Pedro!
Pedro! Obudź się.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Przyjechał Pedro, twój syn. Chce cię zobaczyć.
Tato?
To ja.
To kwestia kilku dni.
Zostań, jak długo zechcesz.
Obiecaj, że postarasz się być szczęśliwy.
Odzyskam ranczo.
Nie, Pedro.
SAN ANTONIO, TEKSAS
Otarłeś się o śmierć.
Straciłeś dziecko.
Wróć do żony.
Tak, obiecuję, tato.
Zapomnij o tym, co zrobił stryj.
Obiecaj!
Zrobię to, co należy.
Pedro!
Ale...
Dzięki Bogu, nic ci nie jest!
PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY
Miesiące, który nastąpiły po śmierci starszego pana Pedra,
układały się bardzo rozmaicie.
Złapię cię!
Ticie godziny płynęły na śmiechu i zabawie.
Ogarnęło ją nieznane dotąd poczucie spokoju.
"Obracał w palcach swój jedyny skarb cztery razy.
I cztery razy wyślizgiwał mu się z ręki.
W końcu jednak się budził w smutnej rzeczywistości".
Tymczasem dla Pedra czas biegł wolniej niż zwykle.
Bez pośpiechu.
Jakby nie miał dokąd iść.
Oddział Gertrudis z powodu chaosu w kraju
oraz ucieczki Nicolasa
musiał przerwać walkę.
Teraz mieli tylko się ukrywać, szukać pożywienia i przetrwać.
Natomiast Elena, która ledwie przeżyła atak na ranczo,
czuła się coraz gorzej.
Fina nie miała wyboru.
Musiała zapomnieć o własnej tragedii, by zająć się panią.
Gdy Pedro postanowił wyrzec się Tity, jego dusza opuściła ciało.
Nic na tym świecie nie miało bez niej sensu.
Za to Rosaura
robiła wszystko, by wreszcie wzbudzić w mężu miłość.
Przynieś talerz.
Czas niemiłosiernie parł naprzód.
Niekiedy leczył rany i koił cierpienie.
Innym razem zostawiał głębokie blizny.
Napięcie między Gertrudis a Juanem
zmniejszyło się, gdy znaleźli bezpieczne schronienie.
Kiedy ślub, doktorze?
Gdy Tita poczuje się lepiej. Ona zdecyduje.
Nie spieszymy się.
Mijały miesiące.
Rosaura próbowała zniszczyć wszystkie wspomnienia związane z Titą.
Były to trudne czasy.
A potem przyszła wyjątkowo surowa zima.
Ale nie wszędzie było tak samo.
Tita otwierała nowy rozdział życia,
choć wciąż się zastanawiała, czy to naprawdę jej życie.
John?
Tak?
Jaki byłby najlepszy termin naszego ślubu?
Naprawdę?
Tak!
Delfino?
Chodzi o pani matkę.
Dziękuję.
Tęskniłam.
Cieszę się, że panienkę widzę.
Ja też!
Dobrze się czujesz?
Wejdziemy?
Idź i ją zbadaj. Nie jestem gotowa się z nią zobaczyć.
Co pan tu robi?
Kto pana wezwał?
Pani Eleno, jest pani chora i potrzebuje pani lekarza.
Jak pan śmie wdzierać się do mojego domu?
I jakim prawem zabrał pan moją córkę?!
Proszę!
Tita był odwodniona. Bliska śmierci.
Nie powinna się znaleźć w takiej sytuacji.
Tita jest chora na ciele i umyśle.
Nic pan nie rozumie.
Odkąd to lekarzowi wolno zabierać sobie do domu młode dziewczęta?
Tita przebywa u mnie jako pacjentka. Proszę, zbadam panią.
Jestem jej matką i nie wyraziłam na to zgody.
Jak wstanę z łóżka, każę ją umieścić tam, gdzie była.
A pan za wszystko mi zapłaci.
Proszę mi podać rękę.
Więc pana też omamiła.
Proszę uważać.
Życie z Titą będzie męką pańską.
Wie pan, jak skończył Pedro Muzquiz?
Tak, co za nieszczęście.
Ona nigdy nie przestanie go kochać.
Proszę mnie nie dotykać.
Muszę zbadać pani nogi.
Dzisiaj są spuchnięte, to nic.
Trzy raz rodziłam bez żadnej pomocy.
Pani Eleno, może pani poruszać nogami?
Cześć.
- Crispinie? - Tak?
Widziałeś Juana?
Siedzi od rana na murze jak kogut.
Jak się czujesz?
Jestem zmęczony uciekaniem, ukrywaniem się.
Wkrótce dostaniemy rozkazy. Musimy być cierpliwi.
Już nie wiem, o co walczymy.
Po co zginęło tylu ludzi.
Cofnęliśmy się do czasów Porfiria.
Nic się nie zmieniło.
Ludzie nie są zadowoleni.
Jest wiele nędzy i głodu.
Musimy się przegrupować i wrócić do walki.
Na domiar złego ten Muzquiz
szuka nas przez swoich zbirów.
Jeśli nas odnajdą bez broni
i bez jedzenia, to już po nas.
Obciąża mnie śmierć tylu ludzi.
To obciąża nas oboje.
Łatwo ci mówić.
I znów to samo.
Wiem, to był błąd, że Pedro wyjechał, ale jak miałam go zatrzymać?
On jest z tej samej gliny co ty.
Z tej samej gliny?
Zatem zdrajca, Nicholas jest z takiej gliny jak ty?
Walczymy o jeden cel, ale nie jesteśmy tacy sami.
Urodziłam się na ranczu, ale nie jestem taka, jak oni.
Nie wyrzucaj mi szlacheckiego pochodzenia.
Założę się, że nie przejdziecie przez kukurydzę.
Tita!
Musisz przyjść.
Źle wygląda.
Podałem jej środek nasenny. Nie obudzi się.
Ma złamany kręgosłup.
Nerwy są uszkodzone.
Już nigdy nie będzie chodzić.
Najpewniej ma też infekcję nerek.
Jak możemy jej pomóc?
Pojadę do Eagle Pass i przywiozę morfinę.
To jej ulży w bólu.
Trzeba ją wzmocnić, a potem przewieźć do szpitala na badanie nerek.
Zajmę się tym.
Nie musisz. Fina może ją karmić i podawać leki.
To moja matka. Potrzebuje mnie.
Zostanę.
Wrócę jak najprędzej.
Naprzód!
Delfino? Zawiadom Rosaurę.
- Czy wiesz, gdzie jest Gertrudis? - Owszem. - Dziękuję.
Panienko, przepraszam,
nie miałem okazji tego powiedzieć.
Nie chciałem panienki zawieźć w tamto miejsce. To był rozkaz pani.
Byłam tego pewna. Nie martw się.
Jest coś jeszcze. Pan...
Jeśli to dotyczy przeszłości, lepiej nic nie mów.
- Dobrze. - Dziękuję.
Co ci się stało? Nigdy nie byłaś taka poważna.
Mam tyle pracy. Nie było nam tu łatwo.
Przyjechałam, żeby pomóc.
Ale panienka wyjedzie.
Może pojedziesz ze mną do Eagle Pass?
Co za pomysł! Wie panienka, jak jest na ranczu.
Ktoś musi się zająć panią Eleną. Wszystko się skomplikowało.
O co chodzi?
O nic.
- Chodźmy tam, gdzie zwykle. - Nie! Tam mięso jest niedobre!
Zawsze było najlepsze.
Dziękuję, miłego dnia.
Dzień dobry.
Co dzisiaj macie?
Po trochu wszystkiego, co podać?
Poproszę to.
Ogony wołowe?
Ile kosztują?
Dziesięć pesos.
Dla panienki ze zniżką.
- Proszę. - Dziękuję.
Poczekaj.
Twoje ulubione.
- Co to było? - W sensie?
Co było w tej paczce?
Tylko podroby.
Co się dzieje? Nie odrywał od ciebie oczu.
Oświadczył mi się, ale mu odmówiłam.
Dlaczego nic nie powiedziałaś?
Dzieje się tyle ważniejszych rzeczy.
Dlaczego odmówiłaś?
Wygląda na zakochanego, a ty się czerwieniłaś.
Bo było gorąco. Warzywa!
Wejdź, dziecko.
Przychodzisz z gór.
Skąd wiesz?
Pachniesz akacjami i mokrą ziemią.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Który to miesiąc?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Przyszłam zapytać, czy jeszcze da się coś z tym zrobić.
Czy ten chłopak zrobił ci krzywdę?
Nie, on mi nic nie zrobił.
A ktoś inny?
Chodzi o to, że kiedy banda włamała się na ranczo,
złapali mnie.
Pani Elena próbowała mnie bronić, ale ją pobili.
Odciągnęli mnie...
ustawili się w kolejce...
Dobrze się czujesz? John może cię zbadać.
Moje ciało już dawno się zagoiło.
Jesus mnie kochał.
Ale teraz?
Jeśli kocha naprawdę, przyjmie cię z ranami i bliznami.
Wyszło słońce, powieszę ubrania. Przepraszam.
Gdzie byłaś?
Posłałem Crispina, żeby cię szukał.
Robiłam pranie.
I chciałam się wykąpać.
- A gdzie ubrania? - Powiesiłam.
Odkąd to muszę się tłumaczyć?
Odkąd zrobiłaś się tajemnicza.
Idziesz robić pranie, ale wracasz bez prania?
Co się dzieje?
Od tygodni...
nie pozwalasz się dotknąć.
Chodzi o to...
że martwię się o jedzenie, jak wszyscy.
Postawię wodę na kawę.
Fina!
Co tu robisz, Tito de la Garza?
Miałaś czelność przyjechać z doktorkiem?
- Pomogę ci. - Gdzie Fina?
- Nie ma jej. - Nie dotykaj mnie.
- Co to jest? - Wychodzę za Johna.
Zabroniłam ci zamążpójścia.
Przyjechałaś ze mnie drwić?
Mimo tego, co mi zrobiłaś, przyjechałam pomóc.
Mimo czego? Przyniosłaś nam wstyd!
Nie wybaczę ci, że mnie oskarżyłaś o śmierć wnuka.
Zapomnij o tym.
Wykorzystujesz mój moment słabości!
- Nie zasłużyłam na to. - Wynoś się
i nie wracaj, niewdzięcznico.
Wyjdę za mąż.
Prędzej umrę.
Pozbyłaś się mnie i będę robić, co zechcę.
Nie skończę jak ty - stara i zgorzkniała.
O co chodzi?
Znudziłem ci się?
Znalazłaś sobie szlachcica?
Kogoś ze swojej klasy?
Nic nie rozumiesz.
Śpij.
Jak mam rozumieć, skoro mi nic nie mówisz?
No, powiedz.
Nie każ mi zgadywać.
Byłam u akuszerki.
Dlaczego?
Jestem w ciąży.
Nie wiem, czy chcę tego dziecka.
Nie jestem stworzona do macierzyństwa.
Idźcie stąd! Wynoście się!
Te bydlaki mnie skatowały.
Próbowałaś pomóc Finie.
Niepotrzebnie, i tak ją zgwałcili.
Zwierzęta.
Żałuję, że nie urodziłam się mężczyzną.
Oni robią, co chcą, kiedy chcą.
Wszystko im uchodzi.
Zniszczyli mnie, połamali.
Jesteś silna, mamo. Zawsze byłaś.
Podaj mi napar z męczennicy.
Dzień dobry pani.
Dzień dobry.
Długo będziesz chodziła taka ponura?
Nie ciebie jedną to spotkało.
Tak, proszę pani.
Gdzie Tita? Zawołaj ją.
Chcę, żebyś zajęła się kuchnią. Przygotuj mi coś smacznego.
Ta dziewczyna nie umie dobrze gotować.
Oczywiście, mamo.
Na co czekasz? Do kuchni.
Może był to niewielki gest uznania ze strony Eleny,
ale dla Tity znaczył wszystko.
Chciała ugotować coś wyjątkowego dla swojej mamy.
Potrzebny był przepis, którym mogłaby wyrazić swoją miłość
i głębokie współczucie.
Dobry rosół, Tito, jest jak pieszczota.
Jak uścisk.
Jak przebudzenie w słoneczny poranek po koszmarnym śnie.
Jak powrót do domu.
Gotowałam ci taki rosół, kiedy byłaś chora.
Kiedy byłaś smutna.
Bo taki rosół - leczy.
Na rosół weź dwa ogony wołowe, cebulę,
dwa ząbki czosnku, pomidory i kukurydzę.
Posiekaj czosnek i cebulę.
Podsmaż z pokrojonymi ogonami.
Następnie zalej właściwą ilością wody.
Jeśli będzie jej zbyt dużo, zupa wyjdzie wodnista,
a prawdziwy rosół musi być esencjonalny.
Gdy woda się zagotuje, dodaj warzywa.
ROSÓŁ NA OGONACH WOŁOWYCH
SAN ANTONIO, TEKSAS
Proszę bardzo.
Ułaskawienie podpisane przez samego prezydenta Meksyku.
Twój bilet powrotny.
Pieniądze w twojej ojczyźnie umieją zdziałać cuda.
Pozbyliśmy się dyktatora, a ludzie wciąż żyją w okropnych warunkach.
Nic się nie zmieniło.
Ułaskawili cię, a ty się buntujesz?
Chcesz wracać do Piedras Negras?
Odzyskam ranczo.
Stryj zapłaci za to, co zrobił.
Twój stryj...
Chyba jest zamieszany w nielegalne sprawki.
Odkąd otrzymał awans,
na rancza jego sąsiadów napadają zwolennicy Villi.
Właściciele uciekają i ze strachu sprzedają swoje dobra po niskiej cenie.
Kto je kupuje?
Obiecałem twojemu ojcu, że w nic się nie wplączesz,
ale wiem, że cię nie powstrzymam.
Gdybyś potrzebował pomocy rządu,
skontaktuj się z generałem Vargasem z Monclovy.
To stary przyjaciel.
Przepraszam.
Pedro? Powóz czeka.
Powodzenia.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Przynieś herbatę.
Oczywiście.
Stało się tak, jak powiedziała Nacha.
Rosół z ogonów był dla Eleny jak pieszczota.
Jak uścisk, jak objęcie, pełne czułości, której nie doświadczyła od lat.
José!
Elena zobaczyła ogromne współczucie Tity w oczach Josego Treviño.
Wtedy sobie wyobraziła, ile ma dla niej litości.
A tego Elena znieść nie mogła.
Co jest w tym rosole?
Fina!
Co jest w tym rosole? Tita chce mnie zabić.
- Nikt tego nie chce. - Nie dam się zabić, jasne?
Co się stało?
Co dodałaś do rosołu?
- Nic. - Chcesz mnie otruć!
Nikt nie chce cię otruć.
Niewdzięcznico! Nie zatrzymasz się, póki nie umrę, tak?
Myślisz, że nie pozwoliłam ci być z Muzquizem?
To on wybrał Rosaurę!
Ty zniszczyłaś tę miłość, nie ja.
Uspokój się.
Dlaczego nie uciekliście?
Mój ukochany zginął. Dlaczego ty nie uciekłaś? Głupia!
Doktorze! Ona chce mnie zabić.
- Zatruła zupę. - Ma halucynacje. Zaczekaj.
Gdzie moje córki?
Doktorze, moja córka chciała mnie otruć.
Co się stało?
Nie wiem.
Może popełniłam błąd? Może rosół był niesmaczny?
Nie, Tito, wręcz przeciwnie.
Dokąd idziesz, Fino?
Fino!
Przez chwilę wierzyłam, że się pogodzimy.
Musimy zabrać twoją matkę do szpitala.
Leki zadziałają, ale musi dostać właściwą opiekę.
Chodź.
Jesus!
- Jesus! - Co się stało?
Wytłumaczę ci, dlaczego odeszłam.
Nie przerywaj mi, bo wtedy nie dam rady dokończyć.
Wiesz, co myślę?
Co?
Że to dziecko ma wiele szczęścia,
bo będzie miało taką matkę.
Będę walczył o zmiany na lepsze.
Dla ciebie. Dla dziecka.
Gertrudis?
Powinniśmy mieć to dziecko.
Znasz mnie dobrze.
Zawsze robiłam to, co chciałam.
Nie słuchałam się.
Jeśli urodzę dziecko, wszystko się zmieni.
Nie wiem, czy sobie dam radę,
ale będę się starała, ze wszystkich sił.
To znaczy...?
- O co chodzi? - Przepraszam, pułkowniku.
Panno Gertrudis?
Przyjechałem z Piedras Negras.
Pani matka pani potrzebuje.
Chcą mnie otruć.
Nie dam się.
Tita! Tita!
Żyje.
Wypiła cały środek wymiotny.
Co teraz?
Nic nie da się zrobić.
Taka dawka naprawdę jest trucizną.
Tita napisała w pamiętniku, że jej więź z Pedrem była tak silna,
że tego dnia czuła jego obecność, jeszcze zanim przyjechał.
Dziękuję.
Wnieś moje rzeczy.
Ale...
Jak to...
Dlaczego mnie nie szukałeś?
Tito,
już pora.
Mamo?
Córeczko?
Jesteś w ciąży.
Tak.
Gertrudis?
Nic nie mów.
Tęskniłam.
Ja też.
Rosauro!
Jesteś teraz głową rodziny.
Chroń nasze tradycje.
Przywróć świetność Las Palomas.
Tak, mamo. Obiecuję.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LAURY ESQUIVEL
"PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY" I "DZIENNIK TITY"
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
W NASTĘPNYM ODCINKU
Wiem, że miłość nie znika tak łatwo.
Wasze zdrowie.
Wykorzystałeś Titę.
Nie wykorzystałem jej.
Wiedziałeś, że się kochamy!
Mam rozkaz aresztować Pedra Muzquiza.
- Puśćcie mnie! - Tym razem dopilnuję, żebyś zginął.
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antonina Kasprzak