Downloaded from YTS.MX
En iyi hikâyeler gerçek hayattan ögeler içerir.
pixar EMERYVILLE, KALİFORNİYA
Keman öğrenmemi hatırlıyorum.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çok kötü çalıyordum ama Do notasını bulduğunuz an keman şakımaya başlar.
YÖNETMEN, ELEMENTAL: DOĞANIN GÜÇLERİ
Çünkü tam doğru noktaya basmışsınızdır.
Hikâyelerde de böyle olabilir.
Bazı hikâyeler öyle doğru noktaya basar ki herkeste bir etki bırakır.
Evrensel bir akor gibi.
Anlatıcı bunu yapmak için gerçek hayattan esinlenir.
new york şehri
-Selam, nasılsınız? -Merhaba.
Bir sosisli alabilir miyim?
New York'ta büyüdüm. Bronx'ta doğdum.
Babamın iki bakkalı vardı.
SOHN'S MEYVE & SEBZE
777 GIDA MARKETİ
Okulda periyodik tabloyu öğrenirken
o tabloyu görmüş ve apartmana benzetmiştim.
New York'taki gibi üst üste yaşayan insanlar.
O küçük kutucukların her biri farklı bir kültürdü.
Bakır, çinkonun yanında yaşıyordu ama gaz çıkaran helyumdan uzak durmalıydı.
Bu elementlerin her birine bir kişilik vermek beni güldürmüştü
ve Elemental: Doğanın Güçleri böyle başlamış oldu.
Lütfen uzuvları ve dalları içeride tutun.
ELEMENTAL'IN HİKAYESİ
Elemental: Doğanın Güçleri toprağın, havanın, suyun ve ateşin toplumumuzdaki
birer karakter olduğu bir film.
Bu elementler dünyasında
Ateş Diyarı'ndan göç etmiş bir ateş ailesi var
ve ateşten pek hoşlanmayan kalabalık şehirde…
KİRALIK
…yer edinmeye çalışıyorlar.
Kuru yapraklarım var.
Ateş, babam gibi bir dükkân sahibi,
memleketini beraberinde getirmiş
ve onunla topluluk arasında bağ kurmak istiyor.
Karısı Güneş ise çok geleneksel
ve ateş insanlarına belirli davranışları yakıştırıyor.
Gerçek aşk bu.
Bunda kokladığımdan çok daha fazlası.
Of ya, yine mi bu hikâye.
Bu ailede genç bir ateş kızı var
ve topluluğunun dışından birine âşık oluyor.
Ama suyla ateş pek anlaşamıyorlar
çünkü birbirlerini söndürüyor veya kaynatıyorlar.
Pixar'da yaptığınız işlere kendi hayatınızdan şeyler katarsınız.
Elemental: Doğa'nın Güçleri'nde de faydalandığım iki yönüm şunlardı:
Ebeveynlerim ve dükkânlarıyla olan ilişkim.
Bir de Koreli olmayan karımla olan ilişkim.
Ve bunun ailemde yarattığı çatışmalar.
Ben Deniz.
Ben de Alev.
New York dünyanın en çeşitlilik içeren şehirlerinden biri olmalı.
Beş ilçesini gezdiğinizde
tüm dünyanın kültürlerini deneyimleyebilirdiniz resmen.
ESKİ NÜFUS İDARESİ BAŞKANI, NEW YORK
Sanırım New York'ta dünyanın tüm ülkelerinden…
PROFESÖR, COLUMBIA ÜNİV.
…daha çok dil konuşuluyor.
Göçmenler ve başka şehirden gelenler…
TENEMENT MÜZESİ BAŞKANI, NEW YORK
…buraya çalışmaya geliyor.
Kendileri ve daha da önemlisi, çocukları için daha iyisini başarmak için
gereken kaynaklara, yani motivasyona sahipler.
ŞÖMİNE
Kardeşimle, ailemin bakkallarında büyüdük.
Dükkânlardan ne zaman para kazansak
annem bizi Bronx'ta sinemaya götürürdü.
Çoğunlukla İngilizce olan Amerikan filmleri izlerdik.
TEK KOLLU BOKSÖR UÇAN GİYOTİNE KARŞI
Annem Kevin Costner'a bayılırdı.
Saçlarından çok etkileniyordu.
Bay Costner'a doyamazdı resmen.
Yanında oturduğumda kulağıma fısıldayıp
"Ne dediler?" derdi ve ben de
"Şu adam şu kıza âşık" derdim.
Ama sonra annemin beni halk kütüphanesine götürüp
ilk kez Dumbo'yu izlettiğini hatırlıyorum.
Ona çeviri yapmama gerek kalmamıştı.
O hayvanlarla çok iyi bağ kurmuştu.
Anne fil kafese kapatıldığında çok duygulanmıştı.
TEHLİKE KIZGIN FİL
Animasyonun bu kadar evrensel olması hep hoşuma gitmiştir.
Bir şeyle o denli güçlü bir bağ kuruyordunuz ki
sizin hikâyenize dönüşebiliyordu.
White Plains'deyiz.
Annemin evine doğru gidiyoruz.
Annemle babamın arabasındayız
ve ikisi de vefat ettiği için arabayı ne yapsak, bilemedik.
Ailem Koreliydi.
İkisi de Amerika'ya 60'ların sonunda, 70'lerin başında gelmişler.
Babam New York'ta iş kurarak şansını denemeye karar vermiş.
GİDİŞ
Annem hemşire olarak gelmiş.
Çocukken annemle babam sanata olan sevgimi
kesinlikle desteklemediler.
Belirli bir nesil Asyalı-Amerikalılarda bir klişedir bu.
Anne babalarımız sanatçılığı asla iyi bir kariyer olarak görmediler.
Ya doktor olursunuz ya da avukat
ama asla sanatçı olamazsınız çünkü o işle geçinemezsiniz.
Elemental: Doğanın Güçleri asla bir otobiyografi değil
ama New York'taki hayat deneyimimden ve ailemin dükkânlarından
esinlendiği kesin.
Hep animasyoncu olmak istedim.
Hayalim buydu.
İlk kıvılcım, her şeyi başlatan şuydu.
Çocukken bir flip-book görmüştüm.
Tekrar tekrar çevirdiğimi hatırlıyorum.
Durağan resimlerden hareketli görüntü elde etme fikri çok büyüleyiciydi.
Çocukken aklımı başımdan almıştı.
Bunlar yedi veya sekiz yaşındayken çizim yaptığım bazı defterler.
Kardeşimin bunları bulduğuna inanamıyorum.
Ders kitaplarımın köşelerine bunları çizip duruyordum.
Okuduğum her kitabın köşelerinde
bir flip-book oluyordu.
Bu köşe, sürekli çevirip durmaktan kir içinde kalmış.
Bu çocuk bu yarasayı daha iyi çizebilirmiş.
Tanrım. Çocukluğum gibi kokuyor.
Sonunda annemle babamı sanat okuluna gitmeme ikna ettim.
peter sohn'un öğrenci filmi
Liseyi New York'ta okudum ve sonra Güney Kaliforniya'daki CalArts'a gittim.
Okul bitince Los Angeles'ta bir işe girdim ve 2000 yılında Pixar'a geçtim.
emeryville KALİFORNİYA
Kayıp Balık Nemo'nun sanat departmanında başladım.
Çalıştığım her işte ya sanat departmanındaydım…
Spot düşüyor. Arlo onu yakalıyor.
…ya da öyküdeydim. Bazen animasyonda oluyordum.
-Öpücükle mi? -Evet. Güzel. Evet.
Sonra, arada bir de seslendirme yapıyordum.
Bakın hanımefendi.
İlk seslendirmemde…
Hey, bakın.
…İnanılmaz Aile'de Helen Parr'ın
bayılttığı hırsız rolündeydim.
Hey, bakın.
Bir sonrakinde Ratatuy'daki Emile'dim.
Açım.
Mutlu olmak için içerinin yemeklerine ihtiyacım yok.
Pekâlâ, tamam.
Sanırım bir şeyler alıyorum.
Fındığımsı tat olabilir.
Ekşilik de olabilir.
Oozma Kappa'yı koruyacak mısın?
Sevimli Canavarlar Üniversitesi'nden Scott Squibbles.
Adım Scott Squibbles.
Arkadaşlarım bana Squishy der.
Ne okuduğum belirsiz, ilişkim yok ve burası dışında hiçbir yerde sevilmem.
O zaman bunu bir düşüneyim.
Ayrıca İyi Bir Dinazor'daki Hayvan Biriktiren'in sesiydim.
Onlara isim verir ve beslerim.
Sonra Işıkyılı'ndaki Sox'ı seslendirdim.
İstersen uyku sesleri çıkarabilirim.
Birçok seçeneğim var.
Ocean Paradise, Aşağı Doğu Yakası… Bir de dişçi bekleme odası.
İyi geceler Buzz.
Yukarı Bak filminde karakter geliştirme bölümündeydim.
Russell'ın birkaç farklı tasarımını çizmiştim.
Bir tanesi benim tombik bir versiyonumdu.
Daha tombik versiyonu diyelim kibarca.
Russell tam olarak ben değilim
ama benden de bir şeyler taşıyor.
Şapkası mesela.
Bir Asyalı-Amerikalı olarak çok gurur duyduğum bir özelliği var.
Aksanlı konuşmayan bir Asyalı çocuk.
Asyalı olmaya dair basmakalıp fikirler yok.
O sadece Asyalı-Amerikalıydı
ve bunun bir parçası olmak çok hoştu.
Kariyerimde şanslıydım.
Tek istediğim şey animasyoncu olmaktı. O kadar. Nokta. Ömrüm boyunca böyleydi.
Ama hikâye anlatmayı seviyorum.
Yükselen bir bulut topu gibi.
Bir kısa film fikrim vardı ve deneme fırsatı verdiler.
YER YER BULUTLU
İlk yönetmenliğimdi.
Ondan sonra İyi Bir Dinozor'da yönetmen olmayı başardım.
Şimdi de Elemental: Doğanın Güçleri var.
ELEMENTAL: DOĞANIN GÜÇLERİ
Her şey işi sevmemden ve iyi fırsatlar yakalamamdan kaynaklandı.
Bu filme ilham veren şeylerden biri de İyi Bir Dinozor'dan hemen sonra
Bronx'ta alma şansı bulduğum bir ödüldü.
BRONX ŞÖHRETLER KALDIRIMI
Ailemle daha önce hiç böyle bir şeyde yer almamıştık.
Herkes çok şık giyinmişti.
Babam en şık peruğunu taktı.
Sahneye çıkma sırası bana geldiğinde izleyicilere baktım
ve önde annemi, babamı, kardeşimi ve eşini gördüm.
Babam kendini zor tutuyordu,
ağlamamak için derin nefesler alıyordu.
Annem ise öyle ağlamıştı ki rimeli yüzünde
lastik izi gibi izler bırakmıştı
ve o zaman kafama dank etti.
"Vay canına" dedim.
Ne büyük fedakârlıklar yapmışlardı ve şimdi neredeydiler.
Konuşmamın yazdığı kâğıdı yırttım ve sadece onlara teşekkür ettim.
New York'tan döndüm. Buradakilere töreni,
ailemle olan ilişkimi,
ilk nesil ve ikinci neslin yaşadığı
kültürel çatışmaları anlattım.
Neredeyse herkes "Filmin ana fikri bu.
Sıradaki işinin ana teması bu" dedi.
ATEŞ MAHALLESİ DURAĞI
Sıradaki durak, Element Şehri.
Element Şehri, San Francisco'dan Amsterdam'a ve Venedik'e kadar
pek çok şehirden uyarlandı.
Ama New York'ta büyüdüğüm için
filmdeki sahnelere ilham olan çok yer vardı.
Ellis Adası ve Özgürlük Heykeli filmimizin ana esin kaynaklarından.
Herkesin hoş karşılandığı umut dolu bir yer fikri, büyük bir parçasıydı.
Günümüzde çoğu Amerikalının kökleri Ellis Adası'na dayanıyor.
Bu ülkenin özünü temsil eden devasa bir kutlamaydı o
ve birçok grup için tarihte çok özel bir yeri vardır.
ELEMENTLERİN BİRİNCİ DALGASI İKİNCİ DALGASI
Birçok Amerikalı şu anda ya bizzat göçmen
ya da göçmenlerin çocukları veya torunları.
Buraya kendi isteğiyle ya da isteği dışında gelseler de.
Göçmenler her zaman bir kültüre yeni can katar.
Hayatı olumlu anlamda değiştirirler.
Heyecan getirirler. Tutku getirirler.
Yaratıcılık katarlar.
KIZARMIŞ SICAK KÜTÜK
Beceriklilik getirirler.
ÇAKMAK Gazı
Bu ülke her zaman çok çeşitli yerlerden gelen
insanlardan oluşmuştur.
Ailem aslen Güney İtalya'dan.
Moskova'da doğdum.
Annemin tarafı Finlandiyalı.
-Kore'den. -Çin.
Harlem'den.
Annesi Porto Riko'lu,
babası Dominik Cumhuriyeti'nden.
Avrupalı meleziyim.
Altı nesildir falan filan.
Ama New York'u özel yapan da bu.
Element Şehri'ne hoş geldiniz. Lütfen belgelerinizi hazırlayın.
HOŞ GELDİNİZ
İsimleriniz?
Harika. Nasıl harf harf kodluyoruz?
Ateş ve Güneş demeye ne dersiniz?
GÖÇMENLİK ONAYLANDI
Element Şehri'ne hoş geldiniz.
ELEMENT ŞEHRİ
Annemle babam Birleşik Devletlere ayrı ayrı gelmiş.
Bronx'ta bir kilisede tanışmışlar.
Annem çok uzun boyluydu. Babam çok kısaydı.
Babam her fotoğrafta ne yapıp edip annemle aynı boyda çıkmayı başarmış.
Yeni tanıştıklarında annem babamla hiçbir ilişki istememiş
ama babamın namı annemin kalbini kazanmış.
Bir rahip "Çok çalışkandır. Sana iyi bir hayat sunar" demiş.
İlk tanışmalarından beş hafta sonra evlenmişler.
Ben balayı bebeğiyim, yani dokuz ay sonra doğmuşum.
Ben çocukken
buraya elde avuçta bir şey yokken gelip sonra New York'ta, özellikle o dönemde
bir hayat kurmanın onlara neye mal olduğunu
duygusal olarak anlamıyordum.
1970'lerin New York Şehri çok zor bir şehirdi.
New York nüfusu aslında azalıyordu.
İnsanlar banliyölere taşınıyordu ya da şehirden gidiyordu.
Kalan insanların çoğu geçimini sağlamakta zorlanıyordu.
Babam New York'a 150 dolarla gelmiş.
Hiçbir şeyi yokmuş.
70'lerin New York'unda
75 dolarla Harlem'de bir dairenin üç aylık kirasını öderdiniz.
Kalan 75 dolarla sosisli sandviç arabası kiralamış.
Kuzey Bronx'ta bir bakkal açacak kadar para biriktirmiş.
SOHN'S MEYVE & SEBZE
1970'lerde Bronx'ta bir bakkal açmak
çok çetin bir iş olmalı.
BAKKAL
Üstelik birçok ırksal ve etnik değişiklik ile düşmanlık vardı.
Taşlanırdınız.
Ya da bazen silah zoruyla soyulurdunuz.
BAKKAL
Ama göçmenler 1970'lerde yine de buraya geliyordu
çünkü buradaki durum ve koşullar
memleketlerindeki durum ve koşullardan çok daha iyiydi.
Benzerini uzun süredir görmediğimiz mali krizin ortasında bile
bir fırsat görüyorlardı.
-Joseph miydi? -Yousef.
Yousef mi? Memnun oldum.
Evet, eskiden bu dükkân babamındı.
-Ve… -Epey süre önce.
Evet, uzun zaman önce. Pardon.
Burası babamın sıfırdan kurduğu ilk bakkal dükkânı.
İnanılmaz bir şey.
Bütün bunları babam yaptı. Hepsini elleriyle yaptı.
Pek değişmemiş.
Kesinlikle yeni bir canlılığı var.
Babamda, birçok göçmende olan manyak bir iş ahlakı vardı.
SOHN'S MEYVE & SEBZE
Sabah kalkar, mal almak için
Hunts Point Pazarı'na giderdi.
İş günleri uzundu, sabahın dördü ya da beşinden
gece 11'e kadar, haftanın yedi günü.
Annem burada, ortadaki kasaya bakıyordu.
Tahtadan büyük bir kutu yapmışlardı, dükkânın yuvası.
Filmde tekrar yaratmak istediğimiz bir şeydi.
Hoş geldiniz.
Ana karakterlerimizin yaşadığı bir merkez olacak.
Kömür çerezi, geliyor.
Bu dükkân sadece Alev'in büyüdüğü yer
ve topluluk için bir mekân değildir, aynı zamanda babanın hayalidir.
Babamın bana ve kardeşime verdiği gibi, Alev'e yeni bir hayat vermek ister.
ŞÖMİNE
Bu dükkân ailemizin hayali.
Bir gün hepsi senin olacak.
Babam bütün bunları kardeşim ve benim için yapıyordu.
Ortaokul ve lise yıllarına geldiğimde
çok geçmeden işi öğrenmek hakkında konuşmaya başladı.
Mesleğimi sana devredeceğim için çok gurur duyuyorum.
"Burası sizin geleceğiniz olabilir."
ALEV'İN ŞÖMİNESİ
Öyle yerlerde çalıştılar ki
bir insanın sanat alanında iş bulup geçinebileceğini düşünemiyorlardı.
Koruyucu davranıp hep "Hayır" dediler.
Alev ana karakterimiz.
Hadi iyisiniz, yemekte mangal kömürü var.
Yirmili yaşlarında, genç bir ateş kadını.
Görevine çok bağlı bir kız evladı.
Anne babasını çok seviyor
ve onların kendisi için yaptığı fedakârlıklara çok minnettar.
İyi misin?
Sadece yorgunum.
Yardım edeyim.
En büyük sorunlarından biri öfkesi.
Hayır. Hayır, hayır.
Bir tane bedava ver ya!
O iş öyle olmuyor!
Bu da onun için bir nevi engel.
Ama daha çok kimliği hâline gelen bir yeteneği var.
Bitti.
Ve bu, tanıştığı biri tarafından tetikleniyor.
Yangın var!
-Yangın var! -Hey!
Üzgünüm!
Çok ateşlisin.
Anlamadım.
Hayır, yani yakıyorsun!
-Hayır, öyle demek istemedim. -Bitti mi?
-Evet, lütfen. -Bu taraftan.
Deniz Şırıl ayrıcalıklar dünyasından geliyor.
Dünya'nın çoğu sularla kaplı, bu yüzden şehrin çoğu suymuş gibiydi.
Önce su varmış, sonra toprak gelmiş,
sonra hava ve en son da ateş gelmiş.
Bu yüzden ayrıcalıklıydı
ve dünyanın size göre olmadığı hissini bilmiyordu.
Burada doğdum ve evde ağır Kore kültürüyle yaşadım.
Ama okul çok Amerikan'dı.
Burası da babamın ikinci bakkal dükkânı.
Yirmi yıldan fazla zamandır buraya gelmemiştim.
Nasıl bu kadar değişmediğine ve değiştiğine inanamıyorum.
Büyürken Amerikalı olmak isterdim.
O sıralar kökenimden utandığımı hatırlıyorum
çünkü benimle hep dalga geçerlerdi, öyle olmak istemezdim.
Kendimin bu iki parçasını yani Koreli ve Amerikalı olduğumu anlamam
uzun zaman aldı.
Ayak uydurmamı çok isteyen bir yönüm vardı
ama gelişimsel dönüm noktaları sayesinde
öğrendim ki asimile olduğunuzda
kişinin kendi kültüründen utanma aşaması
sonradan gurur duymaya evriliyor.
GÖÇMENLİK OFİSİ
Asimilasyon, göçmenlerin Amerikalı olduğu
bir eritme potası demek.
Bu da sıklıkla bir tür kültürel aklama anlamına geliyor.
Gerçekten "ak"lama.
Burada, asimile olunacak sabit bir Amerikalı olgusu olduğu farz edilir.
Ve o olgunun sabit kaldığı varsayılır.
New York'un sevdiğim yanı herkesin, kültürünü koruması.
Küçük İtalya
Her birinin kendi memleketinden getirdiği şeyleri koruması.
Yani burası, özelliklerinizin çıkarılıp alındığı
ve tek bir pota içinde aynılaştığınız bir yerden ziyade
bir arada yaşayan farklı türde sebzelerden oluşan
bir salata kâsesi gibi.
Babam sosisli sandviç arabasıyla hayatına başladı.
Para biriktirdi. Bir bina aldı.
Para biriktirdi. Bir bina daha aldı, ta ki caddenin yarısını alana kadar.
Bu tabii ki Amerikan rüyası ama onunla yürüdüğümü,
dükkândan dükkâna gidip her birini kontrol ettiğimizi
ve bazı insanların bize taş attığını hatırlıyorum.
Bize "Çin'e dönün!" diyorlardı.
"Biz Çinli değiliz!" diyorduk.
Sessizlik!
Tamam, harika.
Repliğin sonuna geldiklerindeki 102A ve 104E ile ilgili konuşalım mı?
VIVISTERYA HERKES İÇİN AÇIYOR - ÇİÇEK FUARI
Günaydın. Seni nereden görüyorum?
Selam Carolyn.
Bunu yaptığın için sağ ol.
Bana çok hitap eden bir film bu.
carolyne kaiser ANİMATÖR
Alev ve babasının karşılaştığı yabancı düşmanlığı.
Filmde çeşitli şekiller alıyor,
yani New York'ta büyümem ve başıma gelen benzer şeyler bakımından
benim için çok gerçek bir yerden geliyor.
Saçıma sakız attılar. Onu hatırlıyorum.
O zaman farkına varmadım ama babamın
bize bağıran insanlara aşırı sinirlendiğini hatırlıyorum.
Bu tür bir yabancı düşmanlığının yaşandığı her an şok edicidir çünkü…
Bu film bakımından
ateş ve suyun bir araya gelememesi
dünyanın "Kısmet değilmiş" diye düşündüğü o an.
ATEŞ GİREMEZ
Güvenlik görevlisi sadece işini yapmıyor,
sadece şehirdeki o dönemin bürokrasisine inanmıyor, diyor ki…
Ateş Diyarı'na geri dönün!
Kız o kadar küçük ki, sanki böyle "Neler oluyor?" der gibi.
-Başka yerde yan! -Git buradan!
Utanç hissetmeye başlamadan önce
şöyle bir fikir oluşturmaya başlıyor:
"Evet, nedense burada istenmiyoruz." Anladınız mı?
Çocuk aklınızla ne olduğunu bilmiyorsunuz.
Nefret olduğunu, cehalet olduğunu bilmiyorsunuz.
Hayatın öyle olduğunu sanıyorsunuz.
-Nasıl hissettirdiğini biliyorum. -Evet.
-Bunu yaptığın için sağ ol. -Ne demek.
-Çok teşekkürler. -Bana güvendiğin için ben teşekkür ederim.
Sana teşekkürler.
Yabancı düşmanlığı ve ırkçılık unsurları, mutlaka bahsetmem gereken
bir mesaj ya da kavram değildi.
Bunlar sadece deneyimler.
Ama bu, en başından beri bir aşk hikâyesiydi.
Kalple ilgiliydi.
Olmaz. Deniz, birbirimize dokunamayız.
O karanlık deneyimler doğru miktarda olduğunda
karakterlerin kim olduğunu ve hayatlarındaki boşlukları anlamamıza
yardım edebilirdi.
Galiba sönüyorum.
Ardından aşkın her bir karakterdeki boşlukları nasıl doldurduğunu
anlayabilirdik.
Ben lisedeyken…
…babam bir sanat malzemeleri dükkânı buldu ve devraldı.
THOMSON'S SANAT Malzemeleri
Çünkü artık sabah altıdan gece 11'e kadar çalışmak istemiyordu.
Şu an babamın dükkânını kardeşim işletiyor.
phillip sohn DÜKKÂN SAHİBİ
Büyürken abi olarak görevim onu dövmek
ve zor bir hayat yaşatmaktı.
Nereye gidersek gidelim, onu sıkıştırırdım.
-Sen söyler misin… -Gayet iyi anlattın.
Anne babamız sanat alanında bir kariyere itiraz ettiği için
bu dükkân benim olacaktı.
Kore kültüründe bu,
büyük kardeşe düşen bir sorumluluktur.
Doğru.
Ve…
Sonra buradan ayrıldım, Kaliforniya'ya gittim ve bugüne dek de çok minnettarım.
Hâlâ vicdan azabı çekiyorum. "Tüh ya" diyorum.
Sanat malzemeleri dükkânı sayesinde babam
geçimlerini sağlayabilen sanatçılarla tanıştı.
"Dur biraz. Sanatçı mısın sen? Para kazanabiliyor musun?
Gerçekten işe yarıyor mu?" diye düşündü.
Bence babamızın bunu kabul ettiği an oydu.
Hatta o yöne sevk etmeye başladı.
"Bu işi yapacaksan her şeyinle yap" diyordu.
Annemle babam İngilizceyi çok iyi konuşamadığı için
kardeşimle ben aslında kültür aracıları hâline geldik.
Çoğu göçmenin çocukları burada doğuyor.
Dili çok hızlı öğreniyor ve ebeveynlerine çevirmenlik yapıyorlar.
Daha büyük bir kültüre de köprü görevi görüyorlar.
Süpermarkete ya da sinemaya giderken
her zaman biraz çeviri gerekiyordu.
Nasıl ev kiraladılar ya da sözleşme imzaladılar, bilmiyorum.
Dünyanın o kısmında gezinebilmeleri inanılmaz bir şey.
Korecem çok iyi değildi, üçüncü sınıf seviyesinde çeviri yapıyorum.
Bu yüzden hep biraz iletişim eksikliği oluyor.
Her zaman sadece dili çevirmiyorsunuz, "Hayır. Buna espri deniyor anne"
gibi yorumlar da yapıyorsunuz.
Küçükken birçok tartışmanın kaynağı,
bu kültürde neyi yapıp yapamayacağımızı anneme anlatmak olurdu.
Dili konuşmasa da
babamın, bağlantı kuracak bir karizması vardı.
Doğum günün kutlu olsun!
Çocukken bize hep
İngilizceyi Uzay Yolu ve Bonanza'dan öğrendiğini söylerdi.
Sokulgan biriydi ve her zaman…
Kelimeleri telaffuz edemezdi
her zaman doğrusu oymuş gibi söylerdi.
ve "Nükleer" kelimesini "Nikaragua" gibi söylerdi.
Doğru.
"Bir Nikaragua reaktör var" derdi.
"Baba, nükleer o" derdik.
"Aman be, aynı şey. Neyse" derdi.
Bir seferinde eve geldim, İspanyol kanalını seyrediyordu.
"Baba, İspanyol kanalını seyrediyorsun" dedim.
"Öyle mi?" dedi.
Tek bacak üstünde 40 yalan söylüyor.
-Ayak. -Neyse.
-Ayrıntıları umursamazdı. -Evet.
Onlar için dünya bu kadar değişmişken, o ayrıntılar önemli değildi.
Koreli olan eşimle evlendim.
Ailemle tanışması ilginç oldu,
çok özgürce iletişim kurdular.
Heather'ın annem ve babamla konuşup onları güldürdüğünü gördüm.
Annemle babam hiç gülmezdi.
"Bu çok garip" diye düşündüm.
"Peter, bunu görmelisin" dedim.
Dil bariyerimizin nasıl kötü olduğu,
o olmayınca durumun ne olduğunu görene kadar ortaya çıkmamıştı.
Burası kardeşimle benim okuldan sonra takıldığımız ofis.
Yukarıda, hoparlörü bozuk olan küçük bir televizyon vardı.
Çizgi filmleri sessiz seyrederdik.
Bence abim çizim yapmayı muhtemelen orada öğrendi.
Büyük kâğıtlar alıp her iki ucundan resim yapmaya başlardık.
Bir gün sadece çöp adam çiziyorduk.
Benim çöp adamlarım, adam asmacada çizdiğimiz gibi
dümdüz çizgilerden oluşuyordu, onunki ise…
Hiç öyle değildi. Gayet iyiydi.
Hayır. Onunkinin karakterleri vardı.
Sayfada dans ediyorlardı
ve küçük aptal bir çöp adamın hislerini ve ifadelerini görebiliyordunuz.
"Vay be, değişik olmuş" demiştim.
Sanırım buna yetenek deniyor.
Çocukluğum bu yerlerin her birinde babama yardım ederek geçti.
-Su. Gözünü onlardan ayırma. -Baksana.
Tüh be.
İlk işim güvenlikti.
Su sıçrattıysan alacaksın!
Bütün işim "Galiba bu adam bir şey çaldı" demekti.
Kamera yoktu, reyonlarda duruyordunuz.
Evet. Kötü kötü bakabileceğiniz aynalar vardı.
Hiçbir şeye yardım etmiyordum. Berbattım.
Çoğu zaman reyonlarda oyun oynuyordum.
Abim resim yaparken çok uğraşırdı, gece geç yatardı, sürekli çizerdi.
Ama konu sanat malzemeleri dükkânında çalışmak olunca
uyuyacak güzel bir yer bulurdu.
Yarım metre genişliğindeki duvarların arasında,
kâğıt toplarının üstünde yatardım.
Gizli yerlerdi,
annem "Burada ne işin var?" derdi.
"Burada mısın sen? Çalışmıyorsun."
Burası aynı. İnanmıyorum.
Burada, buzdolabında takılır
ve insanların ödünü koparırdık.
Biri süt alıyorsa
süt kartonlarını kenara kadar iterdik.
Zorla alırlardı, biz de kıkırdardık.
Basit hayat. Tam olarak öyleydi.
Dükkânın her bölümünde yaşardık.
Ödevlerimizi yapardık.
Farklı reyonlarda öğle yemeği yerdik ya da yiyecek alırdık.
1980'lerden kalan abur cuburlar
hâlâ buralarda bir yerde. Burada.
Burada Sara Lee var. Burada Hostess var.
Baba olarak en gurur duyduğu şey
"İki oğlumun da boyu uzun. Bakın şuna" demekti.
O kadar uzun boylu değildik ama kendisi kısa bir adam olduğu için
"İyi beslenin. Büyüyün" derdi.
Sanırım iyi ve büyük olmamız için bütün bu şeyleri yememize
izin veriyordu.
Yani tebrikler baba. Başardın.
Sırf o döneme mi özgüydü, yoksa
aşırı korumacı ebeveynliğin geldiği nokta yüzünden mi, bilmem
ama o zamanlar kreş yoktu.
Her yere bisikletle giderdik. Kalabalık caddelerde falan…
"Hangi sokağa gidebiliriz?" derdik.
Daha önce gitmediğiniz bir mahalleye gittiğinizde
oradaki çocuklar "Buraya ait değilsiniz" derdi.
-Doğru. -"Gidin buradan!"
"Burası bizim de ülkemiz ama gidelim! Gidelim buradan!" derdik.
-Doğru. -Evet.
Birlikte binerdik. Tek bisiklet vardı.
Anne baba yoktu.
Şehirli bir Sineklerin Tanrısı gibi ama gözlüklü Piggy yerine
uzun seleli bisikleti olan Ramón gibi.
Artık bir baba olarak çok nostaljik hissediyorum.
Babamın dükkânlarında dolaşmak o eski anıları tetikliyor.
Annem tahta paletler alıp üstüne karton koyardı,
üstüne oturup iskambil oynardık.
Babam dükkânı çok önemserdi,
müşteri olmadığında gelir
ve bizimle alelacele yemek yerdi.
Babam ve annemle basit yiyecekler yerdik.
Evet.
Evet dostum, duygulandım.
san francisco KALİFORNİYA
Seni mutlu edecekse
-yapmam, dedim… -Sahiden mutlu etti.
Phillip'e çok şey borçluyum.
Koreli olmayan birine âşık oldum.
CalArts'ta tanıştık. Müthiş bir sanatçıdır.
Benim ikinci yılımdı, senin ilk yılındı.
Kahkahasını ilk duyduğumda kalbim eridi.
Ona âşık oluverdim.
Bence o zamanlar en iyi zamanlardı.
İyi bir dönemdi.
Evet.
Büyükannemizin son sözleri "Koreliyle evlenin" oldu.
Sonra da öldü işte.
-Ve… -Özgürlük!
Bana bir söz ver.
Ateş'le evlen.
Koreli olmayan biri yeterince iyi değildi.
Baskı yoğundu.
Muhteşem.
Nişanlanmadan önce ne kadar çıktık?
Yedi yıl kadar mı?
Muhtemelen. Evet.
Sana bir sırrı açıklayacağım.
Babam çok iyi karşıladı ama annem hâlâ emin değildi.
Kim bu adam?
Bizi bir arada tutan aşktı.
Olmadı. Çok banal. Pardon.
Kesinlikle banal.
Bence hoş karşılamaya başladı. Hissettin mi?
Sana ne kadar uygun olduğuma dair bir şeyler söyledi bana…
Anladım.
"Sen değil, Anna paradan anlıyor" dedi.
-Çünkü sen… -Evet.
Ama açılması çok uzun zaman aldı diye hatırlıyorum.
Babanın çok iyi olduğunu hatırlıyorum.
Bana dev bir salata kâsesi hazırlamıştı.
Evet.
Evet. Çünkü biz salata yemeyiz.
Bunu yapması çok hoştu.
-Evet, o yönünü özlüyorum. -Evet.
Burada resmini çekeyim.
Annem ve babam hiç "Seni seviyorum" demedi.
O kelimeleri hiç kullanmadılar.
Sadece hayatımın ilerleyen yıllarında buna gerek olmadığını anladım.
Kore'de kültürel olarak, birbiriyle ilgilenmenin
"Seni seviyorum" anlamına geldiğine dair bir anlayış var.
Annen bana ceket almayı severdi.
Biliyorum. Bu onun seni ne kadar çok sevdiğini söyleme şekliydi.
Hiç böyle kişisel bir iş yapmamıştım.
Bu film tamamen sevginin gösterilmesiyle ilgili.
KAPALI ÇİÇEK AÇTI! VIVISTERYA
Alev'in geçmişinde yabancı düşmanlığına uğradığı bir an var.
Güzel bir çiçeği görmek için istasyona girmesine izin verilmemişti.
Deniz, Alev'in onu görmesinin bir yolunu buluyor.
Bu, Deniz'in Alev'e sevgisini gösterme şekli.
Elemental: Doğanın Güçleri oğlanla kızın, ateşle suyun aşk hikâyesi değil sadece.
Ayrıca ebeveynle çocuk arasındaki hikâye.
Ailem bana sürekli sevgi gösterisinde bulunuyordu.
Birbiriyle ilgilenmek "Seni seviyorum" anlamına geliyordu.
İyi kızım benim.
Bu filmi yaparken annemle babamı kaybedince bu,
onları onurlandırmanın yolu oldu.
Sevgimi gösterme şeklim oldu.
"Sizi seviyorum" diyebilmemin en iyi yolu buydu.
İki sosisli alabilir miyiz lütfen?
Teşekkürler.
Sağlığına.
Muhtemelen iki ısırık alırım.
Twinkie ambalajı bunun arasında kalmış.
ELEMENTAL: DOĞANIN GÜÇLERİ
DISNEY+'TA yayında
Son