Downloaded from YTS.MX
[podniosła muzyka klasyczna Duet kwiatów Léo Delibesa]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[warkot silnika]
[pisk opon]
[radio] Riwiera będzie gospodarzem wydarzenia poświęconego planecie,
siódmego szczytu o przyszłości paliw kopalnych.
Organizatorzy z Pétrole Global zaprosili aktywistkę klimatyczną Simę Scott,
która z pewnością wypunktuje wszelki greenwashing.
Zapowiada się ciekawie.
- Nasz gość, Boris Briche… - [sygnał połączenia]
Agent Bruno. Zostaw wiadomość.
Oddzwoń, to już irytujące. Martwię się o ciebie.
[wzdycha] Wrzód na tyłku!
[radio] …ekologiczny branding bez podjęcia…
[krzyczy z frustracją]
[piosenka R&B Boys Lizzo]
[ryk silnika]
[pisk opon]
[muzyka gra dalej]
[cicho] Kurwa.
[pisk opon]
Jeść!
[metaliczny stukot]
FAJNE DZIEWCZYNY
Pączki i orzeszki! Trzy euro za pączka, pięć za orzeszki!
- Zrób sobie… - [klakson]
- Rzuć mi pączka, Yannis! - Nie jestem drive-thru!
[wzdycha]
Przesada.
Pyszne orzeszki na ciepło!
- [klakson] - [kierowca] Jak parkujesz!
Jestem spóźniona, człowieku. Na serio.
Ludo się odezwał?
- Nie, martwię się. - [Yannis] Znasz go.
Daj mi zwykłego. Te bio to ściema.
Bez jaj.
- Cholera! - [Yannis] Co?
- Informator Luda! Czekaj. - [Yannis] Nie zapłaciłaś, Léo!
- Mareschi! - [Yannis] Zapłać!
- Hej, Mareschi! Mareschi! - [pełna napięcia muzyka]
Wolałbym płatność gotówką.
[stęka z bólu] Mareschi!
Hę?
[dynamiczna muzyka perkusyjna]
Co za dzban.
[stęka]
Mareschi!
Nie uciekaj!
[stęka]
[mężczyzna] Hej!
[dyszy]
[muzyka przycicha]
[dynamiczna muzyka]
[Léo] Stój!
- [stęka] - [śmiechy w tle]
[Mareschi] Jestem niewinny! Z drogi!
Z drogi!
[dyszy]
[stęka]
Cholera.
Gdzie on jest?
[muzyka cichnie]
[nerwowa muzyka]
[muzyka narasta]
[z przerażeniem] Och!
[oboje dyszą]
- [Léo] Wolnego. - No dobra.
Po co zwiewasz? Nie wiesz, co chcę.
Ta czapka mnie zmyliła. Léo Leiman?
Jeden gość chce cię sprzątnąć.
Niemiec, wygląda jak ten kucharz z TV.
Wiem, Bauer. Kij z nim.
Lepiej uważaj. Śmierć jest do kitu.
Szukam Ludovica Bruno. Kojarzysz?
- Jasne, że tak. Świetny gość. - Zaginął dziesięć dni temu.
Cholera. Może w końcu wziął urlop?
- W państwówkach to mus. - Nie.
- Próbowałaś geolokalizacji? - Nie. Jak to zrobić?
Łał.
Na komputerze.
Ale nie babram się w tym od wyjścia z paki.
- Nie macie informatyków? - [dzwonek] ♪ Chodź i zatańcz ♪
Tak nie wolno! Teraz będzie mi się nucić.
♪ Słuchasz świetnej muzy ♪
- Nie lubię tego. - Jasne.
Ludo ustawił mi to na dzwonek, a nie potrafię… Nieważne.
Masz być w pobliżu, jasne?
Jasne. Dać ci mój numer?
Nie daję go byle komu. Poszło.
BAT UDOSTĘPNIA NUMER
To ja. Teraz masz mój adres i telefon.
Przy okazji, pływanie pytonem nie czyni cię instruktorem.
Wrzuć na luz z tymi kantami.
[dzwonek] ♪ Chodź i zatańcz ♪
Hmm? Pontonem, nie pytonem!
- Jeden pies! - [Mareschi] Wcale nie!
- Léo Leiman. - [kobieta] Gdzie jesteś?
Jestem przed budynkiem.
- Parkuję. - Przecież słyszę mewy.
Nie opalaj się tylko marsz do biura!
Po prostu szukam Luda…
[gwar rozmów]
Czołem, młodzieży!
[uciszanie]
Setka szefów firm naftowych zjedzie jutro na ten durny szczyt.
- Zaproszono też ekoaktywistów. - Nie.
Zjechali tu łodziami, ubrani w alladynki.
Ich też chronimy.
Łącznie z ich zrzędliwą liderką.
[szeptem] To Sima Scott. Wie wszystko o planecie.
Słucham!
Ekologia nie cieszy nikogo, a na pewno nie bogatych nafciarzy.
Ta zielona nastolatka dostaje pogróżki, a i tak nie chce się przymknąć. Ha!
Dlatego na tym szczycie oczekuję porządnego patrolowania.
- Ostro. - Nie da rady.
Wybijcie się ponad średniactwo.
[nerwowy śmiech]
Czy to możliwe?
[wszyscy potwierdzają]
Dziękuję.
Nie muszę dodawać, że ci durni kapitaliści
wybrali lokalizację, której ochrona będzie niemożliwa.
[pomruki i śmiechy]
Mieliśmy trzy dni, by zabezpieczyć teren.
- [otwarcie drzwi] - [przeciągłe skrzypienie]
- Tu zablokujemy wszystkie schody. - [szeptem] Nic o Ludo?
- Nic od rana. - Nie.
Sprawdzaliście jego lokalizację?
Mamy sprzęt, ale nie umiemy go obsłużyć.
- By namierzyć urządzenie. - [kobieta] Czarna magia.
[tajemnicza muzyka]
Frédéric Valence, dyrektor ds. komunikacji Simy.
- Przyszłość należy do… - [wrzawa]
- Sima Scott! - …energii odnawialnych.
Proszę o szybki komentarz.
Cztery miesiące temu
wyruszyliśmy z krajów, gdzie ludzie cierpią przez zmiany klimatu,
choć nie są za nie odpowiedzialni.
Przypomnimy panom w garniturach,
że gdy oni świętują, ludzie umierają w wyniku ich działań.
Trzeba zrezygnować z paliw kopalnych, by uratować życie na Ziemi.
- Przypomnimy im o tym. - Dzięki.
- Odpowiecie za to. - Frédéric Valence.
[stęka]
[wzdycha]
[Léo] Dziś rano przesłuchałam Mareschiego.
- Yyy… - To haker, informator Luda.
Ten blondyn od oszustw bankowych?
- [Léo] Tak, w opasce. - O cholera.
Nie w tym rzecz.
Też nie ma wieści od Luda. Minęło już dziesięć dni.
Laura i Gustavo szukają go w pocie czoła.
Te dzbany nie znalazłyby własnego tyłka.
Rozumiem, że się martwisz, ale zaufaj mi, nic mu nie jest.
[pukanie]
Proszę!
Pani kapitan, potrzebują pani na lotnisku.
- Natychmiast. - Czemu?
By odebrać Ludovica Bruno.
- Gdzie on jest? - Na lotnisku.
[śmieje się] Widzisz?
Już! Przekazałam wiadomość!
Jedźmy.
[radosna muzyka]
[klakson]
[muzyka cichnie]
[ponura muzyka]
[wzdycha]
[ryk samolotu w tle]
[muzyka przycicha]
Dziękuję.
Choć raz miałaś rację.
Co ten idiota robił w Hamburgu?
Zrobimy mu piękny pogrzeb.
Wydział wewnętrzny nalega, by załatwić to po cichu.
Nikt nie może wiedzieć, że Ludo…
[jąka się]
…leży w tej skrzyni. Do zakończenia śledztwa.
- Jakiego śledztwa? - To poważna sprawa.
Stoją za tym bardzo groźni ludzie.
Śledztwo poprowadzi ważny detektyw z Niemiec.
Jakiś Szwab, który nawet go nie znał, będzie badał jego śmierć?
Takie mamy rozkazy.
Niemiec zrobi swoje, a my swoje.
W porządku? Chcesz kierować ochroną szczytu?
Nie!
- Nie pozwolimy im. - [kapitan] Musimy.
Jeśli chcemy poznać prawdę i zamknąć skurwiela, który to zrobił,
nie możemy wchodzić w paradę temu ważniakowi z Niemiec.
Daruję ci lekcję historii.
Niemcy zawsze kończą to, co zaczęli.
Wypłacz się i ułóż piękną przemowę,
którą wygłosisz na pogrzebie, jaki dostanie po sprawie.
A na razie zapomnij o Ludo i skup się na szczycie.
Jasne.
- W porządku? - [Léo] Tak.
Ach!
- [kapitan] Super. - Wcale nie.
- [pisk opon] - [melancholijna muzyka]
[skrzek mew]
[sygnał promu]
[wzdycha, pociąga nosem]
Hej, parówo, mówi Ludo! Oddzwoń, gdy skończysz się brandzlować!
- Hej, parówo, mówi Ludo! - [stęka] Kurwa!
Kurwa.
Hej, parówo, mówi Ludo! Oddzwoń, gdy skończysz się brandzlować!
[silnik cichnie]
[klakson]
[odgłosy telewizji w tle]
[szczęk zamka]
[Léo] Daj spokój.
[Ludo] Hej, ho!
- Wskakuj! - [Léo śmieje się] Idiota.
[wzdycha]
[odległy odgłos fortepianu]
[Ludo] ♪ Na głos mówię to Chodź i zatańcz ze mną ♪
- [muzyka cichnie] - [oddycha niespokojnie]
[skrzek mew]
[nerwowa muzyka]
[przeładowanie broni]
[muzyka narasta]
- [Léo stęka] - Policja! Co tu robisz?
[stłumione krzyki Léo]
Co?
Też jestem gliną!
- Ble! - Wybacz. Nie wiedziałam.
[dramatyczny ton]
Ktoś ty? Nie znam cię.
Porucznik Zimmer. Badam śmierć Bruna.
Miał się tym zająć jakiś Szwab.
To ja.
- Wcale nie. - Tak.
Wielce drobiazgowy ważniak z Niemiec?
To ja.
Nie! Niemiec! Przecież…
- Niemożliwe. Mówisz po francusku. - Mam matkę Francuzkę.
- No to… - A ty to kto?
Léo Leiman, przyjaciółka Luda. Jego psiapsia i ziomalka.
I najlepsza glina Riwiery.
Mhm. Dobrze wiedzieć.
Nie przydasz się nam, złotko.
To nie Niemcy. Mnie nie zastąpisz.
Jasne, ale zamordowano go w Niemczech, a ja mam nakaz przeszukania.
[gwizd rękawiczki]
Ja to zrobię. Ty nic nie znajdziesz.
- Wiem, gdzie co jest. - Jasne.
Ziomalko.
[intrygująca muzyka]
Ach! Zobacz! Zamówił sobie dziwkę.
Nie baw się tym.
[wącha]
- Może to jego dziewczyny. - Był sam.
Nie chciałby dziewczyny w takich zdzirowatych gaciach.
Nie są zdzirowate.
To seksowne majtki znanej marki.
Dla dziwek.
Miałaś szukać tropów.
To trop. Pieprzył się z dziwkami.
[muzyka gra dalej]
[Léo] Gówno, gówno i gówno.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
- Jest. - Dokąd to?
- Prowadzić śledztwo. - To moja rola.
- [Zimmer] Puść. - Nie.
[stękają]
[warczy]
[nerwowa muzyka]
Tak? Léo Leiman. Bauer? Nie!
Nie wierzę. To obłędny trop.
Już jadę. Na razie.
To był Bauer, mój informator. Ma dla mnie o wiele lepszy trop.
- Nie było dzwonka. - Był.
Nie było. Wolę wyciszony.
Nie musisz mi wierzyć.
No dobra, pojadę. Ale i tak ci nie wierzę.
[dramatyczna muzyka]
[pisk opon]
[wstrzymuje wymioty]
[wzdycha]
Weź Ubera, jeśli ci nie pasuje.
Nie zapraszałam cię.
Byłaś na miejscu, gdy go znaleźli?
Nie.
[melancholijna muzyka]
Ale był ostro pokiereszowany.
Kaliber 5,56.
Kurwa, snajper.
Dranie.
Nie spocznę, póki nie dorwę skurwysyna.
Ja też nie.
Ale „skurwysyn” to brzydko.
[muzyka cichnie]
[silnik cichnie]
Tu mieszka informator, który dzwoni bez dzwonienia?
Tak, Franz Bauer. Wygląda jak ten kucharz z TV.
Też jest Szwabem.
- Mmm! Możecie pogadać po niemiecku. - Lepiej nie.
Nic byś nie zrozumiała.
Możesz iść sama.
- No tak. - O to mi chodziło.
Zostań, a my poszprechamy.
Auf Wiedersehen i tak dalej. Jasna sprawa.
Powodzenia.
[rozruch silnika]
[warkot silnika]
[nuci Cwał walkirii Richarda Wagnera]
[samochód oddala się]
[pisk opon]
[dziecięca muzyka z głośników]
- [skrzypienie] - [przerywana melodia]
Ach.
Herr Bauer? Ich bin ein…
Nie znam niemieckiego.
Uff!
Jestem znajomą Léo Leiman.
Léo Leiman?
- Léo Leiman? - Tak.
[stęka] Rany!
- To był spory błąd. - Czyżby?
[radosna muzyka]
[mężczyzna] Caroline, wspaniała jak zawsze.
Mam nadzieję, że smakowało. Zapraszamy.
Caroline! Do widzenia.
Kochana. Dawno nie odwiedzałaś wuja.
Wszystko będzie dobrze.
[muzyka cichnie]
Skąd wiesz? Nikt miał nie wiedzieć.
Ja wiem o wszystkim.
Hmm.
Znajdę tego sukinsyna, Mamich.
Znalazłam zdjęcia u Ludo. Pomóż mi.
[sygnał nagrywania]
- Czemu nagrywasz? - To nie problem, prawda?
Zaraz spuszczę ci wpierdol. Gotowy?
[muzyka bossa nova]
Kręcimy. I akcja!
[odgłosy walki]
Cholera, wypadłeś poza kadr. Chodź trochę bliżej.
[odgłosy walki]
[warczy]
[jęk bólu]
[Zimmer] Jądra to naprawdę ich pięta Achillesa.
Tyle wieków męskiej dominacji, a chwila i leżą na deskach.
[zduszony krzyk]
[muzyka gra dalej]
[muzyka przycicha]
[stęka]
[muzyka gra dalej]
[stęka]
[krzyczy z wysiłku]
[stęka]
[muzyka bossa nova]
[stłumione stęki]
[wyje z bólu]
Nagrałam wielkiego Bauera zlanego przez laskę.
Wrzucać do sieci czy pogadamy?
[stęka, kaszle]
Nie słyszę!
[Léo] Gdzie są te wille?
Potrzebujesz speca od Google Maps i geolokalizacji.
Naprawdę nie wiesz, co Ludo robił w Hamburgu?
[wzdycha]
- Nie mówił. - Mamich.
Co?
Mam tylko ciebie.
Coś ukrywasz.
Dobra.
Pływał z jakąś grubą rybą.
Tylko nie to.
Obiecałem Ludo, że nie powiem, ale takie ryby lepiej zostawić w spokoju.
Dość już tych ryb i chronienia mnie.
Znów muszę radzić sobie sama.
[Mamich] Chronimy cię nie bez powodu.
Uważaj na siebie.
[mężczyzna] Tak! Mój mistrz!
- Tylne łapki też! - To mój idol.
- Już pływa bez pływaczek. - Tak jest.
- [Laura] Pan chodzi, panie Cassati? - Uwaga!
- O tak! - [Cassati śmieje się]
Tylko udaje niepełnosprawnego w TV.
[Cassati] Łuu!
[wzdycha]
Brzydki, ale świetnie pływa. Ma silne łapy.
- Nie pijemy przed 18, ale… - Trochę nas suszy.
Trzeba ugasić pragnienie.
Co to za glina z Niemiec?
Nie ma powodu do zmartwień, panie Cassati.
Zajmiemy się tym. Jesteśmy umoczeni, ale pierwszorzędni.
Gówno, a nie się tym zajmiecie, stronzo!
Wasz odpicowany koleżka Ludo prawie wszystko zjebał.
Na szczęście nasi przyjaciele wykonali kilka telefonów.
Przyjaciele?
To nie tacy prawdziwi przyjaciele.
- [Laura] Mmm! - Rany boskie.
- Nie kumasz? - Pierwsze słyszę.
Słuchajcie, Jaś i Małgosia.
- Skupieni? No dobra. - Jesteśmy skupieni.
Jest pewien bardzo groźny gość.
- To on? - Zły gość.
- Ma dwa dni, by coś przygotować. - Jasne.
Potem muszę dostarczyć coś kolejnemu kupcowi,
jeszcze groźniejszemu.
[Laura warczy]
- Od pierwszego? - Tak.
A więc bardzo zły gość.
A wy jesteście w środku akcji.
- Tu? - W samym środku.
Brawo.
Macie dopilnować, by wasi kumple nie wtryniali nosa w moje sprawy.
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będziemy nadziani kasą.
[radośnie] Ta, ta, ta!
- Nadziani kasą! - Tak jest!
♪ Kasę, kasę chcę ♪
A jeśli nie…
będzie gorzej.
- Tak? - A wtedy…
[Gustavo i Laura] Oj.
- Jesteśmy w środku. - Zmiażdży nas.
[Gustavo] To by bolało.
Kumacie? Capito? No dobra.
Wróćmy do tej części przed miażdżeniem.
- O co chodziło? - On ci wyjaśni.
Ponurkujemy jeszcze?
Nic nie zrozumiałam!
[gdakanie]
[Léo] Dobry!
Dzień dobry.
Szukam Bata Mareschiego.
Mhm.
Jean-Baptiste! Twoja dziewczyna przyszła!
To nie tak.
Całkiem ogłuchł od tego brandzlowania.
Śmiało, idź do niego.
[Bat podśpiewuje w oddali]
♪ Weź moją dłoń Chodź i zatańcz ze mną ♪
[śpiewa dalej]
[przestaje śpiewać]
[stukot doniczki]
[cicha muzyka w słuchawkach]
Cześć.
[chrząka]
Wybacz, że przerywam zajęcia taneczne.
Jasne.
Mam do ciebie prośbę. Dyskretną.
Nie możesz nikomu powiedzieć.
Dlaczego?
[chrząka]
Chodzi o to…
byś zlokalizował te domy.
[parska]
- Co? - Serio?
[Léo] Mhm.
- Tylko adresy? - Tak.
Bułka z masłem. [śmieje się lekko]
Potrzebuję do tego komputera.
- Choć już tego nie robię. - Jasne.
Nic nie słyszałam. To maryśka?
- Te roślinki? - Tak.
Pff. Pojęcia nie mam. To babci.
- Jasne. - Lubi roślinki.
- Ja tylko podlewam. - Rozumiem.
- No dobra. - Dzięki.
[śmieje się nerwowo] Yyy…
[śmieje się] Dzięki. Pa!
Pa.
Łał.
Co mi odbiło?
- Do widzenia. - [matka] Pa!
Skwasiłam mu nos. Ale ze mnie idiotka.
[Léo stęka z bólu]
Prezent od Bauera.
Co tu się odwala? To nie oktagon!
- Cholera, krwawisz. - Do mojego biura, idiotki!
No chodź. Zadowolona?
Mógł mnie zabić, mądralo.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że jesteś…
Sądziłam, że wyślą… [śmieje się lekko]
A więc jesteś…
ważną detektywką z Niemiec.
To ja.
Spodziewałam się raczej przysadzistego blondyna.
Krótkie włosy, spodnie khaki. [parska]
- Typowy Niemiec. - Wcale nie, to stereotyp.
[wzdycha] Tak łatwo urazić!
Znalazłam trop.
Nie możemy nic wiedzieć. Jaki?
Trop?
Bauer wydał agenta nieruchomości, niejakiego Cassatiego.
Myślę, że Ludovic się tym zajmował.
Cassati? Znajomy komendanta.
Gość od programu o nieruchomościach?
Przecież jest…
Jeździ…
[skrzypienie fotela]
Czym?
- Nie kumam. - [Zimmer] Ja też.
Jeździ na wózku.
Ach!
I co z tego?
Czy podejrzewanie go to nie dyskryminacja?
Podobno tylko udaje niepełnosprawnego.
Ta rozmowa jest nieodpowiednia.
Wcale nie. Wręcz odwrotnie.
Osoby niepełnosprawne zwykle są miłe.
Mało wśród nich bandziorów.
- Znajoma zgubiła… - Dość!
Musimy zgarnąć tego makaroniarza.
- Rasizm, świetnie. - Nikogo nie zgarniesz.
To jej sprawa, nie nasza.
Nie rób mi tego. Trafiła na trop dzięki mnie.
Co ty pleciesz?
Masz jedno zadanie!
Chronić pierdolony szczyt Pétrole Global.
Zostaw Cassatiego w spokoju.
Bo inaczej…
Ludo był dla mnie jak brat.
Tym bardziej powinniśmy pozwolić kapitan…
- Na razie. - Nie!
Najpierw przeproś koleżankę.
Prawda, pani kapitan?
Solidarność kobiet!
- Serio? - Won!
Przepraszam.
Jest lekko pokręcona.
- Dziwaczka. - Pójdę już.
- Do widzenia. - Tak.
[trzask drzwi]
[gwar rozmów w tle]
[warkot helikoptera]
Aaa! [stęka]
Hejka.
[wzdycha] Do aut też się włamujesz?
Tak, ale twoje było otwarte.
Po tajniacku znalazłem te adresy.
Pewnie zaciekawi cię, że wszystkie sprzedał ten sam agent na czarnym rynku.
Nielegalnym!
- Nie wolno nazywać go czarnym. - No tak.
Ale chodzi o transakcje.
- Jak się nazywa ten agent? - Cassati.
Urządza przyjęcie dla gości szczytu.
Wszystko opłaca Pétrole Global. Dziś pod tym adresem.
Spoko? Mogę lecieć?
Jeśli masz skrzydła.
[śmieją się lekko]
Skrzydła. Zabawne. Pa.
[łagodna muzyka]
- [rozruch silnika] - Czekaj!
Czekaj! Dzięki za pomoc.
Żaden problem. Uszanowanie!
Papatki!
[śmieje się lekko] „Uszanowanie”? Bez jaj!
„Jeśli masz skrzydła”?
„Papatki”? Czy ja mam cholerne 12 lat?
[tajemnicza muzyka]
[gwar rozmów i śmiechy w tle]
Kurde, na elegancko.
[stęka]
[chucha]
No to idę.
[ochroniarz] Dobry wieczór, signorine.
Proszę tędy, prego.
- Nie. - [Léo] Dzień dobry.
- Nie ma szans. - Ochraniam szczyt.
[z włoskim akcentem] No nie wiem. Pan Cassati nienawidzi glin. Buona sera.
Masz gówniany akcent.
[ochroniarz] Signorine, signori.
[wzdycha]
- Do widzenia. - Buona sera.
[Zimmer] Och!
- Miło, że mnie odbierasz. - Jak weszłaś?
[wzdycha głęboko] To moja praca.
- No jasne. - Ciebie nie wpuścili?
Nieważne. Pogadałaś z makaroniarzem?
Próbowałam, ale jak na agenta sporo przy nim ochroniarzy.
Ale mam trop.
- [Léo] Co? - Próbki kurzu.
Myślisz, że sprzątanie podniesie ci morale?
Tak się robi śledztwo. Podwieź mnie do laboratorium.
- Nie mogę. - Proszę, czas nagli.
[wzdycha]
Zrobiłam też zdjęcia.
Naprawdę jeździ na wózku.
Szczerze? Nie chcę być podła, ale Ludo wiele dla mnie znaczył.
Jesteś miła, ale wchodzisz mi w drogę.
- Ja tobie? - Tak.
Tylko ja robię jakieś postępy.
Bo zebrałaś kurz?
Mamy mądrze zbierać dowody.
Mamy zamknąć winnego.
- Dzięki odpowiedniej metodologii. - Dzięki instynktowi, jak zawsze!
To moja sprawa. To ja decyduję.
[intrygująca muzyka]
Léo Leiman. Co jest?
Na pewno mowa o tej samej osobie?
Nie brzydka, ale też nie piękna. Taka średnia. Tak, z włosami.
Nie! [wstrzymuje oddech]
- Cholera! - Hmm?
Mamy poważny problem.
Zwłaszcza ty.
Jasne.
[rozruch silnika]
[dramatyczna muzyka]
[Zimmer] Przestań już udawać, że ktoś dzwoni.
- Podrzuć mnie do laboratorium. - [Léo] Jasne.
Zahaczymy tylko o biuro Hernandez. Zdasz jej relację.
[Zimmer] Myślisz, że się boję?
Wiesz, gdzie była? U Cassatiego.
- Co? - Tak!
Zauważył, że go obserwuje. Nie przyjął tego za dobrze.
- Maczał palce w morderstwie Luda. - Pff! Nonsens!
Niech skończy.
Na całe szczęście byłam tam, by chronić gości szczytu.
Dobra robota. Lubię, gdy słuchasz rozkazów.
Dziękuję.
To jakiś absurd. Była tam z tego samego powodu.
- Cassati to trop, który… - Ćśś!
Wolę nie wiedzieć.
- Czemu? - [kapitan] Każdy go zna.
Połowa Riwiery jest jego, a druga połowa wisi mu kasę.
Zainwestował w ten szczyt.
Nie będę krytykować twoich metod, ale to wrażliwy temat
i to ja to odczuję, jeśli coś pójdzie nie tak.
Chętnie byśmy ci pomogły, ale jesteśmy zajęte z powodu szczytu.
Harujemy jak woły.
Padam z nóg.
Możesz poinformować przełożonych,
że wolimy, byś wróciła do siebie.
[Zimmer] Co?
Do Niemiec.
Niech przyślą kogoś subtelniejszego.
- Typowa Niemka. - Tak.
Zgadzam się z szefową.
- Uraziłam ją jakoś? - [Léo] Nie.
Zbieram się.
Pewnie palnęłam coś głupiego.
- [Léo] Na razie. - [trzask drzwi]
- [biurowy gwar] - [dzwoniące telefony w oddali]
[pogwizduje]
[podśpiewuje]
Szkoda.
Mogłybyśmy złapać tego skurwy…
Snajpera, który zabił Luda. Porucznika Bruno.
Próbowałam cię tylko chronić.
Wystarczy, że Cassati wyda rozkaz i tyle.
Auf Wiedersehen, Mélanie.
[wzdycha]
„Hendoku-iyaku”.
[Léo chrząka]
- Hę? Co? - „Trucizna staje się lekiem”.
To cytat buddysty z XIII wieku.
W życiu trzeba przetrwać trudne chwile,
bo potem nas one uratują.
[Léo] Hmm.
- [przywołuje windę] - Niech ci będzie.
[przywołuje windę]
[sygnał przyjazdu windy]
[łagodna muzyka popowa w tle]
CO PLANUJE CASSATI?
[wzdycha]
Hej, parówo, mówi Ludo! Oddzwoń, gdy skończysz się brandzlować!
Widzę, że robisz postępy. To szkic policyjny?
Jak mnie znalazłeś?
Wystarczył mi twój numer.
Na tym polega… geolokalizacja.
- Mogę się dosiąść? - Mhm.
Fajny lokal.
Widzę, że komplet. Bez rezerwacji się nie obędzie.
- Co chcesz? - Koniec ze sportami wodnymi.
Zawsze chciałem być gliną.
Trochę ci pomagam, więc mogę być twoim stażystą.
Po co ci staż? I tak robisz dla mnie za darmo.
No tak. Nie mam głowy do interesów.
Nie.
Ale…
bardzo ceniłem Luda.
Odkryłem, że nie był w Niemczech na wakacjach.
Yyy…
Wybacz.
Chcę pomóc znaleźć tego drania.
Dowiedziałem się też,
że poluje na ciebie wyszkolony snajper.
Jak to?
Chce cię zabić. To może być…
[Léo] Zabójca Luda?
Tak. Nie chcę, byś skończyła jako la trup.
- Jasne. - La zwłoki.
Mhm.
- La sterta mięsa. - Jasne.
- La truchło. - [Léo prycha]
W kostnicy z etykietą na palcu.
- Jasne. - Nie chcę tego.
Koronerzy zawsze są jacyś dziwni.
- Tak. - Jak kontrolerzy ruchu.
- Tajemnicze typy. - Dzięki.
- Jasne. - Będę dzwonić.
Jadę do domu. Nie musisz mnie namierzać.
Kluczyki.
- Wybacz, myślałem, że… - Nie.
[cmoknięcie] Oj!
[muzyka dalej gra w tle]
[wzdycha z przejęciem]
[śpiew ptaków w tle]
[szczekanie psa]
[dramatyczny ton]
[nerwowa muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Kurwa, mogłam cię zabić.
Zginąłbyś przez kiełbaskę.
- Chciałem… - Nie rób takich niespodzianek.
Zwłaszcza u mnie.
Nie daję rady.
Cząstka mnie zniknęła, a nie mogę jej nawet opłakać.
Nie dopóki trzymają go w lodzie.
Wiem, to straszne.
Ale nie jesteś sama. Chcę, byś poznała…
Przestań mnie swatać.
Nie znasz się na facetach.
To akurat kobieta.
Przestaję w siebie wierzyć jako policjantka.
Więcej postępów robiłam z tą niemiecką dziwaczką.
Ale to straszny wrzód na tyłku.
Z tymi małymi rękawiczkami.
Hej.
Co ona tu robi?
- Po prostu… - Skąd się znacie?
- [Mamich] Czekaj. - Jestem dziwką.
- Co? - [Mamich] Nie do końca.
- Kurwa! - [Mamich] Prawda?
- Cóż… - [Léo] Jesteś dziewczyną Luda?
To nie mogło być nic poważnego. Powiedziałby mi.
- Mieliśmy zamieszkać razem. - W Niemczech? [prycha]
Wątpię. Nienawidziliśmy Niemiec.
Nigdy tam nie byliśmy.
- Fakt. - Ale tak było.
Wybacz, ale nie wiem, co w tobie widział.
- Serio? - Mhm.
Wcześniej nie rozumiałam, czemu nie chciał nas zapoznać.
- Ale po prostu jesteś wredna. - Ja?
- Strasznie. - Chyba ty!
- Od początku do końca. - Jak można tak mówić?
„Najlepsza glina Riwiery!” Bzdura.
- To takie żałosne. - [Mamich] Przestańcie!
Dziewczyny trzymają się razem. Zjedzcie sobie trochę…
- Jakiś obłęd. - Z laboratorium.
…kiełbasek.
Przysłali wyniki.
- Brudu z odkurzacza? - Znaleźli materiały wybuchowe!
A więc dobrze myślałam.
Każę stażyście śledzić Cassatiego.
Od kiedy masz stażystę?
Mam.
[prycha]
- Jedziesz? - Tak.
To mi się podoba.
Ludo cieszyłby się, że tak się dogadujecie.
[mężczyzna] Naciskasz i wybucha?
[mężczyzna 2] Nie, jestem geniuszem. To trójetapowy system.
Jeden: drzwi się zamykają, by uwięzić cel w aucie.
Dwa: rozpoczyna się odliczanie,
by pojazd mógł oddalić się od naszych znajomych, nim…
- I trzy. - Trzy?
Bum!
[mroczna muzyka]
Wszyscy zwalą to na elektryki.
To tylko pomoże naszym… Twoim interesom.
Jasne. Czemu tyle gadasz?
I ostatnia rzecz. Może to trochę staroświeckie.
Zegar odliczający na desce rozdzielczej.
Tik-tak, tik-tak.
To doda emocji w cichym aucie elektrycznym.
- Dość chaotycznie. - Co?
- To chaotyczne. - [telefon wibruje]
- Zako. - Cassati.
- Co tam? - Gotowa?
Tak, gotowa. Dopinam szczegóły.
- Nie jest gotowa. - Gotowa.
- Glina z Francji też był szczegółem? - Nie, bo wściubiał nosa.
Przyjechał na mój teren, do Hamburga.
Ty i ta twoja snajperka wpakowaliście mnie w syf.
Niemcy przysłali superglinę do prowadzenia śledztwa.
Nasz szef lubi anonimowość, więc się wściekł.
Za dwa dni potrzebuję produktu. Capito?
Słuchaj, zasmarkany makaroniarzu.
Jesteś prowincjonalną szychą z kumplami w mediach.
- To ty powinieneś bać się mnie. - [Cassati śmieje się]
Wyluzuj, bo zginiesz.
- Jasne. - Ty, twój przydupas.
I ten twój szczekający chomik.
[śmieje się] Przestań!
- Wkurwiasz mnie, więc kończę. - Co za dzban!
[koniec połączenia]
- [drab] Hej! Kogo zabić? - Nie wiem!
Chyba nie wiadomo. Pff.
Zostałyśmy psiapsiami, więc musimy pogadać.
Nie teraz.
[muzyka reggae w tle]
[ciche pukanie]
- Cześć. - [Zimmer] Cześć.
Ach. Jesteście we dwie? Zapraszam.
Mój stażysta.
- [Bat] Zapraszam! - Niezbyt oficjalny.
Wybaczcie ten bałagan.
Faktycznie nie tykasz już komputerów.
Tykam tylko ciebie.
To znaczy komputery. Dla ciebie.
FBI, Mossad, MI6? Masz dostęp do tych danych?
Nie, to nie film z Bondem.
Po prostu zabawnie nazwałem pliki. [śmieje się]
[Léo śmieje się sztucznie]
Ale trochę danych zdobyłem.
Pokazać wam konta Cassatiego?
[obie] Tak.
Widać podejrzane przelewy z rajów podatkowych.
[komputer pika]
To on stoi za śmiercią Luda?
- Trzeba go zmusić do gadania. - Hernandez nie może wiedzieć.
Fajnie pracuje się z Hernandez?
Musimy się dostać do jego domu.
- To niezbyt legalne. - Metodą Leiman.
Czytałem podręcznik. To wymaga nakazu.
- [Léo] Co to? - [Zimmer] Przebierzemy się.
Nie słuchajcie mnie. Ja nie idę.
Nie zdobędę odznaki, jeśli Hernandez się dowie.
- [pikanie] - [klikanie]
[dramatyczna muzyka]
[Bat] Ten Cassati mnie nieco przeraża.
- [Zimmer] Jest niepełnosprawny. - [Léo] Udaje.
- [Zimmer] I dba o środowisko. - [Léo] Udaje.
[Bat] Naprawdę jest psychopatą.
[Léo] Ale mały tyłek. Słodki, co? [śmieje się lekko]
[nerwowa muzyka]
[śmieje się lekko]
Co?
- Bądź ostrożna. - No wiem.
To nie żaden samiec alfa, ale…
- [sygnał dzwonka] - Po prostu wiedz…
Ludo twierdził, że odstraszam ludzi.
Mhm.
- Ale… - Coś mnie w nim urzeka.
Kojarzysz to uczucie w sercu?
Mmm. Jasne.
Ale w cipce.
[obie parskają]
Pamiętaj, że ma słuchawkę.
- [Bat] Zaraz dzwonię. - Skup się.
Lis jest w kurniku. Powtarzam: lis jest w kurniku.
- Serio? - [Bat] Hę? Nie kumam.
- [mężczyzna] Tak? - Dzień dobry.
Mam kwiaty od Marlène Schiappy.
Widzę gliny i nienawidzę kwiatów.
- [obie] Cholera. - Załatwcie nakaz, dupki.
[Bat] Dzięki. Do widzenia.
[Léo wzdycha]
[Bat] Ale ze mnie idiota.
Mogłem udawać serwisanta sieci, do jasnej cholery.
Kurierzy mają pod górkę.
Muszę odchylić fotel. Co za lipa!
- Ale chociaż uznał, że jestem gliniarzem. - Racja.
To podbudowało mi ego.
[obie chrząkają]
[ryk silnika motocyklu]
[Zimmer] Kto to?
- [Léo] Nie kurierzy z Amazona. - [Bat śmieje się]
[wzdryga się]
- Łał. Strzelił. - [Zimmer] Masz.
[Bat] Co teraz? Iść z wami?
Iść czy nie?
No dobra, zostanę tu.
Zostanę na czatach. Pierwszy raz! [udaje wystrzały]
Tak! W mordę, nie mam pączków.
Usiądę z przodu.
[dyszy]
Bicie serca w cipce. Dobrze wiedzieć.
- Cholera, utknąłem! - [klakson]
[tajemnicza muzyka]
- [huk wystrzału] - Tędy.
Nie stój tam.
[wydycha, pociąga nosem]
Dobra, kamery.
Wszystko gra.
[Bat] Cassati jest na górze. W pokoju po prawej.
- Dobra. - [Bat] Powodzenia.
- Skok z podpórką. - Co?
Robiłam tak z Ludem.
- Ale co to jest? - Pomyśl trochę.
Wysoko tu.
- [Léo] Zaczynamy. - Jasne.
[dramatyczna muzyka]
[Zimmer stęka] O kurwa.
[stęka]
[Léo stęka]
- W porządku? - [Léo] Tak.
- Ogarnę Cassatiego, a ty zbirów. - Dobra.
[tajemnicza muzyka gra dalej]
[stęka z wysiłku]
[mężczyzna] Kuchnia czysta. Gdzie jesteś, Lionel?
- W salonie. - Status?
Czysto.
[stęka]
[muzyka gra dalej]
- [przeładowanie] - [mężczyzna] Stój!
[Bat] Mélanie? Kto to był?
- Pokaż broń. - Kto to?
[stęka] Nic nie widzę!
[odgłosy walki]
[Bat] Teraz widzę! O kurwa!
[ponura muzyka]
[La Cucaracha w głośnikach]
[muzyka cichnie]
- Dzięki. - [nerwowa muzyka]
Do usług.
Gdzie Cassati?
[szczekanie]
- Gdzie ten drań? - Tutaj.
- [Léo] Cholera. - Dawaj.
[pies szczeka i warczy]
Masz, wysusz se włosy.
- [Bat] Léo. - Jesteś cały?
- [Cassati] Zamknij się! - [warczy]
[Bat] Co się dzieje, Léo?
- Léo nie odpowiada, Mélanie. - Zajmę się tym.
[huk wystrzału]
- [Zimmer] Bat, widzisz ją? - Kurwa.
Szukam, ale nie widzę.
Zniknęła.
Gdzie ona jest?
[złowroga muzyka]
[pryka]
[Bat] Mélanie? Mówiłaś coś?
- To ty? - Nie. Chodź.
[Bat] Nie kumam.
[stęka]
- [Bat] Coś przerywa. - Super.
- Léo? - [Bat] Widzisz ją?
Léo?
[muzyka narasta]
Léo!
[Bat] Co się dzieje? Powiedz coś!
- [dyszy] Szukam jej. - [Cassati] Właź!
- [Léo] Dobra. - [Cassati] Cicho!
- Léo? - Właź!
Puść ją, a puszczę jego.
- [Zimmer] Szybko! - [złowieszczy śmiech]
Nie!
- Co się dzieje? - [Zimmer] Zamknij się, Bat!
[nerwowa muzyka]
Już nie jesteś taka cwana. Kurwa.
[Cassati] A wy to kto? Zabiję ją!
[dramatyczne tony]
[brzęk szkła]
- [stęka z bólu] - [stukot nasila się]
O nie.
[muzyka narasta]
[wrzeszczy]
[muzyka cichnie]
[smutna muzyka]
Cholera.
[strzały]
- [Zimmer] Kto strzela? - [strzały]
- [Léo] Snajper. - Co?
[Léo] Na dachu!
Szybko!
Uważaj!
- Dbasz o mnie. - Wcale nie!
- Jestem twoją psiapsią. - Nie!
- Młodszą siorką. - W moim wieku?
- Ziomalką? - Zamknij się!
- To ten dupek? - Tak.
Ma gównianego cela.
- [Zimmer] To Bat! - [Léo] Tu jest snajper!
- [Bat] Wsiadajcie. Martwiłem się. - Dzięki!
Skosiłem ten żywopłot jak sukinsyn!
- Super. - Uliczny glina!
- Jedziemy! - Dobra robota.
[Bat] Dokąd jedziemy?
I drugi raz!
[muzyka cichnie]
- Nie. - [mężczyzna] Mhm.
Yyy… Cassati jest trochę zmęczony.
Aha.
Nie będzie go przez dłuższy czas.
- Mmm. - Kto to?
- Teraz robicie dla mnie. - Dobra.
- Jasne? - Tak.
- Na pewno? - [chrząka]
- Mów! - Todo claro.
Nie gadaj po hiszpańsku.
- Na razie. - Do widzenia.
[kończy połączenie]
Łał.
[wzdycha]
Ding dong!
Cześć, Jean-Bat.
W porządku? To ja, Léo. A któż by inny?
Hejka, Batou. Nie, za zdzirowato.
Cześć, Bat. Jak się masz? Miło cię widzieć.
Ding dong.
Good morning.
Kurwa! [krzyczy]
Hej, parówo, mówi Ludo! Oddzwoń, gdy skończysz się brandzlować!
No dobra.
Hej, Batou. Oddzwoń, gdy skończysz…
Nie.
Hej, Batou. Jak się masz? Ochłonąłeś trochę?
To było dobre. „Hej, Batou”. Idealnie.
„Ochłonąłeś trochę? Hej, Batou”.
„Hej, Batou”.
O, hej. Też wpadłaś sprawdzić, czy ochłonąłem?
Tak.
- Cześć. Sprawdzamy, czy… - Nie zostaję.
Chciałam tylko sprawdzić… Nieważne.
Łap. Na razie.
- Co z nią? - [pomruk zmieszania]
- Dąsa się. - Tak.
[pikanie elektroniki]
- [Bat] Benny Koumba i Ivan Dieter. - Zbiry niejakiego Zako.
To były oficer KGB, ma firmę importowo-eksportową.
Zamieszany w przemyt. Mieszka w Hamburgu!
Dzwonię do Léo.
[tajemnicza muzyka]
[dzwonek] ♪ Chodź i zatańcz ze mną ♪
Czego?
- Halo? - W porządku?
- Och. Bat? - Gdzie jesteś?
[śmieje się]
- Jesteś zła? - Nie.
Musiałam wrócić do biura. Coś mi wypadło.
Przez ostatnie pięć minut krążysz po dzielnicy.
- Wracaj. Mamy trop w Hamburgu. - Już jadę.
- Jedzie. - Dobra.
