Што правиш? -Пржени лепчиња.
Сакаш?
Што се случува?
Мртов сум.
"Вакви сништа има на повеќе страници во дневникот на пратетка ми Тита.
Ни во сништата не можела да избега од својата тажна реалност.
Смртта на Робертито,
длабоката омраза што ја поттикнала кај мајка ѝ да ја затвори
и неодамнешната вест за стрелањето на Педро,
на крај ѝ го згаснале гласот.
Велат дека Тита плачела толку што останала без солзи.
И потоа плачела уште. Сè додека не се исушила однатре.
Во текот на тие денови, случајно или не,
најлошата суша на сите времиња го погодила Пиедрас Неграс.
Но Тита не знаела дека близу до нејзиниот затвор се случило чудо.
Велат, куршумот поминал меѓу белите дробови и го промашил срцето.
Други велат дека пушката заглавила и го погодиле фрагменти од куршумот.
Јас и понатаму верувам дека судбината се вмешала
за Педро Мускис да не умре далеку од Тита."
КАКО ВОДА ЗА ЧОКОЛАДА
ИМОТ ЛА ПАЛОМА
Ја запомни адресата? -Да.
Тогаш, побрзај! -Одиме.
Никако немој да застанеш. Ако дознае г-ѓа Елена, ќе нè убие.
ИГЛ ПАС ТЕКСАС
Тита де ла Гарса... -Што се случи?
Неопходна ѝ е помош.
Почекајте малку.
Докторе...
Како да ви помогнеме? -Добро утро, мајко.
Дојдов да ја видам Тита де ла Гарса.
Тита? -Да.
Знаете, пријател сум на семејството. Г-ѓа Елена ме замоли да ја посетам.
Многу е зафатена.
Сака да биде сигурна дека Тита е добро.
Можете ли да ми кажете каде се наоѓа?
Девојката ништо не јаде. Не е лошо да ја прегледа доктор.
Тита...
Боже! -Не знаеме што да правиме со неа.
Не ни отвора уста за јадење.
Г-ѓа Елена не испратила ни паричка, па, искрено, не знаеме што да правиме.
Целосно е дехидрирана.
Што правите? Треба одобрение од мајката, докторе!
Мислите дека може да чека?
Немате право да ја одведете.
Ако умре Тита, вие ќе бидете одговорни. Сакате да го носите тој товар?
Бидете сигурен дека ќе ѝ јавам на г-ѓа Елена.
Таму е.
На крајот.
Педро...
Грејс!
Дај ми раствор, те молам.
Тато.
Која е таа?
Се вика Тита.
Ќе биде добро? -Да.
Фала.
Треба ли уште нешто? -Не, ништо.
БУНТОВНИЧКИОТ ЛОГОР КАЊОН НА СВЕТА ЕЛЕНА
Педро?
Хертрудис?
Добро утро.
Каде се наоѓам? -Со нас си, Педро.
Веќе неколку дена си овде. -Дена?
Да. Мислевме дека нема да се разбудиш.
Имаше голема среќа, Педро. Жив си.
И не ја испушташ таа лента од раката.
Тита. Морам...
Морам да одам по Тита.
Хертрудис.
Те молам, одведи ме кај неа. -Не може да одиш во Лас Паломас, Педро.
Веќе не.
Стрико ти стана генерал или слично. Сопственик е на имотот на татко ти.
Сè е преполно со војници. Затоа моравме да заминеме од логорот.
А татко ми?
Добро е?
Не знам.
Обидете се да јадете. Ако не јадете, ќе морам да ви ставам инфузија.
Знам дека ме слушате.
Овде сте добро.
Безбедна сте со мене и со Грејс.
Фала.
Нема да дозволам да ве повредат пак.
Се колнам.
Како се чувствуваш?
Подобро.
Што е?
Идиот сум.
За малку ќе ме убиеја... А за што?
Ни имотот на татко ми не го заштитив.
Ве изневерив.
Направи што можеше. -Не.
Правев грешка по грешка.
Бев себичен.
Види колкава штета ви направив.
Никогаш веќе нема да го видам син ми.
Те молам.
