WILKOŁAKI
Zapada zmrok.
Pora spać.
Nim się ukrył, człowiek w wilczej skórze rozdzielił role.
Precz!
Kto zamknął mu drzwi przed nosem, został wilkołakiem. WILKOŁAK
Od tej pory po Czarnym Lesie krążą bestie.
Nadal niezdemaskowane, wybrały już pierwszą ofiarę.
Wilkołaki rzucają się na nieszczęsną ofiarę i…
Jak się umawialiśmy? Przepraszam, tato.
Nie chcecie grać?
Za dziesięć minut mam live'a.
A ja czekam na telefon z pracy.
W co my w ogóle gramy?
W Wilkołaki, tato. W Wilkołaki.
Wilkołaki?
Graliśmy w to w dzieciństwie. Trzeba znaleźć i wyeliminować wilkołaki,
wykorzystując nasze moce.
Do tego mamy moce?
Owszem. Ja jestem Wróżbitką, ty Łowcą, Clara Dziewczynką, a Theo…
Złodziejem!
Jakie to moce?
Myślałem, że tata będzie pamiętał.
Ależ skąd. Nie znam tej gry.
Nie grałeś w to z Nicole?
Jaką znowu Nicole?
A, tak, moją żoną.
Wieczne odpoczywanie.
Co tak na mnie patrzycie? Nikt wam nie kazał przychodzić!
Doskonale radzę sobie sam.
Przyprowadzasz mi jeszcze jakichś obcych! Co to za dziewczynka?
To Theo, syn Marie z poprzedniego związku.
Syn.
Długie włosy nie są tylko dla dziewczyn. Nie chodziło o włosy.
Ja je uwielbiam! Skoro wszyscy znają zasady,
rozegramy partyjkę. Zrobię więcej miejsca i rozdam karty.
Ale szkoda siedzieć w domu.
W miasteczku odbywa się średniowieczny festyn. Co wy na to?
Kicha.
A ty dokąd?
Mam live'a.
Nie możesz jednego opuścić?
Nie, bo kiedy nie postuję, tracę obserwatorów, a to tak, jakbym była…
niewidzialna.
Niewidzialna nie znaczy do niczego.
Może w twoich czasach, Marie.
Co sprzedajesz na tych live'ach? Kremy obcym ludziom?
Zarabiam lepiej niż jakiś tam belfer.
Znów to samo.
Jakiś tam belfer odkrywa przed uczniami klasyków:
Sardou, Balavoine'a, Johnny'ego, Delpecha… A ty czyje gusta niby kształtujesz?
Najwyraźniej nie własnego ojca.
Wspaniała lekcja rodzicielstwa.
Daj mi spokój, tato. Spędzamy tu wakacje, żeby się tobą zająć,
więc postaraj się trochę.
Zmień ton, Stephane.
Chętnie, ale jestem Jerome.
Wyglądasz mi na Stephane'a.
Idę się położyć.
W południe?
Każdy ma swój rytm dobowy.
Gilbert…
Jestem głodna!
Idź z bratem do kuchni.
Ma świetną fryzurę!
Ale nudzisz. Nudzisz, mamo!
Masakra.
Świetnie.
Dzwonisz do pracy? Kogo teraz bronisz?
Kobietę przez 20 lat bitą przez męża.
Złości cię to? Bardzo.
To dzwoń.
Na pewno?
Jasne.
No dobra…
Schować grę czy nie?
Schować!
Czyli tak… Wilkołak…
Łowca…
Dziewczynka…
Wróżbitka…
Złodziej i Czarownica.
I już.
Co się dzieje? Nie wiem! Dzieci!
Tato!
Nic ci nie jest?
Szwaby idą! Do piwnicy!
Biegiem!
Szybko!
Chodź tu!
Wszyscy cali? Louise? Tato?
Tak.
Theo, zapal światło. Coś tarasuje schody.
Clara?
Nic ci nie jest?
Chodźcie. Szybciutko!
Gdzie auto?
O cholera.
Dzwonię na policję. Macie zasięg?
Nie.
To nie mój dom.
Twój, tato.
Nie!
Serio tak wyglądał?
Skąd! Aż tak nie lubię kiczu.
Dziwny wystrój.
Jak z Królewny Śnieżki!
Nie ma jej.
Dlaczego wszystko jest stare?
Tylko to cię dziwi? A co?
Jasny gwint!
Spokojnie.
Jak „spokojnie”? Moja córka zniknęła!
Na pewno da się to wyjaśnić.
Może wstawili dekoracje na festyn.
W pół minuty?
Chodźmy do miasteczka. Może jest tam.
Prędko!
Musimy znaleźć Clarę, tato.
A mój dom?
Chodźmy.
Gilbert, zwolnij trochę!
Ale się rozkręcił.
Jestem głodna! Znajdziemy coś do jedzenia.
Myślę, że krzyki nie pomogą.
Bo to nie twoja córka.
Słucham? Tam!
Nie tylko w twoim domu zmienili wystrój.
Ile wydali na ten festyn?
Zmykaj! Straszysz mi klientów!
Spokojnie. Coś takiego!
Jeść mi się chce! Momencik… Mają owoce. I pączki!
Dzień dobry!
Bezczelność.
Jednego poproszę.
Robi się.
Nie mam gotówki. Można zbliżeniowo? Że co?
Najpierw trzeba zapłacić!
I jak ten festyn ma na siebie zarobić?
Vassier, jak wy. To ktoś z rodziny? CZAROWNIK | EGZEKUCJA KOŃCEM TYGODNIA
Nie znam. Nie mogą szargać naszego nazwiska!
Przepraszam! Kto to wszystko organizuje?
Organizuje?
Szeryf! Czeka na egzekucję na placu.
Na placu…
Clara?
Nie widziała pani przypadkiem niebiałej dwudziestolatki?
„Niebiałej”? Tak.
Pan nie stąd?
Z Paryża.
Taki szmat drogi!
Nie było korków. Nie widziała jej pani?
Nie.
Szukajmy dalej.
Najpierw muszę porozmawiać z organizatorem.
Mieszkańcy Czarnego Lasu!
Oto on.
Schwytałem jedną z diabelskich bestii.
Przyprowadzić ją!
Jestem niewinny.
Przysięgam!
Szwendałeś się nocą po ulicach.
Zgubiłem owcę.
Na ubraniu miałeś krew.
Skaleczyłem się, naprawiając… Milcz!
Kłamiesz!
Czy waszym zdaniem człowiek ten jest jedną z bestii?
Tak.
O tak… Na jaką karę zasługuje?
Śmierci.
Kacie, czyń swą powinność.
Spokojnie, będzie dobrze.
Tak? Nie powinnaś tego oglądać.
Wygląda bardzo realistycznie.
Nie widział pan…
Moje ciuchy!
Idziemy stąd! Szybko!
Tato!
Co się dzieje?
To krew! Prawdziwa!
Co ty wygadujesz?
O cholera…
Mogę też spróbować?
Nie! Moja córka zniknęła, składają ofiary z ludzi…
Przerobili mi dom za moimi plecami…
Jest tylko jedno wyjaśnienie.
Prawdziwa średniowieczna wioska, egzekucje, krew…
Przenieśliśmy się w czasie.
Twój syn bredzi, Marie. Uspokój się.
Tym razem ma rację. Chłopak jest naćpany. Odbiło mu.
I kto to mówi!
Nie obrażaj taty.
Sam potrafię się bronić. Mamo, Jerome?
Chwileczkę. Theo nie bierze narkotyków. Denerwujesz się… Nieprawda.
Czuję się doskonale.
Możemy się skupić na Clarze?
Słuchajcie!
Co?
Nie widział pan ładnej niebiałej dwudziestolatki?
Tak? Nie?
Mówi pan po francusku?
Który mamy rok?
Rok pański 1497.
Cóż za przedziwny odziewek.
Niech spojrzy na siebie. Nic nie powiedział.
Jest brzuchomówcą.
Masz zasięg! Dzwoń do Clary.
To przypomnienie. Muszę zadzwonić.
Wyłącz to! Facet się wkurzył!
Chwila! Szybko! Nie mogę!
Idziemy.
Nie boli cię ręka?
Nie, dziękuję, Jerome.
Nazwałeś mnie Jeromem.
A jak mam nazywać?
A…
jak miała na imię mama?
Odbiło ci? Nicole.
Urodzona trzeciego lipca 46-ego roku, numer buta 37,
a numer ubezpieczenia 2-46-07-350-132-148.
A co?
Nic.
Dzieje się coś dziwnego. Też tak myślę.
Uważajcie.
Odsuńcie się, dzieci!
Co się dzieje, mamo? Nie wiem, kochanie.
Co to ma być?
„To ja”.
Czyli kto?
Clara …
Uważaj.
Co ci się stało, słonko?
Dlaczego mnie nie słyszą? Ogłuchli?
Teraz słyszymy.
Nic nie mówiłam.
Owszem. Słyszeliście, prawda? Nie.
Tato!
Czytasz mi w myślach?
Oby nie zwariował jak jego ojciec.
Tylko tego brakowało.
Nie zauważyłem, że łysieje.
Tylko spokojnie.
Widziałem was na egzekucji.
Jesteście nietutejsi.
Co tu robicie?
Należycie do rodziny czarownika?
Dobrze, że pan o tym wspomniał. Nie podoba mi się… To nie rodzina.
Jesteśmy tu przejazdem.
Dom był pusty, więc weszliśmy.
To wszystko.
Hej!
Jesteście czarownikami! Zostaw mojego syna!
Spokojnie.
Nie jesteśmy czarownikami…
Tylko artystami.
Bardami.
Jam jest bard Daniel,
a to moja trupa.
„Bardowie”.
Zagrajcie mi coś.
Ale…
Nie mamy instrumentów… Zaraz!
Idź po gitarę, kochanie.
Co?
Moją lutnię. Przynieś ją.
Co?
Wygląda jak mała gitara.
Na szczęście nigdzie się nie ruszam…
bez lutni.
Jest.
Dziękuję.
Żwawiej!
Tak jest.
Zaczynamy.
Mówisz, że trudnię się
Mrzonkami
Że los mój za rok jest
Niezbadany
Nikt nie wie, że kiedyś dla ciebie
Największą gwiazdą byłem na scenie
Dlatego dziecko
Chciałaś mieć
Co dorosłe już jest
A oni?
Wszyscy! Trzy, cztery!
Sędziów i praw
Nie boję się
Nie powinna odejść, nie O syna walczyć chcę
Dobrze!
Zniszczę świat
Jeśli tylko tkniesz
W rytmie!
Nie powinna odejść, nie
Dobrze.
Nic ci nie jest?
Wracajcie do domu.
Nadchodzą bestie.
Są jakieś bestie?
Pora spać!
Wracajcie do domów! Nadchodzą bestie!
Zapada zmrok, pora spać, wracajcie do domów, nadchodzą bestie!
Nadchodzą bestie!
Jestem głodna.
Wiem, skarbie. Szukam.
Weźmiemy to.
Doskonale. Nie będziemy gadać w próżnię.
Proszę.
Czarownica…
Złodziej, Łowca, Wróżbitka,
Wilkołak. Nie czas na zabawę.
