اکنون در اسطوره مدرن غوطه‌ور شده‌ای،
اما تو تنها هستی.
این حس عجیبی است، این آگاهی دوگانه،
این حس که همیشه به خودت نگاه می‌کنی
از طریق چشم دیگران.
تو همیشه دوگانگی خودت رو حس می‌کنی
یک آمریکایی، یک سیاه‌پوست؟
دو روح، دو اندیشه، دو تلاش آشتی‌ناپذیر،
دو آرمانِ متخاصم در یک کالبدِ تاریک.
گم شدی، کلی، اما ما می‌توانیم پیدایت کنیم.
مگر نمی‌بینی؟
خب، کلی؟
احساس می‌کنم که من،
احساس می‌کنم فکر می‌کنی واقعاً اینطور نیستم،
مثل چیزی که احتمالاً در مورد من فرض می‌کنی.
خیلی از مردم این کار را می‌کنند.
درباره بسیاری از سیاه‌پوستان، به‌ویژه مردان سیاه‌پوست.
این فقط چیزی نیست که من از سر می‌گذرانم، باشه؟
من، من، من اونجا برام مهم نیست. بعضی از ما واقعاً برام مهم نیست.
یعنی من اینجام.
من فقط،
به هر حال، بی‌خیال.
هرچی لازم بود بگم رو گفت.
هر آنچه را که احساس می‌کردم، آماده‌ی بیان داشتم.
کلی به خاطر کارش خیلی استرس داشته.
و این مراسم جمع‌آوری کمک مالی که برای دوستش برگزار می‌کنیم،
انتخاب مجدد وارن
می‌دونی، کلی، همه چیزهایی که الان گفتی،
که همه چیزهای معتبری هستند،
اما همه آنها به آنچه دیگران فکر می‌کنند مربوط می‌شد.
چیزی که فکر می‌کنم باید بگی. متوجه شدی؟
لعنت، ببخشید، خدای من، ببخشید. فکر کردم خاموشش کردم.
منظورم را می‌فهمی؟
به همین دلیل است که همه این اتفاقات از ابتدا رخ داد.
او همیشه به جای اینکه با من صحبت کند، سرش توی گوشی موبایلش است.
ببین چی داشتی میگفتی
فقط، من فقط، نه، فقط اون نیست، پس.
چه احساسی به شما دست می‌دهد؟
خب، خیلی خوبه که یکی ازم بپرسه چه حسی دارم.
می‌بینی؟ اونجا رو می‌بینی؟
نه، این کار رو نکن. - وای، باشه.
- میشه این کارو نکنی؟ - باشه، برو، برو.
احساس می‌کنم اگر بیشتر حرف می‌زد، آنوقت ما-
با او صحبت کنید.
اگر بیشتر صحبت می‌کردید
و اگر او درباره احساساتش به من می‌گفت،
چه احساسی داشتی، می‌توانستیم از همه اینها اجتناب کنیم
چون ما در موردش صحبت می‌کردیم و من متوجه می‌شدم-
پس تقصیر منه، کایا؟
منظورم اینه که، تنها کاری که باید بکنم اینه که بیشتر حرف بزنم
برای اینکه با مرد دیگری نخوابی؟
خودت که میدونی من سر کار با آدما چه زجری میکشم
و در جامعه ما، سیاه‌پوست بودن برای یک گروه کافی نیست.
و دو سیاه برای دیگری.
من همین الان هم برای پیدا کردن تعادل مشکل دارم. و حالا این.
خاک رس خیلی حیله‌گر است.
اگر شما هم این کار را انجام دهید، احساس بهتری خواهید داشت؟
اصلاً تو کی هستی؟
کایا بیرون رفت و گشت و گذار کرد، اما او همچنان با توست.
او به سوی تو بازگشت،
اما تو عمیقاً با این موضوع و انتخاب‌های اون دست و پنجه نرم می‌کنی.
اگر او هم بخواهد همین کار را بکند چه؟
امشب قراره اینجوری باشی؟
چی؟ خوشحال.
باشه. واقعاً.
بستگی دارد.
داری او را می آوری؟
چی؟ نه.
چرا کسی را می‌آورید؟
نه، کایا، چه کسی را بیاورم؟ من کسی را ندارم.
خب، اینم کراواتت.
ممنون.
من دارم لباس عوض می‌کنم، پس تو رو هم بیدار می‌بینم؟
باشه.
سلام.
بذار ببینم. اگه می‌خوای اینجوری باشی، نیا.
منتظرم هستی، هی، دکتر؟
کلی، می‌خوام یه چیزی بهت بدم.
با احترام، دکتر، من باید قبول شوم.
من دارو مصرف نمی‌کنم.
این اون دارویی که مد نظرته نیست.
قبلاً اشاره کردید که سعی دارید تعادل را برقرار کنید.
دقیقاً منظورت را می‌دانم.
آیا شما؟
انگار تمام این مدت طرفش بودی.
احساس دوگانگی می‌کنی، کلی؟
حدس می‌زنم همینطور باشه، آره.
با چه چیزی بیشتر از همه مشکل دارید؟
انطباق و انتظار؟ هویت و جذب؟
خشم یا خویشتن‌داری؟ آسیب‌پذیری و خشونت؟
فکر کنم همه موارد بالا. چرا می‌پرسی؟
زیرا درک این مبارزات می‌تواند به آزادی منجر شود.
آیا تا به حال نام نمایشنامه «هلندی» را شنیده‌اید؟
این نمایشنامه به دلم نشست
در یکی از تاریک‌ترین دوران زندگی‌ام،
اما گاهی اوقات تکه‌هایی از خودمان را در ادبیات پیدا می‌کنیم
که به ما در بهبودی کمک می‌کنند.
خودت رو توی اون قطار می‌بینی، کِلِی؟
بین کسی که واقعاً هستی و کسی که باید باشی گیر افتاده‌ای؟
مگر نمی‌بینی؟
هی، وارن، چی خوبه؟
اوه، همه چیز خوبه. گروه داره آماده میشه.
می‌دونی، تو بیرونی؟
آره، آره، آره. همین الان از مطب دکتر بیرون اومدم.
حالت خوبه؟ (or: حالت خوبه؟)
نمی‌دونم، رفیق، واقعاً حس می‌کنم
انگار دارم با این قضیه‌ی کایا کلنجار می‌رم.
هی، یه لحظه صبر کن، یه لحظه صبر کن. من، من دکتر باورز هستم.
هی، هی - هی.
حالت چطوره عزیزم؟ اوه، خوبم.
یه بار دیگه همون چیزی که گفتی رو بگو.
چیزی نیست، مرد.
نگران نباش.
بیا بابا، شنیدم کایا.
احساس می‌کنم او کار خودش را کرد. حالا تو هم کار خودت را بکن.
بازی جوانمردانه ترنبوت.
منصفانه؟ آیا او این را گفت؟
نه، اما مطمئنم که بهش فکر کرده.
دکتر چی گفت؟
مرد سعی می‌کرد چیزی به من بدهد.
فکر می‌کنی واقعاً دارم از دستش میدم؟
لعنت، شاید من اینطور باشم.
نه، نه، وای، وای. تو که برنداشتی، نه؟
داری مسخره‌ام می‌کنی؟
خوبه، چون وقت بازیه، رفیق.
