- Co szykujesz? - Torrejas. Chcesz?
Co się dzieje?
Jestem martwy.
Opisy takich snów wypełniają wiele stron dziennika mojej cioteczna prababki, Tity.
Nawet sen nie dawał jej wytchnienia.
Śmierć Robertita.
Nienawiść do matki, która zamknęła ją u sióstr.
Wiadomość o egzekucji Pedra.
To wszystko sprawiło, że straciła mowę.
Powiadają, że płakała tak bardzo, że zabrakło jej łez.
A ona płakała dalej, aż wyschła w środku.
W tych dniach - może to tylko przypadek -
w Piedras Negras panowała najgorsza susza w historii.
Tita nie wiedziała, że kilka kilometrów od jej więzienia wydarzył się cud.
Jedni mówili, że kula przeszła między płucami, mijając serce.
Inni - że fuzja się zacięła
i tylko fragment kuli dosięgnął piersi.
Ja wierzę, że tu wkroczyło przeznaczenie.
Pedro Muzquiz nie mógł umrzeć z dala od Tity.
PRZEPIÓRKI W PŁATKACH RÓŻY
RANCZO LAS PALOMAS
- Pamiętasz adres? - Tak.
Spiesz się.
Nigdzie się nie zatrzymuj. Jeśli pani się dowie - zabije nas!
EAGLE PASS, TEKSAS
Chodzi o Titę de la Garza.
- Co z nią? - Potrzebuje pomocy.
Chwileczkę.
Doktorze? Skąd ten zaszczyt.
Niech będzie pochwalony.
Przyjechałem do Tity de la Garza.
- Do Tity? - Tak.
Jestem przyjacielem rodziny.
Doña Elena prosiła, bym złożył wizytę, bo jest zajęta,
a chce wiedzieć, czy u Tity wszystko w porządku.
Zaprowadzicie mnie?
Ta dziewczyna nic nie je. Nie zaszkodzi, by obejrzał ją lekarz.
Tito?
O Boże!
Nie wiedziałyśmy co robić. Nie chce otworzyć ust.
A pani Elena nie przysyła pieniędzy.
Jest całkowicie odwodniona.
Co pan robi? Nie ma pan zgody jej matki.
Ona nie może czekać.
Nie ma pan prawa jej zabierać!
Jeśli umrze, odpowiedzialność spadnie na Matkę.
Bierze to Matka na siebie?
Zawiadomię panią Elenę.
Leży tam, w głębi.
Pedro!
Grace!
Tak, doktorze?
Przynieś krople.
Tatusiu? Kto to?
- Ma na imię Tita. - Wyzdrowieje?
Tak.
Dziękuję.
- Coś jeszcze? - Nie, dziękuję.
OBÓZ REBELIANTÓW KANION ŚWIĘTEJ ELENY
Pedro?
Gertrudis?
Dzień dobry!
- Gdzie ja jestem? - U nas.
Od wielu dni.
Wielu dni?
Baliśmy się, że się nie obudzisz.
Miałeś szczęście. Przeżyłeś.
Cały czas ściskałeś tę wstążkę.
Tita. Musze odnaleźć Titę.
Gertrudis, zabierz mnie do niej, proszę.
Nie możemy wrócić do Las Palomas. Nie teraz.
Twój stryj został generałem.
Przejął ranczo twojego ojca.
Wszędzie pełno żołnierzy, musieliśmy przenieść obóz.
Co z ojcem? Jest zdrowy?
Nie wiem.
Proszę coś zjeść.
Bez jedzenia nie mogę podać leku.
Wiem, że mnie pani słyszy. Wszystko będzie dobrze.
Ze mną i Grace jest pani bezpieczna.
Dziękuję.
Już nigdy nie pozwolę pani skrzywdzić.
Przysięgam.
Jak się czujesz?
Lepiej.
O co chodzi?
O to, że jestem idiotą.
Prawie mnie zabili. I po co mi to było?
Nie umiałem ochronić rancza ojca.
Zawiodłem was.
- Robiłeś, co w twojej mocy. - Nie.
