Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Την Κυριακή των Χριστουγέννων,
πήγα στο αεροδρόμιο, γιατί είχα παράσταση στο Λας Βέγκας.
Η πτήση είχε καθυστέρηση μία ώρα. Μετά είχε καθυστέρηση τρεις ώρες.
Μετά είχε καθυστέρηση πέντε ώρες.
Μετά η πτήση ακυρώθηκε
κι ακυρώθηκε κι η παράστασή μου στο Λας Βέγκας,
όπου ο κόσμος είχε αγοράσει εισιτήρια για να με δει ως χριστουγεννιάτικο δώρο.
Εξαιτίας αυτής της μαλακίας,
αποφάσισα να αφιερώσω τα επόμενα 20 λεπτά της παράστασής μου
στη γαμοαεροπορική εταιρεία,
στα αεροπορικά ταξίδια, στη συμπεριφορά του κόσμου στο αεροπλάνο
κι όλα τα σχετικά.
Η πόλη μας, αυτό είναι.
Καλώς.
Για αρχή,
θα ξεκινήσω από μέσα προς τα έξω.
Ας μιλήσουμε για τις αναθεματισμένες τις ζώνες ασφαλείας.
Πρώτα απ' όλα, American και Delta ο Θεός να σας έχει καλά.
Δεν ξέρετε τι είναι αυτά τα δέκα εκατοστά για σκρόφες σαν εμένα.
Αλλά δεν ξέρω ποιος άντρας
σχεδίασε αυτές τις γαμημένες ζώνες ασφαλείας.
Γιατί... Τι σόι σχεδιασμός...
Γιατί αυτή η πλευρά να είναι τόσο μακριά κι αυτή μόνο πέντε εκατοστά;
Πρέπει να είσαι η γυναίκα-λάστιχο για να τη χώσεις...
Παραλίγο να ξεγοφιαστώ
για να δέσω τη γαμοζώνη μου.
Κι αν ζητήσεις επέκταση, η σκρόφα κάνει λες και ζήτησες ντόπα.
"Ορίστε, πάρτε". Τι σκατά;
Και γιατί η γαμημένη δεν κουμπώνει στη μέση;
Δεν θα ήταν πιο λογικό;
Ναι!
Ο κόσμος ολοένα και χοντραίνει στην Αμερική
και οφείλουν να πράξουν αναλόγως.
Αμήν.
Η αναλογία τραπεζιού και βυζιών.
Όχι. Ούτε εμένα με βολεύει.
Τα μεγάλα βυζιά επέστρεψαν κι ήρθαν για να μείνουν.
Νομίζω ότι η αεροπορική εταιρεία θα πρέπει να κάνει κάποιες προσαρμογές.
Ας πούμε τρύπες στο τραπεζάκι ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Μπα, το λες και διάκριση αυτό. Γάμα το.
Η ανακοίνωση που κάνουν
όταν υπάρχει κάποια έκτακτη ανάγκη στο αεροπλάνο.
Λένε "Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης,
θα πέσουν οι μάσκες οξυγόνου.
Εφαρμόστε πρώτα τη δική σας μάσκα στο στόμα,
προτού βοηθήσετε κάποιον άλλον".
Ξέρετε κάτι; Σας έχω νέα. Κάποια πράγματα είναι αυτονόητα.
Φυσικά και θα βάλω πρώτα τη δική μου στο γαμημένο στόμα μου!
Τι νομίζατε ότι θα κάνω;
Παλεύω για τη γαμημένη τη ζωή μου μέσα στα γαμημένα σύννεφα, γαμώτο!
"Θα σε βοηθήσω. Κάτσε πρώτα να φτιάξω τη δική μου".
Μετά σου λένε
"Εφαρμόστε τη μάσκα στο στόμα και αναπνεύστε κανονικά".
Κάνουμε βουτιά στο γαμημένο το έδαφος, μωρή σκρόφα.
Με 1.200 χιλιόμετρα την ώρα. "Αναπνεύστε κανονικά";
Εδώ θ' αρχίσω να μαχαιρώνω όποιον γαμιώλη βρω μπροστά μου.
"Αναπνεύστε κανονικά"; Τι σκατά;
Μετά σου λένε
"Η μάσκα παρέχει οξυγόνο,
ακόμα κι όταν δεν φουσκώνει η σακούλα".
Η σκρόφα μάς περνάει για βλάκες,
και λέει ό,τι μαλακία της κατέβει.
Θα πεθάνουμε.
Δεν μπορείς να φυσήξεις σε τίποτα,
ούτε σε μπαλόνι, ούτε σε σακούλα,
ούτε σε πουλί ή σε οτιδήποτε άλλο
αν αρνείται κατηγορηματικά
να διογκωθεί.
Η σκρόφα θέλει να εφαρμόσουμε τη μάσκα στο στόμα μας
για να μην ακούγονται οι κραυγές καθώς πέφτουμε.
Δεν έχει όρεξη ν' ακούει.
"Θα πεθάνουμε! Σκατά!"
Δεν έχει όρεξη ν' ακούει.
Κυρίες και κύριοι.
Θέλω να ξέρετε ότι τα αεροπορικά ταξίδια είναι πλέον πιο ασφαλή από ποτέ.
"Γιατί, Λουενέλ;"
Θα σας πω.
Γιατί εγώ, η Λουενέλ, είμαι στον ουρανό και συντονίζω τα πάντα,
όπως κάνω και στο αναθεματισμένο το έδαφος.
Έτσι.
Είμαι μια...
αυτόκλητη,
ανεπίσημη επόπτρια των αιθέρων.
Είμαι σε πορτοκαλί συναγερμό από τις 12 Σεπτεμβρίου.
Σε πορτοκαλί συναγερμό.
Παρατηρώ ό,τι κινείται μέσα στο αναθεματισμένο το αεροπλάνο.
Το πρώτο που κάνω μόλις πατήσω σε αεροπλάνο,
είναι να χώσω το κεφάλι στο πιλοτήριο.
Θέλω να δω ποιος το οδηγεί το ρημάδι.
"Τι κάνετε; Κοιμηθήκατε καλά;
Δεν πιστεύω να τσακωθήκατε με την κυρά σας και τα σχετικά;
Καλώς".
Προσωπικά...
Κάθομαι στον διάδρομο.
Για να 'μαι έτοιμη.
Δεν θα βρεθώ στριμωγμένη στο γαμοπαράθυρο.
Ε μαύροι, θυμάστε όταν λέγαμε ότι "μας στρίμωξαν";
"Ο γαμημένος με στρίμωξε στην κάβα. Παρά λίγο ν' αργήσω στη δουλειά".
Ξέρετε κάτι, νομίζω ότι θα επαναφέρω
εκείνη την παλιά αργκό.
Ή μάλλον όχι, γιατί οι νεαροί με τους οποίους πηδιέμαι,
μου λένε ότι είμαι πολύ βρομόστομη.
Μου λένε ότι είμαι οχετός ένα πράμα.
Μου λένε ότι λέω συνέχεια τη λέξη "γάμα".
Προσπαθώ να πω σ' αυτούς τους νεαρούς μαλάκες "Άκου.
Μωρό μου, σ' αγαπώ. Αλήθεια.
Και θα ήθελα πολύ να κάνω έρωτα μαζί σου.
Θα ήθελα κι εσύ να μου κάνεις έρωτα.
Αλλά σου λέω στα ίσια
ότι θέλω απλώς ένα στα γρήγορα, πριν μπω στο αεροπλάνο".
Γιατί όπως λέει κι ο μέγας προφήτης Τούπακ Σακούρ
"Θα 'μαι στην πόλη για μία μόνο νύχτα, γλύκα. Είσαι μέσα;
Έχω να πάω κι αλλού".
Και υπάρχουν μπόλικοι νεαροί μαλάκες εκεί έξω, γιατί ξέρετε κάτι;
Έχω τσούλες
Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ
Έχω τσούλες
Ναι!
Τσούλες
Λευκοί, αν δεν ξέρετε αυτό το τραγούδι, ένα παλιό σπιρίτσουαλ είναι.
Γράφτηκε και ερμηνεύτηκε από τον σπουδαίο τραγουδιστή γκόσπελ, τον Νέιτ Ντογκ.
Δεν γίνεται να ξέρεις τα πάντα, το κέρατό μου.
Λοιπόν,
υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές στο αεροπλάνο,
που θα ήθελα να τις σχολιάσω.
Κατ' αρχάς...
Μια στιγμή. Συγγνώμη.
Ξέρετε, τα φαγώσιμα. Θα σας πω κάτι.
Όχι, μη φάτε το ζελεδάκι.
Αυτή η μαλακία, το ζελεδάκι...
Κρατείστε αποστάσεις. Είναι του διαβόλου.
Για μισό, όμως.
Επιστρέφοντας στο...
Λοιπόν, το στόμα μου.
Λέω συχνά "γάμα"
και θέλοντας να κατευνάσω τον νεαρό μαλάκα,
λέω "Εντάξει, δεν θα λέω συνέχεια 'γάμα'".
Θα επαναφέρω μια παλιά φράση που λέγαμε κάποτε.
Θα επαναφέρω το "Να το κάνουμε".
Κάποτε αυτό αρκούσε.
Θυμάστε; Κάποτε σου έλεγαν "Ψιτ".
"Ψιτ".
"Θες να το κάνουμε;"
Και οι σκρόφες έλεγαν "Ναι".
Μιλούσαμε με τις φίλες μας στο τηλέφωνο
και λέγαμε "Φιλενάδα, λέω να τον αφήσω να μου το κάνει".
Και ξέρω ότι κάποιοι από εσάς θα έχετε την τύχη
να πάτε σπίτι με κάποιον άλλο από εδώ μέσα
και ίσως πέσετε για ύπνο.
Αλλά εκεί κατά το ξημέρωμα,
θα σας έρθει η βαθιά φωνή μου στο μυαλό
και ίσως ξυπνήσετε τον σύντροφό σας και πείτε "Μωρό, έλα να το κάνουμε!"
Και καλά θα κάνετε να το κάνετε,
γιατί αλλιώς οι άντρες θα λένε συνέχεια ότι δεν θέλατε.
Θα πρέπει να το κάνετε όποτε τους κάνει κέφι.
Καλώς.
Ως ανεπίσημη επόπτρια των αιθέρων,
παίρνω τη δουλειά μου πολύ σοβαρά
και υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές
πάνω στο αεροπλάνο, που θα ήθελα να τις σχολιάσω.
Πρώτα απ' όλα, θα το πω ξεκάθαρα.
Δεν γουστάρω τα στελέχη.
Μπαίνετε στο γαμημένο το αεροπλάνο φουλ στο τουπέ
και κάθεστε στο παράθυρο δίπλα μου
και βάζετε, ίσως δηλαδή, τη ζώνη και κατεβάζετε το τραπεζάκι σας
και βγάζετε τον υπολογιστή.
Πέντε γαμημένες ώρες πτήσης από το Όκλαντ στη Νέα Υόρκη
κι όλη την ώρα ο τύπος...
Όλη τη γαμημένη ώρα!
Κάθισα δίπλα σ' ένα από δαύτα τα ψυχάκια πριν μια βδομάδα
και τον ρώτησα στα ίσια "Με το μπαρδόν. Μαστουρωμένος;"
Γιατί ο γαμημένος ούτε που κοίταξε έξω από το παράθυρο.
Δεν ήπιε στάλα νερό.
Δεν πήγε τουαλέτα.
Δεν με κοίταξε καθόλου.
Δεν έφαγε τίποτα. Δεν έκανε πίσω το κάθισμά του.
Δεν άκουσε μουσική.
Κοιτούσα τον γαμημένο τον υπολογιστή του. Είχε ένα σωρό μαλακίες μη χέσω.
"Τι μαλακίες είναι αυτές τέλος πάντων;"
Επίσης,
νιώθω
ότι αν μπεις σε έναν κλειστό χώρο
όπως είναι οι αεροπορικές θέσεις,
τα στασίδια της εκκλησίας, τα καθίσματα του σινεμά,
αλλά κυρίως οι αεροπορικές θέσεις...
Αν είσαι εισβολέας και σκας μύτη
και για να κάτσεις στη θέση σου πρέπει να σ' αφήσουν να περάσεις,
νομίζω ότι θα πρέπει ως ανθρώπινο ον
να αναγνωρίσεις τουλάχιστον την παρουσία
εκείνου που κάθεται δίπλα σου.
Μη φέρεσαι λες και δεν κάθεσαι δίπλα σε ανθρώπινο ον.
Δεν κοστίζει τίποτα να πεις "Γεια σας, πώς είστε;"
Δεν σημαίνει ότι θέλω να μιλάω κιόλας με την αφεντοκωλάρα σου ως τη Βοστόνη.
Δεν θέλω να δω φωτογραφία του σκύλου σου και τα σχετικά.
Απλώς πες μια γαμημένη κουβέντα.
Γιατί αν φουντάρουμε, θα μου σβερκωθείς.
"Βοήθεια! Σώσε με!"
"Όχι, σκρόφα, ας μιλούσες.
Δεν με θυμάσαι, έτσι; Είμαι αόρατη.
Δεν υπάρχω, έτσι;
Άντε γαμήσου. Είσαι μόνη. Καλή τύχη, σκρόφα.
Είσαι μόνη".
Και ναι, λευκοί, σε σας μιλάω.
Έχω μια ιδιοτροπία.
Έχω μια ιδιοτροπία. Μ' αρέσει να πετάω
με το σκίαστρο ανεβασμένο.
Όχι μόνο από εδώ.
Αλλά κι από εδώ.
"Είμαι επόπτρια των αιθέρων και είναι όλα δικά μου.
Αυτή η σειρά είναι όλη δική μου".
Όχι, θέλω να βλέπω την απογείωση
και την προσγείωση.
Νιώθω ότι όλα αυτά με αφορούν, με πιάνετε;
Και τις αναταράξεις.
Όταν έχει αναταράξεις, κοιτάζω έξω απ' το παράθυρο.
"Μα δεν φαίνονται οι αναταράξεις".
Πώς το ξέρεις, αν δεν κοιτάξεις;
Μπορεί εγώ να τις δω
και να πω "Βλέπεις; Αναταράξεις. Σ' το είπα".
Πού και πού μπορεί να πω "φλασιά".
Αν πω "φλασιά",
σημαίνει ότι εκείνα τα φαγώσιμα μου έφεραν διάφορες σκέψεις
ταυτόχρονα, και πρέπει να...
Αλλά θα επανέρθω στο θέμα. Καλώς.
Πριν ένα μήνα περίπου,
ταξιδεύω στην πρώτη θέση.
Εντωμεταξύ, της πήρε πολύ καιρό αυτής της σκρόφας απ' το Όκλαντ
να μπορεί να ταξιδεύει στην πρώτη θέση όπου κι όποτε γουστάρει.
Όμως πιστέψτε με, αν με βλέπετε,
έτσι ήρθα εδώ, το κέρατό μου.
Επιπλέον κάτι έπρεπε να αλλάξει.
Είχα βαρεθεί να ανεβαίνω στο αεροπλάνο και να προσπερνάω τους φίλους μου.
"Τι έγινε, Σεντ; Τι κάνεις D.L.;
Ναι, κάθομαι πίσω, στη θέση 36C.
Τι σκατά;
Είμαστε στην ίδια παράσταση. Θα μιλήσω στους δικούς μου".
Λοιπόν, πριν από λίγους μήνες...
Καθίστε να το φτιάξω αυτό στα γρήγορα.
Πριν από λίγους μήνες,
είσαι στην πρώτη θέση και πίνεις το κοκτέιλ σου.
Κάθομαι στον διάδρομο κάνω τη γαμημένη την εποπτεία μου.
Ασχολούμαι με όλους γιατί, προσέξτε,
ενώ όλοι χαζεύουν σερφάροντας στο ίντερνετ,
εγώ καταγράφω νοητικά
κάθε γαμημένο τύπο που μπαίνει στο αεροπλάνο.
Μια κυρία με δύο παιδιά.
Φλασιά.
Καλώς.
Αυτό το σημείο της παράστασης ονομάζεται
"Τι σκέφτονται οι μαύρες γυναίκες".
Δεν θέλω να το κάνω φυλετικό ζήτημα.
Απλώς λέω ότι οι λευκές κυρίες και οι λοιπές,
αν πάτε κάπου καλοντυμένες,
αν είστε στο τμήμα κατεψυγμένων ενός παντοπωλείου
ή στο αεροδρόμιο, και μπείτε σε ένα αεροπλάνο
και είστε καλοντυμένες και το μωρό σας δεν φοράει κάλτσες,
εμείς οι μαύρες θα αρχίσουμε να σας σχολιάζουμε.
Θα πούμε
"Για δες την κουρελιάρα που έχει το μωρό χωρίς κάλτσες.
Γαμημένη σκρόφα. Κοίτα το κεφαλάκι του. Έχει κρύο εδώ μέσα. Θέλει καπέλο".
Είμαστε επικριτικές του κερατά.
Κι εγώ... Όμως, προς τιμή σας...
Ακούστε κάτι, μεγάλωσα
βλέποντας πάντα
ένα παπούτσι στον δρόμο.
Και αναρωτιόμουν.
"Πού σκατά είναι το ζευγάρι του;
Γιατί δεν βλέπω και τα δύο παπούτσια; Δεν καταλαβαίνω".
Και μετά έκανα μωρό.
Εσείς αποκτήσατε το γαμημένο το παιδικό καθισματάκι
πριν μερικά χρόνια.
Όμως πριν από αυτό,
μόλις τα καθαρματάκια μπορούσαν να τεντωθούν έξω από το κάθισμα,
κατέβαζαν το αναθεματισμένο το παράθυρο,
έβγαζαν το παπούτσι και το πετούσαν έξω απ' το παράθυρο!
Κι ακολουθούσαν κι οι κάλτσες.
Και δεν έχεις ζήσει τίποτα, αν δεν έχεις πάει στην εκκλησία
έχοντας στο πίσω κάθισμα ένα ξυπόλητο, γαμημένο καθαρματάκι.
"Πού είναι το παπούτσι σου;"
Οπότε τώρα καταλαβαίνω.
Αλλά ευτυχώς τα παιδιά αυτής της γυναίκας ήταν ντυμένα όπως έπρεπε.
Και ήταν τόσο χαριτωμένα.
Κι ήμουν σε φάση "Γούτσου γούτσου, τι γλυκούλια".
Μετά μπήκε στο αεροπλάνο ένας καουμπόι.
"Γεια χαρά νταν".
Δεν χρειάζεται να 'σαι μόνος
Στο FarmersOnly.com
Μετά ήρθε ένας στρατιωτικός.
"Εντάξει, συνταξιούχος".
Του ναυτικού.
"Ευχαριστούμε για τη θητεία σας".
"Εντάξει. Κοίτα πόδια. Σίγουρα τρανσέξουαλ.
Γεια σου, κοπελιά".
Και τότε μπαίνει στο αεροπλάνο μια λευκή γυναίκα.
Και κάθεται...
Κάθεται δίπλα μου.
Και το πρώτο που κάνει, είναι να κατεβάσει το σκίαστρο.
Εγώ σκέφτομαι "Γαμώτο, τώρα πρέπει να λογαριαστώ με τη σκρόφα".
Γιατί το σκίαστρο θα σηκωθεί.
Της λέω...
"Με συγχωρείτε.
Μπορείτε να ξανασηκώσετε το σκίαστρο, παρακαλώ;"
Αυτή με κοίταξε και είπε "Γιατί;"
Κι εγώ είπα
"Πείτε το άγχος ή ό,τι άλλο θέλετε,
αλλά θέλω να βλέπω την απογείωση και την προσγείωση.
Αν έρθει κάτι καταπάνω μας;"
Κι εκείνη είπε "Και τι θα κάνεις, αν έρθει;"
Κι εγώ είπα "Θα ξέρω πότε να αρχίσω να ουρλιάζω.
Και τώρα άνοιξέ το το ρημάδι".
Τεντώθηκα από πάνω της κι άνοιξα το παράθυρο.
Κι εκείνη είπε "Θεέ μου! Παραβιάζεις στον προσωπικό μου χώρο!"
Κι εγώ είπα "Σκρόφα,
αν ήθελες να έχεις προσωπικό χώρο, ας ναύλωνες δικό σου σκάφος,
γιατί εδώ μέσα όλοι είναι στον προσωπικό χώρο όλων.
Κι αν δεν σου αρέσει...
Τι;
Αυτή...
Εγώ..."
Απ' ό,τι φαίνεται είναι αδίκημα να βρίσεις σκρόφα στο αεροπλάνο,
έστω κι αν το αεροπλάνο δεν έχει απογειωθεί ακόμα.
Επειδή παίρνω τη δουλειά μου ως αυτόκλητης επόπτριας πολύ σοβαρά,
υποσχέθηκα να μην...
Να μη μιλήσω άλλο στη σκρόφα κατά τη διάρκεια της πτήσης
από το Όκλαντ στο Λας Βέγκας.
Αλλά αυτό που έκανα...
Θυμάστε που είπα ότι θα επαναφέρω την παλιά αργκό;
Ναι!
Αυτό που έκανα, και ίσως κάποιοι το αναγνωρίσετε,
αυτό που έκανα ήταν να γυρίσω
και να αρχίσω να μουρμουράω έναν οχετό δίπλα στη μούρη της σκρόφας
μέχρι το γαμημένο το Λας Βέγκας.
"Ναι, γύρνα αλλού το κεφάλι. Εδώ είμαι κι έχω λοκάρει το τύμπανό σου, σκρόφα.
Γύρνα αλλού το γαμοκέφαλό σου".
Δεν είναι σπαστικό όταν κάποιος σε κόβει στον δρόμο
και προλαβαίνεις τον μαλάκα στο φανάρι
και θες να του κάνεις κωλοδάχτυλο, αλλά δεν σε κοιτάει;
"Κοίτα με, παλιομαλάκα. Άντε γαμήσου!"
Εντάξει, για μισό.
Κυρίες και κύριοι,
η παρουσία μου εδώ απόψε είναι μια μαρτυρία.
Υπάρχει μια φράση που λέει
"Δόξα τω Θεώ, δεν φαίνεται τι έχω περάσει".
Κυρίες και κύριοι, μπορεί να μη μου φαίνεται, αλλά...
Είμαι παιδί του δρόμου.
Ναι.
Απολογισμός θυμάτων...
Μεγάλος!
Κυκλοφορώ αυτό το γεροντόμουνο εκεί έξω από το...
Από τα μέσα του '70.
Π.Α., Π.Κ.
Προ AIDS. Προ κρακ.
Τι εποχές κι αυτές!
Αλλά κουράστηκα πια, γαμώτο. Σκατά.
Έχω περίπου...
Τα έχω υπολογίσει.
Μου μένουν ακόμα 17-18 καλά πηδήματα.
Κι ύστερα, κατεβάζω ρολά.
Όταν μεγαλώνεις, πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι κάποια πράγματα.
Ας πούμε, ήμουν... Εγώ...
Σε ποια ηλικία θεωρείτε ότι πρέπει να αρχίσουμε να καταλαγιάζουμε
με όλες αυτές τις πίπες και τις χοντρομαλακίες;
Βρείτε άλλη να τα κάνει.
Όχι, εγώ απλώς...
Φτάνει πια.
Δεν πιστεύω να θεωρείτε ότι στα 75 μου
θα συνεχίσω να παίρνω πίπες, έτσι;
"Μωρό μου, η θείτσα δεν τα κάνει πια αυτά.
Έπρεπε να με είχες γνωρίσει όταν ήμουν στα ντουζένια μου.
Ήμουν σωστό θηρίο.
Με αποκαλούσαν 'καταβόθρα', αγάπη μου.
Όχι, η θείτσα δεν τα κάνει πια αυτά".
Εγώ... Είναι δύσκολα εκεί έξω.
Το παραδέχομαι.
Δεν ξέρεις πού να στραφείς.
Οι νέοι στα προκαταρκτικά είστε για τα μπάζα,
αλλά το καβλί, ντούρο.
Οι γέροι, στα προκαταρκτικά είστε υπέροχοι,
αλλά το καβλί...
άσ' το να πάει στο διάολο.
Και δεν φταίτε εσείς.
Όταν αρχίζεις να παίρνεις φάρμακα για την πίεση,
πρέπει να πάρεις μια απόφαση.
Θες να γαμήσεις ή να ζήσεις; Αλλά δεν πρόκειται...
Όμως εγώ τα 'παιξα, έχω κάνει όλα
όσα μπορεί να κάνει μια σκρόφα εκεί έξω.
Οι καιροί αλλάζουν. Κάποτε, όμως, πηδιόμουν μες στο κρύο.
Έχω πηδηχτεί στο κρύο.
Έχω πηδηχτεί στο χιόνι.
Μια φορά πηδιόμουν, ενώ έπεφτε χαλάζι.
Ήταν πολύ ενοχλητικό. Με χτυπούσε στη μούρη.
Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Παραλίγο να μου σπάσει δόντι.
Το έχω κάνει και στην έρημο, μέσα στην κάψα.
Τη μέρα, τη νύχτα.
Στην μπροστινή αυλή, στην πίσω αυλή.
Στο γκαράζ.
Στο πίσω κάθισμα.
Σε πάγκο. Στην αποθήκη των εργαλείων.
Σε πισίνα.
Σε τζακούζι.
Σε γήπεδο του γκολφ.
Δίπλα στο μπάρμπεκιου.
Στον κήπο.
Στο κατάστρωμα.
Στα έπιπλα του κήπου.
Στην κουζίνα.
Στο τραπέζι της κουζίνας.
Στον πάγκο της κουζίνας.
Στο πάτωμα της κουζίνας.
Στο σαλόνι.
Στον καναπέ.
Στον σοφά.
Στο χαλί.
Και σε φλοκάτη και σε κανονικό.
Ναι, θυμάστε εκείνες τις παλιές φλοκάτες;
Όταν τα γόνατά μας ήταν ακόμα γερά;
Μια φλοκάτη έφτανε το ενάμισι εκατοστό πάχος
και μπορούσες να στηριχτείς και να το κάνεις από πίσω.
Απλώς να...
Τι, μόνο εγώ; Καλώς.
Έχω πηδηχτεί και σε σκάλα.
Πηδήχτηκα στη σοφίτα. Στο υπόγειο.
Στο δωμάτιο των γονιών.
Στο δωμάτιο της γιαγιάς.
Στο παιδικό δωμάτιο.
Στο κρεβάτι της Σταχτοπούτας με την κουνουπιέρα.
Στο κρεβάτι-αγωνιστικό αμάξι.
Ξέρω, λυπάμαι... Είχα τύψεις γι' αυτό.
Είπα σ' εκείνο το αγόρι "Άσε με". Και πηδήχτηκα και στο δωμάτιο ψυχαγωγίας,
στο τραπέζι του μπιλιάρδου.
Κάτω από το τραπέζι του πινγκ πονγκ.
Με ανοιχτές κουρτίνες.
Με κλειστές κουρτίνες.
Με τα φώτα αναμμένα.
Με τα φώτα σβηστά.
Με ρούχα.
Χωρίς ρούχα.
Με σεντόνι.
Χωρίς σεντόνι.
Με δύο άτομα.
Με τρία.
Με τέσσερα.
Σε όργια.
Με χόρτο. Με αλκοόλ. Με κοκαΐνη.
Με χάπια.
Με μανιτάρια.
Με μέλι. Με βούτυρο.
Με λάδι για μωρά.
Με σιρόπι.
Με ζελέ. Με αγαύη.
Με νουτέλα. Με σαντιγί.
Με φυστικοβούτυρο.
Με φράουλες. Με μπανάνες.
Με φασόλια, πατάτες, ντομάτες.
Τα πάντα όλα.
Ευχαριστώ, Όκλαντ!
Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ
Ό,τι είμαι,
ό,τι εκπροσωπώ,
και ό,τι υποστηρίζω,
τα έμαθα στους δρόμους του Όκλαντ της Καλιφόρνιας.
Από εδώ έπαιρνα το λεωφορείο.
Εδώ ακριβώς ήμουν φυλακή.
Όλοι όσοι είστε εδώ μέσα, αποτελείτε μέρος της ιστορίας μου.
Ξέρετε, παιδιά, είστε μαζί μου
από την εποχή του τηλεοπτικού δικτύου Soul Beat.
Για να μην αναφέρω το Dorsey's Locker.
Έχω κοιμηθεί στα πατώματα των περισσοτέρων εδώ μέσα,
στα γκαράζ σας,
στους καναπέδες σας.
Έχετε παραλάβει το μωρό μου.
Με έχετε μεταφέρει με το αμάξι σας. Με έχετε βοηθήσει.
Θα υποστηρίζω το Όκλαντ μέχρι τελικής πτώσης.
Ευχαριστώ που δεν πάψατε να πιστεύετε σ' εμένα.
Σας αγαπώ όλους.
Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ. Καληνύχτα.