Nie bawię się. To pudełko.
Było pod komodą.
Pokaż.
To nie twoja gra?
Tak. Co ona tu robi?
Nie wierzę…
Przenieśliśmy się do gry, a nie w czasie!
Faktycznie ćpa.
Nie… Karty oznaczają specjalne moce?
I co z tego?
To, że mamy te moce.
Gilbert jako Łowca jest super silny.
Nie przesadzajmy…
Po prostu w formie.
Clara jest Dziewczynką.
Nie rzuca się w oczy… Niewidzialna!
Dziewczynką jest raczej Louise.
Zawsze będziesz moją małą dziewczynką. Znów to samo! Do kogo mówisz?
Słyszysz głosy.
Nie może być tak, że ja nie mam mocy.
Nic nie słyszałem.
Po prostu głośno myślę.
Chwila… Graliśmy w Wilkołaki,
dom zaczął się trząść i znaleźliśmy się w średniowieczu w domu naszych przodków
ze specjalnymi mocami.
Jesteśmy w grze!
Bzdura.
Możliwe, że pudełko trochę wibrowało przed trzęsieniem ziemi.
Widzisz? Jesteśmy w grze.
Zastanów się, tato. To twoja gra.
Jak mamy wrócić do domu?
Nie wiem. I to nie moja gra.
Znalazłem ją na strychu. Nie było instrukcji,
więc wymyśliłem zasady.
Później się zmieniały.
Ja jestem Złodziejem.
Jakie ma zdolności?
Nie wiem.
Ale przypomniała mi się jedna zasada.
Aby wygrać, trzeba znaleźć wszystkie wilkołaki
i wyeliminować je, nim one wyeliminują nas.
A jeśli to ja jestem Wilkołakiem?
Nie martw się, skarbie. Nikt cię nie wyeliminuje.
Nikt!
Rozumiesz?
To prawda. Mam też dobrą wiadomość - znalazłem
coś dobrego na kolację. Chyba da się z tego ugotować zupę.
„Sciurus foliculus”.
Pewnie ciecierzyca.
To znaczy „wiewiórcze jaja”.
Jak tam, Loulou? Przyszliśmy powiedzieć ci dobranoc.
Czas iść spać.
Jutro wrócimy do domu. Obiecuję.
Opowiecie mi waszą historię?
Pewnego razu,
około dziesięciu lat temu, twoja mama zostawiła pewnego frajera.
Ja też byłem sam. Uczyłem muzyki w gimnazjum
i dawałem lekcje gry na gitarze.
Chciałam się wtedy oderwać od złych myśli, więc raz zabierałam się za sport,
raz za grę na nowym instrumencie… Szukając w internecie nauczyciela
gry na gitarze, trafiłam na twojego tatę.
Nauczyłem ją grać jej ulubioną piosenkę,
a ona oczywiście zakochała się we mnie do szaleństwa.
Oczywiście.
Dwa lata później pojawiłaś się ty.
Niczym prezent.
Koniec. Dobranoc.
Jeszcze piosenka! Uwielbiam ją! Czas spać.
Mieszkam wśród kołyszących się drzew Gdzie dachy sięgają nieba
Jestem wykończona.
Dobranoc.
Kocham cię.
Słodkich snów.
Tylko żartowałam.
Dobranoc, skarbie.
Co robisz?
Nic.
Szukam sobie zajęć.
Nie wiem, gdzie jesteśmy…
A raczej „kiedy” jesteśmy.
Ale miło jest znów wszystko pamiętać.
Wybacz, że tak rzadko przyjeżdżałem.
Nie przepraszaj.
Nikt nie lubi patrzeć, jak ktoś znika.
Gdy wrócimy do domu,
będę przy tobie.
Dobranoc, tato.
Dobranoc, Jerome.
Co się dzieje?
Chyba chce nam coś powiedzieć.
Chwila. Uspokój się.
Do wioski idą wilkołaki. Prawie mnie pożarły! Musimy uciekać!
Mówi, że idą wilkołaki, prawie ją pożarły i trzeba uciekać.
Zawsze była dobra w kalambury.
Gdzie Loulou?
Nie ma jej!
Louise?
Zaczekajcie tu.
To ja!
Wejdź, słonko. Co robisz?
Siusiałam na zewnątrz.
Nie wolno ci wychodzić samej. Możesz być wilkołakiem.
Nie jestem!
Przysięgam!
Wierzymy ci. Trzeba ją związać.
Może jeszcze założysz jej kaganiec? Przecież mówi, że nie jest wilkołakiem.
Zostawcie to mnie.
Przez 50 lat nie nabrałem się na żaden blef w pokerze.
Spójrz na mnie.
Czy jesteś…
wilkołakiem?
Nie!
Potwierdzam. Nie jest.
Pomyliłem się! Trzeba ją związać!
Uważaj. Nie podchodźcie.
Ostrożnie!
Nie zrób jej krzywdy!
Dajcie linę! Theo, szybko!
Bestie zabiły kolejną ofiarę!
Jerome! Obudź się!
Gdzie jesteśmy?
W 1497-ym.
No tak. Cholera.
Louise znów jest sobą.
Loulou.
Skarbie…
Jestem głodna.
Zaczekaj.
Co robisz?
Skaleczysz się.
Pięknie wyglądasz.
Dzięki. Ty też nie najgorzej.
Po co ci to?
Do polowania na wilkołaki.
O nie…
Tylko nocą stają się wilkołakami. Nie możesz iść do wioski i dźgać,
kogo popadnie. Nikt tu nie będzie polował.
Przemyślałam to.
Jesteśmy w domu waszego przodka. To jego gra.
Pójdziemy do więzienia i zapytamy go, jak wrócić.
Też dobry pomysł.
Jako adwokatka poprosisz o widzenie w rozmównicy.
W 1497-ym? Pewnie zadręczyli go już na śmierć.
Może bukiecik?
Nie, dziękuję.
Chyba się udało. My porozmawiamy z przodkiem,
a wy poszukajcie jedzenia na targu.
A jak zapłacimy?
Już to przemyślałam. Wykorzystajcie fakt, że Clara jest niewidzialna.
Moja córka nie jest złodziejką!
Wolisz zdychać z głodu?
W grze jestem Złodziejem,
więc to ja powinienem kraść. Wystarczą nam egzekucje
i ataki dzikich bestii. Uniknijmy chociaż aresztowania.
Spotkamy się za godzinę.
Pamiętajcie, że to średniowiecze.
Czyli?
Czyli…
Trzeba się przystosować, jak za granicą. Pamiętasz,
jak w Rzymie chcieli mnie zlinczować, gdy poprosiłem o dolanie wody do kawy?
W Dublinie podpadłem piwem bezalkoholowym, a w Brukseli… Wystarczy tych stolic.
Krótko mówiąc, w Rzymie zachowuj się jak Rzymianin.
Mamy średniowiecze. Bądźcie dyskretni.
Spotykamy się za godzinę.
Na razie.
Ta lutnia też ma być dyskretna? To nasza przykrywka.
Nie będziemy rzucać się w oczy.
Są bardowie!
Mój mąż jest rycerzem. Mówił, że masz anielski głos.
Lekka przesada. Jakoś tam sobie radzę.
Zagraj nam coś! „Miłościwego Karola VIII”!
Nie znam akordów.
„Słodkiego stajennego”!
„Udusiłem Burgundczyka”!
Może kompozycja własna?
A może nic? Idziemy. Do zobaczenia! Zaczekaj!
Zdradź mi, jak dołączyć do bardów?
Wystarczy doktorat i wiele fatalnych decyzji. Idziemy.
Jestem Złodziejem. Pewnie mogę ukraść, co zechcę.
Widzisz?
Nie muszę być niewidzialny.
Fajna bransoletka, co?
Zaraz wracam.
Co? Spokojnie, uda się.
Przepraszam.
Wracaj, nicponiu!
Łapać złodzieja!
Zatrzymaj go!
Ja będę mówił.
Bądźcie zdrowi.
Bard Daniel.
Dzień dobry.
Tu trzymają Childeryka Vassiera?
A na co ci przeklęty czarownik?
Słuszne pytanie. Ale może muzyka ukoi jego duszę.
Niech spłonie w piekle!
Może już wystarczy. Chcemy z nim porozmawiać o ciążących na nim zarzutach.
Zamilcz, dziewko!
Jak mnie nazwałeś?
Jak mi się podoba! Spokojnie!
Poskrom swoją kobietę.
Wysmagaj ją kijem co rano. Gębę ci rozwalę!
Pomyśl o dzieciach, kochanie.
Racja. To średniowiecze.
Chodź. Dzieci czekają.
No i tak…
Bądź zdrów, Danielu.
I ty.
Odłożyłam coś dla ciebie.
Dziękuję.
No co?
Nic.
Flirtować to potrafi, ale stawić czoło dwóm zakutym pałom to już nie.
Mogłem interweniować,
ale spaliłbym naszą przykrywkę.
A poza tym…
mamy średniowiecze.
Wszystkiemu winne średniowiecze! Po prostu się bałeś. Trudno.
Wcale nie.
Myślałaś o paradoksie dziadka?
O czym?
Paradoksie dziadka.
Nie.
Zasada numer jeden - cokolwiek zrobisz w przeszłości,
może mieć katastrofalne skutki w teraźniejszości.
To znaczy… w późniejszym czasie.
Więc nie można nic zrobić.
Nie widzę związku.
To proste.
Gdybym rozkwasił tamtemu idiocie gębę, przyspieszyłbym emancypację
kobiet o 500 lat. Wyobraź sobie skutki dla naszych czasów…
Żadnych wojen, zanieczyszczeń,
dwieście razy bardziej rozwinięte społeczeństwo? Wyobrażam sobie.
To akurat kiepski przykład, ale trzeba uważać.
„Uważać”!
Mój były był egoistą, ale nie dałby się zastraszyć.
Twój były…
Co się dzieje?
Gdzie Theo?
Nie jest z tobą?
Zgubiłam go!
Chyba go zgubiła.
Jak to? Gdzie wtedy był? Uspokój się.
Bo to mój syn?
Przybysze!
Tak?
Złapałem waszego chłopaka. Wszystko wyśpiewał.
Przybywacie z przyszłości?
Bzdury opowiada.
Pewnie ćpa.
Gdzie go masz?
Wyluzuj, mamo.
To ja, Theo.
Theo…
Kowal…
Theo…
Kowal…
Theo… Przestań.
To moja moc.
Kradnę ludziom tożsamość. Odlot!
Żaden odlot. Nigdy więcej!
Dlaczego?
A jeśli tak ci zostanie?
I tak poszukujesz swojej tożsamości.
Cieszę się i cię wspieram, ale mógłbyś zupełnie się pogubić, rozumiesz?
Pewnie jesteś zazdrosna,
bo nie masz mocy.
Zaczekaj.
Masz świetną moc - a do tego bardzo przydatną.
Już po strawie?
To znaczy „posiłek”.
Nie. Ta wariatka zepsuła mi apetyt. Godzinka w lochu ją uspokoi.
Na co było krzyczeć, lafiryndo!
Sam zajmę się tą suką w rui!
„Suką w rui”?
Sorry, mamo, poniosło mnie.
Childeryk Vassier?
Szczury! To nic.
Halo?
Nikogo.
Childeryk Vassier?
Dość tych tortur! Nie jestem czarownikiem!
Cicho! Nic ci nie zrobimy. Podejdź.
Jesteśmy twoimi potomkami. Przybywamy z 2024 roku.
Zagraliśmy w twoją grę i znaleźliśmy się tutaj. Jak wrócić do naszych czasów?
Nie rozumie. Pokaż mu, Theo.
Jasne.
Straż!
Cicho bądź!
To wy jesteście czarownikami! Sprowadziliście bestie do Czarnego Lasu!
Niczego nie sprowadziliśmy.
Gra w „Wilkołaki”.
Złodziej, Wróżbitka, Czarownica… Ty to wymyśliłeś?
Nie! Grę przyniósł człowiek w wilczej skórze.
Co to za jeden?
Nieznajomy. Spał u mnie trzy dni temu.
Zaraz później pojawiły się bestie.
Może on potrafi nam pomóc. Gdzie jest?
Nie wiem. Dzień później zniknął.
A jak wyglądał?
Mężczyzna…
w skórze wilka!
Błagam was! Nie chcę spłonąć na stosie! Nie umiem nawet zupy uwarzyć,
nie mówiąc o eliksirach!
Kto mi zwędził hełm?
Musimy już iść. Tędy!
Dziękujemy. Powodzenia. Musicie mnie wyciągnąć.
Spokojnie - jestem twoją adwokatką.
Wybornie.
Ale co to znaczy?
Z kim rozmawiałeś?
Z kratami.
Proszą o smarowanie.
Grę dał mu Wilcza Skóra, który teraz zniknął.
Żeby wrócić do domu, musimy zagrać - i wygrać.
Wyeliminować wszystkie wilkołaki.
Przecież nie wyeliminujemy Louise! Chwila.
Są cztery karty wilkołaków. Może wystarczy zabić tylko trzy z nich.
Albo dwa, połączyć je z jajami wiewiórek i załatwione!
Masz lepszy pomysł?
Nie.
Wszyscy umrzemy w 1497-ym. Super, zawsze chciałem mieć trąd.
Nie będę siedział z założonymi rękami. Najpierw wyeliminujmy
trzy pozostałe wilki.
Idę do wioski. Będę nadstawiał uszu…
Poważnie? Tak.
Powęszę. Czuję się teraz bardzo przenikliwy.
Przenikliwy…
Akurat. Nie zauważył nawet, że jego córka rzuciła studia.
Rzuciłaś studia?!
Clara! Natychmiast tu wracaj! Gdzie ona jest?
Od kiedy o tym wiesz? Jak zgadłeś?
Masz moc. Jesteś Wróżbitką i czytasz w myślach.
Po prostu jestem przenikliwy. To wszystko.
Jeśli nie czytasz w myślach, to nie wiesz,
że ubiegłego lata spodobał mi się jeden ze świadków Cedrika na jego ślubie.
Kiedy tańczyłeś, zaprowadziłam go do kuchni.
Pocałował mnie w szyję, włożył rękę pod bluzkę i łagodnie pieścił…
Zabiję drania!
Wiedziałam. To ohydna moc!
Tak? Owszem.
A sypianie z innym nie?
Z nikim nie spałam, ale jeśli ma ci tak odbijać…
mogę się zastanowić.
Zabraniam ci używać na mnie swojej mocy.
Przynajmniej jakąś mam.
Mogę się przydać, droga pani.
Przestańcie. Musimy zabić trzy wilkołaki i wrócić do 2024-ego roku…
Którego?
Naprawdę przybywacie z przyszłości?
To my tu zadajemy pytania.
Kim jesteś?
Czym się zajmujesz?
Nazywam się…
Piero.
Jestem sąsiadem Childeryka.
Artystą.
I trochę wynalazcą.
Przyszedłem zobaczyć, co można stąd zabrać.
Biedny Childeryk jest skończony.
Spłonie na stosie.
Dlaczego tak się zakradasz?
Nie lubią tu takich jak ja.
Wilkołaków?
Nie! Nie jestem wilkołakiem.
Jerome,
wykorzystaj swoją moc
i posłuchaj, o czym myśli.
Mówi ktoś po włosku?
Co znaczy „E tanto bello quando si concentra”?
„Jaki on przystojny, gdy się koncentruje”.
„Takich jak ty”! Nam to nie przeszkadza. Nie?
A więc…
Macie szczęście.
W przyszłości to nie kłopot?
Bo teraz
jeśli dowiedzą się, że lubię
też mężczyzn,
obedrą mnie ze skóry.
Obleją wrzątkiem i poćwiartują.
Naprawdę?
Prawdziwe średniowiecze.
Rozwiążemy go?
Tak.
Miła dziewczynka. Dostanę coś do picia?
Przynieś mu wody!
Żeby wrócić do naszych czasów, musimy znaleźć wilkołaki. Wiesz, kim są?
Nie. Pomógłbym, gdybym wiedział…
To moja córka. Jest niewidzialna.
To trochę utrudnia sprawę.
Chyba mógłbym jej pomóc.
Spójrzcie.
To rodzaj gliny przywiezionej przez odkrywców
z Ameryki. Wiecie, gdzie to jest?
Udoskonaliłem ją.
Patrzcie na to.
Jest giętka,
rozciągliwa i wytrzymała.
To guma.
Guma? Tak.
Co z tym zrobisz?
Twoja córka się w tym zanurzy,
a ta cała guma utworzy jakby drugą skórę.
W każdej chwili będzie mogła ją zdjąć przez głowę.
Wygodne, co?
Niegłupi pomysł. Tyle że ta guma jest za jasna dla mojej córki.
Drobiazg. Zrobimy ciemniejszą.
Więcej! Właśnie.
O proszę.
I to jest Clara.
To moja córka.
Wasza córka? Nie.
Moja. Ze związku z kimś innym.
A Theo to nie mój syn. Mojego pierwszego męża.
Oliviera.
Ja jestem Jerome. Olivier to pierwszy mąż Marie.
Mąż Marie?
Były. Clara to moja córka.
A Louise to nasza wspólna córka.
Nareszcie! Rodzina przyszłości, co? Można dowolnie łączyć…
Mieszamy? Tak.
Mieszamy.
Prawie gotowe.
Już!
Nie. Brakuje jednego.
O tutaj. Na pewno?
Tak.
I to jest moja córka.
A teraz coś bardzo ważnego - oczy. Spojrzenie.
Potrząśnij głową.
O wiele lepiej. Czas na ostatni szlif.
Lubię się przebierać.
Fajnie.
Która ci się podoba?
Ta? Bardzo ładna. Spróbujmy.
I jak?
Świetnie.
Jeszcze mój wynalazek w prezencie.
Okropna fryzura!
Słyszycie mnie?
Pięknie wyglądasz. Zobacz.
Guma.
Masz coś, żeby się pomalować?
Oczywiście! Nie trzeba. Musimy szukać wilków.
Dziękuję, Piero.
Dziękujemy.
Udanego polowania!
Niech się tylko ruszą…
Tato…
A ta skąd się wzięła?
To moja córka.
Ja będę mówić.
Skąd jestem?
Z ziemi…
spalonej,
smaganej wiatrem,
z kamienistymi wzgórzami
wokół jezior.
Dla żywych…
to istne piekło!
Z Connemary konemary. Jakiś problem?
Coś ci nie pasuje?
Skąd. Brzmi uroczo.
Szeryf złapał bestię! Dokona egzekucji!
Mieszkańcy Czarnego Lasu!
Niestety poprzednia egzekucja okazała się pomyłką.
Pasterz był niewinny.
Ale tym razem jesteśmy pewni, że ta kobieta jest jedną z bestii!
Przysięgam na Boga, że jestem niewinna!
Kłamiesz! Wszyscy wiedzą, że jesteś dziwna. Nadal niezamężna…
a masz siedemnaście wiosen!
To jacyś szaleńcy.
Wiem, średniowiecze.
Czy uważacie, że ta kobieta jest bestią?
Tak!
Na jaką karę zasłużyła?
Śmierci!
Kacie, czyń swą powinność.
Oni ją zabiją! Musimy coś zrobić.
Wtedy wszyscy zginiemy.
Może to prawdziwy wilkołak - a to nas urządza.
O nie!
Szeryfie, słońce zaraz zajdzie!
Prędko!
Żartujesz?
Chyba ty.
Codzienne egzekucje nadwerężyły sprzęt.
Nie masz zapasowego topora?
A ty zapasowego miecza? Mam!
No i ciesz się.
Wiesz, ile zarabia kat? Czas to omówić… Innym razem. Trzeba zabić bestię.
Jak? Samym trzonkiem?
Szeryfie! Słońce zaszło!
Odsuń się!
Niech sprawiedliwości stanie się zadość!
Spadamy.
Mój syn!
Ratujcie go!
Zajmę się tym.
Nie!
Spokojnie, synku. Tatuś jest silny.
Ratujcie mojego syna!
Błagam!
Z dobrym sprzętem jest łatwiej.
Wilkołak
Mam jej kartę.
Dałeś czadu.
Fakt.
Co się dzieje?
Nie!
Musimy ją znaleźć!
Rozdzielmy się!
Szybko, do domów!
Wilkołaczek!
Kołaczyk?
Nie, wilkołaczek! Mały wilkołak.
Tam! Za mną!
Gilbert ją znalazł.
A gdzie Clara?
Nie wiem. Cholera.
Wracajcie. Poszukam jej.
Tylko nie umieraj.
Nie martw się.
Raczej umrze.
Zostań tu. Odstraszę je.
Nie. Zaufaj mi.
Niewidzialna nie znaczy do niczego.
Dobrze.
Uważaj na siebie.
Mam go! Straż!
Wilkołak
Zostały tylko dwa.
Miejmy nadzieję.
Wiem, jak je znaleźć.
Patrzcie. Nadal ma swoje zęby,
takie same włosy i policzki. Jest w skórze wilkołaka, ale to wciąż Louise.
To samo pozostali. Widziałam ich z bliska.
Jutro znajdziemy ich w wiosce,
wyeliminujemy i odbierzemy karty.
Watasze przewodzi samica.
Ma białe łapy, więc musi być stara.
Ten drugi to samiec.
Ma spory bebzon i kuleje.
Teraz wiemy, jak ich znaleźć.
Bardzie!
Zalecasz się do starszych pań?
Zna ją pan?
Mateczkę Warter?
Wspaniała kobieta.
Nikomu nie można ufać. Może być jedną z bestii.
Niemożliwe. Dziś rano wróciła z miasta.
Pokazałaś Danielowi bułeczkę?
Słucham?
Już rozumiem. Nie, dziękuję. Bądźcie ostrożni.
Dziwny człowiek.
Wiesz, jacy są artyści.
Pani tutejsza?
A pewnie! Najstarsza w wiosce.
Mam 52 lata.
Cholercia!
Zabieraj mi się stąd!
To on, wilk!
Powiedz reszcie, że go znaleźliśmy. Ja się nim zajmę.
Stać!
Uprzedzam, że mam moce, więc nawet nie próbuj się przemieniać!
Przemieniać? W co?
W wilkołaka! Widziałam krew na twoich ubraniach.
To nic takiego. Po prostu mąż mnie bije.
Który to?
Ten w środku?
Doskonale.
Dzień dobry. Mecenas Poulain-Vassier, adwokatka pańskiej żony.
Że kto? Adwokatka.
Co to za jedna? Nie wiem. Używa dziwnych słów.
Przyznaje pan, że bije żonę?
No pewnie! Przecież to moja żona.
Ale nie dostaje za nic. Zupa raz jest za gorąca,
raz za zimna. Do tego guzdrze się przy zbieraniu drewna
na opał, a czasem każe mi się umyć!
Trochę przesadzam. Myślę, że są inne ścieżki dialogu z małżonką niż bicie.
Rózga? Nie.
Podtopienie?
Oblanie wrzątkiem?
Nie!
Po prostu trzeba ze sobą rozmawiać, jak równy z równym.
Ale czasem może mi chyba dać po gębie?
Rób, co chcesz, ale ja już dawno bym się rozwiodła.
Co nam tu wygadujesz o rozwodzie?
Małżeństwo to święty sakrament. Nie wolno się rozwodzić! To jakieś herezje!
Tak mi się tylko powiedziało. W porządku?
Ale na wszelki wypadek zostawię nazwisko. Pan pozwoli.
O proszę.
Potrafisz pisać, niewiasto?
Nie. Skąd!
Czarownica! Nieprawda!
Czarownica!
Uważaj na burnout.
Co?
To po angielsku.
Jest w zmowie z Anglikami!
Mąż bardzo cię kocha. Wstawił się za tobą.
Nie będzie stosu?
Spokojnie, stos aktualny.
Dam ci pięć minut z Danielem.
Bardzie!
Pięć!
Ani chwili dłużej.
Bez dotykania!
Mój potomek!
Skóra zdjęta!
Też masz znamię?
Nie.
Ślepotę w prawym oku?
Nie.
Strupy na jajach?
Słucham?
Masz strupy na jajach?
Nie.
Potrzebujemy chwili prywatności.
Naturalnie.
Trzymasz się jakoś?
A dzieci?
Nie są zachwycone, że skończysz na stosie.
Myślcie pozytywnie. Podobno to nie boli.
Mniej niż wbicie na pal.
Doskonale.
Ale bardziej niż poćwiartowanie.
Nic dziwnego. W ubiegłym roku mój przyjaciel… Nie przeszkadzamy?
Przepraszam.
Jerome …
W głowie.
Posłuchaj uważnie.
Musisz uciec z tatą i dziećmi.
Bez ciebie? Nie ma mowy.
Pomyśl. Brakuje nam jeszcze dwóch kart, a nie zabijemy przecież Louise.
Nigdy nie wygramy. Ale wy możecie się jeszcze wykaraskać.
Musicie wyjechać jak najdalej stąd.
Nie pozwolimy ci spłonąć na stosie.
Nie mamy wyjścia.
Nie wyjedziemy bez ciebie.
Gdzie ty, tam i ja.
Nie tym razem.
Zrób to dla dzieci.
Dosyć. Wracaj do domu, bardzie. Zapada zmrok.
Dla dzieci!
Wynocha!
Jest i drugi! Dzięki Gilbertowi.
Wilkołak
Ale entuzjazm.
Coś mnie ominęło?
Aresztowali mamę.
Jutro spłonie na stosie.
Chce, żebyśmy wyjechali z Czarnego Lasu. Sami.
Bez niej nie wyjedziemy.
Musisz mi pomóc.
Wejdź.
Mieszkańcy Czarnego Lasu! Rzucimy na pastwę płomieni
tę czarownicę i czarownika…
Nie jestem czarownikiem.
…By oczyścić duszę wioski i przełamać klątwę.
Czarownico! Chcesz coś powiedzieć?
Siostry!
Dziś jesteście policzkowane, bite, palone na stosie… Ale nadejdzie dzień,
gdy będziecie równe mężczyznom.
Będziecie mogły rozporządzać swoim ciałem, rozwodzić się, pracować,
a nawet głosować.
Dziś nazywają nas czarownicami, ale jutro będziemy badaczkami,
wynalazczyniami i pionierkami. Zatem nie traćcie nadziei
i walczcie o swoje prawa!
Przyszłość należy do ciebie.
A ci dwaj idioci nie mają nic w galotach.
Sama prawda.
Ty też masz coś do powiedzenia?
Ja… się pod tym podpisuję. Brawo. Czy to z konopi?
Bo mam alergię. Jeśli spuchnę, dłużej będę się palił.
Nie spieszy mi się.
Zaczekaj… Nie jestem czarownikiem!
Na stos!
Stać!
Proszę o łaskę! Chcę zaśpiewać żonie ostatnią piosenkę!
Śpiewaj, bardzie!
Burzę gwałtowną rozpętać
Do dzikich czasów powrócić
Bramy, przeszkody pokonać
I wilka z klatki wypuścić
Poczuć wiatr, który się wzmaga
Niech zawrze w naszych żyłach krew
Głośniej niech zabrzmi gitara
Co znaczy „motocykl”?
Nie mam pojęcia.
Wystarczy jedna iskra…
Dobra.
Nie!
Jeden gest
Wystarczy jedna iskra
Jedno wyznanie miłości, by Rozpalić ogień
Niech tańczą demony i bogowie
Zapomnijmy o troskach
Zakopmy topór wojenny
Wyzwólmy się z okowów Wypuśćmy lwy na arenę
To ja, Theo!
Szybciej!
Okrzyków i chichotów
Wystarczy jedna iskra!
Niewiele, zwykły dotyk
Wystarczy jedna iskra
Pan też, szeryfie!
Rozpalić ogień!
Muzyka z waszych czasów jest okropna. Cicho bądź.
Rozpalić ogień
Jedź, Theo!
Czarownicy uciekają!
Aresztujcie go!
Bard! Bard!
Strzelać!
Jeszcze raz!
Chcę ich żywych lub martwych. Wszyscy cali?
Tak.
Nie do końca.
Cholera! Już idę. Odwagi!
Nie wyjmuj strzały.
Dobra.
Czarownica!
Wiesz, jeśli Marie nie wróci, być może warto,
żebyś spojrzał na wszystko inaczej i odmienił swoje życie…
Cudownie, wróciła.
Kazałam ci wyjechać z dziećmi!
Później na mnie nakrzyczysz. Na drodze są strażnicy. Trzymacie się?
Tak.
Zaczekaj.
Nie wyjmuj strzały.
Zostawcie mnie w spokoju!
Co robimy, tato?
Myślę, że szeryf będzie was szukał. Schowajcie się w kościele.
Wybudowałem pod nim sekretny tunel. Aby się do niego dostać,
potrzebujecie trzycyfrowego kodu.
Pierwsza cyfra oznacza liczbę głów mitycznego Cerbera…
Podaj kod!
Dobra. 316.
Żeby zapalić światło, podnieście manetkę przy wejściu!
Wchodźcie.
Pomóż mi, Clara.
Theo, zabierz Louise w bezpieczne miejsce. O tam.
I załóż jej słuchawki.
Gdzie wpisać ten kod?
Nie wiem.
Poszukajmy.
Prędko!
Trzymaj.
Nie boisz się?
To tutaj.
Gdzie?
To nasz sekretny tunel.
Stańcie w każdym rogu.
W jakiej kolejności wpiszemy cyfry?
Nie wiem. 316… Clara, wybierz „3”, ty „1”, a ja „6”.
Dobra. Trzy.
Jeden.
Sześć.
Nie stójcie tak. Schowajcie się!
Wy się schowajcie.
Dawaj, Theo!
Uważaj, Clara!
Jazda! Tak!
Zabij ją!
Nie!
Uważaj!
Strzelaj! Szybko!
Przykro mi. Mam moc Kupidyna. Jeśli ona umrze, to ja też.
Widziałam ich z bliska. Samica ma białe łapy.
Albo wy, albo my.
Nie pozwolę skrzywdzić syna.
Więcej nie dotykaj.
Bateria padła.
Załóż słuchawki!
Loulou, to ja, mama.
Mieszkam wśród kołyszących się drzew
Gdzie dachy sięgają nieba
Wśród chłodnych potoków rwących
W krainie wiecznego śniegu
Gdzie wilki podchodzą do drzwi
I rozmawiają z dzieciakami
Gdzie słychać krzyk Nowego Jorku I łodzie na Sekwanie
Pójdę tam, gdzie ty
Ty będziesz mi ojczyzną
Pójdę tam, gdzie ty
Tu czy tam
Daleko czy blisko Daleko czy blisko
Co oni robią?
Louise?!
Dobrze, Loulou.
Śmiało!
Walcz, Louise!
Dawaj!
Tak!
Nie!
Wilkołak
Czarownica…
To ja, tata.
Wszystko dobrze?
Nic ci nie jest?
Moje słonko!
Kupidyn
Chyba wygraliśmy.
Oczywiście, że miałam moc. Po prostu czekałam na odpowiedni moment.
Następnym razem wpadnijcie w czerwcu, na noc świętojańską. Będą tańce, śpiewy,
palenie rudych i albinosów. Zabawa dla całej rodziny.
Super.
Dzieci będą zachwycone.
Szczęśliwej drogi! Dziękujemy.
Naprawdę mnie zainspirowałeś.
Postanowiłem wrócić do Florencji i znów malować.
I znów będę używał prawdziwego imienia.
Nie nazywasz się Piero?
Nie. Leonardo Piero…
Da Vinci.
Kup wszystko, co namaluje.
Żartujesz? To bohomazy.
Mówię ci, że masz wszystko kupić.
Szczęśliwej drogi!
Piękna ta moja rodzinka.
Bardzo. Zwłaszcza Jerome.
Łowca
Marie?
Co?
Cholera.
Nie udało się.
To JP.
Halo? Zaraz będę!
Wy też pracujecie przy festynie?
Bo widzę, że ubrali was w jakieś okropne szmaty.
Wszystko w porządku?
Tak, dziękujemy.
Jak tam, tato?
Sam nie wiem. Pamiętam rycerzy… i wilkołaki.
Chyba tracę rozum.
Nie. O nic się nie martw.
Wracajmy do domu.
„Drogi Jerome, cudownie było spędzić razem kilka dni,
ale obaj wiemy, że to nie potrwa długo.
Nadal będę zapominał: raz imię, raz jakąś anegdotę,
aż w końcu niczego nie będę pamiętał.
A że teraz odzyskałem pamięć, postanowiłem spisać wszystko,
co pamiętam. Wszystko, co ważne.
Mam nadzieję, że mi to wszystko opowiesz. Kocham cię. Tata”.
DAR RODZINY VASSIER
Idziemy? Sterczymy tu już godzinę.
Jeszcze dwie minutki.
Objaśniłam dziadkowi wszystkie obrazy.
Chyba wolałam dawną wersję.
Po prostu jesteś zazdrosna.