Popełniałem błąd za błędem.
Jestem egoistą.
Popatrz, ile złego narobiłem.
Już nigdy nie zobaczę swojego synka.
Proszę,
pomóż mi odzyskać Titę...
Patrzcie tylko! Masz siedem żyć, jak kot!
O tak.
Napijesz się?
W tych dniach zamętu i pomieszania
módlmy się za tych,
którzy przywracają ład w Piedras Negras.
Módlmy się też za właścicieli rancz,
które zaatakowali buntownicy, łajdacy,
wykorzystujący trudną sytuację kraju, by plądrować i siać strach.
To mroczne dni.
Ale wierzymy w pana Boga.
I w naszą armię,
dowodzoną przez generała Felipe Muzquiza.
Oby niósł światło
i przywracał pokój w naszej ukochanej wspólnocie.
Wstańmy.
Wkrótce wszystko wróci do normy.
Bez Madera grupy Villi wycofują się.
Jest ich już niewielu. Ukrywają się w górach.
I w górach, i tutaj. Atakują rancza. Kradną bydło.
To kwestia kilku dni. Wyłapiemy ich.
Generale, czy mogę na słówko?
Jasno powiedziałem, że nie mamy o czym rozmawiać.
Czy mam zatem krzyczeć?
Już i tak jest pani na językach wszystkich.
Mało pani uwagi?
Pani rodzina przyniosła wstyd Piedras Negras.
Czego pani chce?
Zezwolenia na powrót mojej córki Rosaury. Potrzebuję jej.
Wdowy po handlarzu bronią?!
Ona nic nie zrobiła.
Jeśli wróci, niestety będę ją musiał aresztować.
To ja wydała, pańskiego bratanka.
A ja puściłem wolno pani drugą córkę, buntowniczkę.
Jesteśmy kwita.
- Przepraszam. - Chwileczkę.
Proponuję panu kawałek ziemi, za dobrą cenę.
Nie wziąłbym nawet za darmo.
Trzeba wielu pieniędzy, by coś tam wyrosło.
Ta ziemia jest bardziej jałowa niż pani.
Co za prostak!
Jest pani kobietą. I jest pani sama.
Gdybym chciał, zabrałbym pani całą ziemię. Jasne?
Felipe?
Tak, kochanie?
Święta Maryjo, matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
SAN ANTONIO, TEKSAS
...i błogosławiony owoc żywota twojego, Jezus.
Święta Maryjo, matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej.
To nie twoje, Nicolasie.
Tylko patrzę.
Co tu wciąż robi Nicolas?
Mieliśmy się go pozbyć.
Potrzebujemy ludzi.
Nie jest godny zaufania.
Gdyby był zdrajcą, już by nas wydał.
A zasadzka Muzquiza? To był przypadek?
Już o tym rozmawialiśmy.
Nie doszliśmy do żadnych wniosków.
Nie możemy puścić Pedra do Las Palomas.
- Dlaczego? - To nas narazi.
Jak długo będziemy się ukrywać?
Nie wiem. Aż dostaniemy rozkazy.
Trzeba działać. Ludzie czekają, kończą się nam zapasy.
Daj znać, jak się skończysz użalać nad sobą.
Podzielimy to, co zostało. Fasolę i kukurydzę.
Mięso będziemy peklować, póki kury nie zaczną się nieść.
Mamy niewiele ziarna. Dać je kurom?
Dać. Potrzebujemy jajek.
Brakuje wody. Nie wystarczy na tydzień.
Niech nikt się nie kąpie. Już niedługo pora deszczowa.
Bóg zsyła na nas tyle, ile zdołamy unieść.
Damy sobie radę.
Poprosiłam o pożyczkę. Dostanę ją.
Teraz potrzebuję pomocy. Zgoda?
Nie róbcie smutnych min, wszystko będzie dobrze.
Zamknijcie wrota.
Tak, pani Eleno.
Co napisała?
CÓRKO, SYTUACJA JEST CORAZ GROŹNIEJSZA.
W LAS PALOMAS NIE BĘDZIESZ BEZPIECZNA. ZOSTAŃ W TEKSASIE DO ODWOŁANIA.
Nie mogę wrócić.
To zbyt niebezpieczne.
Zatem co będzie?
Kto się tobą zaopiekuje?
Niech się wypłacze.
Potrzebuje grobu męża, żeby przeżyć żałobę.
Liczę, że wkrótce wróci do Piedras Negras.
Ja też.
Tędy.
Proszę usiąść.
Przyprowadziłem panią, żeby o czymś opowiedzieć.
Dawno temu pewien alchemik odkrył pierwszy pierwiastek chemiczny -
fosfor.
Zrozumiał, że pod wpływem tlenu - wybucha.
To jest czysty tlen.
Otrzymałem go poprzez rozkład nadtlenku wodoru.
Aby zapalić fosforową zapałkę, potrzebny jest detonator.
Tylko tak uzyskamy światło i ciepło.
Moja babka z plemienia Kikapu uważała, że ludzka dusza działa podobnie.
W naszym wnętrzu jest jakby pudełko zapałek.
Tlenem jest oddech ukochanej osoby.
A detonatorem - przyjemność z jej obecności. Jej ciepło.
To, czego potrzeba, by nasz ogień zapłonął.
Trzeba znaleźć właściwe pierwiastki,
by zapalić wewnętrzny płomień i żyć pełnią życia.
Inaczej zapałki zamokną i nie uda się już ich zapalić.
Są chwile, gdy potrzebujemy nowego detonatora.
Wtedy udaje nam się zapalić płomień i nie pozwalamy mu zgasnąć.
Wiem, że wiele pani przeszła, ale babcia twierdziła,
że jeśli weźmiemy zapałkę
i napiszemy nią, co nas boli, to poczujemy ulgę.
Może najpierw dowiemy się, dlaczego pani nie mówi?
Zechce pani to napisać?
Gotowy?
Opiekuj się moją siostrą.
Myślisz, że mnie przyjmie?
Mam nadzieję.
NIE MÓWIĘ, BO NIE CHCĘ.
Brown uznał ten akt buntu
za pierwszy krok Tity w jej drodze do wolności.
Wyobrażał sobie, że to on stanie się detonatorem
w życiu Tity.
Proszę. Smacznego.
Co to jest?
Jedzenie. Pyszne jedzenie.
Rozbef. Przecież lubisz.
Już nie.
Nic więcej nie ma.
Pycha.
Wygląda okropnie. Nie zjem.
No, to nie. Idź do swojego pokoju.
Doktorze, nic mu nie będzie.
Mogę zjeść?
Tita od dziecka nie mogła znieść tego, że ktoś jest głodny.
Pomogłaś mu!
Dałaś mu konia! Jeśli go, złapią, już po nas!
Nie mogłam go powstrzymać.
Czy teraz Pedro wydaje tu rozkazy?
Odkąd jesteś przeciwko mnie?
Nie jestem przeciwko tobie, ale wódka i porażki poprzestawiały ci w głowie.
- Juan! - Co się stało?
Nicolas! Zabrał twojego konia, twoją fuzję i uciekł.
Mówiłam, że to zdrajca.
Musimy uciekać, jak najprędzej.
A to sukinsyn!
Zwijać obóz, wynosimy się! Szybko!
Bierzcie wszystko! Konie! Broń!
Dobry wieczór.
Przepraszam, przypomniałem sobie, jak bardzo lubiła pani gotować.
Ważne, by aktywowała pani swój detonator.
Może chciałaby pani spróbować?
Kuchnia jest do pani dyspozycji.
Kiedy tylko pani zechce.
Detonator.
Jesteś smutna, córciu.
To normalne. Wiele straciłaś.
Nie musisz gotować, jeśli nie masz do tego serca.
Pamiętaj, ty decydujesz, czy będziesz szczęśliwa.
Nie pozwól, by twoje szczęście zależało od innych.
Doktorze! Mamy dość drewna!
Co pan robi?
Próbuję sobie przypomnieć, jak się buduje.
Alex, pomożesz mi?
Tak!
Ostrożnie!
To będzie niespodzianka dla Tity.
- Znaleźliście kogoś? Ilu? - Dwóch.
Generale! Był tu obóz, ale rebelianci uciekli kilka dni temu.
Ruszajcie w góry i znajdźcie tego zdrajcę.
Nie wracajcie bez niego.
Tym razem własnoręcznie go powieszę.
Jedziemy!
A tego puśćcie.
Może mam długi język, ale nie jestem kłamcą.
Pański bratanek żyje.
- Nie chcę pieniędzy. - Więc czego?
Chciałbym wstąpić do pańskiego oddziału mięsożerców.
Nie ma takich oddziałów. To tylko plotki.
Jasne.
To tylko bandy, które napadają na rancza,
a pan nic o nich nie wie, prawda?
Dziękuję.
Tak się cieszę, że słyszę pani głos.
Kwiaty amarantusa są niezwykłe.
Bardzo piękne.
Mogę je ściąć.
Indianie Huichol nazywają je Wa-vi.
Są święte, bo umieją przetrwać suszę.
Nasza nazwa pochodzi z greckiego "amarantos" - "kwiat, który nie blednie".
- Ciastka radości. - Tak!
Używa się ich do pieczenia ciastek radości.
Mogę skorzystać z kuchni?
Jest pani.
Dziękuję.
Aby upiec alegrias -
ciastka radości - najpierw wysusz kłosy i wytrzęś ziarna amarantusa.
Umieść rodzynki, orzechy, pestki dyni
i orzeszki ziemne na patelni.
Upraż na maleńkim ogniu.
W innym garnuszku roztop sporą porcję brązowego cukru.
Dodaj miód i kilka kropli cytryny.
Przelej tę masę do uprażonych nasion, wraz z oczyszczonym amarantusem.
Wymieszaj i formuj ciastka radości.
Gdy Tita poczuła słodki smak brązowego cukru i miodu,
ciepło otuliło jej serce.
Poczuła ulgę. Pieszczotę.
Może był to znak,
że pierwszy raz w życiu sama trzymała w rękach swoje przeznaczenie.
ALEGRÍAS - CIASTKA RADOŚCI Z AMARANTUSEM
Nazywała się Emma.
Zmarła przy narodzinach Alexa.
Łożysko przykleiło się do macicy.
Byłą wspaniałą kobietą.
Ile razy mój pacjent zdrowieje, czuję, że odzyskuję kawałek tego, co straciłem.
Muszę przyznać, że gdy panią tu przywiozłem, bałem się, że stracę i panią.
Tito, wiem, co pani czuła dla Pedra Muzquiza.
I wiem, że jest pani w żałobie.
Ale proszę uwierzyć. Każdy ból,
nawet najgłębszy,
w końcu mija.
Życie jest hojne.
Daje nam kolejne szanse na szczęście.
Dobranoc.
Delfino!
Przecież pana rozstrzelano!
Jeśli się dowiedzą, że przeżyłem, zabiją mnie na pewno.
Przyjechałem po Titę.
Panienki już tu nie ma.
SAN ANTONIO, TEKSAS
- Dzień dobry. - Proszę wejść.
Dziękuję.
Witaj, Rosauro!
Pani wizyty świetnie działają na mego przyjaciela. Proszę.
Dziękuję.
Jak się pan miewa, Pedro?
Przeklęta choroba.
"Dotyka tylko chłopstwo" - mówili.
No i proszę.
Umieram jak wieśniak.
Tyfus nie wybiera.
A ty jak się czujesz?
Smutno mi cię widzieć w takim stanie.
Powinnaś zacząć nowy rozdział.
Nie, nigdy nie zapomnę Pedra.
Będę go opłakiwać całe życie, tak jak moja matka.
Przepraszam. Nie chcę pana zasmucać.
Twoje wizyty mi bardzo pomagają.
Rosauro, jesteś jeszcze młoda.
Musisz żyć dalej.
Wiem, że pan mi dobrze życzy,
ale po prostu nie potrafię.
Dzień dobry.
Podoba się panu?
Bardzo.
Alex się ucieszy
Jestem pani wdzięczny za tyle rzeczy.
To ja jestem wdzięczna, doktorze.
Czy moglibyśmy sobie mówić na "ty".
Tak. John.
Proszę!
Przemyślałam to.
Nie chcę wracać do Las Palomas.
Tu czuję się szczęśliwa.
Wolna.
Może to uczucie, które Tita dodała do Ciastek Radości
dodało doktorowi Brownowi odwagi.
Był pewien, że może zostać detonatorem Tity.
Zostań jak długo zechcesz.
Dziękuję.
Był gotowy, by znowu pokochać.
Tito? Możemy porozmawiać?
Tak.
Chodź.
Nie chcę się narzucać, ale jest coś, o czym chcę ci powiedzieć.
To dziwne.
Kiedy cię tu przywiozłem, miałem cię wyleczyć.
Tymczasem to ty przywróciłaś mnie do życia.
Gotów jestem stawić czoło twojej matce i wszelkim konsekwencjom
bo uważam, że zasługujesz na szczęście.
Myślę, że potrafię ci je dać.
Tito!
Czy wyjdziesz za mnie?
Tego popołudnia bezpieczeństwo,
opieka i czułość, których dotąd nie zaznała,
pomogły Ticie podjąć decyzję.
Tak.
- Tak? - Tak!
Tak!
Kto szuka śmierci? Wynoś się stąd, Nicolasie.
Najpierw odbiorę, co moje.
Nikt nie wejdzie na to ranczo!
Już broniłam tego domu. Z odwagą, na jaką ciebie nie stać.
Spokojnie.
Proszę pani!
Nie dotykaj jej!
Weź ją sobie.
Puść ją! Zostawcie ją, zwierzęta!
A tę znasz?
"Przecinam pola. Kręcę się przy młynie.
W górach jestem szybka, wolna na równinie".
Ma nogi?
Nie ma, ale biegnie!
Strumyk?
Prawie.
- Rzeka? - Brawo, Alexie!
Wygrałem!
Wiedziałem, że zgadniesz.
Ciastka są pyszne!
Doskonałe. Dziękujemy, Tito.
- Dziękuję, że je upiekłaś. - Herbaty? - Nie, dziękuję.
Powiedz "Dobranoc", Alexie.
- Mogę ostatnie ciastko? - Ciastka są dla wszystkich.
W kuchni jest więcej. Weź sobie.
Ale najpierw cię połaskoczę.
Grace! Na pomoc!
Już idę!
Robi się późno.
Żebyś tylko nie zmarzła!
Tatusiu! Dlaczego muszę już iść spać?
Bo jesteś jeszcze mały. Jutro znowu się pobawimy.
- Obiecujesz? - Tak.
Pójdę do łóżka, ale odprowadź mnie.
Pójdę.
Wszystko dobrze?
Tak.
- Zanieść cię? - Tak.
Zaraz wrócę.
Tatusiu, powiem ci zagadkę. "Kręcę się jak droga"...
Coś pomyliłeś.
Jeszcze raz.
Powiadano, że Pedro nie mógł znieść widoku Tity w ramionach innego.
Że tej nocy jego serce pękło,
a cała miłość zmieniła się w zazdrość i niechęć.
Ale ja wiem, że to nieprawda.
Tej właśnie nocy
Pedro pojął, że jego obecność przyniesie Ticie jedynie cierpienie.
W tym momencie, z rozdartym sercem, podjął trudną decyzję,
że poświęci swoją miłość, aby Tita mogła być szczęśliwa.
Naprzód!
No, ruszaj!
Wio!
Jedziemy!
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
- Delfino? - Chodzi o pani matkę.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Ułaskawienie podpisane przez samego prezydenta.
Co tu robisz, Tito de la Garza? Gdzie Fina?
Nie dotykaj mnie!
Proszę uważać. Będzie miał pan z Titą mękę pańską.
Ona nigdy nie przestanie go kochać.
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antonina Kasprzak