Педро.
Разбуди се.
Имам изненадување за тебе.
Педро е, твојот син.
Дојде да те види.
Тато...
Јас сум.
Прашање е на ден.
Можеш да останеш колку што треба.
Вети ми дека ќе се обидеш да бидеш среќен.
Имотот пак ќе биде наш.
Не, Педро.
САН АНТОНИО ТЕКСАС
За малку ќе те убиеја.
Го изгуби детето.
Врати се кај жена ти.
Ти ветувам, тато.
Вети дека ќе му простиш на стрико ти.
Заколни ми се, Педро.
Ќе постапам правилно.
Педро!
Но...
Фала Богу! Добро си!
КАКО ВОДА ЗА ЧОКОЛАДА
"По смртта на г. Педро, месеците поминуваа многу поинаку."
Ќе те фатам!
"На Тита, часовите ѝ минуваа во смеа и игра.
Ја обзеде едно, дотогаш непознато, чувство на мир."
"Вознемирувајќи му ги соништата, четири пати држеше богатство в раце
и четири пати му се провлече низ прстите кога сонот исчезна
и се будеше во таа несреќна реалност. Веќе сосема буден..."
"Но за Педро,
времето минуваше побавно од обично.
Немаше брзање.
Како да нема каде да оди.
За Хертрудис и нејзината група, хаосот кој владееше во земјата
и заканата што ја претставуваше ненадејното бегство на Николас,
ги натера да ја прекинат вооружената борба.
Сега мораа само да се скријат, да најдат храна и да преживеат.
За тоа време,
откако одвај го преживеа насилниот напад на имотот,
на Мама Елена секој ден ѝ беше сè полошо.
Фина немаше избор
и мораше да ја заборави сопствената трагедија за да се грижи за неа.
Откако одлучи да ја заборави Тита,
душата на Педро во целост го напушти неговото тело.
Ништо на овој свет немаше смисла без неа.
А Росаура беше одлучна да го наведе маж ѝ да ја сака."
Земи чинија.
"Времето продолжи да тече без застој.
Понекогаш да ги залечи раните и да ја олесни болката.
А понекогаш...
Оставаше длабоки лузни.
Напнатоста која бегството на Николас ја предизвика меѓу Хертрудис и Хуан
се намали кога најдоа безбедно место."
Кога ќе биде венчавката, докторе?
Тита ќе одлучи кога ќе се чувствува подобро.
Не ни се брза.
"Месеците поминуваа
и Росаура се обиде да го избрише и последниот спомен на Тита.
Беа тоа тешки времиња,
а таа година зимата беше поостра од кога било.
Но не насекаде.
Се чинеше дека Тита почнуваа да живее нов живот.
Меѓутоа, не можеше да не се запраша дали тој живот е навистина нејзин."
Џон...
Да?
Кога е најдобар датум за свадба?
Навистина?
Да.
Делфино?
Вашата мајка, г-це Тита.
Фала.
Ми недостигаше. -Многу ми е мило што те гледам.
И мене.
Добро си?
Одиме?
Прегледај ја.
Јас уште не сум подготвена да ја видам.
Што правите тука?
Кој ви се јави?
Г-ѓо Елена...
Не сте добро. Ви треба помош од лекар.
Како се осмелувате да влезете во мојот дом?
И со кое право ја одведовте ќерка ми?
Ве молам.
Тита беше целосно дехидрирана.
Беше на работ на смртта.
Не ни требаше да биде таму.
Тита е болна во душата и во главата.
Ништо не сфаќате.
И од кога му е дозволено на еден доктор да си одведе девојка дома?
Тита е кај мене како пациентка. Сега ве молам, дозволете ми да ве прегледам.
Јас сум нејзина мајка и не го одобрив тоа.
Кога ќе станам од креветов ќе ја вратам таму од каде што ја одведовте.
И вие ќе морате да објасните сè.
Дајте ми ја раката, ве молам.
И вас ве уловила.
Внимавајте, докторе.
Тита може да ви направи хаос од животот.
Видовте како заврши Педро Мускис.
Да, грозно е тоа што му се случи на тоа момче.
Никогаш нема да престане да го сака.
Не допирајте ме!
Морам да ви ги прегледам нозете.
Денеска се натечени. Не е ништо.
Се породив три пати без ничија помош. Не е ништо.
Г-ѓо Елена.
Можете да ги мрдате нозете?
Добар ден.
Криспин! -Да?
Си го видел Хуан?
Од рано утро е со петелот.
Како си?
Уморен од бегање.
И од криење.
Сигурна сум дека наскоро ќе добиеме заповеди.
Мораме да имаме трпение.
Воопшто не знам за што се бориме.
Попусто загинаа толку многу луѓе.
Сè е исто како во времето на Порфирио.
Пак сме на почеток.
Луѓето уште не се задоволни.
Има многу сиромаштија и глад.
Мораме пак да се организираме и да се бориме, па ќе видиш.
И за да биде уште полошо, оној подмолен Мускис
ги испрати сите свои гадови да нè бараат.
Ако нè најдат додека немаме муниција
и без храна, готови сме.
Носам толку мртви на душава.
Двајцата ги носиме.
Зошто само себеси се обвинуваш?
Лесно ти е тебе да кажеш.
И ете го пак. Знам дека згрешив што го пуштив Педро,
но не можев да го спречам. -Па, кога е еден од твоите, нели? -Мои?
Ако е Педро еден од моите, предавникот Николас е еден од твоите!
Можеби се бориме за истото, но не сме еднакви, Хертрудис.
Не залажувај се.
Тоа што сум се родила на имот не ме прави една од нив, го знаеш тоа.
Не презирај ме зашто сум се родила со пари, а не во сиромаштија.
Ве предизвикувам да поминете од другата страна на пченката!
Тита!
Мораш да дојдеш.
Лошо изгледа.
Сега ѝ дадов седатив. Нема да се разбуди.
Мајка ти има скршен 'рбет.
Се плашам дека нервите се оштетени.
Тита...
Нема веќе да може да оди.
А веројатно има и воспаление на бубрезите.
Како можеме да ѝ помогнеме?
Засега можеме само да одиме по морфиум во Игл Пас.
Така ќе ѝ ги ублажам болките.
Потоа треба да зацврсне за полесно да стигнеме до болница за бубрезите.
Јас ќе се погрижам за тоа.
Тита, нема потреба.
Фина може да ја храни и да ѝ ги дава препишаните лекови.
Таа ми е мајка и ѝ требам.
Јас ќе се грижам за тоа.
Ќе се вратам што побрзо.
Одиме!
Ајде!
Делфино.
Треба да ѝ јавиме на Росаура. Знаеме каде е Хертрудис? -Да, ќе средам јас.
Извинете...
Немав прилика да разговарам со вас.
Не сакав да ве одведам на она место.
Г-ѓа Елена ми нареди.
Секогаш го знаев тоа, Делфино. Не грижи се.
Уште нешто...
Господинот... -Ако е за минатото...
Нема потреба да ми кажуваш.
Во ред. -Фала.
Што е, Фина? Никогаш не си толку сериозна.
Имам премногу обврски.
Не беше лесно.
Па дојдов да ти помогнам.
Но пак ќе заминеш, нели?
Зошто не дојдеш со нас во Игл Пас?
Боже, Тита...
Знаеш како стојат работите на имотот.
Некој мора да се грижи за г-ѓа Елена.
Овде сè е многу комплицирано.
Што е, Фина?
Ништо.
Одиме на онаа тезга, како секогаш. -Не, Тита, таму месото е грозно.
Секогаш имаа најдобро. Дојди.
Фала. Пријатен ден.
Добар ден. -Добар ден, госпоѓице.
Што имате?
Имаме сè. Што би сакале?
Дајте ми го ова, молам.
Говедска опашка.
Колку чини?
10 пезоси.
За вас секогаш има попуст.
Повелете.
Ви благодарам. -Благодарам.
Почекај!
Твоето омилено.
Што е тоа?
Кое?
Ова.
Џигерчиња.
Ајде, Фина! Момчето не тргна поглед од тебе.
Што имаш со него?
Ме побара.
Но го одбив.
Фина! Зошто не ми кажа?
Бидејќи има поважни работи, Тита.
Зошто си го одбила?
Се гледа дека е вљубен во тебе. А и ти целата се зацрви.
Можеби од жештината.
Види, зеленчук!
Влези, душо.
Доаѓаш од планината.
Како знаете?
Мирисаш на акација и на влажна земја.
Како да ти помогнам?
Колку си трудна?
Искрено, не знам.
Дојдов да видам дали има време да се прекине.
Тоа момче ти направило ништо?
Не.
Тој не ми направи ништо.
Некој ти направил?
Па, кога дојдоа да го опљачкаат имотот,
ме фатија...
И иако г-ѓа Елена се обиде да ме заштити,
ја претепаа.
Ме одвлекоа
и еден по еден, се менуваа.
Но добро си?
Џон може да те прегледа.
Моето тело одамна закрепна.
Исус ме сакал.
Но сега...
Ако некој те сака вистински,
ќе те прифати повредена и со лузни.
Сонцето излезе, ќе ги спрострам испраните алишта. Извинете.
Каде беше?
Го испратив Криспин по тебе. -Бев да исперам алишта.
И сакав да се избањам.
Каде се алиштата? -Се сушат.
Од кога морам да ти давам сметка?
Откако стана толку таинствена.
Одиш да переш алишта,
а се враќаш без алишта?
Подобро кажи ми што ти е.
Веќе со недели...
Не ми дозволуваш ни да те допрам.
Па...
Загрижена сум поради недостатокот на храна.
Како и сите.
Ќе ставам вода за кафе.
Фина!
Што правиш овде, Тита де ла Гарса?
Се осмели да дојдеш со докторот.
Ќе ви помогнам. -Каде е Фина? -Ја нема. Јас сум овде.
Не допирај ме! -Не ве молам.
Што е ова?
Ќе се омажам за Џон. -Не смееш да се омажиш, ти кажав!
Дојде само да ми го набиеш тоа на нос!
И покрај сè, овде сум и ви помагам.
И покрај сè...
Ти си таа што ја унесреќи оваа куќа.
Никогаш нема да ти простам што ме обвини за смртта на внук ми.
Да го заборавиме тоа.
Го искористуваш тоа што сум болна. Измамничке!
Не го заслужувам тоа! -Оди си!
Неблагодарничке, оди си!
Ќе одам, веќе никогаш нема да ме видите. Ќе се омажам.
Побрзо ќе умрам отколку да ја дадам твојата рака!
Се одрековте од мене, па ќе правам што сакам.
Нема да завршам сама и огорчена како вас.
Што ти е сега?
Се измори од мене?
Си си нашла земјопоседник.
Еден од твоите. -Ништо не разбираш, Хуан.
Спиј.
Како сакаш да сфатам кога ништо не ми кажуваш?
Ајде, кажи ми.
Доста беа загатки.
Бев кај една бабица.
Што? Зошто?
Затоа што сум трудна, Хуан.
Што?
И не знам дали сакам да го родам.
Не сум создадена да бидам мајка.
Оди си...
Само оди си...
Оние гадови ме уништија.
А сепак сте се обиделе да ѝ помогнете на Фина кога ја нападнале. -Попусто.
Пак ја силуваа.
Животни...
Ништо не би сакала повеќе од тоа да се родев како машко.
Мажите прават што сакаат и кога сакаат.
Сè им е дозволено.
Ме преполовија, Тита.
Силна сте, мамо. Секогаш сте биле.
Дај ми една чашка пасифлора.
Добро утро, госпоѓо. -Добро утро.
Колку долго ќе имаш таква фаца?
Не си единствената на која ѝ се случило тоа.
Да, госпоѓо.
Каде е Тита?
Кажи ѝ да дојде.
Сакам пак да се грижиш за кујната.
Зготви ми нешто вкусно.
Таа девојка не знае да готви.
Се разбира, мамо.
Што чекаш? Оди да готвиш!
"Тоа беше мал знак на признание од Мама Елена,
но за Тита...
Тоа значеше сè на светот.
Тогаш почувствува потреба да зготви нешто посебно за мајка си.
Бараше рецепт во кој би можела да внесе малку од таа љубов
и длабокото сочувство кое го чувствуваше кон неа."
Добрата чорба е како убаво милување, Тита.
Како топла прегратка кога в зори ќе се разбудиш од кошмар.
Како враќање дома,
нашето сигурно место.
Ти ја готвев таа чорба кога беше болна
или кога беше тажна.
Чорбата лекува.
"За оваа чорба требаат две говедски опашки, еден кромид,
две чешниња лук, домати и пченка.
Кога лукот и кромидот ќе се исечкаат, се пржат заедно со исечената опашка.
Говедските опашки се варат во точна количина вода.
Ако има премногу вода, чорбата ќе биде водлеста.
А вистинската чорба мора да биде густа.
Кога водата ќе зоврие, се додава зеленчукот.
ЧОРБА ОД ГОВЕДСКА ОПАШКА
САН АНТОНИО ТЕКСАС
Еве го.
Помилување кое го потпишал лично претседателот на Мексико.
СОЕДИНЕТИ АМЕРИКАНСКИ ДРЖАВИ
Твојот билет за дома.
Парите прават чуда во оваа земја.
Тргнавме една диктатура и сега пак го имаме истото.
Луѓето уште живеат грозно. Ништо не се менува. -Педро, помилуван си,
но за нив си и понатаму бунтовник.
Сигурно сакаш да се вратиш во Пиедрас Неграс?
Ќе си го вратам имотот. И стрико ми мора да плати за сè што направил.
Стрико ти... Мислам дека стрико ти се занимава со незаконски работи.
Откако е на таа позиција, луѓето на Вилја ги напаѓаат блиските имоти.
А откако ќе ги нападнат, ги напуштаат. Земјопоседниците од страв ги продаваат.
