To będzie wielki dzień, kochanie.
PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY
Postępuję słusznie, prawda?
Jeżeli twoja decyzja płynie z serca, to postępujesz słusznie.
Jazda!
Kiedy Grace ci powie, podasz obrączki.
- Dobrze. - Bardzo ładnie.
Tata powiedział, że mi powiesz, kiedy podać...
- Właśnie. - Ale skąd mam wiedzieć...
Wszystko ci powiem. Nie martw się.
Jedzie! Jedzie panna młoda!
Dobrze wyglądam?
Dziękuję, Delfino.
Dziękuję.
Pomożesz mi?
Dziękuję.
Jaka śliczna!
Witajcie, bracia i siostry.
Niechaj wam błogosławi Bóg Wszechmogący.
Pan rzekł:
"Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam,
uczynię mu zatem pomoc odpowiednią dla niego".
Poślubiając tę kobietę, nie czynisz tego, kierując się pożądaniem,
ale najlepszymi intencjami.
Boże wszechmogący, zmiłuj się nad nami
i pozwól nam przyjść do królestwa Twego, wszystkim razem.
Oto słowo boże.
Bogu niech będą dzięki.
Wstańmy.
Stajemy tu, przed ołtarzem Boga, aby przed Nim,
w Jego nieskończonej chwale
potwierdzić waszą wolę zawarcia sakramentu małżeństwa.
Stańcie twarzami do siebie. Popatrzcie sobie w oczy.
Teraz pytam was.
Czy chcecie zawrzeć związek małżeński
dobrowolnie i bez żadnego przymusu?
Tak, ojcze. Dobrowolnie.
Czy jesteście gotowi kochać się i szanować wzajemnie,
oraz żyć w małżeństwie do końca waszych dni?
Czy jesteście gotowi kochać się i szanować wzajemnie,
oraz żyć przykładnie w małżeństwie do końca waszych dni?
Przebacz mi.
Nie mogę.
Co się stało?
Pedro!
- Proszę uważać, panienko. - Dziękuję.
Tita! Tita!
- Gdzie ona jest? - Co się stało? - Tita!
Rosauro?
Wiedziałaś, prawda? Ty jej doradziłaś ucieczkę?!
Nie wiem, o czym mówisz. Uspokój się.
Rosauro opanuj się, proszę. Musisz się uspokoić.
Wróciłeś.
Rosauro?
Co się stało? Dokąd poszedłeś?
Musimy porozmawiać.
Nie. Nic nie mów, nie chcę cię słuchać.
Wyjeżdżam z Titą.
Nie mogę tak dłużej żyć.
Nie, tak być nie może.
Nie uważasz, że dość już wycierpieliśmy?
Gdybyś nie przyjął warunków mojej mamy, nikt by nie cierpiał!
Nikogo nie oszukałam!
Wyszłam za ciebie, bo cię kochałam.
Nigdy cię nie pokocham.
Wiem. Wiem o tym.
Już mi wszystko jedno.
Tak czy inaczej będę przy twoim boku, aż do śmierci.
Jeszcze mamy czas.
Ty też możesz jeszcze znaleźć szczęście.
Ja nigdy nie będę szczęśliwa.
I wy też na to nie pozwolę!
Jeśli opuścisz ten dom, nigdy więcej nie zobaczysz Esperanzy.
Już straciłeś syna.
Chcesz stracić też córkę?
Wyjeżdżacie? Gdzie będziecie mieszkać?
Na razie nie wiem nic.
Liczy się to, że zrobiłam to, co musiałam.
Nie byłaś tego pewna.
Za długo zwlekałam z podjęciem decyzji.
Miałaś obowiązek wyjść za doktora! Tylko tyle.
Obowiązek, tradycja, konwenanse?
Mówisz, jak mama. To nie jest ważne, zrozum!
Nie bij jej.
Gdyby mama żyła, nic takiego by się nie wydarzyło.
Jej byś była posłuszna!
Mama nas okłamała. Zmuszono ją do ślubu.
Kochała innego.
Nieprawda.
Na to się zdały dobre obyczaje.
To kłamstwo, zwariowałyście. Mówicie tak, żeby mnie zranić.
Zawsze byłyście przeciwko mnie!
A tobie zależało na tym żeby dobrze wypaść.
A nigdy na nas.
Wynoście się z mojego domu, raz na zawsze!
Kiedy wyjedziecie z Pedrem, daj znać.
Jedź ostrożnie.
Kocham cię.
Jeśli Juan się nie zjawi, przyprowadzę go za uszy!
Lepiej za jaja.
John?
Co tu robisz?
Chciałem się pożegnać.
To dla ciebie. Twój prezent ślubny.
Wszyscy mamy w środku pudełeczko.
Musimy tylko znaleźć detonator, który rozpali ogień.
Legenda mówi coś jeszcze.
Trzeba być ostrożnym i zapalać jedną zapałkę po drugiej.
Bo jeżeli uczucia są zbyt silne
i wszystkie zapałki zapłoną naraz, ognia nie można ugasić.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Wiem.
Wiem...
Przyjechałeś po wyjaśnienia? Bo nie zamierzam ich udzielać.
Nie.
Przyjechałem, bo nie mogę bez was wytrzymać.
Więc teraz to twój syn?
Jestem dupkiem.
Owszem. Dupkiem.
Wybacz mi.
Co jeszcze?
Wiem, że mnie nie zdradziłaś,
że mogę ci ufać.
I co jeszcze?
Co jeszcze chciałeś powiedzieć?
Opanowała mnie zazdrość.
Głupi byłem, wściekłem się.
Myślałem, że kochasz innego.
I co jeszcze?
Przepraszam cię.
Bardzo za tobą tęskniłem. Wybacz mi.
Gertrudis?
Idziesz czy nie?
Połóż go.
Czego chcesz?
Nie będę miała więcej dzieci.
Esperanza zostanie przy mnie aż do śmierci.
Nie widzisz, jaką krzywdę wyrządziła nam tradycja?
To wszystko, co mam.
Esperanza ma prawo żyć po swojemu.
Jestem gotowa się na to zgodzić,
pod warunkiem, że nie odbierzesz jej ojca.
Wyjedź daleko stąd i nie wracaj.
Tęskniłam.
Ja - bardziej.
Przechowaj ją.
Kiedyś pokażesz ją naszemu José.
Właśnie.
Muszę wracać.
Na pewno można inaczej zmienić świat.
Przecież walczyłaś razem ze mną. Co się stało?
To, że mamy dziecko.
No, tak.
Ale ja nie mogę porzucić towarzyszy.
Zniknąć bez słowa. Nie jestem dezerterem.
Oczywiście. Wiem, o tym.
José cię potrzebuje.
Jedźcie ze mną.
Nie chcę, żebyś rezygnował z ideałów, ale ja tez mam swoje.
Nie mam wyjścia.
Czego ode mnie chcesz?
Żebyś na siebie uważał.
Wrócę po was.
Przysięgam.
Tutaj jesteś.
Gotowa?
Tak.
O co chodzi?
To był długi dzień.
Ale cudowny.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
"Pedro!
Piszę ten list, bo nie mam odwagi pożegnać się, patrząc ci w oczy...
Zawarłam układ z Rosaurą. Odchodzę na zawsze.
Jeśli będziemy razem - tutaj czy gdzie indziej -
Rosaura nie pozwoli ci widywać Esperanzy.
A co gorsza, skarze ją na absurdalną tradycję, która zniszczyła mi życie.
Nie pozwolę na to.
Ta tradycja umrze ze mną.
Opiekuj się Esperanzą.
Będę się nią zajmowała każdego lata.
Wierzę, że we dwoje dopilnujemy tego, by wyrosłą na wolną kobietę.
Wyrzekam się szczęścia, aby Esperanza mogła je odnaleźć.
Jednocześnie wyrzekam się ciebie i wybieram wolność.
Proszę, abyś nigdy nie zwątpił w moją miłość.
Od dzieciństwa kochaliśmy się na odległość.
Dla wszystkich będzie najlepiej, jeśli odejdę.
Żegnaj, Pedro".
Tego dnia odmieniło się życie kobiet z rodziny De La Garza.
Tita prowadziła wewnętrzną rewolucję,
a buntownicy, choć słabsi każdego dnia, nadal walczyli.
Gertrudis! Przyjechał jeździec.
Kto? Pomóż mi, weź go.
Zajmę się małym. Biegnij!
Przeminęły lata, a Rosaura dotrzymała słowa.
Przywoziła Esperanzę do Tity każdego lata.
Ostrożnie!
- Dzień dobry, Esperanzo! - Dzień dobry, ciociu!
Tita również dotrzymała słowa i nigdy nie szukała Pedra.
W zamian za to mogła się widywać z Esperanzą.
Mijał czas, a Tita odnalazła spokój, który był jej tak potrzebny.
Jej życie biegło spokojnie, między krosnem a kuchnią
i czekaniem na kolejne latoz Esperanzą.
I tak, jak niegdyś Nacha jej samej, powierzyła dziewczynce sekrety kuchni.
I jak się nazywa to zioło?
To zioło? Mięta.
Tak, mięta.
Pokrój cieniej, to się szybciej ugotują.
Pedro już nigdy nie zbliżył się do Rosaury.
Za to był przykładnym ojcem.
Ciałem i duszą poświęcił się swojej córce oraz walce o prawa najbiedniejszych.
Jako właściciel ziemski,
pisał ustawy poprawiające warunki pracy w całym kraju.
Wracaj bezpiecznie.
Dziękuję, ciociu.
Do zobaczenia.
I tak miały lata.
Wyobrażam sobie, że Tita i Pedro nie przestali myśleć o sobie nawzajem.
Ale w głębi serca wiedzieli, że lepiej będzie żyć z dala od siebie.
Gdzie Esperanza?
Gdzie moja córka?
Nie wiem.
Esperanzo!
Mamy gości!
Idę, mamo.
- Na razie, Alex. - Na razie.
Do widzenia pani.
Co robiłaś z synem doktora Browna?
Panienka nie powinna się tak zachowywać.
Słabo się czuję. Musisz się mną zająć.
Stan zdrowia Rosaury się pogarszał.
Odtrącenie ze strony Pedra,
skrywane pragnienie by odebrać Esperanzie szansę na miłość
i cała gorycz sprawiły,
że powoli gniła od środka.
Mamo! Mamo!
Co się stało? Mamusiu?
Nie żyje.
Po śmierci Rosaury
Esperanza poprosiła Titę o pomoc w gotowaniu na wielką uroczystość.
Tita się zgodziła,
wiedząc, że w tym czasie Pedro będzie zajęty sprawami w mieście.
Powrót na ranczo przypomniał Ticie o bardzo trudnych chwilach.
Ale też obudził piękne wspomnienia, które latami pozostawały uśpione.
Tego dnia przygotowały chile w sosie orzechowym.
Danie, które w Meksyku podaje się na święto niepodległości.
Powiadają, że jeśli chile dobrze się przyrządzi,
może rozświetlić duszę tego, kto go spróbuje.
Przygotowywała danie razem z Esperanzą.
W kuchni, w której się urodziła. W której dorastała.
W której nauczyła się tylu rzeczy. Titę ogarnęło wzruszenie.
A także silne poczucie wolności.
I znów przeniosła stan ducha na produkty, które przeszły przez jej ręce.
CHILE W SOSIE ORZECHOWYM
Tato, przedstawię ci moich przyjaciół.
Dobrze.
Jak się miewasz?
Benedicto i jego żona.
Bardzo mi miło.
Dziękuję losowi za to, że skrzyżował nasze drogi przed wielu laty.
Wznoszę toast za ciebie, piękna Esperanzo
i za was wszystkich. Na zdrowie!
- Na zdrowie! - Ja też!
Ja też chcę coś powiedzieć, zanim zaczniemy jeść.
Jeśli wzruszenie mi pozwoli...
Chcę podziękować mojemu ojcu, mojej matce,
mojemu kochanemu teściowi,
tobie, Alex, za to, że uczyniłeś mnie najszczęśliwszą kobietą na świecie.
I chcę też podziękować wspaniałej osobie,
która na swoim przykładzie nauczyła mnie, że mogę osiągnąć wszystko,
że nie ma granic
i że wolność nie jest nam dana w prezencie.
Że trzeba o nią walczyć każdego dnia...
Wiem, że jestem tutaj dzisiaj
dzięki tobie,
Tito.
Jestem szczęśliwa, że cię mam.
Naprawdę, byłaś dla mnie drugą matką.
Na zdrowie!
Synu!
Ktoś jedzie?
- Kto to? - Nie wiem.
- Zaprosiłaś ich? - Czy to nie José?
Ciocia Gertrudis! Ciocia przyjechała!
Siostrzyczko!
Pięknie wyglądacie! Fina!
Bardzo mi miło. Tita.
José! Jak ty wyrosłeś!
Cieszę się, że mogę cię poznać.
To moja rodzina.
Bardzo dziękujemy.
Pycha!
Wspaniałe danie!
Jakie delikatne.
Och! Kuchnia Tity de la Garza!
W mgnieniu oka chile znikały z półmisków.
Goście jedli je ze smakiem.
I powoli ogarniało ich to samo poczucie wolności,
jakiego Tita doświadczała przy gotowaniu.
Leo? Zagrajcie!
Brawo!
Synu!
Musiało minąć dwadzieścia lat, aby Pedro i Tita
mogli swobodnie być razem.
Czekali na tę chwilę przez całe życie.
I tego dnia ich miłość rzuciła wyzwanie upływowi czasu.
Pragnienie gromadzone przez tyle lat.
Niekończące się oczekiwanie.
Intensywność ponownego spotkania.
Emocje były tak silne, a miłość tak gorąca,
że wszystkie zapałki w ich wnętrzu zapłonęły jednocześnie.
Z czasem nauczyłam się, że historie nie są ani całkiem prawdziwe,
ani całkiem fałszywe.
Bo karmią się zarówno zgrabnie brzmiącymi kłamstwami,
jak i zatartymi wspomnieniami.
Wspomnieniami, które się gubią w dymie z paleniska.
Przesiąkają zapachem przypraw
i jak przy gotowaniu mieszają się z innymi składnikami potrawy.
To jest historia mojej ciotecznej praprababki, Tity,
opowiedziana dzięki mojej prababci, Esperanzie,
która odnalazła jej dziennik i dzięki każdej kobiecie z rodu De La Garza,
które narodziły się po niej.
Historia, która - prawdziwa czy nie -
przypomina nam, że jesteśmy paniami swego przeznaczenia.
Historia, która pozostanie żywa,
dopóki ktoś będzie gotował według przepisów Tity.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LAURY ESQUIVEL
"PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY" I "DZIENNIK TITY"
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
WERSJA POLSKA NA ZLECENIE HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak