Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W świąteczną niedzielę
pojechałam na lotnisko, żeby polecieć do Vegas na występ.
Najpierw lot był opóźniony o godzinę, potem o trzy
i o pięć.
Następnie go odwołano,
a wraz z nim mój występ w Vegas,
choć ludzie kupili bilety jako prezenty świąteczne.
Przez tę całą akcję
postanowiłam poświęcić kolejne 20 minut występu
jebanej linii lotniczej,
podróżom samolotem, zachowaniu ludzi na pokładzie
i nie tylko.
W końcu jesteśmy w Mieście Biznesu.
Zacznę od środka.
Pomówmy o cholernych pasach bezpieczeństwa.
Niech Bóg błogosławi linie American i Delta.
Nie wiecie, ile dla kogoś jak ja znaczy dodatkowe dziesięć centymetrów.
Nie wiem, kto w ogóle projektował te pierdolone pasy.
Czemu jedna cześć jest taka długa, a druga ma z pięć centymetrów?
Trzeba być akrobatką, żeby spiąć to jebaństwo.
Prawie złamałam kręgosłup,
próbując zapiąć pieprzony pas.
Jeśli poprosisz o przedłużkę, babka zachowuje się jak diler prochów.
„Trzymaj”. Co do kurwy?
Czemu to badziewie nie zapina się pośrodku?
Nie byłoby sensowniej?
Tak!
Amerykanie są coraz grubsi
i należy się dostosować, amen.
Stosunek odległości tacy od cycków.
U mnie też się nie sprawdza.
Wielkie balony wróciły i nie odejdą.
Linie lotnicze muszą dokonać pewnych poprawek.
Niech chociaż zrobią wycięcia w tackach.
To dyskryminacja. Jebać to.
Gdy w samolocie dojdzie do sytuacji awaryjnej,
mówią: „W przypadku zagrożenia wysunie się maska.
Należy ją założyć, zanim spróbujecie pomóc drugiej osobie”.
Wiecie co? Pewnych rzeczy nie trzeba mówić.
Wiadomo, że najpierw sama założę maskę!
Co wy sobie, kurwa, myślicie?
Do cholery, walczę o życie, lecąc pośród chmur!
„Pomogę ci. Tylko się rozgoszczę”.
Potem mówią,
żeby założyć maskę i oddychać normalnie.
Kurwa, przecież spadamy na ziemię!
Z prędkością ponad 1250 km/h. I mamy oddychać normalnie?
Od nadmiaru emocji mogę za chwilę zajebać resztę nożem!
„Oddychać normalnie”? Serio, kurwa?
Do tego dodają:
„Maska podaje tlen,
nawet jeśli worek się nie powiększy”.
Ta zołza ma nas za idiotów
i pierdoli nam trzy po trzy.
Za chwilę zginiemy.
Nie masz w co dmuchać.
Ani balonu, ani worka,
ani nawet kutasa.
Nic nie będzie się powiększać...
Każe założyć maskę na gębę,
żeby stłumić nasze krzyki, bo nie chce ich słyszeć.
„Kurwa, umrzemy!”
Nie chce tego słuchać.
Panie i panowie...
wasza podróż powietrzna jest bezpieczniejsza niż kiedykolwiek.
Dlaczego?
Już wam mówię.
Bo ja, Luenell, rządzę tak na niebie,
jak i na ziemi.
Tak jest.
Jestem samozwańczą,
nieoficjalną ochroniarką lotu.
Mój stan gotowości jest pomarańczowy od 12 września.
Pomarańczowy.
Widzę wszystko, co się rusza w samolocie.
Gdy tylko wejdę na pokład,
wsadzam głowę do pieprzonego kokpitu.
Chcę zobaczyć, kto siedzi za sterami.
„Jak leci? Wyspany?
Nikt się nie kłóci ze swoją starą?
To świetnie”.
Siedzę przy przejściu.
Tak w razie czego.
Nie będę siadać przy oknie, żeby mnie ktoś zatrzymywał.
Czarni pamiętają, jak używaliśmy tego sformułowania?
„Jebaniec zatrzymał mnie przed sklepem. Prawie spóźniłem się przez to do pracy”.
Chyba przypomnę
trochę dawnego żargonu.
Młodzieńcy, z którymi się bzykam,
mówią, że mam niewyparzoną gębę.
Mówią, że mam ostry przekaz.
Że za często mówię „kurwa”.
Próbowałam przetłumaczyć tym małym skurwielom:
„Słuchaj, kocham cię.
I chcę się z tobą kochać.
Chcę, żebyś ty kochał się ze mną.
Ale żeby nie było niedomówień,
przeleć mnie na szybko, zanim wsiądę do samolotu.
Bo jak mawiał wielki prorok Tupac Shakur:
»Wpadłem do miasta na jedno noc, lalunio. Co ty na to? Kręcę się tu i tam«”.
Tych gnojków jest cała masa,
bo wiecie co?
Mam swoje suczki
W każdym zakamarku
Mam swoje suczki
Suczki
Jeśli jacyś biali nie znają tego kawałka, to stara pieśń niewolników.
Napisana i wykonywana przez śpiewaka gospel, Nate’a Dogga.
Nie wszystko możecie znać.
No więc...
chciałabym omówić pewne zachowania związane z przebywaniem w samolocie.
Przede wszystkim...
A nie, chwila.
Powiem wam coś o żywności z maryśką.
Nie zjadajcie małego misia.
Takiego jak te żelki.
Unikajcie jak ognia. To zło wcielone.
Ale chwileczkę.
Wracając do moich ust.
Często przeklinam,
więc chciałam uspokoić tego małego skurwiela
i obiecałam się ograniczyć.
Chcę przypomnieć sformułowanie, którego dawniej używano.
„Zrób to”.
Kiedyś to wystarczało.
Nasi bracia wołali tak...
„Chcesz to zrobić?”.
A laski: „No ba!”.
Wisiałyśmy na telefonie z koleżankami.
„Chyba mu pozwolę to zrobić”.
Niektórzy z was będą mieli szczęście.
Nie wrócicie do domu sami
i zaśniecie obok drugiej osoby.
Ale skoro świt
w głowie usłyszycie mój głos,
obudzicie partnera, spojrzycie na niego i powiecie: „Kotek, zróbmy to!”.
I lepiej to zróbcie,
bo o tym będą gadać faceci, jeśli nie będziecie chciały.
Róbcie to, kiedy oni tego chcą.
Jako nieformalna ochroniarka lotu...
poważnie traktuję swoje obowiązki.
Są pewne zachowania,
o których muszę powiedzieć.
Przede wszystkim powiem wprost. Nienawidzę korporacyjnych chujków.
Pakujecie swoje dupsko do samolotu,
czasem siadacie obok mnie przy oknie,
zapinacie pasy i rozkładacie stolik.
Kładziecie na nim lapka.
Przez cały pięciogodzinny lot z Oakland do cholernego Nowego Jorku
ten skurwysyn...
Bez przerwy!
Tydzień temu siedziałam obok takiego psychola.
Zapytałam go, czy jedzie na metamfetaminie.
Typ nawet nie wyjrzał przez okno.
Nie wypił ani kropli wody.
Nie poszedł do klopa.
Nie spojrzał na mnie.
Nic nie jadł i nie pochylił oparcia fotela.
Nie słuchał muzyki.
Zerkam na ten pierdolony laptop.
Tam też pełno bzdur.
„Co to, kurwa, jest?”
Poza tym...
uważam,
że gdy wchodzisz w zamkniętą przestrzeń,
jak na przykład pokład samolotu,
ławka kościelna albo fotel w kinie,
ale głównie chodzi mi o ten w samolocie...
Jeśli jesteś intruzem
i inni muszą cię wpuszczać na twoje miejsce,
twoim pierdolonym obowiązkiem jako istoty ludzkiej
jest okazanie świadomości,
że ktoś siedzi obok ciebie.
Nie udawaj, że nie siedzisz obok człowieka.
Nic nie kosztuje spytać, jak się ktoś miewa.
To nie znaczy, że chcę z tobą gadać całą cholerną drogę do Bostonu.
Nie chcę też oglądać fotek twojego psa czy czegoś takiego.
Po prostu, kurwa, przemów.
Bo jeśli coś się stanie, będziesz mi wisiał na szyi.
„Na pomoc! Ratunku!”
„Trzeba było otworzyć gębę. Nie pamiętasz mnie, co? Nie ma mnie tu.
Nie istnieję.
Pierdol się. Radź se sam. Powodzenia. Jesteś zdany na siebie”.
Tak, biali, mówię do was.
Mam taką przypadłość.
Lubię, gdy w czasie lotu
okna są odsłonięte.
Nie tylko tutaj.
Tutaj też.
„Jestem jebaną ochroniarką i cały ten rząd jest mój”.
Po prostu lubię oglądać start
i lądowanie.
Czuję, jakbym miała z tym coś wspólnego.
I turbulencje.
Gdy się pojawiają, od razu wyglądam przez okno.
„Luenell, turbulencji nie widać”. Skąd wiesz, jeśli nie patrzysz?
A może akurat je zobaczę
i powiem: „Turbulencje. A nie mówiłam?”.
Od czasu do czasu mogę powiedzieć: „Przerwa”.
Znaczy to tyle,
że przez jadalną maryśkę pomyślałam o trzech rzeczach jednocześnie i muszę...
Ale wrócę do tego, o czym rozmawiamy.
Jakiś miesiąc temu
leciałam pierwszą klasą.
Powiem wam, że długo trwało,
nim taką dupencję z Oakland jak ja
stać było na bilety w pierwszej klasie w dowolne miejsce, w które lecę.
Ale wierzcie mi,
tak tu dotarłam.
Wiedziałam, że pewne rzeczy muszą się zmienić.
Miałam dość wsiadania do samolotu
i mijania swoich ziomeczków.
„Siema, Ced. Jak leci, D.L.?
Siedzę na 36C.
Co, kurwa?
Jesteśmy w tym samym programie. Pogadam z moją ekipą”.
Wracając do tematu, kilka miesięcy temu...
Ustawię to tylko.
Kilka miesięcy temu
siedziałam z drineczkiem w pierwszej klasie.
Siedziałam przy przejściu i robiłam, co robi ochrona.
Wściubiałam nos w cudze sprawy.
Gdy wszyscy się opierdalają i podpinają do neta,
ja lustruję każdego frajera, który wchodzi na pokład.
Babka z dwójką dzieci.
Dygresja!
Ta część programu nosi tytuł: „Co myślą czarne kobiety”.
Nie chcę robić z tego kwestii rasowej.
Zwracam się teraz do białych kobiet i nie tylko.
Jeśli zjawisz się gdzieś opatulona,
nieważne, czy to dział z mrożonkami,
czy też lotnisko,
a twoje dziecko nie ma na sobie skarpetek,
czarne kobiety zbierają się w kącie i jadą po tobie.
Mówimy:
„Patrzcie tę typiarę. Nie założyła dziecku skarpet.
Co za suka. Patrzcie na tę łysą główkę.
Zimno tu. Powinien założyć czapkę”.
Jesteśmy krytyczne jak skurwysyn.
Ale trzeba przyznać,
że gdy dorastałam,
wciąż widziałam
jeden but leżący na ulicy.
I zastanawiałam się.
„Gdzie jest drugi?
Czemu nie spadły oba? Nie kumam”.
Potem urodziłam dziecko.
Kilka lat temu pozbyłam się tych jebanych blokad zabezpieczających.
Ale wcześniej
gdy gnojek mógł dosięgnąć siedzenia samochodu,
otwierał cholerne okno
i wyrzucał przez nie but!
Skarpetki też!
Połapałam się, gdy docierałam do pieprzonego kościoła,
a mały gnojek siedział boso!
„Kurwa, gdzie masz but?”
Teraz rozumiem.
Na szczęście ubiór dzieci tej kobiety mnie satysfakcjonował.
Do tego były urocze.
„Gugu, gaga, jakie słodkie”.
Następny wsiadł kowboj.
„No cześć”.
Nie musisz być samotny
Na farmersonly.com
Kolejny był żołnierz.
„No dobra, emeryt”.
Z Marynarki.
„Dziękuję za służbę.
Ale ma stopy. Widać, że to transseksualista”.
„Cześć, mała”.
Na pokład wsiadła biała kobieta.
Usiadła...
obok mnie.
Na dzień dobry zasłoniła okno.
Pomyślałam: „Cholera, będę musiała się suką zająć”.
Okno musi być odsłonięte.
Zrobiłam tak...
„Przepraszam.
Mogłaby pani odsłonić okno?”.
Spojrzała i zapytała, dlaczego.
A ja na to:
„Można to nazwać lękiem,
ale lubię widzieć start i lądowanie.
„Co, jeśli coś będzie na nas lecieć?”.
A ona: „I co wtedy pani zrobi?”.
Odparłam, że będę wiedzieć, kiedy zacząć krzyczeć.
I kazałam odsłonić okno.
Wychyliłam się i zrobiłam to za nią.
Stwierdziła, że naruszam jej przestrzeń.
A ja wypaliłam: „Suko,
jeśli chciałaś mieć przestrzeń, trzeba było lecieć czarterem.
Tu każdy narusza czyjąś przestrzeń.
Jak się nie podoba... Co?
Ona...
Ja...
Najwyraźniej wpadanie w szał na pokładzie samolotu to przestępstwo,
i to nawet przed startem.
Ponieważ bardzo poważnie traktuję stanowisko ochroniarki lotu,
obiecałam, że nie będę...
odzywać się do tej suki przez trwający godzinę lot
z Oakland do Las Vegas.
Ale zrobiłam tak...
Mówiłam, że przypomnę dawny slang?
Tak!
Ten tekst co niektórzy mogą znać.
Obróciłam się
i gapiłam się w bok twarzy tej zołzy
przez całą podróż do Las Vegas.
„No, obróć głowę.
Właśnie wpatruję się w twój bębenek.
Obróć ten łeb”.
Też nie lubicie, gdy ktoś zajeżdża wam drogę,
a potem spotykacie dupka na światłach
i chcecie mu pokazać swoje wkurwienie, ale na was nie patrzy?
„Spójrz na mnie, sukinsynu! Pierdol się!”
Dobra, chwila...
Panie i panowie,
staję przed wami jako żywe świadectwo.
Jest taki zwrot: „Dzięki Bogu, że nie widać po mnie, co przeżyłam”.
Możecie tego po mnie nie widzieć,
ale jestem puszczalska.
Liczba partnerów...
Jest wysoka, wysoka, wysoka
Moja cipka była w użyciu
od połowy lat 70.
Naszej ery i przed nią.
Przed AIDS. Przed krakiem.
Co to były za czasy!
Ale jestem już zmęczona.
Policzyłam to sobie.
Zostało mi z 17, może 18 porządnych bzykanek.
Potem zwijam kramik.
Z wiekiem zaczynasz myśleć o różnych sprawach.
Na przykład...
w jakim wieku możemy zacząć zwalniać
ze ssaniem fiutów?
Niech ktoś nas wyręczy.
Po prostu...
Już wystarczy.
Mając 75 lat, nie myślisz,
że nadal będziesz robić facetom laski.
„Skarbie, ciocia już tego nie robi.
Trzeba była mnie złapać, gdy byłam na ulicy.
Była ze mnie bestia!
Miałam ksywkę Pelikan.
Nie, ciocia już tego nie robi”.
Na ulicy nie ma lekko.
Przyznaję.
Nie wiesz, w którą stronę się obrócić.
Gra wstępna młodych chłopaków to dramat,
ale mają super kutasy.
Starsi umieją w grę wstępną, ale z kolei ich fajfusy
to dramat.
To nie wasza wina.
Gdy zaczynacie brać leki na nadciśnienie,
musicie podjąć decyzję.
Chcecie bzykać czy żyć?
Ale jestem wykończona i zrobiłam wszystko,
co może ulicznica.
Pogoda się zmienia. Ale wcześniej pieprzyłam się na mrozie.
Na mrozie, na śniegu.
Raz w czasie gradobicia.
To było wkurzające. Obrywałam gradem w twarz.
Nie mogłam się skupić. Prawie straciłam ząb.
Pieprzyłam się w upale na pustyni.
W dzień i w nocy.
W ogródku z przodu i za domem.
W garażu.
Na tylnym siedzeniu. Na stole warsztatowym i w szopie na narzędzia.
Na basenie.
W jacuzzi.
Przy polu puttingowym.
Przy grillu.
W ogrodzie.
Na pokładzie łodzi.
Na meblach ogrodowych.
W kuchni.
Na stole w kuchni.
Na blacie w kuchni.
Na podłodze w kuchni.
W salonie.
Na kanapie.
Na sofie.
Na dywanie.
Z długim włosem i zwykłym.
Pamiętacie ten stare długowłose dywany?
Wtedy kolana były jeszcze sprawne.
Wystarczył skrawek tego dywanu,
żeby na nim uklęknąć.
Tylko ja tak miałam? Spoko.
Pieprzyłam się na schodach.
Na strychu i w piwnicy.
W sypialni rodziców.
W pokoju babci.
W pokoju dzieci.
W łóżku Kopciuszka z baldachimem.
W łóżku w kształcie wyścigówki.
Wiem, przykro mi z tego powodu.
Powiedziałam chłopcu, żeby sobie poszedł, a potem zrobiłam to w pokoju rekreacyjnym.
Na stole bilardowym.
Pod stołem do ping-ponga.
Przy odsuniętych i zasuniętych zasłonach.
Przy włączonym i zgaszonym świetle.
W ubraniu.
I nago.
W pościeli
i bez niej.
We dwoje.
W trójkę.
W czwórkę.
Podczas orgii.
Po trawce, alkoholu i kokainie.
Po pigułkach.
Grzybkach.
Wysmarowana miodem, masłem, oliwką dla dzieci, syropem.
Galaretką. Z agawy.
Nutellą. Bitą śmietaną.
Masłem orzechowym.
Truskawkami. Bananami.
Fasolką, ziemniakami, pomidorami...
Wszystkim!
Dzięki, Oakland!
Wszystkiego, czym jestem,
co reprezentuję
i czemu jestem oddana,
nauczyłam się na ulicach Oakland w Kalifornii.
Tutaj łapałam autobus.
Tu zostałam uwięziona.
Każdy w tej sali jest częścią mojej historii.
Towarzyszycie mi
od czasów Soulbeat Network.
I nie zapominajmy o Dorsey’s Locker.
U wielu z was sypiałam na podłodze,
w waszych garażach
i na waszych kanapach.
Odbieraliście moje dziecko.
Podwoziliście mnie i pomagaliście mi.
Jestem oddana Oakland do samego końca.
Dzięki, że nie postawiliście na mnie krzyżyka. Kocham was.
Dziękuję i dobranoc.
Napisy: Karol Radomski