Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA POWIEŚCI RZEŹBIARZ ŁEZ AUTORSTWA ERIN DOOM
Mamo, gdzie cię boli?
Tutaj.
Proszę. Już dobrze.
Brawo, Nica. Odrobina dobroci...?
Odrobina dobroci uleczy każdą ranę.
- Wilk! - Piękny.
Nie, wilki są straszne.
Tylko dlatego, że tak przedstawiają je w bajkach.
Nie zawsze są złe.
Nie widzę go. Gdzie jest wilk?
Uważaj! Ciężarówka!
- Uważaj! - Nie!
RZEŹBIARZ ŁEZ
W Grave opowiadaliśmy wiele historii.
Szeptem, do poduszki.
Przy świetle świec.
Najbardziej znana była historia o Rzeźbiarzu Łez.
W świecie, w którym nikt nie potrafił płakać.
Ludzie żyli niczym puste skorupy,
pozbawione emocji.
W tym właśnie świecie żył samotny Rzeźbiarz Łez.
Skrywał się w ciemnościach, blady, przygarbiony.
Dzięki swym przejrzystym niczym szkło oczom
produkował kryształowe łzy.
Ludzie chodzili do niego, prosząc, by pomógł im zapłakać
i poczuć choć namiastkę emocji.
Wtedy Rzeźbiarz Łez umieszczał w ich oczach łzy.
Wtedy ludzie płakali,
w złości, rozpaczy, bólu i cierpieniu,
pełni palących emocji,
rozczarowań i żalu.
Nigdy nie myślałam, że taki świat może istnieć.
Nie sądziłam, że aż tak zatęsknię za rodzicami.
A już na pewno nie sądziłam,
że sama trafię do tej opowieści.
Ty jesteś Nica.
To nazwa motyla.
Dziwne, nazwać dziecko po owadzie, który żyje zaledwie kilka dni.
Mamy tu tylko kilka zasad.
Porządek, szacunek i posłuszeństwo.
Przestrzegaj ich.
Weź jej walizkę.
Dzielimy się tu naszymi rzeczami.
Daj mi ten naszyjnik. Nie ma tu rzeczy osobistych.
- To mojej mamy. - Porządek, szacunek i posłuszeństwo.
Chyba nie chcesz łamać zasad pierwszego dnia?
Rigel.
Dla mnie nie była to tylko opowieść.
W Grave...
poznałam Rzeźbiarza Łez.
Płaczem nie odzyskasz tego, co straciłaś.
Adeline, zabierz ją do pokoju.
Żwawo.
Dzieci, do środka.
To było łóżko Julii. Adoptowali ją wczoraj.
Długo tu jesteś?
Jestem za blada.
Panna Margaret mówi, że wyglądam chorowicie.
Możemy się zaprzyjaźnić?
Nica, już tu są.
Będę cię odwiedzać.
Wykluczone. Odejdź i nie oglądaj się za siebie.
Nie przetrwałabym bez ciebie.
Teraz jest twój.
Grave był jak więzienie.
Przez lata marzyłam o tym, by ktoś po mnie przyszedł.
By ktoś spojrzał mi w oczy i wybrał mnie zamiast innych dzieci.
By ktoś zechciał mnie, nawet jeśli nie jestem wyjątkowa.
Ale nikt mnie nie wybrał.
Nikt mnie nawet nie zauważył.
Zawsze byłam niewidzialna.
Gotowa?
Tak.
Ja też się trochę boję.
Zabrać twoje rzeczy?
Mam tylko to.
Dzielimy się tu wszystkimi rzeczami.
Skaleczyłaś się?
Lubi opiekować się zwierzętami. Zawsze ma pocięte palce.
Dobrze, Nica.
Pamiętaj, czego się tu nauczyłaś.
Porządek, szacunek i posłuszeństwo.
Pamiętaj, to tylko okres próbny.
Prawo opieki może zostać odebrane.
Jeśli będziesz sprawiać problemy, nie dojdzie do adopcji.
Na pewno wszystko będzie w porządku.
Dobrze.
Idziemy?
Te dłonie.
Te gładkie, białe dłonie namiętnie płynące po klawiszach.
Oto duma i radość Grave.
Złote dziecko.
Dziecko, którego wszyscy chcieli.
Uprzejmy dla wszystkich poza mną.
Kto to?
Rigel.
Pokazałam państwu jego teczkę. Jesteście pewni?
Mamy duży dom.
Nica poczuje się pewniej.
Już z jednym nastolatkiem jest dużo pracy, co dopiero z dwoma.
Poza tym Rigel to krnąbrny chłopiec.
Tylko my wiemy, jak się nim zajmować.
Proszę się nie martwić. Wiemy, co robimy.
Od tego jest okres próbny, prawda?
Dobrze.
Dziękujemy.
Zawsze pragnęłam mieć rodzinę,
dom,
życie poza Grave.
Teraz, gdy wreszcie je zdobyłam,
nie mogłam uwierzyć, że on siedział obok mnie.
Spośród wszystkich ludzi najmniej chciałam widzieć tam Rigela.
Jednak nie potrafiłam go nienawidzić.
Część mojej duszy tak bardzo do niego przywykła,
że nie chciałam już traktować go chłodno.
Wejdźcie.
Jesteśmy.
Żadna to willa, ale niczego nam nie brakuje.
Anna jest nieco pedantyczna.
O tobie nie można tego powiedzieć.
Gracie na fortepianie?
Nasz syn grał.
Pokażę ci pokoje.
Normanie, zabierzesz Rigela?
Jasne.
Idziemy?
Przyjaciółka pomogła mi go urządzić.
Podoba ci się?
Od dawna nie miałam własnego pokoju.
Grasz takie rzeczy?
Jutro możesz ubrać to do szkoły.
To chyba twój rozmiar. Należał do...
Potem kupię ci nowy.
Nie trzeba. Na pewno jest w porządku.
To twój mundurek na jutro.
A to Klaus.
To samotnik.
Ale kiedy chce, potrafi okazać uczucie.
Mogę wejść?
Rigel, teraz, kiedy...
Teraz, kiedy co?
Kiedy jesteśmy tu razem.
Chcę, żeby wszystko poszło dobrze, żeby adopcja się udała.
Jeśli chcesz, żeby nie było problemów, trzymaj się ode mnie z daleka.
I już nigdy nie wchodź do mojego pokoju.
To groźba?
To rada...
ćmo.
Mam tam szklarnię.
Uprawiam i sprzedaję rośliny.
Też się tym zajmujesz, Normanie?
Zajmuję się zwalczaniem szkodników.
Żuki, mrówki, karaluchy, myszy.
Ale tylko jeśli są już martwe albo bardzo niebezpieczne.
Przyjaźniliście się w sierocińcu?
Dorastaliśmy razem.
Jesteśmy jak rodzeństwo.
Tak, dobrze się znamy. Jak rodzeństwo.
Muszę iść do toalety.
Oczywiście.
Rigel to nazwa gwiazdy, prawda?
Twoi rodzice musieli interesować się astronomią.
Imię dała mi panna Margaret. Nigdy...
Nigdy nie poznałem rodziców.
Ja też muszę was przeprosić.
Wciąż czułam jego dotyk.
Jego palce odcisnęły się niczym rozżarzone żelazo.
Jego toksyczny urok był nie do odparcia.
Zawładnął mną.
Nie powinnaś tak uciekać.
Nasi nowi rodzice mogą się martwić.
To dla ciebie zabawa, prawda?
Tylko zabawa.
Chciałaś tego, ćmo.
Nie zbliżaj się do mnie.
A gdyby Anna i Norman zobaczyli, jak bardzo mnie nienawidzisz?
Wszystko nie jest jednak takie piękne.
Mogą się rozmyślić.
Pewnego dnia zobaczą, kim jesteś naprawdę.
A kim jestem?
Jesteś Rzeźbiarzem Łez.
Płakałaś?
Nie.
Nie kłam.
Bo zabierze cię Rzeźbiarz Łez.
Myślisz, że on naprawdę istnieje?
Kto?
Rzeźbiarz Łez.
Nie wiem.
Może tylko tak mówią,
bo chcą, żebyśmy niczego nie czuli.
Nigdy nie będziemy jak oni.
- Peter! - Rigel znów jest chory. Chodźcie!
- Co? - Słyszałaś?
Wracać do łóżek!
Jazda!
Wszystko w porządku.
Już późno!
LICEUM BARNABY
Wiesz, jak wrócić do domu?
- To łatwe. - Zaraz za mostem.
Okej.
Nie martw się.
- Pa. - Do wieczora.
Uważaj na siebie, ćmo.
Fotka z pierwszego dnia.
Jestem Billie z Komitetu Powitalnego.
Za mną.
Nica to od imienia Nikita?
Nie, po prostu Nica.
Pierwszy dzień zawsze najtrudniejszy.
Zobaczyłabyś mnie.
Uwielbiam fotografować twarze. Zrobiłam zdjęcia wszystkim uczniom.
Phelpsowi nie raz.
Tylko moja przyjaciółka Miki nie daje się sfotografować.
Przedstawię was.
Miki?
To nowa.
Cześć.
W głębi duszy jest słodką osobą.
Zaliczę tę nową do następnego tygodnia.
Dzień dobry, Nica.
Dzień dobry.
Jestem pan Kirill.
Masz doskonałe stopnie. Brawo.
- Słyszeliście? - Zostańcie tu.
Biją się!
Przestańcie!
Rigel!
Przestańcie!
Phelps! Wstawaj!
- Chcesz kolejnego zawieszania? - On zaczął.
- Chcesz iść do dyrektora? - Proszę, nie.
Rigel Wilde?
Musisz iść do pielęgniarki?
To jazda na lekcję.
Następnym razem dostaniecie karę.
Co się gapicie? Na lekcję.
To twój brat?
To nie jest mój brat.
Nie jesteśmy rodzeństwem.
Wreszcie ktoś dał nauczkę temu dupkowi Phelpsowi.
Tak?
Wciąż się uczysz?
Robię notatki.
Wiesz, czemu Rigel nie chciał zjeść z nami kolacji?
Ma problemy w szkole?
Jest tylko zmęczony.
Piękne zdjęcie. Kto ci je zrobił?
Billie. Z Komitetu Powitalnego.
Czyli masz już przyjaciółki?
Nauczyciele też są mili.
Dam ci się uczyć.
- Nie siedź do późna. - Dobranoc.
Dobranoc.
Anno?
Tak?
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Wszystko okej?
Tak, w porządku.
Będziesz się tak gapić?
Dlaczego zgodziłeś się z nimi pojechać?
Myślisz, że to była moja decyzja?
To ciebie zawsze wszyscy chcieli,
ale nie godziłeś się na adopcję.
Co się zmieniło?
Idź sobie.
Zawiń w to lód.
Nie dotykaj mnie.
Nigdy.
Bo co?
Bo...
Bo nie będę mógł się powstrzymać.
Zawsze wierzyłam w baśnie.
Zawsze chciałam się w jednej znaleźć.
I znalazłam się, ale nie w takiej, w jakiej chciałam.
Dzień dobry.
Dobrze spałaś?
Tak.
Po szkole możemy kupić ci ubranie.
Okej.
Weźmiesz to do Rigela? Dzięki.
Mówiłem, żebyś nie wchodziła do mojego pokoju.
Anna mnie prosiła.
Próbuję być miła. Nie rozumiesz?
Myślisz, że jestem Rzeźbiarzem Łez.
Wilkiem z bajki.
Przyznaj...
jeśli okazujesz dobroć komuś, kim gardzisz...
musisz być hipokrytką.
Spójrz na siebie.
Drżysz.
Boisz się nawet dźwięku mojego głosu.
Nie wiem, czego chcesz.
Wiesz, czego uczą nas bajki?
Tego, że niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają.
Coś się zmieniło. Nie jesteśmy już w Grave.
Wymarzyłaś sobie szczęśliwe zakończenie.
Masz dość odwagi, by wyobrazić sobie baśń bez wilka?
Jesteś Nica, prawda?
Jak motyl.
Ciekawi cię moje imię?
Ty mnie ciekawisz.
Nie ruszaj się.
Co?
Czekaj.
Ohyda!
Wstydzi się.
Chował się. Ta muszla to jego dom.
Jeśli pęknie, to może go zabić.
To, co go chroni,
może stać się tym, co najbardziej go skrzywdzi.
Dzięki za ratunek.
To jego uratowałam. Przed tobą.
- Miło cię poznać. Jestem... - Upierdliwy.
Jesteście parą?
My... Nie.
Tu jesteś. Chodź, mamy sprawdzian.
Wybacz, Lionel. Potrzebuję jej.
Stresuję się.
Mają tu wspaniałe ubrania.
Anno, naprawdę niczego mi nie trzeba.
Co ty. Chodź.
Piękna, prawda?
Tak.
Chodźmy.
Kupiliśmy już tak dużo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Chcemy przymierzyć tę sukienkę. - Oczywiście.
Anno.
Cudownie wyglądasz.
Naprawdę?
Tak, jesteś piękna.
Nie bój się tego pokazać.
Potrzebujesz pasa.
Anno?
Proszę. Będzie idealny.
Nica?
Co się stało?
Nica?
Weź głęboki oddech.
Norman!
Nica.
Nica?
- Co się dzieje? - Nica?
Margaret wiedziała o nas wszystko.
Znała nasze lęki i pragnienia.
Wiedziała, że kocham zwierzęta i boję się ciemności.
Wiedziała, że Peter boi się hałasu,
a Adeline uwielbia długie włosy.
Znała marzenia, które pomagały nam przetrwać w Grave,
i niszczyła je.
Niszczyła wszystkie formy miłości.
Poza miłością, którą obdarzyła Rigela.
Nie!
Jazda!
Zniszczyła coś w nas.
Coś, co zamiast rosnąć, na zawsze pozostało małe.
Kruche,
nikłe i zepsute.
Nie!
Będąc w tych ciemnościach, krzyczałabym do utraty tchu,
gdyby nie odgłosy kroków przy moim łóżku
i dotyk ciepłych palców na mojej dłoni.
Wtedy ból ustawał, a moje serce uspokajało się.
Wystarczył tylko ten dotyk. Zawsze.
Adeline.
Więc?
Odpowiadaj.
Byłam niegrzeczna.
Byłaś nieposłuszna i należy cię ukarać.
Kto by chciał taką dziewuchę jak ty?
Będę grzeczna.
Obciągnij rękawy.
Dzień dobry. Zapraszam.
Kiedy przytłaczała mnie przeszłość, myślałam o Annie.
Choć nie mogłam jej o wszystkim powiedzieć, wspierała mnie.
Nie musiałam się bać.
Byłam tutaj, bezpieczna i wolna.
Dostałam szansę na szczęście.
- Cześć. - Cześć.
- Chodźmy. - Tak.
Wstałaś. Jak się czujesz?
Lepiej. Dzięki.
Dużo śpisz. Potrzebowałaś tego.
Miałaś ciężkie dni.
Trochę.
Klaus całą noc spał na twoim łóżku.
- Naprawdę? - Tak.
Może wiedział, że źle się czujesz.
Już mi lepiej.
Chciałabym wrócić do szkoły.
Dobrze.
Skaleczyłaś się?
Przez róże.
Inni usuwają im kolce, ale ja nie.
To przypomina mi, że nawet coś pięknego może sprawić ból.
Mogę?
Nica, gdybyś miała jakiś problem,
powiedziałaś mi o tym, prawda?
Tak.
Czemu masz dziś tak mało róż?
Zabrali je na Dzień Ogrodu.
Dzień Ogrodu?
Tak.
- Nie wiesz, co dziś jest? - Nie.
Uczniowie w tajemnicy dają sobie róże.
Różne kolory róż mają różne znaczenia.
Na ten dzień nie zamykamy szafek. Twoją już otworzyłam.
Musisz tylko odgadnąć, kto dał ci różę.
Ciekawe.
Co za emocje.
Żartuje sobie, ale zawsze ma pełną szafkę.
- Daj mi je. Zawsze dajesz im zwiędnąć. - Masz.
- Wiesz, od kogo? - Zakochał się w niej student psychologii.
Otwórzmy moją.
Nie mogę. Ty to zrób.
Dobrze.
Nie. Muszę sama.
Proszę, niech tam będzie.
Tak!
To zawsze on.
Kto?
Nie wiem, ale zawsze dostaję jedną. Może się wstydzi.
Oszaleję przez to.
Okej, Nica. Twoja kolej.
- Niczego tam nie będzie. - Nie bądź pewna.
Jeszcze nie wiedziałam czarnej róży.
Jest piękna.
Symbolizuje obsesyjną, bolesną miłość.
Całkowicie zakazaną.
Wiesz, od kogo?
Muszę iść.
Chciałaś wejść bezpiecznie do jamy wilka?
To od ciebie?
Ode mnie? Miałbym dać ci różę?
Oddawaj! To moje!
Nica?
Przyszedł jakiś chłopak.
Więc Dzień Ogrodu się udał?
Idziemy dziś z Normanem na kolację biznesową.
- Zostawić ci coś do jedzenia? - Nie trzeba, dzięki.
Idź.
Nie każ czekać temu przystojniakowi.
- Cześć. - Cześć.
Zostawiłaś ją w szkole.
Był w niej twój adres.
Dzięki.
Skoczymy na lody?
Dobrze.
Chodźmy.
Ile miałaś lat?
Osiem.
Byłaś taka młoda.
Czym zajmowali się rodzice?
Byli biologami.
Zamiast bajek na dobranoc opowiadali mi, jak działają komórki.
Dlatego masz takie dobre stopnie.
Może kiedyś zmienisz świat.
- Daj. Wyrzucę. - Mogę jej potrzebować.
Do czego?
By pomóc ptaku ze złamanym skrzydłem.
A potrafisz uleczyć złamane serce?
Serce jest skomplikowane.
Chodźmy już.
Okej.
Ostrożnie. Tutaj.
Tam. Ostrożnie!
Dobrze.
Wszystko okej?
Jestem z siebie dumny. Odprowadziłem cię całą i zdrową.
Utonęłabym bez ciebie.
Nie, poradziłabyś sobie sama.
Tak myślisz?
Wiesz...
nigdy wcześniej nie poznałem kogoś z tak fascynującym życiem.
Jesteś nie tylko silna...
ale i piękna.
Muszę iść.
Okej.
Do jutra?
Do jutra.
Wiedziałam, że za bardzo się w niego wpatruję,
ale nigdy nie potrafiłam oderwać od niego oczu.
Ten motyl był dzielny, ale naiwny.
A może po prostu bezmyślny.
Często widziałam, jak zabijają je dzieci z Grave.
Może było w nim coś więcej niż złość i ból.
Może miał w sobie też światło.
Serce podpowiadało mi, że Rigel nie jest zły.
Nie mogłam go zostawić.
Rigel.
- Co się dzieje? - Nie dotykaj mnie!
- Chciałam zobaczyć, czy nic ci nie jest. - Czemu?
No tak.
To twoja natura.
Nie możesz się oprzeć.
Chcesz mnie naprawić.
Robisz wszystko, żebym zaczęła cię nienawidzić.
I co?
Nienawidzisz mnie?
Nienawidzisz mnie, ćmo?
Chcesz tego?
Tak.
Chcę.
Nie czułam nienawiści. Chciałam go zrozumieć.
Chciałam odkryć, dlaczego się tak zachowywał.
Ale jednej rzeczy byłam pewna.
Nawet jeśli nie był Rzeźbiarzem Łez,
sprawiał, że dudniło mi serce.
Patrz, co zrobił twój brat.
Prosiłem, by przestał. Bił mnie bez powodu.
Coś ty zrobił?
Jego spytaj.
Dlaczego?
Co ja ci kiedykolwiek zrobiłam?
Nie dotykaj mnie.
Dlaczego?
To ty jesteś moim moją rzeźbiarką łez.
Rigel.
Masz gorączkę.
Co się dzieje?
Chodźmy na górę.
Na górę. Pomóż mi.
Pomóż mi.
Na górę.
Przekazujemy głos reporterowi.
Powódź wywołała ogromne korki.
Wszystkie drogi do miasta są zamknięte.
Wciąż nie wiemy, kiedy ruch zostanie wznowiony.
Jest nieco lepiej...
Dzwonię do dzieci.
...nie ustają obfite opady deszczu...
Dobrze.
Podnieś ręce.
Połóż się.
Południowe obszary są najbardziej...
Nie odbierają.
Może śpią.
Zadzwonić jeszcze raz?
- Cześć, Anna. - Cześć, Nica.
Wszystko w porządku?
Tak.
Przez burzę utknęliśmy w korku.
Nie martwcie się.
Masz dziwny głos. Wszystko okej?
Rigel ma małą gorączkę. Gdzie trzymacie leki?
W szafce w łazience.
- Powinnam się martwić? - Dam radę.
Na pewno?
Tak, wszystko gra.
Poczekaj.
Sekundę.
Okej, mam.
Dobrze.
Do usłyszenia.
Zadzwonię potem. Pa.
Rigel ma gorączkę.
Weź leki, Rigel.
Pomóż mi.
Otwórz usta.
Zostań.
Nie odchodź. Błagam cię.
Panno Margaret?
- Tak? - Jest nowa dziewczynka.
Graj dalej.
Mamy tu tylko kilka zasad.
Porządek, szacunek i posłuszeństwo.
Daj mi ten naszyjnik. Nie ma tu rzeczy osobistych.
To mojej mamy.
Porządek, szacunek i posłuszeństwo.
Chyba nie chcesz łamać zasad pierwszego dnia?
Rigel.
Jesteś chory?
Nie zbliżaj się, ćmo.
Czemu nie jesteś przy swoim stole?
Przepraszam...
Chciałam wziąć sól.
Chodź ze mną.
Nie! Proszę!
Proszę!
Co zrobiłeś?
Dzwońcie po doktora.
Coś ty zrobił?
Dzwońcie po doktora!
Widziałam. Specjalnie się zaciąłeś.
Czemu miałbym to zrobić?
Pokaż, co ukrywasz.
Idź sobie.
Pokaż.
To naszyjnik Niki.
Myślała, że go wyrzuciłeś.
Dlaczego go masz?
Możesz go sobie wziąć.
Lubisz ją. Udajesz, że nie, ale lubisz Nicę.
Nie mów jej.
Myśli, że ją nienawidzisz.
Tak musi zostać.
Powinnam wrócić do pokoju.
Nica?
Rigel.
Co z nim?
Lepiej. Spadła mu gorączka.
Co się stało?
Nie wiem.
Odpocznij. Zajmiemy się nim.
Co stało mu się w usta?
Coś stało się tamtej nocy. Oboje o tym wiedzieliśmy.
Znów było tak, jak za naszego dzieciństwa,
kiedy ja byłam dziewczynką z Grave,
a on był Rzeźbiarzem Łez.
Relacje z Lionelem też się zmieniły.
Przestaliśmy się do siebie odzywać.
Na szczęście miałam moje wspaniałe przyjaciółki.
Wcześniej miałam tylko Adeline.
Miki jest bogata, ale to ukrywa.
Wstydzi się. Dziwne, co?
- Cześć. - Hej.
Kazałam przygotować jedzenie. Odstawię tylko konia.
- Okej. - Zaprowadzisz ją?
Pewnie.
Rozumiesz różnicę?
Bakteria to organizm jednokomórkowy, a wirus to struktura białek.
Powinnaś zastąpić Kirilla. Zasypiam na jego lekcjach.
A ona zasypia na moich.
Idę do łazienki.
Okej.
Niczego nie widziałaś.
Okej.
Nie możesz nikomu powiedzieć.
To od ciebie, prawda?
Ta biała róża.
Musisz jej powiedzieć.
Straciłabym najlepszą przyjaciółkę.
Nie wiesz tego.
Wiem.
Cholera, jak późno! Czemu mnie nie obudziłyście?
Co się stało?
Nic.
Nie gadaliśmy od miesiąca. Unikasz mnie. Czemu nie odbierasz telefonu?
Nie mogłam. Co tu robisz?
Lubię cię.
Powiedz bratu, by przestał się w to mieszać.
Zawsze będzie częścią mojego życia.
Jak to?
Co jest między wami?
Nie zrozumiałbyś.
Nie było cię w sierocińcu.
- Muszę iść. - Poczekaj.
- Przepraszam. Kupię ci drugą. - Ta była ostatnia.
Miała być dla Rigela. Na urodziny.
Nie możesz dać mu czegoś innego?
Nie.
Nienawidzi prezentów.
Podobało mu się tylko to.
Muszę iść.
Lionel nie mógł tego zrozumieć.
Dla niego to była zwyczajna szklana kula.
Miała przypomnieć Rigelowi,
że mógł zabłysnąć tak mocno, jak gwiazda, po której został nazwany.
Tu jesteś. Wejdź.
Dzień dobry.
Nie mówiłaś, że jest taka ładna.
Jak ty wytrzymujesz z tymi czubkami?
Gdybyś wiedziała to, co ja, nie chciałabyś takich rodziców.
Jestem Dalma, a to moja córka, Asia.
A ten obżartuch to mój mąż.
Anna wiele mi o was opowiedziała.
- Czemu tak długo byłaś w sierocińcu? - Asia!
Ona wie o nas tak dużo, więc ja chciałabym się dowiedzieć czegoś o niej.
Rigel.
Witam wszystkich.
Przepraszam za spóźnienie.
Usiądź. Zjedzmy.
Kto chce pierwszą kiełbaskę?
Nica, otworzysz?
Oczywiście.
Adeline.
- Cześć. - Co ty tu robisz?
Ja ją zaprosiłam.
- Jak udało ci się uciec? - Mam prawie 18 lat.
Pozwolili mi poszukać pracy w mieście.
A wczoraj zadzwoniła do mnie Anna.
Proszę, wejdźcie.
Dziękuję.
Podobno twoja siostra ma powodzenie w szkole.
- Jesteś dumny czy zazdrosny? - Nie interesuję się jej życiem miłosnym.
Wiem, że nie lubisz urodzin,
ale te są wyjątkowe.
To nowy rozdział dla ciebie i Niki.
Od jutra będziecie nosić nazwisko Milligan.
Adoptujemy ich.
Żartujesz? Dwójka zamiast jednego?
Asia!
Chcecie zastąpić Alana.
Nie wspomniałaś go od miesięcy.
Nie muszę o nim mówić, by go pamiętać.
Tak? Bo zdaje się, że już o nim zapomniałaś.
- Jak możesz tak mówić? - Jak możesz robić coś takiego?
Asia.
Twój ból jest niczym ciężar, który ciągnie cię na dno.
Próbujemy żyć dalej.
Adoptując ich?
Nie.
Robiąc coś dla dzieci, które potrzebują miłości.
Ja też potrzebuję miłości, ale Alana już nie ma.
Już go nie zobaczę. Nie powiem mu, jak go kocham.
Nie mogę tego zaakceptować.
Nikt go nie zastąpi.
Asia.
Nie wiedziałam, że spotykała się z ich synem.
Domyśliłabym się,
choć Anna i Norman dużo o tym nie mówią.
Wszyscy mamy problemy.
Nie daj się wciągnąć w cudze.
Widzę, że im na tobie zależy.
Wszyscy mamy problemy, ale wszystkie są inne.
Nie pasuję tu.
O czym ty mówisz?
Zawsze chciałaś rodziny.
Oni nie wiedzą, kim naprawdę jestem.
Nie wiedzą, przez co przeszliśmy.
Powiedz im.
Nie chcę, by myśleli, że jestem brzydka, rozbita i bezużyteczna.
Nica.
Nie jesteś ani brzydka, ani zniszczona, ani bezużyteczna.
Musisz uwolnić się od Grave.
To niemożliwe.
To nie jest niemożliwe.
Wszystko się zmieniło.
Margaret zmieniła się od odejścia Rigela.
Nie wychodzi z pokoju.
Słyszymy, jak krzyczy i tłucze meble.
Więc?
Widziałam niedawno Petera.
Co u niego?
Dobrze.
Ma świetną rodzinę,
ale też się zmaga.
Myśli, że powinniśmy pozwać Margaret do sądu.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Nica.
- Nie. - Twoje zeznania byłby kluczowe.
Najbardziej cierpiałaś, traktowała cię najgorzej.
Potrzebujemy cię. Musisz nam pomóc.
- Nie potrafię się z nią zmierzyć. - Potrafisz.
Jesteś silniejsza, niż myślisz.
Dalma i George właśnie wyszli.
Przepraszam cię, Nica.
Ja też powinnam już iść. Muszę wrócić do sierocińca.
- Pa, Adeline. - Dzięki.
Pa.
Nie powinnaś była tego słyszeć.
- Asia nie była sobą. - Nieważne.
Czemu nie powiesz jej, że jesteś tu tylko po to, by być z nią?
Zawsze chciała mieć rodzinę.
Nie odbiorę jej tego.
Rigel,
musisz jej powiedzieć, że to ty trzymałeś ją za rękę.
Wciąż myśli, że to byłam ja.
Wilk nie ma prawa trzymać dłoni małej dziewczynki.
Odejdź.
Pa, Rigel.
Do zobaczenia.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Żal mi Asii.
Nie wie, gdzie kończy się jej miłość, a zaczyna ból.
Musi pamiętać, że jest różnica.
Chciałam dołączyć do niego przy fortepianie.
Poczuć przy sobie jego ciało.
Chciałam uwolnić go od smutku,
od Margaret, od przeszłości.
Chciałam, by przestał o niej myśleć za każdym razem, gdy grał.
Tylko my.
Nasze ręce złączone.
Jak i nasze serca.
Moglibyśmy być melodią pełną niedoskonałości,
wad i pomyłek,
ale i śmiechu, radości i szczęścia.
Nie dałam ci prezentu.
To nieważne.
Ważne.
Chcę ci to wynagrodzić.
Mówię ci, to nieważne.
Musi być coś, czego chcesz.
Cokolwiek.
Cokolwiek?
A gdybym powiedział ci, żebyś się nie ruszała?
Ani trochę.
Nie ruszaj się.
Proszę, nie odchodź.
Proszę.
Co ty tu robisz?
Wiem, że jest późno, ale nie mogę spać.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Nie zniosę tego, że z nim mieszkasz.
Tego, że on cały czas jest z tobą.
Byłaś z nim teraz, prawda?
Tak skąpo ubrana.
O jaki prezent cię poprosił?
Zaraz zostaniecie rodzeństwem.
A jak ludzie się dowiedzą?
- Wasi rodzice wciąż będą was chcieli? - Odejdź!
Przepraszam.
Ja tak bardzo cię lubię.
Rigel?
Idź sobie.
Nie ma dla mnie miejsca w twojej bajce.
Wracaj do niego.
Nigdzie nie idę.
Chcę być z tobą.
Wracaj do łóżka.
Okłamujesz samą siebie, wierzysz w bajki.
Jesteśmy rozbici, zniszczeni.
Niektórych rzeczy nie można naprawić.
To prawda.
Jesteśmy rozbici.
Nie jesteśmy jak inni.
Może rozbiliśmy się na kawałeczki, aby lepiej do siebie pasować.
Całe życie pragnęłaś rodziny.
Zasługujesz na nią.
Zasługujesz na nowych przyjaciół.
Na normalnego chłopaka.
Jesteś tu szczęśliwa.
Jestem szczęśliwa, bo ty tu jesteś.
Więc jak?
Jak?
Jak skończy się ta bajka?
Mogę cię tylko skrzywdzić.
Nieważne, przez co przeszliśmy.
Może to dlatego czuliśmy taką więź.
Tylko my znaliśmy prawdę.
On i ja. Na zawsze. Nierozłączni.
On gwiazdą, ja niebem.
On raną, ja bandażem.
Wychodzisz?
Pouczę się z Billie i Miki, a potem pójdziemy na bal.
- Na bal? - W szkole.
Świetnie. Rigel też idzie?
Nie wiem.
Ostatnio rzadko ze sobą rozmawiamy.
Zauważyłam.
Dzień dobry pani.
Cześć, Billie.
Idę.
Udanej zabawy. Nie spóźnij się.
Spokojna głowa. Nica jest w dobrych rękach.
- Cześć. - Cześć.
Tak?
Nie idziesz na bal?
Rigel, co się stało?
Jesteś taki od twoich urodzin.
Anno, ja...
Muszę z tobą porozmawiać.
- Super, co? - Pewnie.
Jak wyglądam?
Świetnie.
- Czerwony nie był lepszy? - Co z tobą?
Okej, powiem wam. Gotowe?
Wiem, kto dawał mi te róże.
Phelps.
Co?
Po prostu zapytałam go dziś, czy to on.
Powiedział, że tak.
Zawsze wiedziałam.
To nie on.
Ciągle tylko mnie dołujesz.
Billie, to nie on.
Czemu nie?
To ja.
Co?
To ja każdego roku daję ci różę.
Dlaczego? Bo jest ci mnie żal?
Litujesz się nade mną? Kurwa, dlaczego?
Bo cię kocham.
Nawaliłam.
Wszystko okej?
Absolutnie.
Miki jest zdenerwowana.
Nie chcę o tym gadać.
Chcę tylko pić do upadłego.
Zatańczymy?
Spierdalaj.
Co z nią?
Cześć.
Nica, przepraszam.
Byłem idiotą.
Zakochałem się w tobie.
Nie radzę sobie z tym.
I co?
Zatańczmy.
Na zgodę.
Kręci mi się w głowie.
To dla mnie nowość.
Chodźmy w cichsze miejsce.
Czemu mnie tu przyprowadziłeś?
Spójrz.
Podoba ci się?
Tak.
Okej, Lionel.
Czuję się już lepiej. Wracajmy.
Sama chciałaś tu przyjść.
Nagle uciekasz?
Lionel, proszę.
Proszę. Przestań!
Przestań!
Billie!
Gdzie jest Nica!
Nie wiem.
Była tu przed chwilą z Lionelem.
Widziałam, jak idą tam.
Lionel, przestań!
Pomocy!
Jak cię puszczę, to uciekniesz, co?
Masz się za dobrego gościa.
Za bohatera.
Chcesz zobaczyć mój czarny charakter?
Idę, ale to jeszcze nie koniec!
Nic ci nie jest?
Na pewno?
Wiesz, jakie były ostatnie słowa mojej matki?
„Wilk nie zawsze jest taki zły, jaki się wydaje”.
Jeśli ty jesteś wilkiem,
nie wyobrażam sobie bajki bez ciebie.
Jestem ścieżką przez kolce.
Nigdy nie bałam się kolców.
Jesteście obrzydliwi!
Powiem wszystkim, co robiliście.
Lionel, proszę.
Powinnaś być dla niego tylko siostrą.
Chcesz być z nim?
Zły wybór.
Chodźmy.
Kocham cię.
Nica?
Nica, słyszysz mnie?
Cześć.
Jesteś w szpitalu. Miałaś wypadek.
Pójdę po Annę i Normana.
Poczekaj.
W Grave, kiedy Margaret...
karała mnie...
to nie ty trzymałaś mnie za rękę, prawda?
To był Rigel.
Tak, to był Rigel.
Chciał, żebym ci nie mówiła.
Dlaczego?
Bo...
Cześć.
Nica.
Przestraszyłaś nas.
Gdzie jest Rigel?
- Pójdę po lekarza. - Dobrze.
Gdzie on jest?
Gdzie?
Spokojnie.
Robią mu badania.
Powiedzą nam, gdy będą wiedzieć więcej.
- Chcę się z nim zobaczyć. - Nie wstawaj.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co się stało?
Spadliście z wysokiego mostu.
Złagodził twój upadek. Jest w śpiączce.
W śpiączce?
Jego choroba komplikuje sytuację.
Choroba?
Ma nerwiaki w mózgu.
Wywołują gorączkę i poważne bóle głowy.
Nie rozumiem, dlaczego ich nie operowano.
- Chcę się z nim zobaczyć. - Nie możemy.
Margaret nie pozwoli.
Margaret?
Nica...
Rigel nie zgodził się na adopcję.
To niemożliwe.
Powiedział nam stanowczo. Nie chciał z nami zostać.
Wrócił do Margaret.
Proszę.
Zostawił go w twoim pokoju.
Zabierzcie mnie do niego.
Błagam.
Wiedziałam, że w końcu go zniszczysz.
Nie powinnam była pozwolić, by ktokolwiek mi go odebrał.
To przez ciebie Rigel jest w śpiączce.
Chcę się z nim zobaczyć.
Nie, Nica.
Nie możesz go zobaczyć. Już nigdy.
Proszę.
Już ci mówiłam.
Płaczem nie odzyskasz tego, co straciłaś.
Odejdźcie.
Chciała trzymać mnie z dala od Rigela,
ale wracałam każdego dnia, by być blisko niego.
Nie byłam sama.
Dołączyli do nas starzy i nowi przyjaciele.
Nie poddawałam się.
Przeszłość nie dawała mi spokoju. Rigel tylko się ode mnie oddalał.
Tylko tak mogliśmy być wolni.
Wzywam na świadka pana Petera Corrina.
Panie Corrin,
czy był pan krzywdzony fizycznie lub emocjonalnie
w trakcie pobytu w sierocińcu Sunnycreek Home?
Nie.
W zeznaniu z 20 lutego tego roku
powiedział pan:
„Często dochodziło do kar cielesnych.
Wielokrotnie byłem bity i pozbawiany jedzenia”.
Pamięta pan te słowa?
Myliłem się.
Wie pan, że krzywoprzysięstwo jest przestępstwem?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
To zastraszanie świadka. I to nieletniego.
Podtrzymuję.
Cześć.
Co z nim?
W porządku.
Anna i Norman powiedzieli mi, że zaczął się proces.
Jak idzie?
Ciężko.
Przepraszam za to, jak się zachowałam.
Rozumiem cię.
Tak?
Wiem, jakie to uczucie, gdy tracisz kogoś, kogo kochasz.
Panno Milligan.
Została pani adoptowana cztery miesiące temu.
Razem z pewnym chłopcem.
Tak. Z Rigelem Wilde’em.
Podobno nie zgodził się na adopcję i postanowił wrócić do sierocińca.
Sprzeciw. To nie ma znaczenia.
Zapewniam, że za chwilę wszystko będzie jasne.
Proszę kontynuować.
Świadek może odpowiedzieć na pytanie.
To nie tak.
Proszę odpowiedzieć.
Czy Rigel Wilde nie zgodził się na adopcję?
Tak.
Więc chłopiec, który wreszcie znalazł rodzinę, która go pokochała,
postanowił wrócić do sierocińca, w którym rzekomo był maltretowany?
To nie tak. Ona go nie biła.
Proszę głośniej.
Ona go nie biła.
- A biła innych? - Tak.
Dlaczego nie jego?
Był dla niej jak syn.
Czy kocha pani Rigela Wilde’a?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie!
Odrzucam.
Proszę odpowiedzieć.
Tak.
Więc została pani adoptowana wraz z ukochanym chłopcem,
który jednak postanowił wrócić do kobiety, którą uważał za matkę.
- On jej nienawidzi. - Doprawdy?
Myślę, że to jednak pani nienawidzi Margaret Stoker,
która trafiła przed sąd wyłącznie z pani pobudek osobistych.
Sprzeciw! To zastraszanie świadka.
Obraziła moją klientkę.
Źle się czuję.
To dopiero początek. Nie poddawaj się.
Nigdy jej nie powstrzymamy. Widziałaś, jak mnie traktowała.
Nie trać nadziei, Nica.
Jesteś w stanie tam wrócić?
Tak.
Chodź.
Wszystko w porządku?
Chce pani kontynuować?
Możemy wrócić do tego jutro.
Nie. W porządku.
Więc wróćmy do sprawy.
Mówiliśmy na ten sierociniec Grave.
Nie z powodu odpadającego tynku czy wilgotnych piwnic,
w których zamykano nas każdego dnia.
Nazywaliśmy go Grave, bo był grobowcem dusz.
Nie mam widocznych blizn po tym, co mi tam zrobiono.
Dopiero teraz...
zdaję sobie sprawę, że nie jestem tu tylko po to, by opowiedzieć o krzywdzie
wyrządzonej mnie,
Adeline,
Peterowi...
i innym dzieciom.
Chcę powiedzieć też, co spotkało Rigela Wilde’a.
Rigel,
którego Margaret kochała jak syna,
musiał patrzeć każdego dnia na nasze cierpienie,
nie mogąc nam pomóc.
Margaret przekonała go, że jest potworem.
Przekonała go, że jest wilkiem.
Jeśli zło obdarza cię miłością,
jak możesz przyjąć ją lub okazać komuś innemu?
Rigel jest w tej chwili w śpiączce.
Ale po raz pierwszy wiem, że naprawdę żyje.
Bo wie, czym jest miłość,
i wie, że ktoś go kocha.
Nie obchodzi mnie, czy mi wierzycie.
Rozumiem, dlaczego niektórzy bali się powiedzieć tu prawdę.
Ich dusze zapewne wciąż są tam uwięzione,
w tych ciasnych piwnicach.
Oni nie wiedzą, że aby kochać lub być kochanym...
nie trzeba się bać.
Wystarczy odwaga.
Rigel?
Wygraliśmy.
Margaret już nas nie skrzywdzi.
Spójrz, płaczę przez ciebie.
Jesteś moim rzeźbiarzem łez.
Każdy ma swojego.
Kogoś, kto doprowadza nas do łez,
kto potrafi rozerwać nas na strzępy lub też uszczęśliwić...
zaledwie jednym spojrzeniem.
Kocham cię.
Kocham cię tak bardzo.
Nica.
Rigel.
Ten chłopiec zobaczył mnie po raz pierwszy
przed wejściem do Grave.
To jego dłoń dodała mi odwagi w tamtej piwnicy.
Jego serce, choć nie potrafił mi go oddać,
rozpaczliwie wzywało mnie do siebie.
Choć nasze życie nie może być bajką,
choć zawsze pozostaniemy dziećmi z sierocińca,
może wciąż mamy szansę na szczęście.
Nie byłam już sama.
Znalazłam rodzinę,
ludzi, którzy pokazali mi, czym jest przyjaźń.
Ludzi, którzy zjednoczyli się na nowo,
którzy słuchali, którzy zrozumieli.
Zrozumiałam, że emocje mają niejedno oblicze
i czasem nie pozwalają, by inni zaakceptowali cię takim, jakim jesteś.
W końcu zrozumiałam, że najwspanialsza baśń
kryje się w naszych sercach.
RZEŹBIARZ ŁEZ
Napisy: Filip Bernard Karbowiak