[pikanie elektroniki]
[Bat] Ten z fajką otworzył tu warsztat.
[Zimmer] Serio?
- [dzwonek] ♪ Chodź i zatańcz ze mną ♪ - Tak?
[Hernandez] Leiman, do roboty!
Dobrze. Ja pierdzielę. [wzdycha]
- [pisk opon] - Kurwa.
[warkot helikoptera]
[radio] Już za kilka godzin zacznie się szczyt dotyczący paliw kopalnych.
Młoda aktywistka, Sima Scott, ogłosiła, że pomimo pogróżek
nie da się zastraszyć lobby naftowemu, które próbuje ją uciszyć.
- [tarcie palca] - [tajemnicza muzyka]
Nie do wykrycia.
Spisałem się, nie?
[pikanie radia]
[piknięcie windy]
Wiedziałam, że byłaś zamieszana w ten syf u Cassatiego.
- A jego fajfus to potwierdził. - Kto?
Jego minionek w gaciach Speedo.
[śmieje się] Ach. No tak.
Przyznaję, że wpadłam do Cassatiego, ale tylko po to, by chronić szczyt.
[parska] Gówno prawda.
Ciągle cię nie ma. Wiem, że badasz śmierć Luda.
Ale to jest powiązane z…
Dość! Dzisiaj jest szczyt. Mam masę rzeczy na głowie.
Nie mogę cały dzień biegać za krnąbrnym kurczakiem.
Nie potrzebuję cię. Nie chcę cię widzieć na szczycie.
Pogadamy, gdy ta kwiecistowłosa wróci na swoją łódź,
a to miasto znów stanie się domem opieki.
Karta.
Co?
No dalej.
No.
- Broń. - Nie.
[wzdycha przeciągle]
Uff.
Proszę.
- Nie? - Spadaj.
No idź!
- Yyy… Hernandez? - Drzwi dalej.
[stęka]
[krzyczy]
Czemu to zrobiłaś? Przecież działamy razem.
[wzdycha]
[dzwonek] ♪ Chodź i zatańcz ze mną ♪
Wyłączyłaś tryb cichy?
- [dzwonek gra dalej] - [śmieją się]
Proszę, nie odbieraj.
[odbiera]
- Tak? - Gdzie ta pieprzona Szwabka?
A co?
Był u mnie prawdziwy detektyw Zimmer.
Przysłano go tu z Berlina.
Miał mundur polowy.
Ach! Jasne.
Nie doszłoby do tego, gdyby mnie szefowa słuchała.
- [Hernandez stęka wściekle] - [rozłącza się]
Jak ona się odzywa. Jednak nie jesteś Niemką!
Nie.
Jestem Mélanie Planells z wydziału wewnętrznego w Paryżu.
Wykorzystuję urlop za nadgodziny, by badać śmierć Luda.
Sprowadziłam tu prawdziwego Zimmera,
bo to gówniany glina i nie będzie nam wadził.
Łał. To sporo do przetrawienia.
Mówiłaś, że miałaś zamieszkać z Ludem.
Oświadczył mi się.
No tak.
Kurwa. Czyli cię kochał.
Ale nazywanie Niemca „gównianym” to jednak rasizm.
Wcale nie.
- Tak. - Nie.
Czemu? Nie rozumiem.
Widzę, ale to nie czas na lekcję dekolonializmu.
Ci strzelcy z domu Cassatiego
siedzieli z Césarem, który ma warsztat aut luksusowych.
- Bat o nim mówił. - Pojechał tam.
- Bat? - Tak.
- Nie mogłaś mówić wcześniej? - Próbowałam!
[rozruch silnika]
[pisk opon]
[policjant] Wariatka!
[mroczna muzyka]
[wzdycha]
Polubiłem tego elektryka.
Benzyna szkodzi środowisku.
[kontynuuje w oddali] Podjąłem decyzję.
Przekonam klientów, by zmieniali porsche na elektryki.
To się uda!
Cytując Jobsa: to, czego nie robisz, jest tak ważne, jak to, co robisz.
Daruj sobie, to gówniany pomysł.
Daj to. Idź, jadą tu.
[pisk opon]
[Zako] Idź do biura.
- [tajemnicza muzyka] - [szczekanie w tle]
[muzyka narasta]
[stęka]
Miałem nie przyjeżdżać tu osobiście.
Darujemy sobie pośredników. Oszczędzimy czas i pieniądze.
Ku chwale ekologii! [śmieje się]
[kobieta śmieje się]
[po angielsku] Zabawne. [śmieje się]
[oboje się śmieją]
[po francusku] Co teraz?
[Zako] Dam ci urządzenie.
Wciśniesz przycisk,
a trzy minuty później wszelkie kłopoty znikną.
[prycha] Nie będę niczego wciskał.
Żadnych śladów.
[po angielsku] Ja to zrobię.
[po francusku] Ja to wezmę. Gdzie on jest?
Kto to?
[Valence] Skąd będziemy wiedzieć, że auto jest dość daleko na…
Bum!
[po angielsku] Nie obchodzi ich, czy umrzemy. Nie mówili ci o tym?
[śmieją się]
[Valence śmieje się sztucznie]
[po francusku] Zapłać mu.
No już!
[kobieta klika w telefon]
- [po angielsku] Przelew wysłany. - [po francusku] Chodźmy. Dzięki.
Szybko, leć po auto.
Zmiatajmy stąd. Drzwi!
[mężczyzna] Masz. Powodzenia.
[kobieta po angielsku] Zamknij ryj.
[po francusku] Jaram się nią od Hamburga.
[nerwowa muzyka]
- Laska, co? - Nie można już tak mówić.
[Zako] Zamknij się i zapłać mechanikowi.
[mężczyzna] Idę.
Cholera.
- [dramatyczna muzyka] - [pisk opon]
[tajemnicza muzyka]
No mów. Kto cię przysłał?
TripAdvisor.
[stęka]
[pokrzykiwania w oddali]
[Léo] Dobra.
[pokrzykiwania w tle]
[Bat] Tylko nie po prawej, wciąż mam wyrostek.
- [Zako] Gadaj. - [Bat] Mówię serio!
[Bat stęka z bólu]
[stęka]
- Nie bawi mnie to. - [Bat] Proszę, nie! [stęka]
Dzień dobry. Chcę odebrać auto.
Co ty tu robisz?
[dramatyczna muzyka]
[odgłosy walki]
[wyje z bólu]
[jęczy]
- Zawsze działa. - Nieźle.
[Bat] Pobili mnie.
- W porządku? - [Léo] Żyjesz?
[stęka] Brawo.
[tajemnicza muzyka]
To naprawdę konieczne?
Wydawali się całkiem mili.
[po angielsku] Miało nie być śladów.
[wzdycha]
[po francusku] Rany. Jedź!
Przekazali im pilota, a ochroniarz odjechał szarym elektrykiem.
Był wśród nich ważniak, którego gdzieś widziałem.
Co było w aucie?
Nie zgrywaj gliny.
Pokaż cycki i drzyj ryja, jak te inne dziwki.
[śmiechy]
To samochód pułapka?
Mów, kurwa!
- Pierdolcie się wszyscy. - [śmiechy]
- Przemoc nic nie da. - [wyje z bólu] Przestań!
Słuchaj, zasrańcu.
Straciłyśmy bliskiego. Mów, bo zginiesz.
- Prawie wszystko zjebał. - Morda!
[śmieje się] To nie my go zabiliśmy.
[stłumione strzały]
[krzyczy] Strzały!
Zaczął gadać!
- Tutaj, Bat! - [Léo] To znowu on!
Nie mam broni!
[nerwowa muzyka]
- [brzęk metalu] - [krzyczy]
Dywersja!
[Bat krzyczy] Dywersja!
[pełna napięcia muzyka]
- [huk wystrzałów] - [krzyczy i stęka]
Kurwa!
[Bat krzyczy przeraźliwie]
[brzęk kul o blachę]
[Bat stęka]
[muzyka narasta]
[pisk opon]
[rowerzysta] Hej!
[muzyka cichnie]
Kurwa, przesrane. Nic nie mamy.
Wiemy tylko, że to gorąca laska.
- [Bat] Z lipnym celem. - To uprzedmiotawiające.
To był komplement.
Pomijamy coś, co Ludo wiedział.
Zawinąłem to cacko.
Zako nim dzwonił.
Wyciągnę numery telefonów i dzięki temu znajdę…
- Ich kryjówkę? - Nie.
- Ich dziurę? - Nie.
Ich nazwiska!
Ich numery dadzą mi…
- Ich numer! - Przecież go mam!
Już to mówiłam.
- [Mélanie] Mów. - Ich geolokalizację.
No tak!
Dowiemy się, gdzie są.
Na tym to polega.
- Dobra. - Podrzućcie mnie do domu.
- No to jedziemy. - Świetnie. Dzięki. [wzdycha]
- [Mélanie] Jedziemy. - [Léo] Tak!
- [Léo] Geolokalizacja, no tak. - [Bat stęka]
[pikanie komputera]
[klikanie]
Ostatnie dwa połączenia odebrano w tym miejscu.
- O kurwa, to zamek. - Za godzinę początek szczytu.
- Wszystko jest powiązane! - Musimy tam jechać.
[obie] Jasne, że tak!
Przebierzmy się. To elegancka gala.
Hmm.
Garderoba babci!
[tajemnicza muzyka]
[warkot helikoptera]
[Mélanie] Same szare auta.
Co jego babcia robiła w tych ciuchach?
Kiedy je nosiła? Była instruktorką fitnessu w Saint-Tropez.
No tak.
Raczej nie znajdziemy tamtego szarego auta.
Łał. Co za metodyczny umysł!
Zostajemy bez planu.
Nasz plan to brak planu.
To mnie kręci.
Dziwne.
Jestem na liście.
To wydarzenie prywatne.
- Tak, ale… - Jest ze mną.
Jestem na liście.
Pani godność?
Marlène Schiapałapa. Minister…
Jasne. Proszę odejść.
To lamerska impreza. Pójdę na lepszą.
W porządku.
[muzyka gra dalej]
[Mélanie] Słyszysz mnie, Léo?
[Léo] Głośno i wyraźnie. Bat to geniusz. Czuję się jak w NCIS.
[Mélanie] On też słucha.
[Léo] Wiem. Dlatego tak mówię.
[Mélanie] Sima Scott. Posłuchaj, jaka jest cudowna.
Drodzy decydenci, czy wyobrażacie sobie stawić czoła zabójcom swych dzieci?
Uwielbiam ją.
- Są tutaj, wśród nas. - [Léo] Ostro atakuje.
Szefowie firm naftowych zaprzedają los Ziemi.
Twierdzą, że tylko zaspokajają popyt,
ale znają prawdę już od 50 lat.
Serio?
[Scott] Jako pierwsi wiedzieli o kryzysie klimatycznym.
No jasne.
Widzieli, że wydobycie paliw kopalnych zagrozi życiu na Ziemi.
A jednak nie przestali.
Grożą nam pożary i powodzie.
Susze pozbawiają Majottę wody przez jedną trzecią roku.
Zanieczyszczenia zabijają 5000 osób rocznie.
Wiedzieli o tym, ale nie przestali.
Dość tej bezkarności.
Ma rację. Dość tej bezkarności.
Według badań instytutu SEI ze Sztokholmu…
- [dramatyczny ton] - O kurwa! To ta laska bez piątej klepki.
Gorąca psychopatka?
- [Mélanie] Tak. - Mów!
Ma fajny, czarny kostium.
I jakąś czerwoną opaskę, która nie pasuje do stroju.
Nie mówię o wyglądzie. O zachowaniu!
Patrzy na kogoś?
Tak. Gada z gościem…
No… W garniturze.
Chyba zna Simę.
Wyślij mi zdjęcie.
[oboje] Ach.
- Proszę. - Dzięki.
[Scott] Rozwiązanie jest proste. Dość paliw kopalnych.
Dostałaś?
[sygnał wiadomości]
Był w warsztacie.
[klikanie]
[Léo] Tak, Bat działa.
Żółw wystawia głowę. Powtarzam: żółw wystawia głowę.
Nie. „Lis jest w kurniku”.
O żółwiu mówi się, gdy… [śmieje się]
[dramatyczny ton]
Gdy co?
- Chce ci się kupę. - Rozumiem.
Frédéric Valence, no tak. Zawsze jest z Simą.
To dyrektor ds. komunikacji.
Otrzymuje spore sumy z rajów podatkowych.
To konta Pétrole Global.
- Organizatorów szczytu. - Tak.
To sprzeczność interesów.
- Tak. - Słyszałaś, Mél?
Mélanie?
- Halo? - [Bat] Nie mogę jej namierzyć.
A kontakty z telefonu Zako?
Jeden jest na gali, drugi odjechał.
W stronę morza?
Musi być na łodzi.
Ta opaska to wyzwalacz. Zostań tu.
- Jasne. - Pójdę tam.
- Dobra. - Przypilnuj Valence’a.
Jasne. Jak się tam dostaniesz?
Mogę pożyczyć ci pytona.
To znaczy ponton.
- Ach. - Tak.
- To chodź. - No dobra. Hasło.
W porządku. Nieważne, posprzątam potem.
- [Gustavo] Przepraszam. - Widzisz? Valence to dobry człowiek.
[Gustavo] Ale…
Wspiera obrończynię planety, byśmy nie umarli jak w The Last of Us.
Ta końcówka była straszna. Widziałeś?
Wybacz, ale jesteś nieco naiwna.
Nie ma żadnych dobrych gości. Valence to zdradziecka szuja.
Cały czas udaje.
- Nie pracuję dla radzieckich szui. - Nie masz wyboru.
Zabije nas, jeśli go nie posłuchamy.
A raczej nie on, tylko ta laska.
- Blondynka? - Tak.
- Długowłosa Angielka? - Mhm.
Gdzie ona się podziała?
- [nerwowa muzyka] - [skrzek mew]
[Mélanie mówi niezrozumiale]
- Co mówiłaś? - [niezrozumiałe]
Powtórz.
Oby to nie było nic ważnego.
[wzdycha]
Wracajmy na tę ekoimprezę.
Valence pewnie coś spieprzy. Trzeba pozbyć się Simy Scott.
[warkot silnika]
[mężczyzna] Spokojnie, to tylko turyści.
[muzyka narasta]
[epicka muzyka]
To ta łódź!
[muzyka cichnie]
[stęka]
[wyłącza silnik]
- Jesteś tam? - [Léo] Tak.
- Podłączę się do monitoringu łodzi. - Super.
Gotowe. Uważaj na siebie.
[nerwowa muzyka]
No tak. Zapomniałam wspomnieć.
Poznałam twojego kochasia. Fajny gość.
Szkoda, że musiałam go zabić.
Słyszałaś? To nasz skurwiel.
Co za suka.
[kobieta] Twoja znajoma chce pokrzyżować nam plany.
Mów, gdzie ona jest, bo cię zabiję.
No dalej. Nie mam całego dnia.
- [Bat] Słabo to wygląda. - [kobieta] Co planuje?
- Pomóc? - [kobieta] Gdzie ta sucz?
- Pomóc? - [Léo] Nie, poradzę sobie.
[kobieta] No gadaj. Odjęło ci mowę?
[Bat] Gdzie jesteś, Léo? Co robimy?
[Léo] Mélanie, łap broń!
- [muzyka pełna napięcia] - [stęka]
[odgłosy walki]
[Mélanie] Za tobą!
[stęka]
- [triumfalna muzyka] - Masz!
Szampan!
[waleczny okrzyk]
Wraca. Uważajcie!
Ma broń, idzie do was. Wiejcie!
[pełna napięcia muzyka]
[dźwięk pustego magazynka]
[Bat] Nie ma amunicji.
- [Léo] Podpłyń. - Jasne.
[dyszy]
[złowroga muzyka]
[muzyka pełna napięcia]
[stękają]
[Léo] Zaraz cię spiorę, skurwielko!
[stęka]
[Bat] Płynę, dziewczyny!
[dramatyczne tony]
[muzyka narasta]
[długi okrzyk]
[świst powietrza]
[odgłosy walki]
[pełna napięcia muzyka]
[dramatyczne tony]
[kobieta krzyczy z frustracją]
- Skurwielka! - Nie mów tak.
- [kobieta] Pierdolcie się! - [obie krzyczą]
- Waż słowa! - Suka!
[Bat] Jestem!
W porządku. Jasne, capito.
[Zako] Zajmiecie się podmianą. Dyskretnie.
- Jasne. - Liczę na was.
[mroczna muzyka]
Nie mogą znaleźć laski, która miała wydać nam rozkazy.
- [gwiżdże] Awansowaliśmy. - Klawo. Pniemy się.
Dojdzie do podmiany szarego auta na inne szare auto.
Musimy przymknąć na to oko.
Świetnie.
Mogę?
- Już. - Poczekaj.
[Laura] Nowy szef już nie jest radziecką szują?
[epicka muzyka]
- Nie. - Stójcie!
- Co? - Nie ma szans.
- [ochroniarz] Stójcie. - [obie] Hernandez!
- [kobieta] Idźcie stąd. - Przepraszam.
- [obie] Hernandez. - Zwolniłam cię, Leiman.
- [Mélanie] Co z tego? - A ty kłamiesz jak z nut!
Jest tu samochód pułapka. Nie traćmy jebanego czasu!
Ty przeklinasz? Wjebałaś to ty nas.
Starczy tych ukłonów.
Ale poszło dobrze. Przekaz był jasny.
Oczywiście.
Nosi zdzirowate gacie i jest Francuzką, ale trzymaj z siostrą.
Zdzirowate gacie?
- Skupmy się na bombie. - W szarym aucie.
Będziesz tego żałować!
- Do jednostek. - Wybacz.
Mamy tu auto z bombą! Szare!
- [nerwowa muzyka] - [Valence] Jest. Wsiadaj.
To miłe, ale przejdę się. To tylko 500 metrów.
Nie, takie są zasady.
[Hernandez] Czemu nikt nie odpowiada?
- Wybacz, dzięki. - Dobrze.
- Trzeba im powiedzieć. - Oddychaj.
Nie pracuję dla niego.
[Hernandez] Szare!
[policjant] Wszystkie są szare.
Widzę! Ale tylko jedno ma bombę.
- Proszę pana. - [piknięcie]
[komunikat] Odliczanie rozpoczęte.
- Tu było auto. - Odjechało.
O nie. Dokąd?
- Nie dla radzieckiej szui. - Panikujesz.
Po prostu się nie zgadzam!
Nie zrobię tego.
Kazali nam przymknąć oko.
Podmienili szare auto na inne, które ma być wadliwe.
- Dokąd pojechali? - Tam!
- [Léo] Kurwa! - Nie.
- Załatwię Valence’a. - Z drogi!
[Valence] To koniec przemów.
Dziękuję za wasze wsparcie i zapraszam do bufetu. Dziękuję.
[goście] Brawo!
[mroczna muzyka]
- To koniec! - Kim ty jesteś? Kto to?
- Mélanie Planells. - Diana Ross się wściekła.
- [Bat] Zaczynać? - Nic na mnie nie masz.
Tak, Bat. Mam coś. Zobacz.
Co to?
[po angielsku] Valence coś spieprzy. Trzeba pozbyć się Simy Scott.
- [parska] To żaden dowód. - Macie go?
To nieporozumienie. Mówiła po angielsku, nie znamy go.
Dzięki, Bat. Już idę.
[nerwowa muzyka]
[dyszy]
[odgłos auta]
- [Scott] Oszalała? - Postój.
- [auto] Blokada drzwi. - Spokojnie, będzie dobrze.
Jest tu bomba.
Spokojnie, jestem z policji.
Pomogę ci, będzie dobrze.
- Zamknięte. - [Léo] Jest Baptiste!
- [Scott] Kto to? - Geniusz. Pomoże nam!
Zamknięte!
- Rozbroi bombę. - [auto] Aktywowano ekran.
[Bat] To odliczanie.
- Cztery minuty, spokojnie. - César pozdrawia.
- [Léo] Będzie dobrze. - Nie mogę wyjść!
Świetna przemowa. Przejrzałam na oczy.
- I co? - Otwarte!
- Wysiadaj! Dzięki. - [miarowe pikanie]
Chodź. Dobra robota, kocham cię!
- Teraz bomba. - Gdzie ona jest?
- Sprawdź w schowku. - Dobra.
Szukaj kabli!
- Tu! - Masz ją?
[Léo] Kurwa mać!
Wezwij saperów.
Nie ma czasu.
- [Bat] Jedź! - Wysiadajcie.
Jedź! Zatrzymam odliczanie.
No jedź! Siedzimy w tym razem.
Dobra.
[dramatyczna muzyka]
- [Bat] Powoli. - [Mélanie] Musimy wyjechać z miasta.
[pisk opon]
Nie tędy!
[Bat] Pamiętajcie o bombie!
- Wyjedźmy z miasta. - No dobra.
[Bat stęka]
[klakson]
[Bat] Powoli.
[Léo] Uważaj!
[krzyczą]
[klakson]
[Léo] Zrób coś, Bat!
Próbuję. Jedź spokojniej.
[klakson]
Uważaj!
- Wiem. - [Léo] Brawo.
- [Bat] W lewo! - [Mélanie] Dobra.
Tak jeżdżą laski!
- Tak jest! - [Bat] W lewo!
- [Léo] Dokąd? - [Bat] Z miasta!
[jodłowanie]
[muzyka cichnie]
[Léo] W Esterel będą tłumy.
Potrzebujemy pustego miejsca.
Na Riwierze?
[nerwowa muzyka]
- [Léo] Uważaj! - [pisk opon]
[klakson]
Wjedź do morza. Wchłonie wybuch!
Nie mogę! Kocham ryby!
Pieprzyć ryby. Srają do morza!
Podjedź do klifu. Skoczymy.
Tak!
Nie ma potrzeby. Kontroluję odliczanie!
[Léo] Cudownie!
[pikanie przyspiesza]
- Nie! - [stęka]
To zwykła ściema!
Jak brzmiał ten cytat o zmianie złego w dobre?
- Hendoku-iyaku! - Hendoku-iyaku.
[wszyscy] Hendoku-iyaku.
- [Bat] Uważaj! - [krzyczą]
[klakson]
- [Léo krzyczy] - Kurwa!
- Jednak nie działa. - [Léo] No dobra.
Kocham was. Pragnę cię, Bat.
Mélanie, jesteś moją ziomalką. Kocham was!
- [szybkie pikanie] - [Mélanie] Hendoku-iyaku.
[krzyczą]
[Bat] To Esterel.
- Którędy? - W lewo!
[Léo] Hendoku-iyaku!
[stęka] Wysiadaj, Bat!
[szybkie pikanie]
- [auto] Willkommen Volkswagen. - Tak!
[Bat] Udało się, dziewczyny!
Co?
Udało się!
[odległy krzyk]
[stękają]
[wzdychają]
Pospiesznie nazwałam cię ziomalką.
Bez jaj. Jesteśmy psiapsiami.
[łagodna muzyka]
Kocham cię.
Za wcześnie? Chwila, zgodziłaś się, nie?
Zgodziłaś się na…
[romantyczna muzyka]
- Zgadzasz się? - Tak.
[radio] Władze Pétrole Global zobowiązały się do ratyfikacji
traktatu o odejściu od paliw kopalnych wspieranego przez Simę Scott.
Obywatele świata mogą świętować.
Widzisz?
A masz, Valence!
Najwięksi geniusze przemysłu motoryzacyjnego
pracują nad rozwiązaniem, które zwalczy globalne ocieplenie.
Cudownie. A wszystko dzięki Ludo.
Policja zdołała udaremnić przerażający zamach
zaplanowany przez Frédérica Valence’a,
który został osadzony za spiskowanie.
[muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
[pogrzebowa wersja piosenki z dzwonka telefonu]
[wzdycha]
[muzyka gra dalej]
[muzyka narasta]
Raz, dwa, trzy.
[radosna wersja piosenki]
[syk e-papierosa]
DLA LÉO
[pociąga nosem]
KAPITAN LEIMAN
[gwar rozmów w tle]
Gdzie są te suki?
Pani Hernandez, trochę poszperałem.
WYDZIAŁ IT
Cassati wybudził się ze śpiączki. [kaszle] Pojechały do niego.
Świetnie, że do nas dołączyłeś. Naprawdę się cieszymy.
- Ja też. - Tak?
Choć zmienia pani biuro.
- Ale będę niedaleko. - Jasne.
Jest super. Zapraszam!
[oklaski i wiwaty]
Dziękuję wam bardzo.
[pisk opon]
- Da radę zrobić z tego elektryka? - [muzyka popowa w radiu]
- Chcę być ekologiczna. - Kup nowe auto.
- Oszalałaś? Nie mogę. - [Mélanie śmieje się]
[piosenka z dzwonka w radiu]
Nie!
[podgłaśnia]
[śpiewają razem] ♪ Na równiku w Brazylii ♪
♪ Między Kubą a Manilą ♪
♪ W środku lata to tak łatwe ♪
♪ Weź moją dłoń Chodź i zatańcz ze mną ♪
[piosenka gra dalej]
- [Gustavo] Nie. - [Laura] Tak.
- Nie. - Tak.
To twoja wina, że tu jesteśmy.
Właśnie, że nie, bo twoja.
- Nie. - Tak.
[łoskot wiercenia]
[skrzek mew]
[odgłosy delfinów]
- Tak! - Nie!
POLICJA
[piosenka gra dalej]
[piosenka cichnie]
[łagodna muzyka]
[mroczna muzyka]
[intrygująca muzyka]
[dramatyczna muzyka]
[intrygująca muzyka]
[łagodna muzyka]
[muzyka cichnie]
Napisy: Krzysztof Zając