ازت می‌خوام که بیای اینجا و کارت رو انجام بدی.
- آره. - خوبی؟
- اوه، وارن، سلام؟ - هی، کلی؟
ببخشید، آقا،
میشه لطفا یه سری به اینجا بزنید؟
حالا اینجا، آقا، کیف روی میز.
صحنه افتتاحیه در زیر زمین.
عجله داری؟
چی انقدر خنده داره؟
در بطنِ در حالِ پروازِ شهر،
گرمای مترو و جاده‌های مدرن و سرسبز آنجا.
مگه از پشت پنجره بهم نگاه نمیکردی؟
در آخرین ایستگاه؟ من تو را از پنجره دیدم.
لولا وارد می‌شود.
این قطارِ تک‌قطاریِ عازم برانکس است.
ایستگاه بعدی خیابان فرانکلین است.
لطفا از درهای در حال بسته شدن فاصله بگیرید.
الو؟ من میرم بشینم، باشه؟
آره.
هیچ چیز آن بیرون نبود جز یک دیوار سیاه. تاریکی.
اممم. (or: اممم.)
وقتی از پنجره به من خیره شده بودی، بهتر بود؟
چی؟
مگه از پشت پنجره بهم نگاه نمیکردی؟
آخرین ایستگاه؟
بهت خیره شدن؟
تو که میدونی خیره شدن یعنی چی، نه؟
من، من تو را از میان پنجره دیدم
انگار تو بودی که به من خیره شده بودی.
من بودم.
باشه.
فکر کنم فقط داشتی از اون شوخی‌های بی‌معنی و بی‌معنی می‌ترسیدی.
کار دیگری نداری بکنی. ذهنت را روی جسم مردم متمرکز کن.
آروم باش، باشه؟
برای همین اومدم از پنجره نگاه کردم.
حتی بهت لبخند زدم.
آره، دیدم.
من حتی سوار این قطار شدم، قطاری که به سمتی غیر از مسیر من می‌رفت
در راهرو قدم می‌زدم و دنبالت می‌گشتم.
ها، اوه، آره، شک دارم.
چرا باور کردنش اینقدر سخته؟
باور کردن همه چیز سخته.
اما اگر این درست باشد، خیلی خنده‌دار است.
می‌دانم به چه فکر می‌کردی.
فکر می‌کنی می‌خوام بلندت کنم،
کاری کن که من رو جایی ببری و باهات بخوابم.
میدونی، تو، تو از من کلی سوال پرسیدی
و فقط یکی برای تو دارم، به نظرت من یه احمقم؟
هوم؟
انگار مدت‌هاست که سعی می‌کنی ریش بلند کنی.
دقیقاً قیافه‌ات همینه.
انگار داری با پدر و مادرت تو نیوجرسی زندگی می‌کنی.
و داری سعی می‌کنی ریش بذاری، همین.
باشه، باشه، می‌دونی، من می‌دونم این چیه.
- آره؟ - آره، آره،
تو، تو یکی از اونایی- - اونایی؟
آه، آن آدم‌های توی قطار، می‌دونی، دارند تقلا می‌کنند.
نه، من اینطور نیستم. من زیاد دروغ می‌گویم.
این به من کمک می‌کند تا دنیا را کنترل کنم.
آره، شرط می‌بندم.
اول بگو، درسته، بیشترش درسته، درسته؟
جرسی، گردنت کج و کوله؟
خیلی خب، تو دیگه کی هستی لعنتی؟
تو از کجا همه این چیزا رو در مورد ریش میدونی، نیوجرسی؟
آیا من شما را می‌شناسم؟ آیا قبلاً شما را دیده‌ام؟
وارن انرایت رو می‌شناسی؟
بهت که گفتم زیاد دروغ میگم. من وارن انرایت رو نمیشناسم.
خب، تو فقط این نیستی،
شما این را از هیچ به دست نمی‌آورید.
آیا وارن انرایت یک مرد سیاه‌پوست قدبلند، لاغر و ... است؟
با لهجه‌ی جنوبیِ گاه‌به‌گاه؟
پس تو واقعاً او را می‌شناسی.
اما من اینطور فکر نمی‌کنم، فقط حدس زدم
شما کسی مثل او را می‌شناسید.
آره، آره، البته.
من هیجان‌انگیزم. تو فکر می‌کنی من هیجان‌انگیزم، درسته؟
اینجا نیویورک سیتی است، تو، آه.
الان دارم هیجان‌زده‌ات می‌کنم، هوم؟
هی، نکن، نکن، این کارو نکن.
واقعاً می‌خوای بس کنم؟
اینو می‌خوای؟ - نه.
میشه شرکت کنی، هوم؟ ما رو هم شرکت بده.
دوست داری با من باشی، آقای مرد؟
نمی‌دانم، نمی‌دانم.
با تو چه رفتاری؟ (or: با تو چه رفتاری؟)
همین که گفتم.
اوه، زنی مثل تو؟
ای پسر. چه قیافه ای.
می‌دونی، تو می‌تونی یه مرد خوش‌تیپ باشی.
ممنون، و منتظر بودم
اینکه کسی بیاید و این را تأیید کند، پس متشکرم.
متشکرم.
به من نگاه کن، دارم خاکستری می‌شم، موهایم هر سال کمی خاکستری می‌شود
و تایپی که از آن عبور کرده‌ام.
اول داری در مورد قیافه من حرف میزنی
و اینکه چطور مثل پیرها حرف میزنی.
هی، چرا منو نمیبری؟
به اون مهمونی که میری، هوم؟
باشه، باشه، این دیگه خیلی زیاده.
از کجا از مهمونی خبر داری؟
نمی‌خوای منو ببری؟ بیا، من هیچ‌وقت نمی‌تونم برم.
من نمی‌تونم تو رو به اون مهمونی ببرم.
من حتی اسم شما را هم نمی‌دانم.
من لینا کفتار هستم.
وای، چه زن شاعر مشهوری.
شاعره، همان.
تو خیلی چیزا میدونی. اسم من چیه؟
موریس کفتار.
شرط می‌بندم یه چیزی شبیه به آدام، اوه، پورتر، لَثه؟
حالا.
سلام.
حالت خوبه؟ (or: حالت خوبه؟)
درود بر تو ای جوانمرد.
آره. آره.
نمی‌دانم چه اتفاقی افتاده است.
بفرمایید، گرفتمش.
نه، نه، من، من واقعاً، من این کار را نمی‌کنم، من این کار را نمی‌کنم،
نمی‌خواهم تحمیل کنم.
نه، نه، اشکالی نداره. بذار کمکت کنم.
تو خیلی مهربونی.
تو جوان باهوشی هستی، اما من می‌توانم کشمکش‌هایت را ببینم.
تو دنبال یه چیزی هستی، رستگاری.
به هشدار کسانی که پیش از شما بودند، توجه کنید.
سرنوشت تو می‌تواند متفاوت باشد، خواهد بود.
به من اعتماد کن، خواهی دید.
- اون در مورد چی بود؟ - آه، نمی‌دونم.
هوم.
فقط اسمت رو بهم بگو. بیا.
شرط می‌بندم یه چیزی مثل جرالد یا والتر، لوید، نورمنه؟
یه چیزی مثل وارن.
خب، مطمئناً ویلی نیست،
یکی از آن نام‌های ناامید که یواشکی از نیوجرسی بیرون می‌آید.
لئونارد، گگ، لطفاً بیاین.
من کلی هستم. اسم من کلی هست، باشه؟
خاک رس، ها؟ خاک رس، چی؟
جکسون، جانسون، ویلیامز، هر کدام را که دوست دارید انتخاب کنید.
آیا اصلاً اهمیتی دارد؟
فکر نکنم، اما حتماً باید ویلیامز باشه.
تو زیادی متظاهری که نمیتونی جکسون یا جانسون باشی
اما کلی حالش خوبه.
آره، ممنون.
لنا حالش خوبه.
لولا است.
گفتی لینا بود.
لولا کفتار.
یه چیزی میگی که حقیقت داشته باشه؟
من یه فکری دارم، اوه، چرا به خودم نمیگی،
«لولا، لولا، امشب با من به مهمانی می‌آیی؟»
هی، هی.
من این تاکتیک‌ها را می‌شناسم. من این کار را کرده‌ام.
من چیزهایی دیده‌ام. من این تاکتیک‌ها را می‌شناسم.
افرادی که در اطراف بوده‌اند،
لازم نیست بگویند که آنها در اطراف بوده‌اند.
نکنه می‌خوای مدام اذیتت کنم؟
خیر.
نخ کوچولو، ریز و درشت؟
اینجا درِ خانه‌ی من است
از آنجا، چهار پرواز پایین‌تر.
با این دست در را باز خواهم کرد
همان دستی که با آن لباسم را درمی‌آورم.
همان معشوق دست.
در را هل می‌دهم و باز می‌کنم و طعمه‌ی چشم درشتم را به سمت تو می‌آورم
به درون من، چه می‌توانم آن را بنامم؟
به آلونک من.
کجا رفتی؟ کجا می‌خوای ادامه بدی، ها؟
هی، به چی علاقه داری، ها؟
آقای کلی، دارید چی بازی می‌کنید؟ کلی ویلیامز؟
دارم چیکار می‌کنم لعنتی؟
ببخشید؟
یکی،
هیچی، فقط، یه مدتی گذشته.
هوم، فکر کردم باحالی، کلی.
خاک رس خنک.
آیا از ملاقات با یک زن می‌ترسید؟
یکی،
فقط، فقط مجبورم،
من به مهمانی دیر خواهم رسید.
اممم، بشین، حرف بزنیم.
ما تمام شب را با هم صحبت کرده‌ایم.
بی‌پایان.
و با این حال می‌خواهی ادامه بدهی؟
ببین، مسئله اینه که من فقط به این مهمونی نمیرم
راستش باید یه سخنرانی بکنم، پس.
تو هنوز از من نخواستی که برم.
از من بپرس.
لولا، دوست داری با من به مهمانی بیایی؟
می‌خوای چیکار کنی، هوم؟
مردانگیت. بیا در موردش صحبت کنیم.
خیر.
فکر می‌کنی این همه مدت داشتیم در مورد چی حرف می‌زدیم؟
ساعت چنده؟ این خراب شد.
وقتی اینجا هستی، زمانی وجود ندارد.
وقتی که تو با منی.
پس ادامه بده.
داشتیم درباره مردانگی من حرف می‌زدیم.
تو هنوز هم هستی. همیشه.
من آن را حس کردم، آنقدر که بتوانم نقشه‌ای از آن برایت بسازم.
می‌خوای به حرف زدن ادامه بدی یا نه؟
سرانجام
نه، نه، صبر کن، نه، نه.
ازت می‌خوام، ازت می‌خوام محکم منو بزنی زمین.
می‌خوام منو بندازی تو گهواره‌ی شومم. باشه؟
همین الان انجامش بده. برو.
آره.
آره، بیا اینجا، بیا.
آیا این چیزی است که شما می‌خواهید؟
مردانگی ات را.
اوه بله.
از چیزی که می‌بینی خوشت میاد، کلی؟
دلم می‌خواهد بارها و بارها به من بگویی، بگو،
حتی می‌توانی زمزمه کنی که دوستم داری.
اشکالی نداره اگه منظوری نداری، اشکالی نداره.
فقط می‌خوام حرفاتو بشنوم.
آره. من، من، من به خاطر عشق دروغ نمی‌گم.
آره، گفتم که لازم نیست منظوری داشته باشی.
فقط می‌خوام حرفاتو بشنوم.
من در مورد همچین چیزی دروغ نمیگم.
این تنها چیزیه که حاضری در موردش دروغ بگی.
مخصوصاً اگر فکر می‌کنید که این کار شما را زنده نگه می‌دارد.
این قرار است چه معنایی داشته باشد؟
می‌دونی چیه؟ بی‌خیال، من می‌رم.
گفتی باهات میام مهمونی.
آره، خب، من، من میرم خونه.
فقط می‌خوای منو بکنی و بری؟
این کاریه که همتون انجام میدین، درسته؟
رفقا، منظورتون چیه؟ رفقا؟
منظورم را می‌فهمید، آقایان.
گونه‌ی تو، مخصوصاً مردهایی مثل تو.
مثل من؟
اممم، آره، از نوع حرفه‌ایش.
و آیا می‌توانی با همه اینها آرام بگیری؟
لولا، تو فقط حرف‌هایی می‌زنی که حقیقت ندارند.
همین؟ درسته؟
آه، واقعاً واقعی بود. به زودی می‌بینمت.
این که چیزی نیست؟ جیغ می‌کشم، دنیا می‌ایستد.
اوه، اوه نه، ببین،
از وقتی که منو انداختی زمین، کلی کبودی دارم.
انداختمت؟ من ننداختمت، خودت گفتی که می‌خوای-
من می‌توانم به هر کسی زنگ بزنم و هر چیزی بگویم
و این حرف من در تضاد با حرف شماست.
اوه، صبر کن.
من هم مدرک دارم. تو چی داری، حرفت؟
یک قطره از این، هر جایی از بدنم،
و این تویی که به جرم تجاوز محکوم شدی.
این، خنده‌دار نیست.
نه، خنده دار نیست.
اگر به پلیس زنگ بزنم اصلاً خنده دار نخواهد بود.
جهنم، چه بلایی سرت اومده؟
قراره همونطور که بهم قول دادی، بریم مهمونی.
همونطور که قبل از اینکه با من بخوابی و بخوای بری قول دادی.
اونو بده به من.
من که می‌دانم به هر حال کجا می‌روی.
تو که نمی‌خوای بی‌ادب باشی، درسته؟
فکر می‌کردم باحالی.
تو چی از باحال بودن میدونی؟ تو اصلاً باحال نیستی.
من ادعا نکردم که هستم. نمی‌خواهم هم باشم.
چه کسی نمی‌خواهد باحال باشد؟
گفتی فقط می‌خوای خوش بگذرونی.
دارم خوش میگذرونم.
این سرگرم کننده است؟
عصبانی به نظر می‌رسی. نمی‌دانم چرا عصبانی هستی.
من کسی هستم که باید عصبانی باشد. من هیچ کار اشتباهی نکرده‌ام.
هرچی میگی اشتباهه.
همینه که تو رو اینقدر جذاب می‌کنه. اون جلد بامزه‌ی کتاب.
چرا ژاکت و کراوات پوشیدی و این همه گرما رو تحمل کردی، ها؟
این شب داغ نیویورکی.
آیا مردم شما تا به حال، تا به حال جادوگران را سوزانده اند؟
یا بر سر قیمت چای انقلاب راه بیندازند؟
این لباس‌های شانه باریک رو نمی‌شناسی؟
از زمانی آمده‌ای که باید احساس کنی تحت ستم هستی
کت و شلوار شیک، کراوات راه راه.
چه حقی داری؟
که کت و شلوار شیک و کراوات راه راه پوشیده باشی؟
می‌دونی چیه؟ الان گیرت آوردم، گیرت آوردم، باشه.
دیگه سراغمو نمیگیری
ما به این مهمانی خواهیم رفت
به همان سرعتی که آمده بودیم، داخل و خارج می‌شدیم.
اما زندگی من، تو هیچی از زندگی من نمی‌دونی.
اوه، میدونی؟
آیا می‌دانید که آیا پدر پدربزرگتان برده بوده است یا نه؟
چون قطعاً به هاروارد نرفته.
چطور، جرأت داری یه چیز دیگه در مورد من بگی-
اینجا همه چیز روبراهه؟
همه چی روبراهه، کلی؟
آره، همه چی خوبه.
شرط می‌بندم که به یکی از آن دانشگاه‌های مخصوص سیاه‌پوستان رفتی
جایی که همه فکر می‌کردند آل شارپتون است.
همه به جز من.
اوه، آره، فکر کردی چی هستی؟
- نگرانش نباش. - من نگرانش نیستم،
من کنجکاوم.
در دانشگاه، فکر می‌کردم ژاک پره‌ور هستم،
اما از آن موقع سرعتم کم شده.
شرط می‌بندم که هرگز فکرش را هم نمی‌کردی
تو فقط یکی دیگه از سیاه پوستا بودی.
اوه، انقدر تعجب نکن. الان مشکی خیلی مهمه.
کاش سیاه پوست بودم.
بیانسه چی میگه؟ «سیاه پوست پادشاهه.»
بله، تمام دنیا از فرهنگ ما سود می‌برد.
و در ازای آن چه چیزی به دست می‌آوریم؟ هیچ چیز.
کاش سیاه‌پوست بودی؟
خواهش می‌کنم، از بین تمام دروغ‌هات، این بدترینشه.
اه. بریم. (or: بزن بریم.)
الان می‌تونم بکشمت. چه گلوی کوچیک و زشتی.
می‌تونم صاف فشارش بدم و ببینم که از روی فروتنی کبود می‌شی
برای ضربات کسل کننده
و همه این سفیدپوست‌های بی‌قیافه که اینجا چمباتمه زده‌اند...
سلام!
بفرمایید.
حرف قبلیم رو پس میگیرم.
هر کاری که انجام می‌دهی اشتباه نیست. بی‌نقص است.
هوم.
تو باید تو تلویزیون باشی.
خب، به اندازه کافی صحنه‌سازی کردی که هر دوی ما رو سرگرم کنه.
اوه، به این خاطر است که من یک بازیگر هستم.
البته که هستی.
اشتباه می‌کنی. من بازیگر نیستم.
بهت گفتم که همیشه دروغ میگم. من هیچی نیستم، یادت نره.
از خانواده‌ات بگو.
مادرت چه شکلیه؟
شرط می‌بندم که او بخشی از جنبشی بود که پشت سرشان رژه می‌رفت-
مادرم جمهوری‌خواه است.
اوه، اوه بله، البته. عالیه.
و شرط می‌بندم پدرت،
او به جای حزب، به شخص رأی می‌دهد.
آره، درسته. - هورا بهش.
- اوه، هرچی. - اوه، چرندیات.
اوه، عجب جرئتی داری که حرف‌های منو چرت و پرت میگی
بعد از مزخرفاتی که از دهنت بیرون ریخته
تمام شب.
باشد که مردم تو را به عنوان روح آینده بپذیرند
و دوستت دارم که وقتی می‌توانی آنها را نکشی.
چی؟
تو یه قاتلی، کلی. و خودت هم اینو میدونی.
کاری که باید بکنی رو انجام بده، باشه؟ جدی میگم.
آقا، میشه فقط،
میشه لطفا یه دقیقه وایسی؟
من باید برم - نه.
ببین، من نمی‌تونم تو رو به این چیز ببرم، نمی‌تونم.
می‌دونی چیه؟ کاری که باید بکنی رو انجام بده.
لعنت!
- ههه.
- اوه، موفق شدی - هی، وقتشه.
از کی تا حالا چهل دقیقه دیر کردی؟
خب، من، این لولا هستم.
چی خوبه؟
سلام.
- هی، می‌دونی- - آره، می‌دونم.
خیلی خب، باحال، باحال.
عزیزم، ما، آره، باشه.
می‌دونی چیه، ممم؟
حالا، بس کن، نه، ممنون.
کلی، کلی، سلام عزیزم.
- سلام. - حالت چطوره؟
- خب، من خوبم، ممنون. - خوبم.
- هی، کلی. - هی.
- مرد من. - هی.
حالت چطوره؟ حالت خوبه؟ (حالت خوبه؟)
آره، آره، فقط یه طبل قطار.
مردم فکر می‌کنند که این اولین تصویر واقعی است
منظورم از یک خانواده سیاه‌پوست، فقط با تصاویر و رنگ است.
تانر قادر به تغییر است-
- اوه، به من کاری نداشته باش. - آره، حتماً، برو بیرون.
اوه، بدت نمیاد؟
گفت باحاله. ما که مشکلی نداریم.
اوه، ذهن یه عضله پیچیده‌ست. درست میگم؟
یعنی من همیشه دارم با ذهنم بازی می‌کنم.
احساس می‌کنم همه ما همینطور هستیم. موافق نیستی؟
خب، راستش، ذهنم همیشه داره باهام بازی می‌کنه.
اگه می‌تونستی ببینی اونجا چه خبره، فقط-
آه، این که عضله نیست.
ببین، می‌دانستم یکی بالاخره می‌فهمد.
ذهن با آگاهی و فکر سروکار دارد.
اون عضله نیست. داری به مغز فکر می‌کنی.
عضله هم نیست، اما تمام آن را کنترل می‌کند.
تو چی دکتری یا چی؟
آره، اون یه جراح مغز و اعصابه.
- تو؟ - اون.
هوم.
یعنی باور کردنش اینقدر سخته؟
نه، درست مثل وقتی که به یک پزشک فکر می‌کنم،
منظورم اینه که، چی رو تصور می‌کنی؟
وقتی به یک پزشک فکر می‌کنید، چه چیزی به ذهنتان می‌آید؟
این چه سوال لعنتی ایه؟
اوه، نه، هستم، اصلاً جسارتی به شما نیست.
انگار همینی که من می‌بینم، می‌دونی؟
انگار، این چیزیه که همه‌مون می‌بینیم.
اون چیزی که من می‌بینم نیست.
چیزی بود که من گفتم؟
ببخشید، چی؟ اسمت چیه دوباره؟
اوه، نگفتم، نگفتم.
خب اسمت چیه؟
من لولا هستم. مال تو چیه؟
بنابراین.
کایا، تو خیلی خوشگلی. خدای من، دستات خیلی نرمه.
مثل ابریشم هستن.
اما ظواهر می‌توانند فریبنده باشند.
این مربوط به چیزی است که در درون است.
می‌دونی، این مربوط به درونِ که ارزش داره، هست.
یه چیزی توش مشکل داره.
ببخشید. من، اممم. (man, ham.)
ببخشید، خواهش می‌کنم.
کایا، بذار ببینم. - من خوبم.
اشکالی ندارد اگر نباشی.
میشه بگی چی بهت گفت؟
می‌دونی، من کار خودمو کردم،
اما هیچ‌وقت همه‌چیز را به رخ تو ​​نکشیدم.
باشه، می‌دونی، من اینجا دارم سختی می‌کشم
با کاری که با من کردی
فقط یه چیزی می‌خوام که اون حس لعنتی رو برای همیشه از سرم بیرون کنم.
من پیش تو برگشتم، کلی.
اما اینجا تو هنوز با اونی. می‌فهمی؟
آره، اینجا، توی سرته.
از من می‌خواهی چه کار کنم؟
برو بشین و مراقبه کن. آیا این چیزی است که می‌خواهی؟
آره، می‌تونی امتحانش کنی.
باشه. - این یه چیزی میشه.
میدونی جینا چی گفت؟
اوه، جینا گفت، چی گفت، جینا چی گفت؟
جینا گفت، جینا گفت، درسته. باشه.
خنده داره که چطور همه دوستات
که هرگز واقعاً به درمان نرفته‌اند
کلی ایده‌های فوق‌العاده در مورد کارهایی که باید انجام بدم دارم.
- بس کن. - تو بس کن.
پس یه شب قراره جلوی من مقاومت کنی
برای بقیه عمرمان.
جدی؟
این یک سوءتفاهم بود.
اوه، این خیانت بود، کایا.
نه، نبود. واضح است که نبود.
فکر کردم داری همین کارو می‌کنی.
- فکر کردی من هستم؟ - بله.
چطور؟ چرا، کی باید این کار را بکنم، کایا؟
- نمی‌دونم. - نه، بگو.
کی؟ وقتی که سر کار بودم و حسابی کار می‌کردم؟
یا شاید وقتی که میزبان همه این مراسم‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی بودم.
شاید وقتی که من، من داشتم می‌رفتم، به صندوق اعتماد کردم، پس
که بچه‌های ما یه مدرسه‌ی لعنتی برای رفتن داشته باشن.
این چیزیه که من، اوه صبر کن، ببخشید، یادم رفت.
ما هنوز بچه هم نداریم
چون می‌خواستی روی کارت تمرکز کنی.
ببخشید، این بود،
میدونی چیه؟
اشکالی نداره.
متاسفم که نتونستم کمکت کنم.
اما شما هرگز نگفتید که چه اتفاقی دارد می‌افتد.
- درسته؟ - من هیچ ایده‌ای ندارم.
چه چیزی در سرت می‌گذرد.
تقصیر من بود.
نه، من نگفتم تقصیر توئه.
همین الان گفتی.
نگفتم تقصیر تو بود، اما تو اونو آوردی اینجا.
کلی، این داره قلبم رو میشکنه.
به نظرت فردا چه اتفاقی داره میفته؟
باشه. چه اتفاقی داره میفته؟
نمی‌تونم توضیح بدم.
برای اینکه به من آسیبی بزنی؟ تو برای این کار زیادی باهوشی.
- می‌دونم. - برای اینکه همه چیز رو خراب کنم.
می‌دانم، می‌دانم.
به من بگو.
بعد از درمان، اتفاقی افتاده بود.
دکتر امیر سعی کرد، سعی کرد چیزی به من بدهد.
تو، تو توی اون ماجرا بودی؟ - چی؟
تو، چی؟ .
شاید بهت کمک می‌کرد.
یه چیزی، یه مشکلی تو من هست.
- چی شده؟ - نمی‌دونم.
اگه مشکلی پیش اومده - کایا؟
آه، اینجایی؟
وارن، طبقه پایین بهت نیاز داره. باشه.
سلام، بهم سر بزن.
عوضی، فقط صبر کن.
آه، تو به من گفتی هرزه؟ خیلی خوشم اومد.
برای آتش‌بازی اومدی اینجا؟
من تو را دیده‌ام، در حال قدم زدن
وقتی مال من باشن، دیگه مال منن، خودت که می‌دونی.
من نمیذارم این اتفاق دوباره بیفته.
این یکی فرق دارد.
باشه.
متاسفم.
هی، هی، هی، هی، هی. (Hey, hey, hey, hey, hey)
هی، هی، هی، هی، هی، هی، هی. (Hey, hey, hey, hey, hey, hey)
فکر کنم، فکر کنم وقت رفتنه.
اوه، بیا دیگه.
سخنرانی مهمی نداری؟
- من دارم میرم. - باشه.
باید از اینجا ببریش بیرون. اون یه قاتله.
داره حال و هوا رو خراب می‌کنه.
ساعت چنده؟
احساس می‌کند همه چیز ثابت مانده است.
چه ساعتی باید در محل حاضر باشیم؟
هی، کلی؟
- چی؟ - دور و برت رو نگاه کن.
میدونی امشب کی تو اتاقه؟
و میدونی کی داره تو و کایا رو زیر نظر داره.
خیلی خب، ما اینجا داریم امپراتوری می‌سازیم.
می‌دونی، من هیچ‌وقت بدقولی نکردم.
هرگز یک بار هم.
اوه، پس الان داری یه کم از یین یانگ حرف میزنی؟
الان وقتش نیست. - نه.
انگار من یه آدم ماشینی‌ام. انگار ما ماشینیم.
حالا، به برنامه پایبند باشید.
مدارس مناسب، شهرهای مناسب، شغل مناسب.
همه چیز از قبل نوشته شده رفیق. هر ثانیه‌اش، هر قدمش.
اما وارن، این چه چیزی برای ما به ارمغان آورد؟ این چه چیزی برای ما به ارمغان می‌آورد؟
چی؟
کار نمی‌کنه، وارن. یه کم فکر کن رفیق.
سخنرانی‌ها، مراسم جمع‌آوری کمک‌های مالی،
جلسات، برنامه‌ها، چه فرقی می‌کند؟
واقعاً صاحب این شهر کیه، ها؟
وقتی کار تعمیر نیو هارلم تمام شود، چه کسی قرار است صاحب آن شود؟
با اون سیاه پوستای بی نقص عکسمون، ها؟
لولا، اونه که.
منظورم اینه که تو آماده شنیدن این حرف نیستی.
داداش؟ باید یه جوری جمع و جورش کنی.
هوم.
اون می‌تونه هر چیزی بگه، وارن،
هر چیزی.
گند زدم.
تمام شواهد حاکی از تهدید شدنش است.
کلی، اما چرا؟ چرا باید این کار را بکند؟
نمی‌دانم، نمی‌دانم.
انگار همه چیز رو در مورد من میدونه، حتی در مورد تو.
یه کابوس واضحه، مرد، نمی‌بینی؟
آره، آره، آره. متوجه‌ام.
او می‌توانست هر چیزی بگوید، اما امشب
او چیزی نخواهد گفت.
و تو قراره از این بابت مطمئن بشی.
سلام.
کمکم کن بفهمم، چی می‌خوای؟
عشق تمام چیزی است که من می‌خواهم.
تنها کاری که باید می‌کردی این بود که بگویی.
فقط کیف رو بده به من. - نه.
وارن، لطفا بهم بگو
تو با او از من جلوتر رفتی.
یه چیزی تو سرشه، اما نگران نباش.
تو باید نقش بازی کنی. این یعنی چی؟
بهت که گفتم من بازیگر نیستم،
اما بهت گفتم که من همیشه دروغ میگم.
بنابراین نتیجه گیری های خود را به دست آورید.
مرد، این دیوونگیه.
به من نگو ​​دیوونه لعنتی.
باشه. - شما مردها
همیشه سعی کن زن را دیوانه کنی.
باشه، هیس، بس کن. باشه، تو دیوونه نیستی.
عیسی، در مقابل همه این مردم.
آیا آنها شما را می ترسانند؟
چرا باید من را بترسانند؟
چون حتی با وجود همه آنها،
تو هنوز یه سیاه فراری هستی.
امشب حال همه چطوره؟
در مهمانی لیوت در هارلم؟
رفیق من، کلی، کجاست؟ یو، کلی، کلی، بیا اینجا رفیق.
عصر همگی بخیر. من به همگی عصر بخیر گفتم.
عصر بخیر.
باشه، باشه. چه شبی، ها؟
چه شبی بود.
خیلی از افراد هستن که باید ازشون تشکر کنم، اول از همه،
با تشکر از دکتر باورز برای میزبانی ما در این شب
جشن زیبایی بود، متشکرم.
از همسرم، کایا، و تمام کمیته‌ی میزبانی متشکرم.
امشب کار قشنگی انجام دادی، ممنونم.
یکی.
درست است. یک.
شب زیباست. چهره‌های مردم من نیز همینطور.
ستاره‌ها زیبا هستند. چشمان مردم من نیز همینطور.
خورشید نیز زیباست.
زیبا، روح مردم من نیز زیباست.
چرا مردم به هارلم می‌آیند؟ چرا ما می‌آیم؟
آیا این است که پا جای پای قهرمانانمان بگذاریم؟
مثل لنگستون بنویسم، مثل دوک بنوازم،
مثل فیلیپ پیتون بسازم، مثل آگوستا سویج مجسمه‌سازی کنم؟
چه چیزی ما را به این جایگاه رسانده است؟
می‌دونی، یه سری آدما هستن که، در موردش حرف می‌زنن
یه هارلم جدید می‌سازم و می‌خوام از نو بسازمش، برندش رو عوض کنم
به یک چیز جدید.
چیزی که این افراد متوجه آن نیستند
این است که این مکان تاریخ ما را در خود جای داده است
این مکان خانه‌ی ماست.
مارکوس گاروی گفت که مردمی بدون حس
از اصل و نسبشان مانند درختی بدون ریشه است.
اما امشب در میان ما کسی هست،
مردی که ریشه‌هایش در اعماق این جامعه ریشه دوانده است.
مردی که برای هارلم رؤیایی دارد
این فقط به نخبگان یا ثروتمندان امتیاز نمی‌دهد،
اما این همچنین نگران ستمدیدگان است
و نادیده گرفته شده.
این مردی است که به اعماق وجودش دست یافته است
تا بهترین‌ها را به نمایش بگذارد و او به همین جا بسنده نکرد.
او همچنین بهترین‌های من و همه ما را آشکار کرد.
حالا، از همه شما می‌خواهم که به من بپیوندید.
در اینکه دست در دست هم دهید و به او روی صحنه خوشامد بگویید
دوست من، نه، برادرم آقای وارن انرایت.
بیایید او را به صحنه بیاوریم، رفقا.
انرایت، انرایت، انرایت، انرایت.
انرایت، انرایت، انرایت، انرایت، انرایت،
انرایت، انرایت، انرایت، انرایت.
خیلی خب، حالا همگی، خیلی خب.
آیا این هم به همین اندازه خوب نیست؟
فکر کنم تو رو دست کم گرفتم.
فقط برای اینکه بیای اینجا و منو ببینی.
نه، اما با جدیت تمام،
وقتی برای شورای شهر کاندید شدم-
- مامان - صبر کن، داری چیکار می‌کنی؟
من حرفی برای گفتن دارم.
نه، ... از رو من بلند شو.
شماها خیلی هیجان‌زده‌شون کردید،
آنها همین الان هم به پای صندوق‌های رأی رفته‌اند، درست است؟
سلام!
کمکم کن! - بس کن، بس کن.
هر دقیقه‌ای که صرف انکار چیزی که روبروته میشه
یک دقیقه از دست رفته است، سپس ساعت‌ها، سپس روزها و سال‌ها.
ببخشید، داری با من حرف میزنی؟
هر دقیقه‌ای که صرف انکار چیزی که روبروته میشه
یک دقیقه از دست رفته است، سپس ساعت‌ها، سپس روزها و سپس سال‌ها.
دکتر امیر. پس شما هستید.
من هر کسی هستم که تو نیاز داری من باشم. من همه کس هستم.
من هیچ‌کس نیستم. اما ما وقت زیادی نداریم.
چه اتفاقی دارد برای من می‌افتد؟
زمان چیز ناپایداری است.
تا سپیده دم فرصت داری تا نفرین خود را خنثی کنی.
نفرین؟ بابا، من که نفرینی ندارم.
اوه، هست. متاسفم.
درد تو او را به سوی تو کشاند.
و سرنوشت یک چرخه معیوب است، اما ما با هم می‌توانیم به آن پایان دهیم.
- بریم - صبر کن، چی داشتی می‌گفتی؟
درباره سرنوشتم، درباره سپیده دم؟
تا صبح وقت دارم؟ چیکار باید بکنم؟
برگرد دفتر من - هی، بیا.
صفحات را بخوانید، همه چیز نوشته شده است.
هر استراحت، هر قدم. - صبر کن.
گاهی اوقات می‌توانیم تکه‌هایی از خودمان را در ادبیات پیدا کنیم
که می‌تواند به تسهیل روند بهبودی کمک کند.
رستگاری، در درون نهفته است، مرد گِلی من.
ای خدای من.
- تو منو نجات دادی؟ - عیسی مسیح.
اگه بهت بگم کی رو دیدم باور نمی‌کنی.
نه، من، من، من، متاسفم. من، من هنوز دارم سر و کله می‌زنم
با چیزی که الان دیدم. - دکتر امیر،
او چیزهایی در مورد من به من گفت-
- چی؟ - در مورد اینکه من...
نفرین شده یا چیزی شبیه به این؟
نه، نه، نه.
ما رو جلوی همه دوستامون تحقیر کردی.
- نه، کایا، من آنجا بودم. - و برای چی؟
برای من اتفاق افتاد، من آنجا بودم-
نه، همین الان برای شما اتفاق افتاد؟ برای ما هم اتفاق افتاد.
حق با توئه. من، من فکر می‌کنم فقط می‌خوام برم خونه.
- نه. - خواهش می‌کنم.
فقط می‌خواهم به خانه بروم.
نه، باشه، تو جایی نمیری
تا وقتی که بهم نگفتی چه خبره، این تو نیستی.
- کی. - باشه، برای همین اینجاییم؟
ببین، هرچی که هست، کایا، مهمه.
من مهم هستم.
می‌دانم، من،
کایا، خیلی چیزهای دیگه هم هست.
متاسفم، کلی، متاسفم که بهت آسیب زدم.
می‌دانم که حرفم را باور نمی‌کنی، اما من باور دارم،
واقعاً همینطوره، گند زدم.
من دارم تمام تلاشم رو می‌کنم. تو چی کار می‌کنی؟
بهت نیاز دارم، تا اینو بفهمی.
من دارم میرم خونه.
- عزیزم، نرو. - نه، نرو.
نه خوب نه بد.
تو گم شدی، کلی، اما ما می‌توانیم تو را پیدا کنیم.
مگر نمی‌بینی؟
گاهی اوقات تکه‌هایی از خودمان را در ادبیات پیدا می‌کنیم
که به ما در بهبودی کمک می‌کنند.
مگر نمی‌بینی؟
صحنه ابتدایی مردی است که روی صندلی مترو نشسته است.
سلام. من میرم بشینم، باشه؟
آیا من شما را می‌شناسم؟ آیا قبلاً شما را دیده‌ام؟
تو از سفید پوست ها می ترسی، پدرت هم همینطور.
ای احمق.
دختر چاقوی کوچکی را بالا می‌آورد
و آن را در سینه کلی فرو می‌کند.
با من چه کردی؟
اگر تمام دنیا صحنه‌ی نمایش باشد، ما صرفاً بازیگران آن هستیم.
اصلاً این یعنی چی؟ چرا اینو نوشتی؟
منو تو این بازی انداختی؟
وسواس‌های لولا فقط به مرگ و نابودی ختم می‌شوند.
من هر کاری که لازم بود رو انجام دادم تا بهت یه فرصت مبارزه بدم.
اما اینجا در گهواره میراث من، صحنه من،
کلمات و حقیقت آزاد می‌شوند.
پس حقیقت را در مورد او به من بگو، لولا، او کیست؟
او تاریک‌ترین افکار من است که ممکن است آشکار شود
کسی که می‌خواست همه چیز مربوط به من را نابود کند.
اهدافم، رویاهام، هویتم.
او یک اهریمن است که از تفرقه‌های درون مردانی مثل ما تغذیه می‌کند.
من او را در یک شب، در سال ۱۹۶۴ خلق کردم،
هم او و هم اولین نمایشنامه را به یاد آورد
در نوعی رویای تب آلود.
و من نتوانسته‌ام جلویش را بگیرم
در طول زمان، در طول نسل‌ها.
صبر کن.
پس، چیزی که من خوندم درسته؟
او او را می‌کشد.
بله.
یه لحظه صبر کن. پس، پس سرنوشت من اینه که امشب بمیرم؟
سال‌هاست که معتقدم انگشت متحرک
می‌نویسد و با نوشته پیش می‌رود.
اما این درست نیست. روایت قابل انعطاف است.
می‌تونه تغییر کنه - توسط من؟
نه، ندارم، ندارم-
تو هر چیزی که نیاز داری رو داری
برای رهایی از آن خیال باطل.
تو اون "هلندی" که نوشتم نیستی. تو عشق داری.
تو کایا را داری، اما در درونت آتشی هم داری.
خشمی این چنینی قبلاً باعث مرگ ما می‌شد
اما حالا فقط از کوره خشم عبور می‌کند
که بتونیم واقعاً زندگی کنیم.
گاهی اوقات می‌توانیم تکه‌هایی از خودمان را در ادبیات پیدا کنیم
که می‌تواند به ما در تسهیل روند بهبودی کمک کند.
بله، و گاهی اوقات یک مرد
باید مسافت بسیار زیادی را از سر راه بردارد
برای اینکه مسافت کوتاهی را به درستی برگردید.
نمایش رو تموم کن، کِلِی.
آروم باش. بیا برگردیم به اون رویای زیبا.
منو بغل کن، منو بغل کن، کلی.
تو دیگه بس کن دیوونگی رو.
تو کی هستی که بخوای قضاوت کنی کی دیوونه‌ست؟
چرا من؟ لولا.
چون تو از سیم خاردار رد شدی.
ردپاهایی به سمت خودم کشیدم.
وایر، داری در مورد چی حرف میزنی؟
مگه دور مزارع سیم برق نکشتن؟
مزارع سیم نداشتند.
اوه، درسته، حق با توئه.
آنها مکان‌های بزرگ، باز و سفیدکاری شده‌ای مانند بهشت ​​بودند.
و همه کسانی که روی آنها بودند مشتاق بودند که آنجا باشند.
- تو بس کن - درست مثل
تمام روز زمزمـه مـی‌کنـه و زمزمه مـی‌کنـه. - گفتم، بس کن.
برای چی داری از کوره در میری؟
بدون آن، شما هرگز انجیل را نمی‌یافتید.
تو هرگز بلوز (احساس غم و اندوه) را تجربه نمی‌کردی.
اینگونه بود که بلوز متولد شد.
اینجوری بود که بلوز متولد شد، آره.
اینجوری بود که بلوز متولد شد، آره، آره.
اینجوری بود که بلوز متولد شد. از سر راه من گم شو بیرون.
نمی‌بینی دارم اون بلوز لعنتی رو می‌خونم؟
اینگونه بود که بلوز متولد شد.
هی کلی، کلی، بیا کار بد رو انجام بدیم.
بیا، بذار دوباره بزنمت. بیا، کلی.
لطفا دوباره انجامش بده.
چی گذاشتی تو اون سیب ها؟
بفرمایید.
آینه، آینه روی دیوار. کی از همه خوشگل‌تره؟
سفید برفی، یادت نره عزیزم.
هی، بیخیال کلی. بیا، دوباره انجامش بدیم.
بیا، بیا مثل مامان پیرت حسابی سختی بکشیم.
یه چیز دیگه در مورد مامانم بگو.
اوه، بیخیال، کلی،
تکانش بده، تکانش بده، تکانش بده، تکانش بده.
بیا، بریم بوکس، بادی رول، عوضی.
بیا دیگه، حرامزاده‌ی سیاه‌پوستِ پولدار.
برای یک دقیقه مادرِ کارمندِ اجتماعی‌ات را فراموش کن
و بیا روشن بشیم، بیا، مرد سفید پوستِ لب‌چران.
تو سیاه‌پوست نیستی. تو فقط یه سفیدپوست کثیفی.
بیا، بلند شو، با من برقص، کلی. بیا.
لولا، بشین سر جات. من باهات بازی نمی‌کنم.
من باهات بازی نمی‌کنم. من باهات بازی نمی‌کنم.
دکمه‌های ژاکت تا چانه بسته شده است.
پر از کلمات مردان سفیدپوست. مسیح، خدا.
بلند شو، بلند شو و گه‌های بی‌معنی را فریاد بزن
در چهره‌های احمقانه‌شان.
بیا، بلند شو.
بلند شو، کلی.
آنجا ننشین و آنطور که آنها می‌خواهند بمیر.
- بشین، لولا. - گورتو گم کن، عمو تام.
عمو تام، سگ پشمالویش.
آره، بهمون بگو.
عمو توماس وولی-هد.
ها.
- می‌خوای برقصی؟ - آره.
بشین. اینجوری بود که بلوز متولد شد، آره، آره.
اینجوریه که بلوز-
بمان!
اینجوری بود که بلوز متولد شد، آره، آره.
اینگونه بود که بلوز متولد شد.
از من دور شو.
حالا بشین سر جات و خفه شو، باشه؟
خفه شو، اصن نمیفهمی چی میگی.
پس اون دهن کثیفتو ببند.
تو از سفید پوستا میترسی، پدرت هم همینطور،
عمو تام.
حالا تو ساکت شو. نوبت منه.
لولا، تو هیچ عقل و احساسی نداری، احساسات هم نداری.
الان می‌تونم بکشمت، با اون گلوی کوچیک و زشتت.
می‌تونم فشارش بدم و ببینم که کبود می‌شی
برای ضربات کسل کننده.
و همه این سفیدپوست‌های بی‌قیافه که اینجا چمباتمه زده‌اند.
حتی اگر انتظارش را داشته باشند، می‌توانم آنها را هم بکشم.
آن مرد درست آنجا،
می‌تونم اون "تایمز" رو از دستش دربیارم.
هر چقدر هم که لاغر و متکبر باشم،
می‌توانستم آن کاغذ را از دستش بگیرم
و به همین راحتی گلویش را پاره می‌کند.
تلاش زیادی لازم نیست. اما برای چه؟
برای کشتن شما احمق‌های بی‌عرضه؟
تو جز تجمل چیزی نمی فهمی.
ای احمق.
تمام تجمل در چهره‌ها و انگشتان شماست
به من می‌گوید چه کاری باید انجام دهم.
نه، به من چیزی نگو.
اگر من یک مرد سفیدپوست متکبر و قلابی هستم،
پس بگذار خودم باشم و بگذار آنطور که می‌خواهم باشم.
بگذار همان کسی باشم که دوست دارم،
عمو تام، توماس، هرچی.
به تو ربطی نداره لعنتی.
تو هیچی نمیدونی،
غیر از آنچه برای دیدن وجود دارد
یک عمل، دروغ، تدبیر،
اما نه قلب پاک، نه قلب سیاه تپنده.
تو هیچ‌وقت اینو نمی‌دونی.
و اوه، من اینجا با کت و شلوار دکمه‌دارم نشسته‌ام
دارم سعی می‌کنم جلوی خودم رو بگیرم که گلوی همه‌تون رو نبرم.
و منظورم فاحشه‌ی بی‌بندوبار، بزرگ و رها شده است.
تو، تو با یه مرد سیاه پوست سکس می‌کنی و، و، و فوراً
فکر می‌کنی در مورد همه سیاه‌پوستان متخصص هستی.
این دیگه چه چرندیاتیه؟
تنها چیزی که میدونی اینه که اگه به ​​اندازه کافی محکم بکنتت، میای.
و تمام. همین.
اوه، تو میگی، تو میگی میخوای یه چیزی رو جابجا کنی،
می‌خواهی تکان بدهی، چیزی را تکان بده
و تو حتی اصلاً نمی‌دانی چطور باید این کار را بکنی.
اوه، حرکاتی که انجام میدی، غلت زدن کونت مثل یه فیل.
عزیزم، این رقص من نیست، رقص من در جاهای تاریک است،
مهمانی‌های زیرزمین، عرق سیاه.
اوه، اوه، پسرهای سفید چهارچشم، چهارچشم، انگشتاشونو نشون میدن
و، و، و، حتی نمی‌دانم چطور،
اون نوع رقص از تو متنفره.
دارن در مورد اینکه من عاشق نینا سیمون هستم حرف میزنن.
و آنها حتی نمی‌دانند که نینا سیمون می‌گوید،
کون سیاهم را ببوس، کون سیاه و سرکشم را ببوس.
پیش از عشق، پیش از رنج، پیش از هوس
او خیلی رک و صریح می‌گوید: عزیزم، کونم را ببوس.
و اگر این را نمی‌دانی
این تو هستی که داری بوس می‌کنی.
و من آن شاعر بزرگ آینده هستم، اوه، درست است، شاعر.
نوعی ادبیات حرامزاده.
و تنها چیزی که لازم است یک ضربه چاقو است،
یک ضربه ساده چاقو.
به حرف من گوش کن.
برای این سیاه‌پوستان خردگرایی را موعظه نکنید یا منطق را به آنها القا نکنید.
ولشون کن، بذار با رمز بهت فحش بدن
و کثیفی خودت را صرفاً به عنوان یک فقدان سبک ببینی.
اشتباه نکن.
از طریق موج غیرمسئولانه‌ای از خیریه‌های مسیحی.
من دارم زیادی در مورد عقل‌گرایی غربی حرف می‌زنم
و میراث فکری بزرگ مرد سفیدپوست.
یا ممکن است فقط شروع به گوش دادن کنند
و تبدیل به مردان غربیِ سرکش شویم
با نگاهی به زندگی‌های پاک و جوان، تعصب هوشیارانه، دیوانه‌وار.
و روزی تو را خواهند کشت.
آنها شما را خواهند کشت و توضیحات بسیار منطقی‌ای ارائه خواهند داد،
خیلی شبیه مال خودت.
گلویتان را خواهند برید و شما را بیرون خواهند کشید
به کرانه‌های شهرهایتان برای گوشت و خون
از استخوان جدا شدن
به اندازه کافی شنیده‌ام.
شرط می‌بندم که این کار را کرده‌اید.
به نظر می‌رسد که ما بازی نخواهیم کرد
بالاخره اون نمایش کوچولوی تو.
کاری که می‌خواهی را انجام بده.
دارم از این قطار پیاده میشم.
متاسفم عزیزم، فکر نمی‌کنم بتونیم از پسش بربیایم.
فکر می‌کردم دوستم داری.
همه مرا دوست دارند.
فقط می‌خواستم حرفاتو بشنوم.
چرا فقط نگفتی؟
دستاتو ببر بالا تا اون سقف لعنتی.
روی زانوهایت.
حالا از روی زمین بلند شو، روی شکمت.
می‌شنوی چی می‌گم؟ کیرتو بکن رو شکمت، تا ته.
دیدی چی شد؟
من نکردم، اما او کرد.
من آن را دیدم.
اوه، چرا دستگیرش کردی؟ او به او حمله کرد.
ما اظهارات شما را در ایستگاه ثبت خواهیم کرد.
- اما او - - بنشین.
این یک صحنه جرم فعال است
ما این یارو رو می‌بریم پایین به ایستگاه.
نه، اون اینجا قربانیه. - بشین.
بلند شو، حالا، یالا، بلند شو.
متاسفم عزیزم، فکر نمی‌کنم بتونیم از پسش بربیایم.
سرنوشت تو می‌تونه متفاوت باشه، به من اعتماد کن، خواهی دید.
- اون در مورد چی بود؟ - نمی‌دونم.
سلام.
میشه حرف بزنیم؟
می‌خوای در مورد چی حرف بزنی؟
همه چیز.
باشه.
آیا تا به حال نام نمایشنامه «هلندی» را شنیده‌اید؟
درباره برادر توی قطاره، درسته؟
دختر سفید پوست. - سفید.
تو گم شدی، کلی، اما ما می‌توانیم تو را پیدا کنیم.
مگر نمی‌بینی؟
گذشته مقدمه است، کلی،
اما لازم نیست که باشد.