Помогни ми да стигнам до Тита.
Види го ти него!
Имаш повеќе животи од мачка, гаду еден.
Да.
Сакаш да каснеш нешто?
Во овие денови на хаос и збунетост,
се молиме уште за сите оние кои и понатаму се борат
за да го вратат мирот во Пиедрас Неграс.
Така се молиме за сопствениците на оние имоти
кои беа нападнати од бунтовниците,
крадците кои ја искористуваат турбулентната ситуација во земјата
за да крадат и шират паника.
Ова се мрачни времиња.
Но и понатаму веруваме во Светиот Отец.
Веруваме и во нашата војска,
која ја предводи овде присутниот генерал Фелипе Мускис.
Нека ги заблеска сите со својата светлина
и во нашата сакана земја нека се врати мирот.
Станете.
Кога сè ќе се врати во нормала? -Без Мадеро на власт,
беше логично бунтовничките групи на Вилја да се повлечат.
Уште малку останаа. Се кријат во ридовите.
Во ридовите и овде.
Напаѓаат имоти, крадат добиток.
Прашање е на денови кога ќе паднат тие крадци.
Генералу Мускис, имате ли малку време?
Бев многу јасен дека немаме за што да разговараме.
Повеќе би сакале да викам?
Се сомневам дека можете да предизвикате поголемо внимание.
Вашата фамилија се истакна во Пиедрас Неграс.
Што сакате?
Ми треба посебно одобрение за ќерка ми Росаура.
Ми треба на имотот. -Вдовицата на шверцерот со оружје?
Таа не направила ништо.
Ако се врати вашата ќерка, ќе немам избор, ќе морам да ја уапсам.
Ве потсетувам дека јас ви го предадов внук ви.
А за возврат, ја поштедив вашата друга ќерка, бунтовничката.
Квит сме.
Се извинувам. -Чекајте.
Ви нудам дел од мојата земја.
По многу добра цена. -Не би ја зел ни да ми ја подарите.
Би ми требале многу пари за да одгледам нешто таму.
Таа земја...
Е посува дури и од вас.
Вие сте животно.
Не заборавајте дека сте жена
и сама сте.
Кога би сакал,
би можел да ви ја земам целата земја.
Јасно?
Фелипе.
Да, душо?
"Света Маријо, Мајко Божја,
моли се за нас грешниците, сега и во часот на нашата смрт.
Здраво, Маријо, милост полна, Бог е со тебе.
Благословена си ти меѓу жените и плодот на твојата утроба, Исус.
Света Маријо, Мајко Божја, моли се за нас сега и во часот на нашата смрт."
Тоа не е твое, Николас.
Само гледам.
Зошто Николас е уште тука?
Се договоривме да си оди.
Ни требаат луѓе.
Не заслужува доверба.
Да беше предавник, веќе ќе нè предадеше.
А заседата на Мускис? Мислиш дека тоа беше случајно?
Веќе разговаравме за тоа. -И ништо не решивме.
Знам дека ти пречи, но молкот нема да го избрише тоа.
Педро не смее да оди на Лас Паломас. -Зошто?
Сите ќе нè доведе во опасност. Може да го следат.
Па уште колку време ќе се криеме?
Не знам, додека не добиеме заповед.
Мора да дејствуваме. Луѓето чекаат и веќе речиси немаме залихи.
Јави ми се кога ќе престанеш да се самосожалуваш.
Ќе ги поделиме преостанатите грав и пченка.
И ќе исушиме месо.
Додека не се регулира циклусот на кокошките.
Нема многу храна за кокошките. Да ги спремиме? -Нахранете ги. Требаат јајца.
Има малку вода во бунарот. За една недела ќе нема ништо.
Никој нема да се бања.
Дождовите се уште далеку.
Запомнете, Бог притиска, но не задушува.
Ќе се извлечеме.
Барав заем. Ќе го одобрат, но ми треба ваша помош.
Добро?
Сменете ги фаците. Сè ќе биде во ред.
Затворете ги портите.
Да, госпоѓо Елена.
Одиме. -Да.
Што пишува?
"Ќерко, ситуацијата е сè поопасна. Не си безбедна на Лас Паломас.
Остани каде што си засега. Бог да те благослови."
Не можам да се вратам.
Премногу е опасно.
Па што ќе се случи?
Кој ќе се грижи за тебе?
Нека се исплаче.
Нејзе ѝ треба гроб за да може да го исплаче маж ѝ.
Се надевам дека наскоро ќе може да се врати во Пиедрас Неграс.
И јас.
Наваму.
Повелете, седнете овде.
Добро. Ве доведов овде зашто сакам да ви кажам нешто.
Еднаш одамна...
Еден алхемичар го открил првиот хемиски елемент во историјата.
Фосфорот.
Сфатил дека се пали кога ќе се помеша со кислородот.
Ова овде е чист кислород.
Го добив со распаѓање на водороден пероксид.
За да се запали кибритчето,
треба детонатор.
Само така можеме да добиеме светлина и топлина.
Ви го кажувам ова зашто мојата баба, кикапу, велеше
дека нашата душа функционира како во секој од нас да има кутија кибритчиња.
Но во нашиот случај,
кислородот е здивот на саканата личност.
А детонаторот уживањето во нејзината близина,
нејзината топлина. Тоа ни треба да го запалиме внатрешниот оган.
Тита, важно е да ги најдеш тие елементи и да ја запалиш внатрешната светлина
за да имаме исполнет живот.
Во спротивно, таа кутија кибритчиња ќе се наводени, не ќе може да ги запалиме.
Во животот постојат моменти кога мора да најдеме нов детонатор.
Само така ќе го запалиме огнот и ќе спречиме кибритчето да изгасне.
Тита, знам дека сте проживеале многу нешта.
Но баба ми ми велеше дека, ако земеме кибритче
и ако запишеме што нè мачи, ќе ни помогне да се справиме со болката.
Како би било да почнеме од причината зошто не зборувате?
Видете.
Би сакале да го запишете тоа?
Подготвен си?
Чувај ја сестра ми.
Мислиш дека ќе ме прифатат?
Се надевам.
"Не зборувам затоа што не сакам."
"Браун го сфати тој чин на побуна
како прв чекор на Тита на долгиот пат до нејзината слобода.
Тогаш се осмели да замисли дека можеби тој е детонатор на животот на Тита."
И ова...
Добар апетит! -Исто. Добар апетит, Алекс.
Што е ова?
Храна, Алекс.
Вкусна храна.
Печено говедско. Го сакаш.
Веќе не.
Па, тоа имаме.
Јади, Алекс, вкусно е.
Но изгледа одвратно. -Сине...
Нема да го јадам тоа. -Тогаш, стани од масава.
Може да си одиш в соба.
Докторе...
Ќе му помине.
Смеам ли да го изедам тоа?
"Тита од мала не можеше да поднесе некој да биде гладен."
Му помогна! Ја зеде твојата кобила! Ако го фатат, готови сме! Ти реков!
Не можев да го спречам, Хуан. -Педро е сега главен овде?
Од кога си против мене?
Не сум против тебе, Хуан!
Но пијалакот и поразот те разјадуваат!
Хуан!
-Што е?
Николас!
Ги зеде твојот коњ и пушка и замина!
Ти реков дека е предавник!
Мора што побрзо да заминеме.
Да му се сневиди!
Соберете сè! Заминуваме!
Брзо! -Одиме!
Брзо! Земете сè!
Одиме!
Добровечер.
Се извинувам.
Се сетив дека многу сакавте да готвите.
Треба да ви се активира детонаторот за закрепнување,
па мислев дека можеби сте подготвена да се обидете.
Кујната ви е на располагање.
Кога ќе посакате.
Детонаторот.
Тажна си, ќерко.
Тоа е нормално.
Многу изгуби.
Ако не чувствуваш ништо во срцето не мора да готвиш.
Запомни, само од тебе зависи дали пак ќе бидеш среќна.
Не дозволувај твојата среќа да зависи од некој друг.
Докторе!
Имаме доволно дрва.
Што правите?
Се обидувам да се потсетам како се гради.
Алекс, ќе ми помогнеш?
Да. -Внимавај, Алекс!
Ќе ја изненадиме Тита.
Дојди. Внимателно.
Па? -Да.
Колку? -Два.
Генерале!
Имало логор, но веќе нема никого! Заминале пред неколку дена.
Прочешлајте ги ридовите и најдете го предавникот.
Не враќајте се без него.
Овој пат лично ќе го обесам на дрвото.
Одиме!
Него пуштете го!
Можеби сум кодош, но не сум лажго. Ви кажав дека вашиот внук е жив.
Не ги сакам вашите пари, генерале. -А што сакаш?
Би сакал да јавам со вашата група месојади.
Тоа не постои.
Тоа се само приказни и озборувања.
Се разбира.
А тие се само бунтовници кои пљачкаат имоти.
Но вие не знаете ништо за тоа, нели?
Фала.
Многу сум среќен што ви го слушам гласот.
Цветот на амарантот е неверојатен.
Да.
Убаво е.
Пресечете колку сакате.
Индијанците Хуичол ги викаат Вави
и ги сметаат за свети зашто ја издржуваат сушата.
Генеричкото име му доаѓа од грчкото "амарантос",
што значи "цвет кој не бледее".
"Алегриас". -Точно. Се користи и за слатки "алегриас".
Може да ја користам кујната?
Ваша е.
Благодарам.
За "алегриас", прво се сушат метличките и се зема семето од амарантот.
Треба да се стави грозје, ореви,
семки од тиква и кикирики во тенџере и да се пече сè на тивок оган.
Во друг сад растопуваме поголемо количество кафеав шеќер
и додаваме мед со неколку капки лимонов сок.
На смесата се додаваат печените семки и исчистениот амарант.
Сите состојки се мешаат
и се полнат калапите за "алегриас".
Кога го проба слаткиот шеќер и мед,
Тита почувствува топлина околу срцето.
Олеснување. Милување.
Можеби тоа беше прв знак дека нејзината судбина, по прв пат,
би можела да биде во нејзините раце.
СЛАТКИ "АЛЕГРИАС" ОД АМАРАНТ
"Врапчето од Ерусалим
Врапчето од Ерусалим
Светлината на ѕвездата
Врапчето од Ерусалим
Спиј
Спиј"
Се викаше Ема.
Почина кога го роди Алекс.
Постелката се залепила за матката и не успеав да ја спасам.
Беше прекрасна жена.
Од тогаш, кога ќе излекувам некого, како да враќам дел од изгубеното.
Морам да ви признаам...
Кога ве донесов во куќава, многу се плашев дека ќе ве изгубам и вас.
Тита...
Знам што сте чувствувале кон Педро Мускис.
И знам дека тагувате.
Но верувајте ми,
секоја болка,
колку и да е голема,
поминува.
Животот е дарежлив.
И постојано ни дава прилика да бидеме среќни.
Добра ноќ.
Делфино.
Вас ве стрелаа.
И ако дознае некој дека сум жив,
ќе ме убијат.
Дојдов по Тита.
Госпоѓицата не е веќе овде.
САН АНТОНИО ТЕКСАС
Добар ден. -Добре дојдовте.
Фала.
Добре дојдовте, Росаура.
Вашите посети многу му годат на мојот пријател.
Повелете. -Фала.
Како сте, г. Педро?
Оваа проклета болест...
Велат дека само кметовите заболуваат од неа.
А погледни ме мене.
Умирам како кмет.
Тифусот не прави разлика.
А ти?
Како си?
Тажен сум кога те гледам таква.
Време е да продолжиш да живееш.
Не, никогаш нема да го заборавам Педро.
Ќе тагувам цел живот.
Исто како мајка ми.
Извинете...
Не сакав да ве растажам.
Твоите...
Од твоите посети ми е подобро.
Росаура, премлада си.
Продолжи понатаму.
Знам дека ми посакувате најдобро.
Но не знам како.
Добар ден.
Ви се допаѓа?
Прекрасно е.
Алекс ќе биде пресреќен.
Многу сум ви благодарен.
Јас треба да ви бидам благодарна за сè што направивте за мене.
Дали се сложувате да си се обраќаме со "ти"?
Џон.
Да.
Размислував и...
Не сакам да се вратам на Лас Паломас.
Среќна сум овде.
Слободна.
"Може тоа чувство на среќа кое Тита го пренесе на слатките
го охрабри др. Браун да дејствува тој ден.
Сега беше сигурен дека тој би можел да биде детонаторот кој ѝ треба на Тита."
Остани колку што сакаш.
Благодарам.
"Се почувствува подготвен пак да љуби."
Тита...
Може ли да разговараме?
Да.
Дојди.
Не сакам да ти биде непријатно,
но веќе долго сакам да ти кажам нешто.
Чудно е...
Кога дојде, се претпоставуваше дека јас морам да те излекувам тебе,
но всушност ти мене ми го врати животот.
Подготвен сум да се соочам со мајка ти и да ги сносам сите последици,
зашто знам дека заслужуваш да бидеш среќна.
Мислам, можам да ти ја дадам таа среќа.
Тита...
Ќе се омажиш ли за мене?
"Тоа попладне,
целото внимание, сигурност и нежност кои никогаш порано ги немала,
ѝ помогнаа на Тита да донесе одлука."
Да.
Да? -Да!
Да.
Кој сака да загине?
Оди си, Николас! -Не.
Прво ќе го земам тоа што е мое. -Никој нема да влезе на имотот!
Ја бранев оваа куќа со храброст каква што никогаш нема да имаш!
Смирете се.
Госпоѓо!
Не допирајте го девојчето!
Води ја!
Пуштете ја!
Пуштете ја, животни! Пуштете ја!
А дали ја знаете оваа...
Долга сум како пат.
Минувам низ полиња и воденици.
Но не сум ни маж ни жена.
Има ли нозе?
Нема нозе, но го знае својот тек.
Струја?
За малку!
Река? -Така е, Алекс!
Знаев! Победив!
Знаев дека ќе погодиш.
Слатките се супер! -Фини се, Тита. Фала.
Фала, Тита. -Фала.
Фала што го правиш ова. -Уште чај?
Јас не сакам, фала.
Посакај им добра ноќ, Алекс. Време е да си легнеш.
Смеам да каснам уште едно?
Би требало да има за сите.
Во кујната има уште. Земи од таму.
Но најпрво ќе те скокоткам!
Грејс, помогни ми! -Еве сум! Дојди!
Мислам дека е веќе доцна. -Те молам!
Немој да ти достуди.
Тато! Тато!
Зошто морам да одам на спиење?
Затоа што си уште мал.
Но утре ќе си играме пак. -Ми ветуваш? -Да.
Добро, ќе одам на спиење, но само ако дојдеш со мене.
Во ред, одиме.
Добро си?
Да, сè е во ред.
Да те носам или ќе одиш?
Носи ме. -Да?
Одиме.
Веднаш ќе се вратам.
Тато, имам загатка за тебе. -Ајде.
Минува низ воденицата...
Не оди така.
Во ред, од почеток.
Минува низ полињата...
"Велат дека Педро не можел да ја гледа Тита во прегратките на друг.
Дека таа вечер срцето му пукнало
и целата љубов што ја чувствувал кон неа се претворила во љубомора и омраза.
Но знам дека ништо од тоа не е вистина.
И токму таа ноќ сфатил
дека неговото присуство ќе предизвика само поголеми страдања за Тита.
Во тој момент,
со скршено срце,
Педро донел тешка одлука да ја жртвува својата љубов
за да биде Тита среќна."
Одиме!
Ајде, одиме!
Одиме!
По романите на Лаура Екивел: "Како вода за чоколада" и "Дневникот на Тита"
Делфино? -Вашата мајка, г-це Тита...
ВО СЛЕДНАТА ЕПИЗОДА...
Помилување. Го потпиша претседателот лично.
Што правиш овде, Тита де ла Гарса? -Ќе ви помогнам.
Каде е Фина? Не допирај ме!
Внимавајте, докторе... Тита може да ви го уништи животот.
Никогаш нема да престане да го љуби.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС