Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Noel'de pazar günü
gösteri için Vegas'a gitmek üzere havaalanına gittim.
Vardığımda bir saat rötar vardı. Sonra da üç saat rötar yaptı.
Sonra beş saat oldu.
Sonra uçuş iptal edildi
ve insanların Noel'de beni izlemek için hediye olarak bilet aldığı
Vegas gösterim iptal oldu, tamam mı?
Oradaki o bokluk yüzünden
gösterimin sonraki 20 dakikasını siktiğimin havayoluna,
hava yolculuğuna,
uçaktaki insanların davranışlarına falan
adamaya karar verdim.
Town Business, olay bu.
Tamam.
Önce içeriden başlamak istiyorum.
Şu lanet emniyet kemerlerini konuşalım, olur mu?
Öncelikle şunu söylemek isterim: American ve Delta, Tanrı sizi korusun.
Benim gibi bir karı için fazladan 10 santim nedir, bilemezsiniz.
Ama bu emniyet kemerlerini
hangi adamın tasarladığını hiç bilmiyorum.
Neden... Nasıl bir...
Bu kayış niye bu kadar uzun da bu kayış beş santim uzunluğunda?
O şerefsizi takabilmek için akrobat olmak gerek.
O şerefsiz kemeri takmaya çalışırken
sırtımı incitiyordum neredeyse.
Ek parça istediğinde de hostes uyuşturucu istemişsin gibi bakıyor.
"Al şunu." Ne oluyor lan?
Şerefsiz neden ortada birleşmiyor?
Bu daha mantıklı değil mi?
Evet!
Çünkü Amerika'da insanlar giderek şişmanlıyor
ve kendilerini buna göre ayarlamaları gerekiyor, âmin.
Açılır masa ve meme oranı.
Hayır. O da bana uymuyor.
Büyük memeler geri döndü ve bu kez kalıcılar.
Bence hava yolunun bazı ayarlamalar yapması gerekiyor.
Açılır masaya oyuklar filan koysunlar. Hayır, ayrımcılık bu. Sıçayım öyle işe.
Uçakta acil bir durum olduğunda
yaptıkları anonsta
"Acil bir durumda,
bir maske düşecek." diyorlar.
"Maskeyi önce kendinize, sonra başkalarına takın."
Biliyor musunuz? Bakın. Bazı şeylerin söylenmesine gerek yok.
Tabii ki önce kendime takacağım lan!
Beni ne sandınız siz?
Lanet bulutların arasında canımı kurtarmaya çalışıyorum ulan!
"Sana yardım edeceğim. Önce bir yerleşeyim."
Sonra da
"Maskeyi takın ve normal nefes alın" diyorlar.
Yere doğru çakışıyoruz kaltak!
Saatte 1.200 kilometre hızla! Normal nefesmiş!
Coşmuşum. Lanet uçaktaki herkesi bıçaklamaya başlamama az kalmış.
"Normal nefes" diyor. Ne iş ya?
Sonra da
Haznesi şişmese de
maskeden oksijen akışı sağlanıyor" diyor.
Bu kaltak bizi aptal sanıyor,
bize ne dese yiyeceğiz diye düşünüyor.
Ölmek üzereyiz.
Üfleyebileceğin, emebileceğin hiçbir şey yok.
Balon yok, hazne yok,
çük yok, şişecek hiçbir şey yok.
Düşerken atacağımız çığlıkları
bastırsın diye maske takalım istiyor. O sesleri duymasın diye.
"Öleceğiz! Siktir!"
Duymak istemiyor.
Bayanlar ve baylar...
Bilmenizi isterim ki uçak yolculuğu eskisine göre çok daha güvenli.
"Neden Luenell?" diyeceksiniz. Söyleyeyim.
Çünkü ben, Luenell, sıçtığımın karasında olduğu gibi,
havada da denetim yapıyorum.
Doğru.
Ben kendi kendini atamış,
gayriresmî bir hava polisiyim.
12 Eylül'den beri turuncu alarmdayım.
Turuncu alarm.
Uçakta hareket eden her şeyi görüyorum.
O lanet uçağa adım attığım anda
kafamı o kokpite sokuyorum.
Kimin uçurduğunu görmek istiyorum.
"Nasılsınız? Yeterince uyuyabildiniz mi?
Hanımıyla kavga eden filan olmadı, değil mi?
Tamam."
Ben...
Koridor tarafında otururum.
Bir olay patlarsa diye.
O kahrolası pencerenin yanında tıkılı kakılmayacağım.
Siyahiler, "tıkılı kakılmak" lafını hatırlıyor musunuz?
"Şerefsiz yüzünden içkicide tıkılı kakıldım.
Düzüşmekten işe geç kalıyordum."
Sanırım bazı argo lafları
geri getireceğim.
Ama hayır, çünkü takıldığım genç erkekler
ağzımın bozuk olduğunu söylüyorlar.
Sert konuşuyormuşum.
Çok fazla "sikmek" diyormuşum.
O şerefsizlere anlatmaya çalıştım. "Dinle" dedim.
"Bebeğim, seni seviyorum. Evet.
Seninle sevişmeyi de çok isterim.
Benimle sevişmeni çok isterim.
Ama açık konuşmam gerekirse
uçağa binmeden önce hızlıca bir sikilmeye çalışıyorum.
Çünkü yüce peygamber Tupac Shakur'un deyimiyle:
"Sadece bu gece şehirdeyim bebeğim. Var mısın? Ben yolluyum."
O şerefsizlerden çok fazla var
çünkü tahmin edin.
Fahişelerim var
Farklı bölgelerde, posta kodlarında
Fahişelerim var
Hey!
Fahişeler
Beyazlar, o şarkıyı bilmiyorsanız eski bir zenci ilahisidir.
Büyük ilahici Nate Dogg tarafından yazılmış ve söylenmiştir.
Her şeyi bilemezsiniz ulan.
Yani...
Uçaklarda değinmek istediğim
bazı davranışlar var.
Öncelikle...
Bir dakika. Pardon.
Yenilebilir marihuana var ya...
Hayır, küçük ayıcıkları yemeyin.
Hani şu küçük, jöleden ayıcıklar.
Ondan uzak durun. Feci bir şey o.
Ama bir dakika.
Uçağa dönersek...
Ağzımdan bahsediyorduk.
Çok fazla "sikmek" diyormuşum ve o genç şerefsizi memnun etmek istedim.
"Tamam, o kadar çok 'sikmek" demem" dedim.
Eskiden söylediğimiz bir deyimi geri getirmek istiyorum.
"Yap şunu"yu geri getirmek istiyorum.
Eskiden her işimizi görürdü.
Hatırlayın kardeşlerim. "Hey" derlerdi.
"Hey."
"Yapalım mı?"
Karılar da "Evet" derdi.
Kız arkadaşlarımızla telefonda konuşurduk
"Sanırım yapmasına izin vereceğim" derdik.
Biliyorum ki bazılarınız bugün buradan birileriyle
eve gidecek kadar şanslı olacak
ve uyuyacaksınız.
Ama sabahın erken saatlerinde
o derin sesim kulağınızda çınlayacak
ve partnerinizi uyandırıp ona bakacak,
"Bebeğim, hadi yapalım!" diyeceksiniz.
Kızlar, siz de yapsanız iyi olur
çünkü istemezseniz erkekler sürekli bunu konuşur.
İstedikleri zaman yapmalısınız.
Tamam.
Gayriresmî bir hava polisi olarak
işimi çok ciddiye alıyorum
ve uçaklarda ele alınması gereken
bazı davranışlar olduğunu düşünüyorum.
Öncelikle şunu belirteyim. Kurumsal pislikleri sevmiyorum.
Götünüzle uçağa binip
cam kenarında yanıma oturup
belki kemerinizi takıyorsunuz ve masayı açıyorsunuz.
Bilgisayarı koyuyorsunuz.
Oakland'dan kahrolası New York'a beş saatlik uçuş boyunca şerefsiz böyle...
Başından sonuna kadar ya!
Bir hafta kadar önce bu psikopatlardan birinin yanına oturdum
ve doğrudan sordum. "Pardon, metamfetamin mi kullanıyorsunuz?"
Hayır çünkü herif pencereden dışarı bakmadı.
Su içmedi.
Tuvalete gitmedi.
Bana bakmadı.
Bir bok yemedi. Koltuğunu yatırmadı.
Müzik dinlemedi.
O kahrolası bilgisayara baktım.
Bir sürü saçmalık vardı.
"Bütün bu boklar da ne?"
Ayrıca,
bence...
uçak koltuğu gibi
veya kilise sırası gibi, sinema koltuğu gibi
kapalı bir yere girdiğinizde...
Genelde uçak koltuklarından bahsediyorum.
Rahatsız eden sizseniz ve oturduğunuz yere geçmeniz için
birinin size yol vermesi gerekiyorsa
bence insani bir görev olarak
en azından yanında oturduğunuz
insanın varlığını kabul etmeniz gerekir.
Koskoca bir insan evladının yanında oturmuyor gibi davranmayın.
"Merhaba, bugün nasılsınız?" demek çok zor değil.
Boston'a kadar konuşmak istediğim anlamına gelmiyor bu.
Köpeğinin resmini filan görmek istemiyorum.
Sadece konuşmalısın diyorum ulan.
Çünkü başımıza bir şey gelirse bana sarılacaksın.
"Yardım et! Kurtar beni!"
"Hayır kaltak, konuşsaydın.
Hatırlamadın, değil mi? Burada değilim. Ben yokum, değil mi?
Siktir git. Kendi başınasın. İyi şanslar.
Kendi başınasın."
Ve evet beyazlar, size diyorum.
Benim bir olayım var, tamam mı?
Bir olayım var. Ben...
Gölgelikler açık hâlde uçmayı seviyorum.
Sadece bu taraftaki değil.
Bu taraftaki de.
"Ben hava polisiyim ve hepsi benim.
Bu sıra, hepsi benim."
Hayır, kalkışı ve inişi
izlemeyi seviyorum.
Bütün o olayla bir ilgim varmış gibi hissediyorum.
Türbülansla da.
Türbülans başlayınca lanet pencereden dışarı bakıyorum.
"Luenell, türbülansı göremezsin." Bakmazsam nereden bileceğim?
Belki de göreceğim ve "Gördün mü? Türbülans. Demiştim" diyeceğim.
Arada bir "mola" diyebilirim.
"Mola" diyorsam
yenebilir marihuana etkisini göstermiştir ve aynı anda
üç ayrı şey düşündüğüm için mola istemişimdir.
Ama konuştuğum konuya geri dönerim. Tamam.
Bir ay kadar önce
birinci sınıfta uçuyorum.
Bu arada bu Doğu, Batı ve Kuzey Oakland'lı karının
her yolculuğunda birinci sınıf uçabilmesi zaman aldı.
Ama inanın, beni görüyorsanız
buraya öyle gelmişimdir.
Ayrıca bazı şeylerin değişmesi gerektiğini biliyordum.
Çünkü o uçağa binip arkadaşlarımın yanından
geçip gitmekten bıkmıştım.
"Ne haber Ced? Nasılsın DL?
Evet, 36C'deyim.
Bu da ne?
Aynı gösterideyiz. Ekibimle konuşacağım."
Birkaç ay önce...
Şunu hemen ayarlayayım.
Birkaç ay önce...
Birinci sınıfta olunca küçük bir kokteylin oluyor.
Koridor tarafında oturuyorum ve hava polisliği yapıyorum.
Herkesin işine karışıyorum çünkü...
Evet. Herkes bir şeyler yapıp internete filan bağlanırken
hayalî bir fihriste
lanet uçaktaki her şerefsizi kaydediyorum.
İki çocuklu bir kadın.
Mola.
Tamam.
Programın bu bölümünün adı şu: "Siyahi Kadınlar Ne Düşünüyor?"
Irkçı bir şeye dönsün istemem.
Ama sadece diyorum ki beyaz kadınlar ve diğerleri,
düzgün giyinmiş bir hâlde marketin donmuş gıda reyonuna
veya havalimanına filan geldiğinizde
sizin üstünüz tamsa ve çocuğunuzun çorabı yoksa
biz siyahi kadınlar bir köşeye gidip sizi çekiştiriyoruz.
Şöyle diyoruz:
"Şu pejmürde karıya bak, bebeğine çorap giydirmemiş.
Lanet karı. Şu ufak kel kafaya bak.
Burası soğuk. Şapka takması lazım."
Feci yargılayıcıyızdır.
Ve ben... Ama hakkınızı da vereyim.
Bakın, ben büyürken
her zaman sokakta
ayakkabı tekleri görürdüm.
Hep de merak ederdim.
"Diğer teki nerede?
Neden ikisi de düşmemiş? Anlamıyorum."
Sonra bebeğim oldu.
O lanet olası çocuk kilidi zımbırtıları
birkaç sene önce çıktı.
Ama ondan önce
o küçük piçler araba koltuğundan kalkabildikleri anda
pencereyi açma düğmesine basıp,
ayakkabılarını çıkarıp lanet olası camdan atıyorlardı!
Lanet çoraplarını da.
Kiliseye gidene kadar da bir boktan haberiniz olmuyordu
ana arka koltuktaki namussuz ufaklık çıplak ayakla oturuyordu!
"Ayakkabın nerede ulan?"
Artık anlıyorum.
Ama neyse ki bu kadının çocukları beni tatmin edecek şekilde giyinmişti.
Şirinlerdi de.
"Aman da aman. Seni tatlı şey. Çok tatlı" dedim.
Uçağa binen bir sonraki kişi bir kovboydu.
"Selam."
Yalnız olmana gerek yok.
FarmersOnly.com'da
Sonra bir asker bindi.
"Tamam, emekli."
Donanma askeri.
"Hizmetin için teşekkürler."
"Tamam. Şu ayaklara bak. Belli ki transseksüel."
"Selam kızım."
Uçağa beyaz bir kadın bindi.
Ve sonra da
yanıma oturdu.
Yaptığı ilk şey, gölgeliği kapamak oldu.
İçimden "Şimdi bu karıyla uğraşmam gerekecek" dedim.
O gölgelik açılacak.
Şöyle yaptım...
"Pardon.
Gölgeliği açar mısınız lütfen?"
Kadın bana baktı ve "Neden?" dedi.
Ben de
"İster anksiyete deyin, ister başka şey
ama kalkışı ve inişi izlemek istiyorum" dedim.
"Ya üzerimize doğru bir şey gelirse?"
"Olursa ne yapacaksın?" dedi.
"Ne zaman çığlık atacağımı bileceğim" dedim.
"Şimdi aç şu lanet gölgeliği."
Üzerinden uzanıp gölgeliği açtım.
"Tanrım, kişisel alanıma giriyorsun" dedi.
Ben de "Lan" dedim.
"Madem kişisel alan istiyordun,
uçak kiralasaydın.
Çünkü bu siktiğimin uçağındaki herkes herkesin kişisel alanına giriyor.
Hoşuna gitmiyorsa...
Ne?"
"O..."
"Ben..."
Anlaşılan uçakta balataları sıyırmak suçmuş.
Uçak kalkmamış olsa da fark etmiyormuş.
Kendi kendime ilan ettiğim gayriresmî hava polisliği işimi
çok ciddiye aldığım için Oakland'dan Vegas'a olan...
...bir saatlik uçuşta o karıya başka şey demeyeceğime
söz verdim.
Ama şunu yaptım...
Eski argoyu geri getireceğimi söylemiştim ya?
Evet!
Yaptığım şey şuydu... Bazılarınız bilecektir.
Ona doğru döndüm
ve ta Las Vegas'a gidene kadar
oyacakmış gibi dik dik baktım.
"Ya, kafanı çevir sen.
Kulak zarına gözümü diktim, bakıyorum kaltak.
Kafanı çevirsene ulan."
Siz de nefret etmez misiniz? Hani biri yolda önünüze geçer
ve sonra ışıklarda şerefsize yetişirsiniz.
Hareket çekmeyi çok istersiniz ama bir türlü bakmaz.
"Bana baksana, seni paçoz şerefsiz! Siktir git!"
Tamam, durun...
Bayanlar ve baylar,
bu gece ayaklı bir kanıt olarak karşınızda duruyorum.
Şöyle bir söz var:
"Neyse ki yaşadıklarım gibi görünmüyorum."
Bayanlar ve baylar, bakınca anlamıyor olabilirsiniz
ama ben yerim sokaklar.
Evet.
Yattıklarımın sayısı...
Yüksek, yüksek, yüksek, yüksek!
70'lerin ortasından beri bu emektar kukuyu
herkese veriyorum.
A.Ö. ve K.S.
AIDS'ten önce ve kokainden sonra.
Ne dönemlerdi ama!
Ama artık yoruldum ya, sıçayım...
Yaklaşık...
Hesapladım.
Yaklaşık 17, 18 kez düzüşürüm anca.
Bu operasyonu durduruyorum.
İnsan yaşlandıkça boktan şeyler düşünmeye başlıyor.
Mesela ben...
Yani sizce kaç yaşında
o gıcık oral seks işlerini filan azaltmaya başlayabiliriz?
Yapacak başka birini bulun.
Hayır, ben...
Yeter artık.
Yetmiş beş yaşında hâlâ sakso çekeceğimi filan
düşünmüyorsunuz, değil mi?
"Bebeğim, teyzeciğim, yapma artık canım."
"Hayır. beni sokaklardayken görecektin.
Canavar gibiydim!
Bana 'Pelikan' derlerdi tatlım."
"Hayır teyzeciğim, yapma artık."
Sokaklarda hayat zor.
Kabul ediyorum.
Ne yöne gideceğini bilmiyorsun.
Gençler, ön sevişmeniz berbat
ama çükünüz çok iyi.
Yaşlılar, sizin de ön sevişmeniz müthiş
ama çükünüz...
Berbat.
Ve bu sizin suçunuz değil.
O tansiyon ilacını almaya başladığınızda
bir karar vermeniz gerekiyor.
Düzüşmek mi istiyorsun, yaşamak mı? İkisi birden yok...
Ama ben yoruldum ve sokaklardaki bir sürtüğün
yapabileceği her şeyi yaptım.
Havalar değişiyor. Daha önce soğukta düzüştüm.
Soğukta düzüştüm.
Karda düzüştüm.
Bir keresinde dolu yağarken yaptım.
Çok sinirdi. Suratıma çarpıp duruyordu.
Konsantre olamıyordum. Az kalsın dişimi kıracaktı.
Çölde, sıcakta düzüştüm.
Gündüz ve gece düzüştüm.
Ön bahçede, arka bahçede.
Garajda.
Arka koltukta.
Tezgâhta. Alet kulübesinde.
Yüzme havuzunda.
Jakuzide.
Golf sahasında.
Barbekü çukurunun orada. Bahçede.
Verandada.
Bahçe mobilyalarında.
Mutfakta.
Mutfak masasında.
Mutfak tezgâhında.
Mutfağın yerinde.
Oturma odasında.
Kanepede.
Çekyatta.
Halıda.
Kısa ve uzun tüylü halıda.
O eski uzun tüylü halıları hatırlar mısınız?
Dizleriniz sağlamken?
Bir santim kadarını tuttunuz mu
üstünde gidip gelirdiniz.
Böyle...
Sadece ben miydim? Peki.
Merdivenlerde de düzüştüm.
Tavan arasında, bodrum katta.
Ebeveyn odasında.
Büyükannenin odasında.
Çocuk odasında.
Cibinlikli Külkedisi yatağında.
Yarış arabası şeklindeki yatakta.
Biliyorum, üzgünüm. O konuda kötü hissediyorum.
O çocuğa "Beni rahat bırak" dedim. Sonra eğlence odasında düzüştüm.
Bilardo masasında.
Pinpon masasının altında.
Perdeler açıkken.
Perdeler kapalıyken.
Işıklar açıkken.
Işıkları kapalıyken.
Giyinik.
Soyunuk.
Çarşaf seriliyken.
Serili değilken.
İkili.
Üçlü.
Dörtlü.
Grup seks.
Ot. Alkol. Kokain.
Haplar.
Mantar.
Bal. Tereyağı.
Bebe yağı.
Şurup.
Jöle. Agave.
Nutella. Krem şanti.
Fıstık ezmesi.
Çilek. Muz.
Yeşil fasulye, patates, domates...
Ne ararsan!
Teşekkürler Oakland!
Beni ben yapan her şeyi,
temsil ettiğim her şeyi,
bağlı olduğum her şeyi
Kaliforniya, Oakland sokaklarında öğrendim.
Eskiden burada AC Transit otobüsüne binerdim.
Burada hapse atıldım.
Bu salondaki herkes hikâyemin bir parçası.
Soul Beat Television Network'ten beri
benimlesiniz siz.
Dorsey's Locker'ı da unutmayalım.
Çoğunuzun evinde yerlerde,
garajlarınızda,
kanepelerinizde uyudum.
Bebeğimi kucakladınız.
Beni arabanızla bıraktınız. Bana yardım ettiniz.
Sonuna kadar Oakland'ın yanındayım ben.
Benden vazgeçmediğiniz için sağ olun.
Hepinizi seviyorum.
Çok teşekkürler. Sağ olun millet. İyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay