Downloaded from YTS.MX
Najlepsze opowieści czerpiemy z życia.
Pamiętam lekcje skrzypiec.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szło mi fatalnie, ale kiedy znajdujesz C, skrzypce zaczynają śpiewać.
REŻYSER
Bo trafiasz w punkt.
Z opowieściami jest tak samo.
Niektóre trafiają w C tak umiejętnie, że poruszają strunę w każdym widzu.
Niczym uniwersalny akord.
By uzyskać ten efekt, autor czerpie z życia.
Nowy Jork
- Co dobrego? - Cześć.
Można hot doga?
Dorastałem w Nowym Jorku, chłopak z Bronxu.
Tata miał dwa spożywczaki.
OWOCE I WARZYWA
ART. SPOŻYWCZE
Kiedy w szkole uczyłem się układu okresowego pierwiastków,
wyobrażałem sobie tę tabelę jako blok mieszkalny.
Taki jak te w Nowym Jorku.
Każdy taki kwadracik stanowił osobną kulturę.
Miedź mieszka sobie obok cynku, ale daleko od helu, bo nie lubi gazów.
Zabawnie było nadawać pierwiastkom osobowości.
Tak rodził się pomysł na Między nami żywiołami.
Proszę uważać z tym konarem.
MIĘDZY NAMI ŻYWIOŁAMI
HISTORIA FILMU
Między nami żywiołami to film o ziemi, powietrzu, wodzie i ogniu,
które tworzą społeczność.
W tym świecie żywiołów
jest ognista rodzina imigrantów z Palinezji.
Próbują odnaleźć się w metropolii…
DO WYNAJĘCIA
…która unika ich jak ognia.
Suche liście.
Goran to sklepikarz, jak mój ojciec.
Przywiózł ze sobą swoją ojczyznę
i chcę stać się częścią społeczności.
Lumina, jego żona, jest tradycjonalistką.
Uważa, że ognistych obowiązują ścisłe zasady.
Czuję prawdziwą miłość.
Nie jak u tej tutaj.
Stara śpiewka.
Do rodziny należy też dziewczyna,
która zakochuje się w kimś spoza jej społeczności.
Jednak woda i ogień to słabe połączenie,
bo albo jedno zgaśnie, albo drugie się zagotuje.
Podczas pracy w Pixarze sięgasz do swoich doświadczeń życiowych.
W przypadku tego filmu wykorzystałem dwa aspekty swojego życia.
Pierwszy dotyczy moich relacji z rodzicami i ich sklepu.
Drugi – to moje małżeństwo z nie-Koreanką
oraz napięcia, jakie wywołało ono w mojej rodzinie.
Jestem Wodek.
Jestem Iskra.
Nowy Jork należy do najbogatszych kulturowo miejsc świata.
Odwiedzając pięć okręgów miasta,
stykamy się dosłownie ze wszystkimi nacjami świata.
BYŁY GŁÓWNY DEMOGRAF MIASTA
Nigdzie nie usłyszymy tylu języków…
WYKŁADOWCZYNI
…co w Nowym Jorku.
Imigranci w znacznej mierze…
DYREKTORKA MUZEUM KAMIENIC
…szukają tu pracy.
Mają zasoby w postaci motywacji do dobrego życia
i, co ważniejsze, do zapewnienia go dzieciom.
OGNISKO
Jako dzieci spędzaliśmy z bratem czas w sklepach rodziców.
Kiedy tylko coś zarobiliśmy,
nasza mama zabierała nas do kina na Bronksie.
Głównie na filmy amerykańskie, w języku angielskim.
MISTRZ LATAJĄCEJ GILOTYNY
Moja mama uwielbiała Kevina Costnera.
Jego włosy tak na nią działały.
Pan Costner nie był w stanie się jej znudzić.
Siedziała obok nas, szepcząc…
„Co oni mówią?” Tłumaczyłem jej…
Ten facet kocha tę dziewczynę.
Pamiętam, jak mama zabrała mnie do biblioteki
na seans Dumbo.
Wtedy niczego nie musiałem jej tłumaczyć.
Od razu poczuła więź ze zwierzętami na ekranie.
Silnie oddziałała na nią scena uwięzienia słoniowej mamy.
UWAGA SZALONY SŁOŃ
Od zawsze zachwycała mnie uniwersalność animacji.
Pamiętam to uczucie zanurzenia się w czymś w takim sensie,
że to mogła być moja historia.
Jedziemy z White Plains do domu mojej mamy.
W aucie moich rodziców,
z którym nie wiadomo co zrobić po ich śmierci.
Pochodzili z Korei.
Oboje przenieśli się do Stanów na przełomie lat 60. i 70.
Ojciec chciał rozkręcić w Nowym Jorku swój biznes.
Mama była pielęgniarką.
Rodzice nie wspierali mnie w mojej fascynacji sztuką,
kiedy byłem dzieckiem.
To już truizm wśród amerykańskich Azjatów tamtego pokolenia,
ale faktem jest, że nasi rodzice nie widzieli w sztuce sposobu na życie.
Zostań lekarzem albo prawnikiem,
ale nie artystą, bo z tego się nie utrzymasz.
Między nami żywiołami nie jest bynajmniej autobiografią,
ale inspiracją było tu bez wątpienia moje życie w Nowym Jorku
i sklepy rodziców.
Chciałem zostać animatorem.
O tym marzyłem.
Iskrą, która zapoczątkowała ten ogień,
był kineograf, który zobaczyłem, kiedy byłem mały.
Nie mogłem się od niego oderwać.
Jakaś magia kryła się w świadomości, że na ruch składają się nieruchome obrazy.
Dla dziecka to coś niepojętego.
W tych książkach rysowałem
jako siedmio-, ośmiolatek.
Nie wierzę, że mój brat je znalazł.
Robiłem tak ze wszystkimi podręcznikami.
Każdą książkę, jaką czytałem,
zamieniałem w kineograf.
Ten róg jest cały brudny od kartkowania.
Z tego kija nie jestem dumny.
Boże, pachną dzieciństwem.
W końcu przekonałem rodziców do szkoły artystycznej.
film studencki Petera
Poszedłem do liceum w Nowym Jorku, a później na CalArts w Kalifornii.
Po szkole dostałem pracę w Los Angeles, która otwarła mi drzwi do Pixara w 2000 r.
Zaczynałem od Gdzie jest Nemo.
Nad projektami pracowałem w dziale artystycznym…
Bąbel upada. Arlo go łapie.
…albo fabularnym. Czasem animowałem.
- A pocałunek? - Jest OK.
Od czasu do czasu podkładałem głosy.
Paniusiu.
Zaczynałem od…
Ej, uważaj.
…rabusia z Iniemamocnych,
którego nokautuje Helen Parr.
Ej, uważaj…
Później był Émile z filmu Ratatuj.
Jeść mi się chce.
I w zupełności mi wystarczy wszystko jedno co.
Dobra.
Coś troszeńkę jakby wyczuwam.
Chyba bukiet.
Albo to drugie.
Będziecie bronić Obciach Kappa?
I Scott Squibbles z Uniwersytetu potwornego.
Nazywam się Scott Squibbles, ale nazywają mnie Ciamcio.
Jestem niezdecydowany, samotny i niemile widziany w każdym towarzystwie.
Wypada to przekontemplować.
Byłem też Wawrzyńcem Osiką w Dobrym dinozaurze.
Kto zgadnie, ten go bierze.
I Kotexem z Buzza Astrala.
Mogę emitować odgłosy nasenne.
Proszę wybrać ustawienie.
Raj tropikalny, ulice Nowego Jorku… Poczekalnia u dentysty.
Szumu na noc.
W filmie Odlot byłem w zespole projektowania postaci.
Stworzyłem różne wersje postaci Russela.
W tym jedną pogrubioną wersję mnie.
Lekko pogrubioną, powiedzmy.
Russel to nie do końca ja,
ale ma w sobie coś ze mnie.
Na pewno czapeczkę.
Jako Amerykanina pochodzenia azjatyckiego cieszyło mnie,
że Russel jest Azjatą bez obcego akcentu.
Uniknęliśmy wszelkich stereotypów.
To po prostu amerykański chłopak z Azji.
Jestem z tego dumny.
Miałem dużo szczęścia na tej ścieżce kariery.
Chciałem jedynie animować. Nic więcej. Do końca życia.
Ale uwielbiam opowiadać historie.
Jak jakiś obłok gazu, który się unosi.
Przekonałem studio do mojego pomysłu na krótki film.
ZABURZENIA CZĘŚCIOWE
Mój reżyserski debiut.
Później miałem okazję reżyserować Dobrego dinozaura.
I Między nami żywiołami.
To wszystko efekt pasji do tej pracy
i okazji, jakie dostałem.
Jedną z inspiracji dla tego filmu była nagroda,
którą szczęśliwie otrzymałem na Bronksie po stworzeniu Dobrego dinozaura.
ALEJA GWIAZD BRONKSU
Dla mnie i mojej rodziny to było coś nowego.
Wszyscy byli elegancko ubrani.
Tata założył swój wizytowy tupecik.
Kiedy miałem wyjść na scenę, spojrzałem na publiczność.
Z przodu zobaczyłem mamę, tatę i brata z żoną.
Tata przyjął stoicką postawę.
Oddychał ciężko, powstrzymując się od płaczu.
Mama natomiast miała całą twarz w tuszu do rzęs,
który spływał razem ze łzami.
To było głęboko poruszające.
„O rany”.
Tyle poświęcili, a teraz są tutaj.
Podarłem kartkę z przemówieniem i po prostu im podziękowałem.
Po powrocie z Nowego Jorku opowiadałem wszystkim tutaj o uroczystości
i o mojej relacji z rodzicami,
w tym o spięciach kulturowych
pierwszego pokolenia imigrantów z kolejnym.
Wszyscy zgodzili się co do tego,
że to będzie rdzeń nowego projektu.
STACJA FAJERKI
Następny przystanek, Miasto Żywiołów.
Miasto Żywiołów ma w sobie cechy wielu różnych miast,
od San Francisco, przez Amsterdam, po Wenecję.
Pochodzę z Nowego Jorku,
więc wiele nowojorskich miejsc znalazło swoje odzwierciedlenie w filmie.
Ellis Island i Statua Wolności stanowiły dla nas ważną inspirację.
Istotny był koncept pełnego optymizmu, otwartego na wszystkich miasta.
Losy wielu amerykańskich rodzin sięgają właśnie Ellis Island.
Była to potężna celebracja wartości, na których opiera się nasz kraj,
i ważny moment w historii dla licznych grup.
PIERWSZA FALA ŻYWIOŁÓW DRUGA FALA
Ogromna liczba Amerykanów to albo imigranci,
albo dzieci imigrantów, albo ich potomkowie.
Pierwsi osiedleńcy nie zawsze przybywali tu z własnej woli.
Napływ imigrantów wzbogaca kraj kulturowo.
Wprowadza takie pozytywne zamieszanie.
Przywożą ze sobą swoją egzotykę. Ambicje.
Kreatywność.
HOT KŁODY Z OGNIA
Swoją zaradność.
Płyn DO ZAPALNICZEK
Nasz kraj zawsze stanowił zbiorowość ludzi
przybyłych z bardzo różnych miejsc.
Moja rodzina pochodzi z Mezzogiorno.
Urodziłam się w Moskwie.
Rodzina mamy pochodzi z Finlandii.
- Z Korei. - Z Chin.
Z Harlemu.
Jej mama jest z Portoryko,
a jej tata – z Dominikany.
Europejski mieszaniec. Sześć pokoleń wstecz i tak dalej.
W tym tkwi wyjątkowość Nowego Jorku.
Witamy w Mieście Żywiołów. Proszę przygotować dokumenty do kontroli.
Państwa godność?
Jasne. A jak to się pisze?
Możemy napisać Goran i Lumina?
ZATWIERDZONO
Witamy w Mieście Żywiołów.
MIASTO ŻYWIOŁÓW
Moi rodzice przybyli do Stanów niezależnie od siebie.
Poznali się na Bronksie, w kościele.
Mama była bardzo wysoka, a ojciec – bardzo niski.
Jakimś sposobem na każdym zdjęciu udało mu się ukryć tę różnicę.
Na początku mama nie chciała się z nim zadawać,
ale tata dopiął swego dzięki swojej reputacji.
Ksiądz powiedział jej: „Pracowity jest. Zapewni ci dobre życie”.
Pięć tygodni po tym, jak się poznali, wzięli ślub.
Na świat przyszedłem jako owoc ich miesiąca miodowego.
Będąc dzieckiem,
nie rozumiałem w sensie emocjonalnym, jak dużo kosztowało ich
osiedlenie się w Nowym Jorku z niczym i budowanie tu swojego życia
w takich czasach.
Lata 70. były dla Nowego Jorku trudnym czasem.
Miasto autentycznie się wyludniało.
Ludzie przenosili się na przedmieścia, wyjeżdżali.
Ci, którzy zostali, często ledwie wiązali koniec z końcem.
Mój ojciec sprowadził się tu, mając w kieszeni 150 $.
Dotarł tu z niczym.
W latach 70. w Nowym Jorku
trzymiesięczny wynajem mieszkania na Harlemie to był koszt 75 $.
Za drugie 75 $ wynajął wózek z hot dogami.
Za zarobione pieniądze otworzył spożywczak na Północnym Bronksie.
OWOCE I WARZYWA
Takie przedsięwzięcie na Bronksie
w latach 70. nie było łatwym zadaniem.
Przemiany na gruncie rasowym i etnicznym rodziły też dużo wrogości.
Rzucali w nas kamieniami.
Częste były rabunki z bronią w ręku.
Ale imigranci nadal napływali,
bo warunki życia tutaj
i tak były dużo lepsze niż w ich ojczyznach.
Dostrzegli dla siebie szansę nawet w dobie kryzysu finansowego,
jakiego dawno nie widzieliśmy.
- Joseph? - Yousef.
Miło cię poznać.
Ten sklep należał do mojego taty.
Dawne dzieje.
Kopę lat. Przepraszam.
To pierwszy sklep mojego taty, który stworzył od zera.
Niesamowita sprawa.
Mój tata zbudował to wszystko własnymi rękami.
Niewiele się zmieniło.
Ma teraz dobre nowe życie.
Mój ojciec miał szalony etos pracy, typowy dla wielu imigrantów.
Zrywał się rano, jechał na targ
i przywoził towar.
Taki dzień pracy trwał od 4.00 lub 5.00
do nawet 23.00. I tak przez cały tydzień.
Moja mama kasowała w tym miejscu.
Rodzice postawili tu wielką skrzynię, serce całego sklepu.
Staraliśmy się odtworzyć to w filmie.
Witamy.
Nasi główni bohaterowie mają takie swoje gniazdko.
Żużelki, już się robi.
Już się robi.
Ten sklep to nie tylko miejsce, w którym dorastała Iskra,
nie tylko centrum społeczności, ale również marzenie taty.
Chce zapewnić Iskrze nowe życie, tak jak mój ojciec – mnie i bratu.
OGNISKO
Ten sklep był marzeniem naszej rodziny.
Kiedyś to Ognisko będzie twoje.
Mój tata tworzył to wszystko dla mojego brata i dla mnie.
Już kiedy chodziłem do gimnazjum i liceum,
przygotowywał mnie do przejęcia interesu.
Z dumą przekazuję ci dzieło mojego życia.
„To może być twoja przyszłość”.
OGNISKO ISKRY
Ze swojej perspektywy
nie rozumieli, jak można żyć z pracy artystycznej.
Chronili mnie i zawsze byli na „nie”.
Naszą główną bohaterką jest Iskra.
Płonę jak znicz olimpijski.
Dwudziestoparoletnia ogniowa kobieta.
Posłuszna córka.
Kocha swoich rodziców
i bardzo docenia to, ile poświęcili z myślą o niej.
Nic ci nie jest?
Zmęczyłem się.
Pomogę ci.
Ma jednak ognisty temperament.
Nie. Nie.
Dajże mi go w końcu!
To tak nie działa!
Co utrudnia jej życie.
Poza tym ma talent, który staje się właściwie jej naturą.
Gotowe.
Odkrywa go dzięki pewnemu spotkaniu.
Ogień!
Sorki.
Jesteś taka gorąca.
Słucham?
Normalnie ogień.
- Nie w tym sensie. - Skończyłeś?
- Tak. - Chodź.
Wodek Potocki pochodzi z uprzywilejowanych sfer.
Nasza planeta składa się głównie z wody, więc wodni obywatele stanowią większość.
Woda była pierwsza, potem ziemia,
powietrze i na końcu ogień.
Wodek ma więc fory
i nie wie, jak się żyje w świecie dopasowanym do cudzych potrzeb.
Urodziłem się tutaj i w domu żyłem według kultury koreańskiej.
A w szkole – po amerykańsku.
Tu jest drugi sklep spożywczy moich rodziców.
Nie odwiedzałem go od ponad 20 lat.
Niesamowite, że wszystko jest inaczej, a jednocześnie po staremu.
Dorastając tu, chciałem być po prostu Amerykaninem.
Pamiętam, że jako dzieciak wstydziłem się swojego pochodzenia,
bo bez przerwy było obiektem żartów.
Dużo czasu zajęło mi zrozumienie tej mojej dwoistej natury,
koreańsko-amerykańskiej.
Była we mnie silna potrzeba wpasowania się,
ale to naturalny etap w rozwoju
podczas wrastania w obcą grupę,
faza wstydzenia się własnej kultury
przechodząca z czasem w dumę ze swojego pochodzenia.
IMIGRACJA
Z asymilacją wiąże się koncepcja tygla narodów.
Imigranci stają się Amerykanami.
A to często oznacza rozmywanie się kultury.
A nawet jej „wybielanie”.
To zakłada, że istnieje jakaś „amerykańskość”, do której równamy,
i że jest ona czymś niezmiennym.
Kocham Nowy Jork za to, że każdy tu kultywuje swoją kulturę.
Małe Włochy
Zachowuje to, co przywiózł ze sobą z rodzinnych stron.
Jest to więc raczej taka sałatka,
w której żyją ze sobą różne warzywa,
a nie wrzący gar, który odbiera indywidualny smak składników
i łączy je w jedną masę.
Mój tata zaczynał od sprzedaży hot dogów.
Odłożył pieniądze. Kupił lokal.
Odłożył pieniądze. Kupił kolejny, aż w końcu wykupił pół przecznicy.
Jasne, jest to spełniony amerykański sen, ale pamiętam,
jak robiliśmy obchód sklepów,
a ludzie rzucali w nas kamieniami.
Wołali: „Wracaj do Chin!”. A my na to: „Nie jesteśmy Chińczykami!”.
Cicho!
Świetnie.
Pogadamy o 102A i 104E, kiedy idą na koniec kolejki?
ŻYWISTERIA KWITNĄCE WIDOWISKO
Dzień dobry. Gdzie ja cię widzę?
Hej, Carolyn.
Dzięki za pomoc.
Ten film jest bliski mojemu sercu.
ANIMATORKA
Ksenofobia, z jaką spotykają się Iskra i jej ojciec,
ma w filmie różne oblicza,
których w pełni doświadczyłem, wychowując się w Nowym Jorku.
Rzucali mi gumą we włosy.
Dopiero teraz uświadamiam sobie,
jak bardzo mój ojciec denerwował się na ludzi, którzy obrzucali nas obelgami.
Podobne przejawy ksenofobii są zawsze szokujące.
W naszym filmie,
w kontekście trudnej relacji ognia z wodą,
jest taki moment, kiedy świat mówi im, że nic z tego nie będzie.
Z OGNIEM WSTĘP WZBRONIONY
Strażnik nie tylko wykonuje swoje obowiązki,
nie tylko wierzy w całą tę biurokrację, jaka rządzi miastem, ale mówi wprost…
Wracajcie do Palinezji.
Ona jest na tyle młoda, że jedynie się dziwi.
Idźcie palić się gdzie indziej!
Zanim ogarnia ją wstyd,
w głowie kiełkuje jej myśl,
że z jakiegoś powodu nie są mile widziani.
Jako dziecko nie rozumiesz tego.
Że to przejaw nienawiści. Ignorancji.
Myślisz sobie, że tak działa życie.
- Znam to uczucie. - Właśnie.
Jestem ci wdzięczny za pomoc.
- Bardzo dziękuję. - Dziękuję, że mi to powierzyłeś.
Wielkie dzięki.
Przejawy ksenofobii i rasizmu w filmie nie stanowią jakiegoś przekazu,
nauki, którą chcę się podzielić.
Wynikają z doświadczenia.
Ale to przede wszystkim ma być opowieść o miłości.
Ona jest osią filmu.
Wodek, nie możemy się dotknąć.
A te mroczniejsze doświadczenia, w odpowiedniej dawce,
pomagają nam zrozumieć, kim są nasze postacie
i jaki rodzaj pustki w sobie noszą.
Coś jest ze mną nie tak.
Żeby później obserwować, jak miłość zaczyna tę pustkę wypełniać
dla każdego z nich.
Kiedy chodziłem do liceum…
ojciec przejął sklep z artykułami plastycznymi.
Nie chciał już pracować od 6.00 do 23.00.
Teraz sklepem zarządza mój brat.
WŁAŚCICIEL SKLEPU
Moją rolą, jako starszego brata, było spuszczanie mu bęcków
i uprzykrzanie życia.
Dokądkolwiek byśmy nie szli, zawsze robiłem mu na złość.
- Twoim zdaniem to…? - Spisałeś się.
Rodzice nie uznawali kariery artysty,
więc ten sklep miał przypaść mnie.
W kulturze koreańskiej
taka odpowiedzialność spada na starsze rodzeństwo.
To prawda.
Ale wtedy wyjechałem do Kalifornii, za co do dziś jestem wdzięczny losowi.
Nadal mam poczucie winy.
Za sprawą tego sklepu nasz ojciec poznał artystów,
którzy, o zgrozo, potrafili się utrzymać.
„Czekaj, mówisz, że jesteś artystą?
I płacą ci za to? To tak można?”
Chyba właśnie wtedy ojciec przyjął to do wiadomości.
Zaczął nawet naciskać.
„Jeśli masz to zrobić, to na sto procent”.
Rodzice nie mówili dobrze po angielsku,
więc robiliśmy z bratem za międzykulturowych pośredników.
Większość dzieci imigrantów rodzi się tutaj.
Bardzo szybko przyswajają język, stając się tłumaczami dla swoich rodziców.
Stanowią pomost do tej dominującej kultury.
Czy to zakupy w supermarkecie, czy wyjście do kina,
zawsze trzeba było coś przetłumaczyć.
Nie wiem, jak kupowali nieruchomości czy podpisywali umowy.
Niesamowite, że jakoś sobie z tym wszystkim radzili.
Po koreańsku mówię dość średnio i tak też tłumaczę.
Komunikacja zawsze szwankuje.
Oprócz samego języka tłumaczysz też:
„Nie, to się nazywa sarkazm, mamo”.
Wiele kłótni zaczynało się od tego,
że jako dziecko pouczałem mamę, czego nam nie wolno w tej kulturze.
Nawet bez znajomości języka
mój ojciec miał urok osobisty, który ułatwiał mu kontakty.
Wszystkiego najlepszego!
Zawsze nam mówił,
że angielskiego nauczył się ze Star Treka i Bonanzy.
Miał przystępny styl bycia.
Często źle wymawiał słowa,
ale z przekonaniem, że tak powinny brzmieć.
Zamiast „nuklearny” mówił „Nikaragua”.
Właśnie.
Mówił: „Mają tam broń nikaraguą”.
„Tato, mówi się »nuklearną«”.
On na to: „Zwał, jak zwał”.
Kiedyś wracam do domu, a on ogląda kanał hiszpański.
Mówię mu: „Tato, to jest po hiszpańsku”.
A on: „Naprawdę?”.
Facet łże jak bies.
- Pies. - Wszystko jedno.
- Nie przejmował się detalami. - O nie.
Szczegóły nie były istotne, kiedy ten świat był dla nich tak obcy.
Moja żona pochodzi z Korei.
Ciekawa sytuacja, bo mogła swobodnie rozmawiać
z moimi rodzicami.
Komunikowali się tak, że Heather potrafiła ich rozbawić.
Co jest niewykonalne.
To był dziwaczny widok.
Wołam do Petera: „Musisz to zobaczyć”.
Świadomość naszych barier językowych
nie miała znaczenia,
póki nie zobaczyliśmy, jak rozmawia się bez nich.
Tu był kantorek, w którym przesiadywaliśmy po szkole.
Tam był mały telewizor z zepsutym głośnikiem.
Oglądaliśmy kreskówki bez dźwięku.
To pewnie tam mój brat nauczył się rysować.
Mieliśmy takie duże notesy, w których rysowaliśmy z obu stron kartki.
Któregoś razu rysowaliśmy sobie ludki z kółka i kresek.
Moje były takie zwyczajne,
jak z patyków, a jego…
Nieprawda. Były całkiem dobre.
Jego były robione z pomysłem.
Tańczyły na kartce
i nawet w takim głupim ludku były jakieś emocje, coś sobą wyrażał.
Było widać, że to nie jest zwykła bazgranina.
To się chyba nazywa talent.
Dzieciństwo spędziłem, próbując pomagać ojcu w jego sklepach.
Wodniści. Uważaj na nich.
Zacząłem więc od ochrony.
Zalałeś, kupujesz.
Moja praca polegała głównie na wołaniu: „On chyba coś ukradł!”.
Nie było wtedy kamer, więc trzeba było tam stać i obserwować.
Były lustra, w które człowiek się gapił.
Wcale nie pomagałem. Byłem do kitu.
Głównie bawiłem się między regałami.
Kiedy mój brat tworzył sztukę, robił to na 200%. Bez przerwy. Po nocach.
Ale w sklepie, kiedy trzeba było pracować, wiedział, gdzie się zdrzemnąć.
Ściany dzieliło jakieś pół metra
i układałem się tam na matach.
Kiedy mama go znajdowała,
zaczynało się: „Co tu robisz?
To tak się migasz od pracy?”.
Nic się nie zmieniło. O mój Boże.
Zawsze ukrywaliśmy się w chłodziarkach
i straszyliśmy ludzi.
Ktoś sięgał po mleko,
a my je w ostatniej chwili przesuwaliśmy.
Było dużo śmiechu.
Wieczne pajacowanie.
Żyliśmy po trochu w każdym dziale.
Odrabialiśmy lekcje.
Jedliśmy na podłodze, czasem braliśmy sobie coś stąd.
To śmieciowe jedzenie z lat 80.
nadal gdzieś tu zalega.
Z jednej strony mrożonki, z drugiej – batoniki.
Jego największą dumą jako ojca było to,
że „Mam wysokich synów”.
A wcale nie jesteśmy wysocy, ale że on był niski,
mówił: „Jedzcie dużo i rośnijcie”.
Pewnie dlatego pozwalał nam to wszystko jeść,
żebyśmy dobrze wyrośli.
Tak więc gratulacje, tato. Dopiąłeś swego.
Nie wiem, czy to kwestia tamtych czasów,
bo dziś mamy totalną nadopiekuńczość,
ale dzieci nikt specjalnie nie pilnował.
Jeździliśmy na rowerach po zatłoczonych ulicach.
Szukaliśmy nowych miejsc.
A kiedy docieraliśmy na obcy teren,
dzieci krzyczały: „Wracaj do siebie!”.
- Tak było. - „Zjeżdżaj!”
Odpowiadaliśmy: „To też nasz kraj”, ale zjeżdżaliśmy.
Jeździliśmy we dwóch na jednym rowerze.
Rodziców nie było obok.
Taki miejski Władca much, ale zamiast Prosiaczka w okularach
był Ramón na rowerze z długim siodełkiem.
Teraz, jako rodzic, zrobiłem się bardzo sentymentalny.
Spacerowanie po sklepach taty przywołuje wspomnienia.
Mama stawiała kartony na drewnianych paletach
i graliśmy przy nich w karty.
Tata zajmował się sklepem.
Kiedy akurat nie było klientów,
przychodził do nas coś zjeść.
Proste posiłki z mamą i tatą.
Tak to było.
Teraz to do mnie wraca.
To dzięki Phillipowi.
Zakochałem się w nie-Koreance.
Poznaliśmy się na CalArts. Była wspaniałą artystką.
Byłem na drugim roku, a ty – na pierwszym.
Kiedy usłyszałem jej śmiech, nogi się pode mną ugięły.
Momentalnie się zakochałem.
Myślę, że to był najlepszy okres w moim życiu.
To był dobry czas.
Tak.
Na łożu śmierci babcia powiedziała: „Ożeń się z Koreanką”.
Po czym odeszła.
- I… - Wolność!
Obiecaj mi jedno,
wyjdź za ognistego.
Tylko Koreanki były dość dobre.
To się nazywa presja.
Przepięknie tu.
Jak długo byliśmy razem, zanim się zaręczyliśmy?
Jakieś siedem lat?
Coś koło tego.
Trzymałem cię w tajemnicy.
Tata zareagował serdecznie, ale mama miała wątpliwości.
Co to za jeden?
Miłość pozwoliła nam to przetrwać.
- Tandetne? Przepraszam. - Straszna tandeta.
Oswoiła się z tym. Miałaś takie wrażenie?
Mówiła mi, że potrzebujesz takiej kobiety jak ja.
„Ona jest gospodarna, a ty nie”.
- Sam wiesz. - No tak.
Ale pamiętam, że długo się przełamywała.
Twój tata był bardzo miły.
Przygotował mi wielką michę sałatki. Całą dla mnie.
Bo my nie jemy sałatek.
To było miłe z jego strony.
Brakuje mi tego.
Zrobię ci tu zdjęcie.
Rodzice nigdy nie mówili „Kocham cię”.
Nie wypowiedzieli tych słów.
Dopiero w dorosłym życiu zrozumiałem, że wcale nie musieli.
W Korei domyślnie uznaje się,
że troszczenie się o siebie nawzajem oznacza „kocham cię”.
Twoja mama uwielbiała kupować mi kurtki.
Wiem. W ten sposób wyrażała, że jesteś dla niej ważna.
Nigdy wcześniej nie zrobiłem czegoś tak osobistego.
To film o gestach, które wyrażają miłość.
ZAMKNIĘTE ZAKWITŁA! ŻYWISTERIA
Iskra spotkała się w przeszłości z ksenofobią.
Nie wolno jej było wejść na stację, żeby zobaczyć piękny kwiat.
Wodek znajduje na to sposób.
To prawdziwy gest miłości Wodka wobec Iskry.
Między nami żywiołami to nie tylko historia miłości godzącej ogień z wodą,
ale i relacji dziecka z rodzicem.
Moi rodzice nie szczędzili wobec mnie gestów miłości.
Opiekowanie się sobą nawzajem było naszym „kocham cię”.
Dobra dziewczynka.
Pracując nad tym filmem, straciłem rodziców
i to taki mój hołd dla nich.
Odwzajemnienie ich gestów.
Najlepszy sposób na powiedzenie im „kocham was”.
Dwa hot dogi poproszę.
Dziękuję.
Na zdrowie.
Wezmę dwa gryzy.
Papierki po ciastkach się przykleiły.
MIĘDZY NAMI ŻYWIOŁAMI
Już dostępne na DISNEY+
Koniec