Кој ги купува?
Му ветив на татко ти дека нема да се мешаш.
Но знам дека тоа нема да те спречи.
Ако ти затреба некогаш некој на страна на владата,
стапи во контакт со генерал Варгас во Монклова.
Стари пријатели сме.
Се извинувам.
Педро, кочијата е подготвена. Да одиме.
Со среќа.
Благодарам.
Се извинувам, госпоѓо.
Донеси ми уште чај.
Да.
"Како што рече Нача,
чорбата од говедска опашка беше длабоко милување за Мама Елена.
Прегратка полна со нежност каква што не беше почувствувала со години."
Хосе...
"Мама Елена го почувствува сочувството на Тита низ погледот на Хосе Тревињо.
Тогаш сфати колку многу би ја сожалувал кога би ја видел таква.
И Мама Елена не можеше да го поднесе тоа."
Што ставиле во таа чорба?
Фина!
Сака да ме отруе...
Сака да ме отруе.
Што сте ставиле во чорбата? -Ништо. -Тита сака да ме убие!
Никој не сака да ве убие... -Нема да го дозволам тоа, јасно?
Што се случило?
Што стави во таа чорба?! -Ништо.
Сакаш да ме отруеш! -Никој не сака да ве отруе!
Неблагодарничке! -Фина, вода... -Нема да се смириш додека не умрам!
Мислиш дека јас сум виновна што не си со Педро Мускис,
но тој ја избра Росаура!
Ти ја уништи таа љубов, не јас!
Нема врска, смирете се. -Зошто не заминавте заедно?
Мојот го убија, но ти можеше да избегаш со него!
Глупачке!
Докторе...
Сака да ме отруе.
Ставила нешто во чорбата. -Не знае што зборува од болките.
Почекај ме надвор.
Каде се моите ќерки?
Верувајте ми, докторе, ја затрула чорбата.
Ќерка ми сакаше да ме отруе. Вкусот не беше добар.
Г-ѓо Елена...
Што се случи, Фина?
Не знам.
Можеби сум згрешила во нешто и не е вкусна.
Не, Тита...
Напротив.
Каде одиш, Фина?
Фина!
За момент помислив дека нештата меѓу нас ќе станат подобри.
Тита, мораме да ја однесеме мајка ти во болница.
Ќе почекаме да дејствуваат лековите, но мора брзо да оди во болница.
Не грижи се.
Хесус!
Хесус... -Фина, јас...
Сакам да ти кажам зошто заминав.
Но те молам да не ме прекинуваш, инаку не ќе можам да продолжам.
Знаеш што мислам јас?
Што?
Тоа дете има голема среќа.
Ти ќе му бидеш мајка.
А јас ќе се борам нештата да се сменат.
За тебе и за него.
Хертрудис...
Да го имаме тоа дете.
Хуан, добро ме познаваш.
Секогаш правам што сакам.
Ни мајка ми не се справи со мене.
Но ако го родам ова дете, сето тоа ќе се смени.
Искрено, не знам дали можам.
Но подготвена сум да се обидам со целото свое битие.
Да?
Што е? -Извинете, бригадиру.
Г-це Хертрудис. -Да?
Доаѓам од Пиедрас Неграс. На мајка ви ѝ требате.
Некој сака да ме отруе.
Никој нема да ме отруе...
Тита! Тита!
Жива е.
Го испила целиот лек за повраќање.
Што ќе правиме?
За жал, ништо.
Ова во големи дози навистина е отров.
"Тита во дневникот запишала
дека била толку силно поврзана со Педро,
што тој ден го почувствувала неговото присуство долго време пред да стигне."
Фала.
Делфино, однеси ги работите во мојата соба.
Фала.
Но...
Како...
Зошто не ме побара?
Тита...
Време е.
Мамо...
Ќерко...
Трудна си.
Да, мамо.
Хертрудис...
Не напрегајте се, мамо.
Многу ми недостигаше... -И вие мене.
Росаура...
Ти си главата на фамилијата.
Внимавај на нашата традиција.
Врати му го сјајот на Лас Паломас.
Да, мамо.
Ти ветувам.
"По романите на Лора Екивел: 'Како вода за чоколада' и 'Дневникот на Тита'."
ВО СЛЕДНАТА ЕПИЗОДА...
Знам дека чувствата кон некого не исчезнуваат преку ноќ.
Во ваше здравје!
Ја искористивте Тита и ја заведовте. -Не ја искористив Тита!
Знаете дека ние двајца се сакаме.
Имам налог за апсење на Педро Мускис.
Пуштете ме! -Овој пат ќе се погрижам да останеш мртов.
КАКО ВОДА ЗА ЧОКОЛАДА
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС