Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FARE AVCISI
GÜNÜN HABERLERİ GAZETESİ
Fare Adam akşam üstü benzin istasyonuna geldi. Yavaş ve sinsi bir yürüyüşle garaj
yoluna yaklaştı. Ayakları çakılda hiç ses çıkarmıyordu. Omzunda bir ordu çantası
asılıydı. Fitilli kadifeden, büyük cepli eski moda bir ceket giymişti. Kadife
pantolonu beyaz iplerle diz hizasından bağlanmıştı.
Merhaba?
Evet?
Fare avcısı.
Küçük, kara gözleri hızla etrafı kolaçan etti.
-Fare Adam mı? -Ta kendisi.
Zayıftı ve cildi kösele gibiydi, yüzü keskin hatlıydı ve uzun, sülfür sarısı iki
ön dişi alt dudağının üstüne geliyordu. Kulakları yuvarlak ve inceydi, kafasının
arka kısmına yakındı. Gözleri neredeyse siyahtı ve size baktığında içlerinde bir
parça sarı görünüyordu.
Çok çabuk geldin.
Sağlık Bakanlığından özel emir.
Sağlık Bakanlığı mı? Bütün fareleri yakalayacak mısın?
-Evet. -Nasıl?
Evet, nasıl?
Bu farelerin türüne ve nerede olduğuna bağlı. Farklı farelerde farklı yöntemler.
-Kapan kuracaksın galiba. -Ne?
Kapan.
Kapan mı?
Fare Adam güldü.
Fareleri o şekilde yakalayamazsın, fareler tavşan değildir.
Yüzünü yukarı kaldırıp gözle görülür biçimde kıpırdayan burnuyla havayı
kokladı.
Fareler akıllıdır. Yakalamak istiyorsan onları tanımalısın. Bu işte fareleri
tanıman şart.
Ne yaparlar biliyor musun? Seni seyrederler. Onları imha etmek için
hazırlık yaptığın tüm süre boyunca seni seyrederler. Bu lağım işi değil.
Hayır, lağım işi değil.
Lağım işleri zahmetlidir.
-Sahi mi? Zannetmiyorum. -Ah, zannetmiyorsun, öyle mi? Bir lağım
işi yapışını görmek isterdim. Sen tam olarak ne yapardın, bilmek isterim.
Zehirlerdim herhalde.
Peki zehri nereye koyardın, söyler misin?
Lağımdan aşağı?
Fare Adam zafer kazanmış gibiydi.
Evet, tahmin etmiştim. Lağımdan aşağı. O zaman ne olur? Hepsi suyla gider. Bütün
zehir. Lağımlar nehir gibidir.
Peki. Tamam, sen lağım işinde ne yapardın Bay Fare Adam?
Fare Adam bir adım yaklaştı. Ses tonu gizemli bir hal aldı. Olağanüstü mesleki
sırlarını açıklayan bir adamın sesi gibiydi sanki.
Farenin kemirgen bir hayvan olduğunu bilerek çalışırsın. Onlara ne verirsen ver
kemirirler. Yani elinde bir lağım işi olduğunda ne yaparsın?
Sesinde vıraklayan bir kurbağanın gırtlaktan gelen tonu vardı ve bütün
kelimeleri sanki ağzında güzel bir tat bırakıyormuş gibi ağzı sulanırcasına bir
zevkle söylüyordu.
Lağıma inersin ve yanında sıradan bir kese kâğıdına doldurduğun bir miktar toz alçı
götürürsün. Başka bir şey değil. Sonra onları suya değmeyecek şekilde lağımın
tavanından sallanacak şekilde asarsın. Farenin ona ulaşabileceği yükseklikte.
Claud mest olmuş dinliyordu.
Yaşlı fare lağımdan yüzerek gelir, torbayı görür. Durur. Onu koklar. Kokusu
fena değildir. Peki ne yapar?
Onu kemirir.
Evet, torbayı kemirmeye başlar, torba yırtılır ve fare zahmetinin karşılığında
ağız dolusu toz alçı yer.
-Ee? -Ee'si, işini bitirir.
Bu mu öldürür?
-Hem de nasıl. -Toz alçı?
Alçı ıslanınca şişer, farenin yemek borusuna girince anında şişer ve onu
dünyadaki her şeyden daha hızlı öldürür. O yüzden fareleri tanımalısın.
Fare Adamın yüzü iş bilirliğinin gururuyla parladı, ellerini yüzüne
yaklaştırarak ince parmaklarını ovuşturdu.
Söyleyin… fareler nerede?
"Fareler" kelimesi erimiş tereyağıyla gargara yapıyormuş gibi ağzından yoğun ve
tınlayan bir tonda çıktı.
Şu yolun karşısındaki ot yığının içinde.
İçeride değil mi?
Hayır, sadece ot yığınında, başka yok.
İçeride de olduklarına bahse girerim. Muhtemelen yiyeceklerinizin üstünde
gezinip mikrop ve hastalık saçıyorlardır. Buralarda hastalık var mı?
Önce bana, sonra Claud'a baktı.
Herkes sağlıklı.
-Emin misin? -Eminim.
Hiç belli olmaz.
Sağlık Bakanlığı müfettişliğine bürünmüş, hıyarcıklı veba olmadığımız için
derin bir hayal kırıklığına uğramıştı.
Neyse ne, fareler ot yığınında, onları nasıl defetmeyi planlıyorsun.
Fare Adam çok bilmiş bir ifadeyle sırıttı. Çantasına uzanarak büyük bir
konserve kutusu çıkarttı ve konuşurken onu yukarı aşağı sallamaya
başladı.
Zehir. Özel bir zehir. Ölümcül bir zehir. Üstünde bundan bir kaşık bile
bulsalar altı ay hapse atarlar. Burada bir milyon insanı öldürecek kadar var. Görmek
ister misin?
Evet lütfen.
Cebinden bir peni çıkarıp kapağını açtı.
İşte bu.
Ondan neredeyse sevgiyle bahsediyordu ve Claud'un bakması için
uzattı.
Mısır mı, arpa mı?
Yulaf. Ölümcül zehre batırılmış yulaf. Bu tanelerden birini ağzına alsan üç dakikada
mortu çekersin. Bu kutuyu gözümün önünden ayırmam.
Kutuyu okşadı ve yulaf tanelerini… hışırdatmak için azıcık salladı.
Ama bugün değil. Sizin fareler bundan yemeyecek, zaten yemezler. Fareleri bu
yüzden tanımalısınız. Fareler şüphecidirler, çok şüphecidirler. O yüzden
bugün onlara zarar vermeyen güzel, temiz yulaflar yiyecekler. Onları sadece
şişmanlatacak, sonra yarın biraz daha, ertesi gün de ve bir ertesi gün de. Öyle
lezzetli olacaklar ki kısa sürede bölgedeki bütün fareler gelecek.
Evet, çok zekice.
Bu işte zeki olmalısınız. Bir fareden daha zeki olmalısınız, size söyleyeyim.
"Nerdeyse kendiniz fare olmalısınız" dedim, kendimi tutamadan ağzımdan
yanlışlıkla çıkmıştı, elimde değildi çünkü o sırada adama bakıyordum ama
üstündeki etkisi çok şaşırtıcıydı.
-İşte bu! -…Dedi.
Şimdi anladın. Üstüne bastın. İyi bir fare avcısı dünyada her şeyden çok bir
fare gibi, bir fareden bile daha zeki olmalıdır ve bu kolay değildir, benden
söylemesi.
Neyse işimize bakalım, acelem var. Lady Leonora Benson beni acilen mâlikaneye
bekliyor.
Onda da mı fareler var?
Herkeste fare vardır.
Fare Adam garaj yolunda salınarak yürüdü. Yürüyüşü o kadar fare gibiydi ki
merak uyandırıyordu. Yavaş, dizlere epey iş düşen bir yürüyüştü ve çakıla attığı
adımlardan neredeyse hiç ses çıkmıyordu. Çabucak kapıdan tarlaya atladı ve ot
yığını çevresinde hızlıca yürüyüp yere avuç avuç yulaf serpti. Ertesi gün gelip
işlemi tekrarladı. Ertesi gün de geldi ve bir ertesi gün daha ve sonunda, dördüncü
gün zehirli yulafları koydu. Ama onları serpmedi. Yerine, ot yığının her
bir köşesine küçük yığınlar halinde yerleştirdi.
-Köpeğin var mı? -Evet.
Onun kıvranarak, korkunç biçimde ölmesini istiyorsan kapıdan buraya
salarsın.
Ertesi gün ölenleri toplamaya geldi.
Bana bir çuval getir, onları koymak için ihtiyacım olacak.
Epey havalara girmişti. Siyah gözleri gururla parlıyordu. Avının olağanüstü
sonucunu seyirciye göstermek üzereydi. Claud bir çuval getirdi ve üçümüz yolun
karşısına yürüdük. Fare Adam ot yığını çevresinde dolanıp zehir yığınlarından
birini incelemek için çömeldi.
Burada bir sorun var.
…Diye ekledi. Sesi yumuşak ama öfkeliydi. Bir yığının daha üzerine gelip yakından
incelemek için diz çöktü.
Burada ciddi bir sorun var.
Sorun nedir?
Cevap vermedi ama farelerin yemine dokunmadığı belliydi.
"Bunlar çok akıllı fareler" dedim. Fare Adam çok sinirlenmişti, bu, yüzünden,
burun çevresinden ve iki sarı dişini alt dudağına bastırışından belli oluyordu.
Saçmalamayı kes.
…Dedi bana bakarak.
Birinin beslemesi dışında bu farelerde bir sorun yok. Bir yerlerde bol bol yedikleri
lezzetli bir şey var. Mideleri patlayacak kadar dolu değilse bu dünyada yulafı geri
çevirecek fare yoktur.
Fare Adam somurtarak arkasını döndü. Tekrar diz çöküp küçük bir kürekle zehirli
yulafları toplayarak dikkatlice kutuya koymaya başladı. İşi bitince hep birlikte
tekrar yolun karşısına geçtik.
Fare Adam benzin pompasının yanında duruyordu. Artık yüzünde düşüncelere
dalmış bir ifadeyle daha mütevazı ve üzgün bir Fare Adamdı. Başarısızlığı karşısında
içine kapanmıştı. Gözleri imalı ve nefret doluydu, dilini iki sarı dişinin
bir yanından çıkarmıştı. Bana hızlı, kaçamak bir bakış attı, sonra da Claud'a.
Burun ucu havayı koklarken kıpırdadı. Parmak uçlarında birkaç kez kalkıp inerek
hafifçe sallandı ve alçak, gizemli bir sesle de şöyle dedi…
Bir şey görmek ister misiniz?
Belli ki itibarını kurtarmaya çalışıyordu.
Ne?
Müthiş bir şey görmek ister misiniz?
Sağ elini ceketinin derin cebine soktu ve parmaklarının arasında sıkıca tuttuğu
büyük, canlı bir fare çıkardı.
-Aman tanrım! -Aha. İşte bu, gördünüz mü?
Artık hafifçe eğilmiş, boynunu öne uzatmış, elinde bu devasa lağım faresiyle
bize pis pis bakıyordu. İki parmağıyla elini ısıramasın diye hayvanın boynunu
sararak başını sabitlemiş durumdaydı.
Hep böyle cebinde fareyle mi dolaşırsın?
Hep üstümde bir-iki fare bulundururum.
Diyerek boştaki eliyle diğer cebine uzandı ve küçük, beyaz bir--
Gelincik mi o?
Fare Adam tıslayarak sırıttı. Gelincik onu tanıyor gibiydi ve elinde kıpırdaman
duruyordu.
Hiçbir şey fareyi gelincikten hızlı öldüremez.
Gelinciğin burnunu farenin suratına yirmi santim kadar yaklaştırmak için hayvanları
birbirlerine yaklaştırdı. Gelinciğin pembe, boncuk gibi gözleri fareye dikildi.
Fare katilden uzaklaşmak için çırpındı.
Şimdi.
-…Dedi. -İzleyin.
Haki gömleğinin yaka kısmını açtı. Fareyi kaldırıp yaka aralığından vücuduna
bıraktı. Kemeri farenin belinden aşağı inmesini engelliyordu. Sonra gelinciği
bıraktı. Gömleğinin içinde aniden bir hareketlenme oldu. Belli ki gelinciğin
kovaladığı Fare Adamın vücudunda koşturuyordu. Altı-yedi kez vücudunu
dolaştılar. Küçük kabarıklık büyüğün peşindeydi. Her turda aradaki mesafeyi
kapatıyor, giderek yaklaşıyordu. Ta ki iki kabarıklık bir araya gelene kadar.
Artından bir boğuşma ve bir dizi tiz ciyaklama duyuldu. Fare Adam bu gösteri
boyunca kılını kıpırdatmadı. Bacaklarını ayırmış, kollarını sarkıtmış,
siyah gözlerini sakince Claud'un donmuş suratına dikmişti. Her şeyin sonunda,
elini gömleğinin içine sokup gelinciği çıkardı. Ve diğeriyle de ölü fareyi.
Gelinciğin beyaz burnunda kan izleri vardı. Ona "Bu pek hoşuma gitmedi"… dedim.
Daha önce böyle bir şey görmediğinden eminim.
"Gördüğümü söyleyemem."
Bir gün büyük ihtimalle karnından fena ısırılacaksın.
…Dedi Claud, ama etkilendiği belliydi ve Fare Adam yine havalara girdi.
Bundan çok daha şaşırtıcı bir şey görmek ister misiniz? Gözlerinizle görmeseniz
asla inanmayacağınız bir şey?
Bunun üzerine endişeli şekilde Claud'a bir bakış attım.
Evet.
Fare Adam ölü fareyi bir cebine, gelinciği diğer cebine koydu. Sonra çantasına elini
daldırıp ikinci bir canlı fare çıkardı.
Yüce tanrım!
Yanımda hep bir-iki tane fare bulundururum. Bu işte fareleri
tanımalısınız, tanımak istiyorsanız yanınızda bulundurmalısınız. Bu bir lağım
faresi. Çok zeki, yaşlı bir lağım faresidir. Sürekli ne yapacağımı merak
edip beni izlerken görüyorum. Gördünüz mü?
İğrenç bir hayvan.
"Ne yapacaksın?" Diye sordum. Bu gösteriyi bir öncekinden daha az
seveceğimi hissediyordum.
Bana bir ip getir.
Claud bir ip getirdi. Fare Adam onu farenin arka ayaklarından birine bağladı.
Fare debelendi ama Fare Adam onu sıkı tutuyordu.
Söylesene, içeride bir masan var mı?
"Fareyi içeride istemiyoruz" dedim.
İyi de bana bir masa ya da düz bir yer lazım.
Benzin pompasına yürüdük ve Fare Adam lağım faresini üstüne koydu. İpi bir
çubuğa bağladı. Fare artık bağlıydı. Önce çömeldi. Hareketsiz ve kuşkuluydu. Parlak
siyah gözlü, yıpranmış kuyruklu, iri yapılı gri fare metal yüzeyde kıvrılmış
duruyordu. Fare Adama bakmıyordu ama ne yapacağını görmek için göz ucuyla
izliyordu. Fare Adam birkaç adım geriye çekilince fare hemen rahatladı. Poposunun
üstüne oturdu ve göğsündeki gri tüyleri yalamaya başladı. Sonra iki eliyle birden
burnunu kaşıdı. Yakında duran diğer adamları hiç umursamıyor gibiydi.
Küçük bir bahse ne dersiniz?
…Dedi Fare Adam. "Hayır, sağ olun" dedim.
Sadece eğlencesine. Bahse girince daha eğlenceli.
Ne için girmek istiyorsun?
Fareyi ellerimi kullanmadan öldüreceğime. Ellerimi cebime sokacağım ve
kullanmayacağım.
Fare Adamın para kazanmaya istekli olduğu belliydi. Öldürülecek fareye baktım
ve midem bulanmaya başladı. Sadece öldürüleceği için değil, kayda değer bir
hevesle, özel bir yöntemle öldürüleceği için.
Ona ayağınla vuracaksın.
Ayak yok.
Kol da mı yok?
-Ne kol, ne bacak, ne de el var. -Üstüne oturacaksın.
Ezmek yok.
Göster bakalım.
Önce bahse girin. Bir paunduna.
Saçmalama, neden sana bir paunt verelim?
-Sen söyle o zaman. -Sıfır. Hiç.
O halde bu iş olmaz.
İpi çözecekmiş gibi yaptı.
Bir şilinine girerim.
Midemdeki bulantı artıyordu ama bu işin korkunç bir çekiciliği de vardı. Buradan
çekip gidemez hatta kıpırdayamaz haldeydim.
-Sen de mi? -Hayır.
Bunu kıytırık bir şilin için mi yapacağım?
Yapmanı istemiyorum.
Para nerede?
Claud şilini benzin pompasına bıraktı. Fare Adam iki tane altı peni çıkarıp onun
yanına koydu.
Bahis tamam.
Claud'la ben geri çekildik. Fare Adam yaklaştı. Ellerini cebine sokup belden
itibaren vücudunu fareye doğru eğdi. Fare endişeyle çömeldi. Bana Fare Adamın
suratına atlayacakmış gibi geldi ama sonra bacakları bükük vaziyette adım adım geri
çekilmeye başladı, ta ki arka ayağındaki ip gerilene kadar. Fare Adam fareye doğru
eğildi, yüzüyle ve gözleriyle onu takip etti. Birden fare panikledi ve yana doğru
-havaya sıçradı. -Fare panikledi.
İp onu öyle bir çekti ki neredeyse bacağı çıkacaktı. Tekrar ipin el verdiği ölçüde
benzin pompasının kenarına sindi. Bıyıkları titriyordu, uzun gri gövdesi
korkudan kaskatıydı. Bu aşamada, Fare Adam yüzünü yavaş yavaş ona yaklaştırmaya
başladı. Ona "dur" diye bağırmak istedim ama konuşacak cesaretim yoktu. Son derece
nahoş bir şey olmak üzereydi. Bundan emindim. Kötü ve acımasızca bir şey
olacaktı ama artık bunu görmeliydim.
İki yüzün arasında bir karıştan az mesafe kalmıştı. Fare dümdüz durmuş, gergin ve
korkmuştu. Fare Adam da gergindi ama bu gergin bir yayın her an kopabilecek,
tehlike gerginliğiydi.
Ağız kenarında hafif bir gülümseme emaresi belirdi.
Sonra, birden, saldırdı. Bir yılanın başını ani bir hamleyle fırlatışı gibi,
bıçakla saplamış gibi…
Bel aşağısındaki kaslardan gelen bir saldırıydı.
Bir anda ağzının kocaman açıldığını gördüm.
İki sarı dişi…
ve bütün yüzü ağız açma gayretiyle buruşmuştu.
ve bütün yüzü ağız açma hareketiyle buruşmuştu.
Bundan sonrasını görmek istemedim. Gözlerimi kapadım ve tekrar açtığımda fare
ölmüştü ve Fare Adam parayı cebine koyarken ağzını temizlemek için
tükürüyordu.
Meyan şekerini bundan yapıyorlar. Meyan şekeri yapmak için büyük fabrikalar ve
çikolatacılar fare kanı kullanıyor. Bir damla fare kanından kimseye zarar gelmez.
Sen tek kelimeyle iğrençsin.
Ama olayı da bu zaten, sen de pek çok kez yedin. Bir penilik çubuklar ve ip şekerler
hep fare kanıyla yapılıyor.
Tek kelime daha duymak istemiyoruz, yeter.
Büyük kazanlarda fokur fokur kaynatılıyorlar ve insanlar uzun sopalarla
karıştırıyor. Bu çikolata yapan fabrikaların büyük sırlarından biri ve
kimse bilmiyor. Kanı sağlayan fare avcıları hariç.
Birden izleyicinin artık onu dinlemediğini fark etti. Yüzlerimiz düşmanca, tiksinmiş
ve öfkeden kıpkırmızıydı.
Durdu ve bir şey demeden arkasını döndü. Yavaşça, dikkatlice ve salınarak
yola koyulurken onu izledik. Adımları çakıl üstünde bile ses çıkarmıyordu.
Çok garip. Fareler zehirli yulafları yemedi. Ot yığınında besleyici bir şeyler…
olmalı.
Dahl 40'ların sonunda Amersham'deki Wisteria Cottage'da yaşadı.
Orada yerlilerden esinlenip
Kısa hikâyelerden oluşan Claud's Dog'u yazdı.
"The Ratcatcher" bu koleksiyonun parçasıdır.