Zrobię parę zdjęć wybrzeża, a potem odwiedzę parę miasteczek.
Miło. Przywieź mi sweter.
Coś jeszcze?
Dzban ze złotem, koniczynę.
Wszystko kupię w sklepie bezcłowym.
A gdy wrócisz do domu, wykonam dla ciebie irlandzki taniec.
Różowa Koszulko,
zatańczysz specjalnie dla mnie?
Simon, Simon, Simon.
Już to omawialiśmy.
Nie dołączę do twojego haremu.
A czemu myślisz, że cię o to prosiłem?
Czemu myślisz, że byś tego nie zrobił?
Simon, to ty?
Pani z twojego haremu.
Będę obserwować ściany.
Daj spokój. Idziemy do kina i to wszystko.
- Katie. - Cześć.
Moja sąsiadka Caroline.
Caroline, to jest Katie.
Miło cię poznać.
Wzajemnie. To ty masz kota?
Winna.
Choć Clive ma się za człowieka.
No to lecę.
Simon, udanej podróży.
Miło było cię poznać.
Nawzajem. Dobranoc, Caroline.
Ładna ta Różowa Koszulka.
Cicho.
Proszę tequilę z lodem.
Co u Neila?
Dobrze. Tak sądzę.
Ryan świetnie wygląda, co?
Dziękuję.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Na zdrowie.
DOBRZE SIĘ DZIŚ BAWIŁAŚ?
KTO TO?
NAZYWAJĄ MNIE ŚCIANOGRZMOTEM.
Skąd masz mój numer?
Nie mogę zdradzać moich źródeł.
Dobrze się dziś bawiłaś?
Owszem.
Właśnie wracam do domu.
Jak tam Zielona Wyspa? Samotny?
Irlandia jest piękna.
Właśnie jem śniadanie.
Nigdy nie jestem samotny.
Wierzę.
Kupiłeś mi sweter?
Pracuję nad tym.
Chcę kupić ci odpowiedni.
Tak, zrób mi dobrze.
Bez komentarza.
Jak się miewa twoja kicia?
Ja też pozostawię to bez komentarza.
Taka już ze mnie twarda sztuka.
Dobra, kończymy tę rundę.
Te podteksty są grubo przesadzone.
No nie wiem. Im grubsze, tym lepsze.
Podoba mi się ten rozejm bardziej, niż przypuszczałam.
Przyznaję, że mnie również.
Jesteś już w domu?
- Tak. - Zaczekam, aż będziesz w środku.
Jestem w środku.
Po drodze skopałam ci drzwi.
Dzięki.
Jestem dobrą sąsiadką.
Dobranoc, Caroline.
Dzień dobry, Simon.
Naprawdę skopałaś mi drzwi?
Jedz śniadanie.
Dom dziadków Sophii jest wolny w przyszły weekend.
Jedziemy do Tahoe!
Marzyłam o wypadzie z moimi laskami.
Chciałybyśmy zaprosić chłopaków.
- Dobrze? - Jasne.
- Będziecie się świetnie bawić. - Ty też jesteś zaproszona.
Dzięki, romantyczny weekend z dwoma parami.
Nie wariuj. Będzie fajnie.
Ryan gra na gitarze.
Przywiezie ją i możemy pośpiewać.
Co to? Obóz wędrowny? Nie, dzięki.
Nie kupię ci, kurwa, amuletu.
Zawsze mnie rozwalasz.
Kiedy wracasz? W weekend jedziemy do Tahoe.
Kto jedzie?
Sophia, Mimi, Ryan i ja i może Caroline.
Jedziesz do Tahoe?
Skąd się o tym dowiedziałeś?
Wieści się rozchodzą. Neil jest podekscytowany.
Z pewnością.
Sophia w jacuzzi to bardzo łatwy kąsek.
Myślałem, że on chodzi z Mimi.
Tak, ale z pewnością myśli o Sophii w jacuzzi.
Uwierz mi.
Nie jedziesz do Tahoe?
Wyjazd z wami to jedno, ale mam być kimś na doczepkę?
Nie chcę słyszeć, jak posuwa cię Ryan, a Mimi bzyka się z Neilem.
Myślisz, że on ją bzyka?
Serio pytasz mnie, czy nasza przyjaciółka Mimi
uprawia seks ze swoim nowym chłopakiem?
Właśnie o to pytam.
Okazuje się, że nie.
Czemu pytasz?
Chyba już spałaś z Ryanem?
Muszę kończyć.
Masz już dość Irlandii?
Tak, wracam do domu.
Sophia kazała mi cię spytać, czy chciałbyś pojechać do Tahoe.
Dołączysz?
Zaproszono mnie na wyjazd do Tahoe.
Jedziesz?
A ty?
Pierwsza spytałam.
Dzieciak.
Tak, chyba pojadę.
Świetnie! Tam jest cudownie.
Wracasz jutro, tak?
Tak, przylatuję późno, a potem będę spał cały dzień.
Piekę chleb cukiniowy.
Zostawię ci trochę.
Pieczesz chleb cukiniowy?
Tak.
Westchnięcie...
Nie bądź zazdrosny.
Do kurwy nędzy! Cholera!
Co to za krzyki?
Gdzie tu jest zawór od wody? Druga łazienka!
Masz klucz?
Tak!
Dasz mi go?
Jasne!
Czemu krzyczysz?
Nie wiem!
Masz!
Hura!
Coś ci wyszło.
Pójdę się przebrać.
Nie ładuj się więcej w kłopoty.
Czy to...
Chleb cukiniowy.
Jak było w Irlandii?
Dobrze się bawiłeś?
Zawsze dobrze się bawię w podróży.
Chciałabym tak podróżować,
żyć na walizkach, zwiedzać świat.
Z każdej nowej plaży przywożę trochę piasku.
Na pamiątkę.
Wspomnienia szybko wracają.
Wietnam?
Byłem tam parę lat temu.
Górskie wioski, cudne plaże i bajeczne jedzenie.
Znam gościa, który robi przepyszne kluseczki
na łodzi na zatoce Hạ Long.
Brzmi cudownie.
Nie cierpię wietnamskiej kuchni.
Dużo podróżujesz?
Co roku gdzieś się wybieram.
Zwykle ludzie nie lubią podróżować w pojedynkę.
Boją się samotności.
- A ty czujesz się samotny? - Nigdy.
- A ty? - W podróży?
Nie, jestem duszą towarzystwa.
Zgadzam się.
Czyżbyśmy zaczęli się zaprzyjaźniać?
Zaprzyjaźniać?
Chyba tak.
Od fiutobójczyni do przyjaciółki.
Ale uprzedzaj mnie,
kiedy ma przyjść Klapsiara, dobrze, przyjacielu?
Klapsiara?
Katie.
Tak się składa, że Katie
nie należy już do tego, co ty nazywasz moim haremem.
Co się stało? Przesadziłeś z klapsami?
Poznała kogoś.
Dlatego zakończyliśmy fizyczną relację, choć nadal się przyjaźnimy.
Lubię klapsy...
Znaczy Katie.
Była pierwsza w twoim haremie?
Nie nazywaj tego haremem.
To brzmi tak niepoważnie.
Poznaliśmy się na studiach.
Chodziliśmy ze sobą, ale nam nie wyszło.
Jest wspaniała.
- Na pewno cię to ciekawi? - Zamieniam się w słuch.
Ciekawiło mnie to od czasu,
gdy strąciłeś mi ze ściany obrazek, który spadł mi na głowę.
Strąciłem ci obrazek?
Skup się.
Opowiedz mi o swoich damach.
- Dobra. - I nie żałuj szczegółów.
Katie i ja wpadliśmy na siebie kilka lat po studiach.
Poszliśmy na kawę, która zamieniła się w lunch,
a ten w parę drinków,
po których poszliśmy do łóżka.
Jak ją opisać?
Jest łagodna.
- Łagodna? - Tak.
Delikatna, łagodna, ciepła i słodka.
Po prostu wspaniała.
A Kicia?
Nadia.
Ma na imię Nadia.
Mój kot inaczej ją nazywa.
Poznaliśmy się w Pradze.
Studiowała tam stosunki międzynarodowe.
Zna pięć języków.
Wiedziałaś o tym?
Niby skąd?
Właśnie.
Łatwo pochopnie kogoś oceniać, gdy się go nie zna, co?
Racja.
Z Lizzie upiłem się w londyńskim pubie.
Podeszła do mnie, chwyciła za koszulę,
wycałowała i zaciągnęła do domu.
Ona wie, czego chce.
Jakim cudem nie zżera ich zazdrość? Nie chcą czegoś więcej?
Nie.
Każda z nich dostaje to, czego chce,
i każdą z nich uwielbiam.
Nigdy nie byłeś zakochany?
Tego nie powiedziałem.
Ale moje życie wygląda tak, że większość kobiet nie chce mieć faceta,
który ciągle gdzieś wyjeżdża.
Dziewczyny są zadowolone i ja też.
Po co to zmieniać?
Właściwa kobieta nie chciałaby, żebyś cokolwiek zmieniał.
Nie wywróciłaby ci życia do góry nogami, tylko dzieliłaby je z tobą.
Jesteś romantyczką, co?
Praktyczną romantyczką.
Facet, który często wyjeżdża, ma swoje dobre strony.
Lubię mieć nieco przestrzeni dla siebie.
Poza tym zajmuję całe łóżko,
więc ciężko mi się z kimś sypia.
Teraz się z kimś spotykasz?
Nie. I jest mi z tym dobrze.
Tak trudno uwierzyć, że seksowna kobieta z zawrotną karierą
nie potrzebuje faceta do szczęścia?
Po pierwsze,
dobrze, że czujesz się seksowna, bo to szczera prawda.
Po drugie, nie mówię o małżeństwie, tylko o randkowaniu.
Byłaś kiedyś zakochana?
Tak.
James i ja byliśmy parą na studiach.
Byłam na ostatnim roku, on kończył studia prawnicze.
Chciał mieć ładną panią adwokatową, która odbierałaby jego koszule z pralni.
Mogłam się domyślić, gdy określił moje plany zawodowe
„dekoratorską firemką”.
To chyba hydraulik.
Dzięki za pomoc przy rurze.
Nie ma za co.
Dzięki za chleb.
Jeśli znów będziesz go piekła...
Zobaczymy, co da się zrobić.
A gdzie mój sweter?
Wiesz, jakie one są drogie?
Chcę mój sweter!
Może kupiłem ci coś w podzięce za skopanie mi drzwi.
Przyjaciele, co?
Na to wygląda.
Caroline, tak mi z tobą dobrze.
Simon!
Chleb cukiniowy się skończył.
Chciałem tylko spytać, czy obejrzysz ze mną dziś horror.
Chciałabym, ale mam inne plany.
Może jutro?
Wybiorę film i zrobię kolację.
Tyle mogę zrobić dla mojej fiutobójczyni.
Nie nazywaj mnie tak.
Bo nie przyniosę deseru.
Deseru?
Kupiłam jabłka.
Mam ochotę na szarlotkę.
Co ty na to?
Jak przyniesiesz szarlotkę, to już cię nie wypuszczę.
To byłoby straszne.
- Cześć, James. - Cześć.
Simon, to jest James.
James, Simon.
Miło cię poznać.
James, tak?
Jestem Simon Parker.
Zgadza się. Nazywam się James Brown.
Później pogadamy.
CIĄGLE MYŚLĘ O TWOIM DESERZE.
POMÓC CI?
Potrafisz obierać jabłka?
Jakby przeszedł tu huragan.
Zabieraj się za jabłuszka.
Mówiąc o jabłuszkach,
co dokładnie miałaś na myśli?
Zaraz walnę cię tym wałkiem w łeb,
jeśli nie skończysz z tymi seksualnymi podtekstami.
I co dalej zrobisz?
Z tym?
Najpierw rozwałkuję to ciasto.
Widzisz?
O tak.
Jabłka.
Może zacznę je już obierać.
Czekaj, dam ci... obieraczkę.
Ja tylko obieram jabłka
i nie poczułem twoich cycków.
Ani trochę.
Powąchałaś mnie?
Być może.
I co sądzisz?
Podoba mi się.
Naprawdę.
Płyn Downey?
Bounce.
Zgubiłem kulę do Downey’a.
Możesz to wyjaśnić?
Musiałem wytrzeć w coś ręce.
Odsuń się, obmacywaczu, i zachowuj się.
Otwórz usta.
Dobre.
Żebyś wiedział.
Słodka Caroline.
Cześć, Mimi.
Masz plany na wieczór?
Jem kolację z Simonem.
Włożyć ją do pieca?
Najpierw posmyram ją śmietanką.
Co tam smyrasz śmietanką?
Reynolds, pieczesz z sąsiadem ciasteczka?
Jesteś goła?
Rozłączam się.
Nie przypal ciasteczek!
Czemu ona jest wilgotna?
Nie wilgotna. Raczej mokra.
Bardzo cię przepraszam.
To jego sprawka?
On po prostu zaznacza swoje terytorium.
Tak mi przykro.
Przytrafiały mi się gorsze rzeczy.
- Wszystko gra. - Przepraszam.
Przeproś mnie jeszcze raz, a obsikam jedną z twoich rzeczy.
Słowo honoru.
Zrób mi trochę miejsca.
Co będziemy oglądać?
Egzorcystę.
Żartujesz sobie?
Nie bądź cykorem.
Nie jestem cykorem, ale są rzeczy głupie i niegłupie,
a oglądanie Egzorcysty po ciemku należy do tych pierwszych.
Mam propozycję.
Zgasimy światło, ale... jak będziesz się bać, to je włączymy.
Umowa stoi?
Dobra.
Nienawidzę cię za to, że każesz mi to oglądać.
Mam wyłączyć?
Nie chcę, żebyś miała koszmary.
Wystarczy, gdy nie będziesz walił w ścianę.
Słyszałaś ostatnio walenie?
Nie.
Dlaczego?
Chcesz koc?
Nie, przyjmę to po męsku.
Ale ty zostań pod swoim.
Zgadnij, który to palec.
Oglądaj.
Wszystko gra?
Natychmiast tu przyjdź, ty wciskaczu horrorów!
Przyniosłem ciasto.
I to.
Muszę cię spytać.
James Brown?
Dziwi mnie, że dopiero teraz spytałeś.
Co to za facet?
Nowy klient i dawny chłopak.
Ten prawnik?
Jak chcesz to pogodzić?
Zobaczymy.
On mi się nie podoba.
Nawet go nie znasz.
Nieważne.
Śmierdziel z ciebie.
Nie śmierdzę.
Przytulę się do ciebie.
Dzień dobry.
Przyjaciele mogą się przytulać, prawda?
Jasne.
Jesteśmy takimi przyjaciółmi?
Ja sobie poradzę. A ty?
Ja również.
Po prostu mnie przytul.
Miły ten kocyk.
Należał do mojej mamy.
Caroline.
Clive.
Przestań, dupku.
Ścianogrzmot!
Potrafisz zająć całe łóżko.
Następnym razem ustalimy pewne zasady...
i wstawimy róże.
Oczywiście.
Kiedy jedziesz do Tahoe?
Wynajmę auto i pojadę tam w piątek po południu.
Nie wynajmuj.
Zabiorę cię po mojej sesji.
Zaparzmy kawę.
Hej!
- Caroline! - Hej!
Cześć.
- Chodźcie tu. - Dobra.
- Przestań. - Woda jest cudowna.
Ten drink to ścianogrzmot?
Tak dobry, jak sądziłam.
Za rzeczy oczywiste.
Co robimy w ten weekend?
Chcemy wybrać się jutro na wędrówkę. Kto się pisze?
Ostatnią wędrówkę przypłaciłam skręconą kostką.
Wolę nie ryzykować.
A ty, maleństwo?
Mimi nie lubi wędrówek.
Ty też się wykręcisz?
Skądże. Idę z nimi.
Ryan, wiedziałeś, że Mimi co roku daje datek na twoją fundację?
- Serio? - Tak.
Wiem, jak ważny jest dostęp do komputerów
dla dzieci z niemajętnych rodzin.
Neil, ile miejsc zarezerwowałeś w tym roku do symfonii?
Kupiłeś bilety?
Na cały sezon.
Symfonia to wytworne i piękne miejsce.
Nawet w środku miękkiej pianki
nie jest tak wygodnie, jak tutaj.
Gdzie będziemy spać?
Ile tu jest pokoi?
Cztery.
Wybierajcie.
Caroline i ja nie chcemy przeszkadzać tutejszym gołąbkom.
Weźmiemy pokoje, które zostaną.
Prawda, Caroline?
Brzmi idealnie.
Patrz, znów jesteśmy sąsiadami przez ścianę.
Dobranoc.
Pięknie tu.
Owszem.
Bardzo pięknie.
Cześć.
Hej, Parker!
Neil padł!
Chyba umieram!
Podasz mi inhalator?
No dobra.
- Masz słabą formę. - To chyba ta wysokość.
Wstawaj.
Spróbuję.
Boże.
Dziękuję.
Paella była przepyszna!
Świetnie gotujesz, Caroline.
Caroline, prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Miejsce, gdzie jeszcze nie byłaś, a które chciałabyś odwiedzić.
Hiszpania.
Hiszpania?
Nie lecisz tam w przyszłym miesiącu?
Owszem.
Mogłabyś polecieć razem z nim.
Ryan, teraz ty.
Po pierwsze, nie mogę polecieć z Simonem do Hiszpanii.
A po drugie, teraz moja kolej.
Mogłabyś się tam ze mną wybrać.
Nie mogę.
Bo ty będziesz pracować, a ja nie mogę wziąć sobie tyle urlopu.
Jillian radziła ci, żebyś zrobiła sobie urlop przed wakacjami.
Być może, ale to i tak byłoby za drogie.
- Kogo by tu wybrać? - To nie byłby drogi wyjazd.
Wynajmę dom,
więc musiałabyś tylko opłacić lot i własne wydatki.
To całkiem dobra oferta.
Mimi, prawda czy wyzwanie?
- Wyzwanie. - Pocałuj Neila.
Nie robię tego publicznie.
Daj spokój.
To nic wielkiego.
Chodź tu, maleństwo.
Nie, nie, nie!
To nie tak miało być!
Ty miałeś jej nie pozwolić go pocałować,
a ty miałaś się na nią wściec!
Za to, że Mimi całuje swojego chłopaka?
Mimi, jesteś choć odrobinę zainteresowana Neilem?
Neil ma dokładnie to, czego szukam u faceta.
Bla, bla, bla.
Bzykaliście się?
Każdy z nas widzi, co ty i Ryan do siebie czujecie.
To jest tylko twoja opinia.
Neil, spójrz na Sophię.
Nie widzisz, że ona na ciebie leci?
Boże.
Czy tylko Simon i ja to widzimy?
Koleś.
Koleś?
Koleś.
Sophia, prawda czy wyzwanie?
To się dzieje.
Wyzwanie.
Pocałuj mnie.
Pójdziemy do mojego pokoju?
Jasne.
- Chodź. - Dobrze.
Chyba już zakończymy imprezę.
Zachowałaś się jak zawodowa swatka.
Choć metoda na słonia w składzie porcelany pozostawia wiele do życzenia.
Tak, zwykle zostawiam wiele do życzenia.
Teraz nie życzyłbym sobie niczego więcej.
Nie rozumiem tego wyrażenia.
Życzyłbyś sobie więcej niż ja czy...?
Dobrze wiesz, co mam na myśli.
Czemu mnie pocałowałeś na tamtym przyjęciu?
Bo musiałem.
Jesteś tego pewna?
Powalmy w ścianę.
Wejdź w moją Tahoe, Simon.
W co?
W co mam wejść?
Coś nie tak?
Jesteś cudowna, ale... nie mogę.
Nie możesz?
Och.
W porządku.
Czuję się jak idiotka.
- Nie, nie, ja... - Nie.
- Nie mogę. - W porządku.
Rozumiem.
Nie możesz.
Rany.
Cóż za szalona noc.
Prawda?
Caroline!
Ryan!
Cześć, James.
Zjesz naleśniki?
- Wyspałeś się? - I to jak!
Dużo syropu?
Wystarczysz mi ty.
Jest śmietanka do kawy?
Jest tutaj, misiu.
Dziękuję.
Caroline!
Hej!
Tak?
- Dobre. - Owszem.
Tak sobie myślałem...
- Dasz radę? - Tak.
Dobrze.
Dziękuję.
Możemy jechać.
Caroline, możemy pogadać?
Zeszłej nocy nieomal popełniliśmy ogromny błąd.
To jasne, że mi się podobasz.
Jesteś niesamowita.
Ale oboje byliśmy pijani.
I choć mogło być fajnie,
to wiele by to zmieniło,
a ja tego nie chcę.
W porządku.
Wiem, że masz swoje układy i nic z tym nie zrobię.
Nadal przyjaciele?
Oczywiście.
Bo co innego?
Mam coś dla ciebie.
Idealny.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Teraz jest między nami dziwnie i od tygodnia nie rozmawialiśmy.
A dziś wieczorem mam randkę z Jamesem,
na którą oczywiście się zgodziłam przez całą tę sprawę z Simonem.
Ale może tak będzie lepiej, bo Simon mnie nie chce.
Simon nigdy nie zaprosił nikogo na wspólny wyjazd służbowy.
A ciebie zaprosił do Hiszpanii.
Nawet nie wiem, czy to jeszcze aktualne.
Nadal się przyjaźnicie?
Może po prostu go spytaj?
Nadia? Cześć.
Tak, chętnie.
Pójdziemy do tego lokalu z patio?
To do zobaczenia.
Caroline! Ja właśnie...
Właśnie miałem...
Dokąd się dziś wybieracie, gołąbki?
Do uroczej wietnamskiej restauracji.
Udanego wieczoru.
Teraz?
Napijesz się wina?
Tak się cieszę.
Potrzebowałem dekoratorki.
Nie. Wstań.
Wstawaj!
Ty tak na poważnie?
Dobra, idź już sobie.
Idź sobie!
A ty co tu robisz?
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra.
Chyba nie przyszedłeś, żeby mnie „uratować”?
Bo nie potrzebuję być ratowana.
Co z tymi facetami?
Jeden chce, bym do niego wróciła,
a drugi nie chce mnie znać.
Jeden chce być moim chłopakiem,
ale nie pamięta, że jestem projektantką wnętrz.
Projektantką, nie pieprzoną dekoratorką.
I gdy ktoś nie lubi wietnamskiego żarcia, to się go w niego nie wmusza!
Nie muszę tego jeść prawda?
Masz rację. Nie musisz.
Jasne, że nie muszę.
Dlatego wzięłam smażony ryż.
Jadłam smażony ryż, Simon.
Nigdy więcej nie zjem wietnamskiego jedzenia.
Ani dla Jamesa, ani dla ciebie, ani dla nikogo innego.
I wiedz jeszcze jedno:
nie musiałeś mnie dziś ratować.
Sama bym sobie poradziła.
On sobie poszedł.
Nie jest złym facetem, ale...
to nie jest facet dla mnie.
Tak, płaczę.
Czemu w tym tygodniu nie puszczałeś muzyki?
Brakowało mi jej.
Mnie brakowało ciebie.
Co u Nadii?
Słyszałam, jak z nią rozmawiałeś.
Chyba coś razem planowaliście.
Poszliśmy na pożegnalnego drinka.
Wraca do Moskwy.
Rany.
Została tylko Chichotka.
Z Lizzie będę się już tylko przyjaźnił.
To, co kiedyś mi pasowało...
teraz już mi nie odpowiada.
Widzę, że cię to nie zasmuciło.
Powiedzieć ci prawdę?
Chętnie jej wysłucham.
Cieszę się, że skończyłeś z Lizzie.
Doprawdy?
Tak.
Czemu to zrobiłeś?
Dobra, powiem prawdę.
Zerwałem z Lizzie, ponieważ...
nie chciałem już być z nią...
tylko z inną kobietą.
Prawda jest taka...
że nie mogę przestać o tobie myśleć.
Myślę o tobie od tamtej nocy, gdy waliłaś w moje drzwi.
Prawda jest taka...
że chcę cię zabrać do Hiszpanii.
Pojedź tam ze mną.
Rany.
Rety.
Zero presji.
Gdzie ty śpisz?
Nie chcę schrzanić.
Fajnie, że się nie spieszymy.
Że mnie podrywasz.
- Podrywam cię? - Tak.
Poderwałeś mnie aż do Hiszpanii.
Piątka z podrywu.
Świetnie podrywasz.
Świetnie podrywam?
Zamknij się.
Gracias.
To była cudowna randka.
Nie mogła być lepsza.
To była randka?
Spokojnie. Wiem, o co ci chodzi.
Ale zabawne, że nazywasz to randką.
Formalnie rzecz biorąc, to nasza pierwsza randka.
A co powinno nastąpić potem?
Myślę, że...
kolejna randka.
A potem jeszcze jedna.
Z bazami, prawda?
Musiałbym je wszystkie zaliczyć.
Najpierw obmacywanie przez bluzkę,
a potem pod bluzką.
Skoro jestem dżentelmenem, który świetnie podrywa,
to na co mógłbym liczyć?
Mógłbyś liczyć na nieco akcji pod bluzką,
gdybyś tego chciał.
Wypijmy za akcję pod bluzką.
Coś tu ładnie pachnie.
Zdejmij ją.
Caroline.
Jadłem twoją paellę...
w Tahoe.
A potem zachowałem się jak osioł.
Owszem.
Jezu, tamtej nocy ja...
nie wiem, czemu to zakończyłem.
Chyba wiedziałem, że...
Że co?
Że z tobą
to będzie układ typu „wszystko albo nic”.
Wszystko?
Potrzebuję ciebie całej.
Cieszę się, że zaczekaliśmy.
Ja również.
Ale nie chcę już czekać.
Bogu dzięki.
Oto i moja Różowa Koszulka.
Muszę ci powiedzieć parę rzeczy.
Po pierwsze, jesteś niesamowita.
Po drugie, jesteś niebiańsko seksowna.
I po trzecie, choć ta koszulka jest bardzo zmysłowa...
to jedyne, co chcę widzieć przez resztę tej nocy,
to moja słodka Caroline.
Simon.
Proszę, wejdź we mnie.
Cześć.
Caroline, spójrz na mnie.
Słodka Caroline.
Zaraz wracam.
Dobrze.
Stęskniłem się.
Takie wielkie łoże bez Caroline. Gdzie zniknęłaś?
Muszę się zbierać.
Weź ze mną prysznic.
Nie mogę, bo o 10.00 przyjeżdża taksówka.
Dobra.
Cieszysz się, że przyjechałaś?
Tak. Jasne.
Ta podróż była cudowna.
O której jutro przylatujesz?
Bardzo późno.
Zadzwonić do ciebie?
Tak, niezależnie od pory dnia.
Ten kretyn Cory!
Pizza...
Przepraszam.
Cześć, Clive.
Witaj, skarbie.
Jak leci?
Chodź tu.
Chwileczkę!
Simon.
Caroline.
Powiesz mi, dlaczego udawałaś?
Nie wiem, o czym mówisz.
Coś ci się pomieszało przez jet-lag?
No przestań.
Jeśli to ma się udać, musimy ze sobą rozmawiać.
Co to miało być?
Brioszka.
Na pewno byłaby pyszna.
Jest bardzo czasochłonna.
Aż za bardzo.
Możemy spróbować ponownie. Chętnie pomogę.
Masz pojęcie, ile czasu może to zająć?
Jakie to skomplikowane?
Na cierpliwych czeka nagroda.
Ty nic nie wiesz.
Bardzo tego chcę, pewnie bardziej niż ty.
Z tego robi się grzanki, tak?
- Co? - Z tego ciasta.
Powiedz, o co chodzi.
Skąd wiedziałeś?
Ponieważ nagle... przestałaś być moją Caroline.
Udawałam, ponieważ...
od całych wieków nie miałam orgazmu.
Czego nie miałaś?
Zaraz znów skopię ci drzwi.
Orgazmu!
Rozumiesz?
Szczytowania, Wielkiego O., rozkoszy!
Różowa Koszulka nie szczytuje!
Cory Weinstein dał mi 5% zniżki do swojej pizzerii,
a w zamian zabrał mi pana O!
Możesz zatem wskrzesić swój harem,
bo ja wkrótce wstąpię do zakonu.
Chodź tu, panikaro.
Jesteś wspaniały.
Świetny w łóżku i poza nim.
A kiedy tu przyszedłeś i zepsułam brioszkę,
zrozumiałam, że chyba cię kocham.
Chyba mam lekki jet-lag,
więc spróbujmy wszystko podsumować.
Po pierwsze, straciłaś orgazm, tak?
Po drugie,
nie jest łatwo zrobić dobrą brioszkę.
A po trzecie...
chyba mnie kochasz?
Tak.
Chyba czy na pewno?
Na pewno.
Nie masz pojęcia, co?
Nie mam pojęcia o czym?
Jak bardzo jestem twój, Różowa Koszulko.
Ja wiem, że cię kocham.
I dlatego chcę, byś znów mogła szczytować.
Pan O. się zgubił, ale ja uwielbiam ciekawe wyzwania.
Nie będzie łatwo.
Zgubił się na dobre.
Mam dość prostych misji.
Kto to zawiązał? Popeye?
Pieprzyć fartuszek.
Kocham cię, Simon.
Ja ciebie też, Różowa Koszulko.
Będziesz walić w moją ścianę?
I to jak.
Cześć!
Chodź!
- Widzisz? - Zdrówko.
Zdrówko.
- Och. - Poproszę jeszcze.
- Sosu? - Poproszę.
Ładnie pachnie.
Czemu mrugnęłaś?
Bo się udało.
Nie mogłaś podjąć lepszej decyzji, podnajmując mi swoje mieszkanie.
Sam nie wiem.
Jillian dała mi też twój numer, żebym mógł do ciebie pisać z Irlandii.
To chyba była jej najlepsza decyzja.
No nie wiem.
Moja decyzja, by ci nie mówić, że znam twojego sąsiada,
też była całkiem niezła.
Nigdy nie byłaś w moim mieszkaniu.
Ale ja byłem.
Kto by pomyślał, że w nocnym chaosie San Francisco
odnajdę znowu mój własny rytm?
Moja historia zaczęła się od zagubionego O. i hałaśliwego sąsiada.
Ale w ciekawych historiach
nie liczy się początek ani zawarte w nich tajemnice.
Nikt inny nie dostanie tego miejsca.
To miejsce jest zarezerwowane.
Tu nie chodziło o odzyskanie straconej rzeczy,
ale o docenienie jej wartości.
W orgazmie nie liczy się tylko rozkosz, ale także więź, zrozumienie
i miłość, która mu towarzyszy.
JEZIORO TAHOE
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz