Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SZCZUROŁAP
DZIENNIK „WIADOMOŚCI DNIA”
Szczurołap przyjechał na stację benzynową po południu.
Na podjeździe stawiał ciche, delikatne kroki.
Po żwirze szedł w całkowitej ciszy.
Na ramieniu niósł wojskową saszetkę.
Miał na sobie staromodną sztruksową kurtkę.
Sztruksowe spodnie przewiązane były w kolanach białym sznurkiem.
- Witam. - Tak?
Do szczurów.
Jego małe, czarne oczka przeczesywały okolicę.
- Szczurołap? - Tak.
Chudzielec o ostrych rysach twarzy.
Spod górnej wargi
wystawały mu dwa długie, pożółkłe zęby.
Chude, okrągłe uszy osadzone bliżej tyłu głowy.
Oczy niemal czarne,
ale w ich spojrzeniu krył się żółty blask.
- Szybko pan przyjechał. - Zalecenie sanepidu.
Wyłapie pan wszystkie szczury?
- Tak. - Jak?
Właśnie.
Zależy, jakie to szczury. Metody są różne.
- Pewnie pułapki. - Co?
Pułapki?
Parsknął.
Nie. Szczury to nie króliki.
Uniósł głowę,
węszył powietrze, poruszając nozdrzami.
Szczury są sprytne. Trza je dobrze znać, by je złapać.
Taki fach.
Wiecie, że one obserwują?
Kiedy szykujesz się do ich tępienia,
obserwują cię.
To nie robota w kanałach?
Nie, nie w kanałach.
- Te są trudne. - Nie sądzę.
Nie? Chciałbym zobaczyć cię w kanałach.
Jak byś to zrobił? Powiedz.
Użyłbym trutki.
A gdzie byś tę trutkę rozłożył?
W kanałach?
Szczurołap uśmiechnął się.
Jasne. „W kanałach”.
Woda by ją wymyła.
Całą. Kanały są jak rzeki.
A co pan by zrobił w kanałach, panie szczurołapie?
Szczurołap podszedł bliżej.
Mówił konspiracyjnym tonem,
jakby ujawniał zawodową tajemnicę.
Trza wiedzieć, że szczury lubią gryźć.
Czego im nie podasz, gryzą to.
Co robić, gdy są w kanałach?
Miał gardłowy głos jak rechocząca żaba.
Wypowiadał słowa, siorbiąc mokrymi ustami,
jakby mu smakowały.
Do kanału zabierasz zwyczajne papierowe torebki
wypełnione modelarskim gipsem.
Podwieszasz je na sklepieniu,
żeby nie dotykały wody.
Ale tak, żeby szczur dosięgnął.
Claud słuchał w napięciu.
Szczur płynie kanałem, widzi torebkę. Zatrzymuje się.
Węszy. Zapach nie jest zły.
- Co robi? - Gryzie.
Tak! Gryzie torebkę, a ta pęka.
I szczur ma pysk pełen gipsu.
No i?
To go zabija.
- Zdycha? - Na amen.
- Od gipsu? - Pęcznieje od wody.
Szczur ma go w bebechach,
puchnie i od razu zdycha.
Bo szczury trza znać.
Szczurołap pękał z dumy.
Pocierał przy twarzy koniuszki swoich długich palców.
To gdzie te szczury?
Słowo „szczur” wyszło mu z gardła, jakby przepłukiwał je roztopionym masłem.
W stogu siana przy drodze.
- Nie w budynku? - Tylko w stogu siana.
W budynku też na pewno są, wyżerają jedzenie, roznoszą choróbska.
- Macie choróbska? - Spojrzał na mnie, potem na Clauda.
- Wszyscy zdrowi. - Na pewno?
- Tak. - Nigdy nie wiadomo.
Zabrzmiał jak pracownik służby zdrowia
zawiedziony, że nie umieramy na dżumę.
Szczury są w stogu siana. Jak się ich pan pozbędzie?
Szczurołap wyszczerzył zęby.
Sięgnął do saszetki i wyjął dużą puszkę,
ważył ją w dłoni, gdy mówił.
Specjalna trutka. Zabójcza.
Za posiadanie choćby łyżeczki można trafić na pół roku do ciupy.
Można nią zabić z milion ludzi.
- Pokazać? - Poproszę.
Podniósł wieko puszki.
Oto ona.
Zachwalał trutkę i pokazał ją Claudowi.
Kukurydza czy jęczmień?
Owies nasączony trucizną.
Jedno ziarenko w ustach i po trzech minutach jesteś trup.
Z oka jej nie spuszczam.
Delikatnie potrząsnął puszką,
ziarenka cicho zagrzechotały.
Nie podam jej dziś waszym szczurom. I tak by nie zjadły.
Dlatego szczury trza znać. Podejrzliwe są. Bardzo podejrzliwe.
Dlatego podam im zwykły pyszny owies,
który im w ogóle nie zaszkodzi.
Nakarmię je. I jutro zrobię to samo.
Pojutrze też. Kolejnego dnia również.
Owies będzie tak pyszny, że zlezą się do niego
wszystkie szczury z okolicy.
Sprytnie.
Bo w tym fachu trza być sprytniejszym od szczura.
A nie jest to proste.
„Trzeba być jak szczur”, rzekłem.
Nie zdążyłem się powstrzymać,
akurat na niego patrzyłem.
Efekt był zaskakujący.
- Tak! - …rzekł.
Powiedziałeś coś bardzo ważnego.
Dobry szczurołap musi być jak szczur.
Nawet sprytniejszy.
Nie jest to łatwe, możecie mi wierzyć.
Spieszmy się.
Lady Leonora Benson prosiła, bym pilnie przyjechał.
Też ma szczury?
Wszyscy je mają.
Szczurołap oddalił się.
Tuptał jak prawdziwy szczur.
Powolny, delikatny chód na ugiętych kolanach,
niewydający na żwirze najmniejszego dźwięku.
Sprawnie przeskoczył furtkę i obszedł stóg siana,
rozsypując na ziemi garście owsa.
Następnego dnia wrócił i powtórzył czynność.
Kolejnego dnia to samo, następnego również.
Czwartego dnia rozłożył zatruty owies.
Nie rozsypał go. Ułożył mały stosik
na każdym z rogów stogu.
- Masz psa? - Tak.
Jeśli chcesz, by zdechł straszną śmiercią, wpuść go tu.
Nazajutrz przyszedł po truchła.
Przynieś worek. Muszę gdzieś włożyć szczury.
Był wielki i ważny. Czarne oczka błyszczały od dumy.
Zamierzał pokazać publiczności efekt swej pracy.
Claud przyniósł worek, przeszliśmy przez drogę.
Szczurołap obszedł stóg
i nachylił się nad stosikiem trutki.
- Coś tu nie gra. - …wymamrotał.
Był niezadowolony.
Uklęknął przy kolejnym stosiku, żeby się przyjrzeć.
- Bardzo nie gra. - Co się stało?
Milczał. Widać było, że szczury nie tknęły trutki.
„Wyjątkowe spryciule”, powiedziałem.
Zdenerwował się.
Było to widać po twarzy i po sposobie, w jaki jego żółte zęby
zagryzały dolną wargę.
- Nie pieprz. - …rzekł, patrząc na mnie.
Szczury jak szczury, ale ktoś je dokarmia.
Mają dostęp do dobrego jedzenia w dużych ilościach.
Żaden szczur nie oprze się ziarnom owsa, chyba że całkowicie nażarty.
Odwrócił się ponury.
Zaczął zgarniać trutkę małą łopatką
i przesypywać z powrotem do puszki.
Kiedy skończył, cała nasza trójka wróciła.
Stał przy dystrybutorze,
teraz smutny i pokorny.
W stanie głębokiego zamyślenia
dumał nad swoją klęską.
Oczy zamglone,
mały język sterczący z boku na tle żółtych zębów.
Spojrzał na mnie ukradkiem,
potem na Clauda.
Nos mu drgał, węszył.
Unosił się i opadał na palcach, kiwając się lekko.
Przyciszonym, tajemniczym głosem zapytał…
Pokazać wam coś?
Ewidentnie chciał odzyskać reputację.
- Co? - Coś niesamowitego.
Włożył prawą rękę do kieszeni kurtki
i wyciągnął z niej wielkiego, żywego szczura.
Dobry Boże!
Tak. Widzicie?
Lekko przykucał i wyciągał szyję.
Gapił się na nas, trzymając wielkiego, brązowego szczura.
Palcem wskazującym i kciukiem oplatał mu kark.
Unieruchomił głowę, żeby nie ugryzł.
Trzyma pan w kieszeni szczury?
Zawsze mam jednego lub dwa.
Wsadził drugą rękę do kieszeni i wyjął małą, białą…
- To fretka? - Szczurołap zachichotał.
Fretka musiała go znać, w ogóle się nie ruszała.
Nic nie zabije szczura szybciej niż fretka.
Trzymał zwierzęta przed sobą,
nos fretki był o sześć cali od pyska szczura.
Fretka wlepiała w niego różowe oczka.
Szczur szamotał się ze strachu.
- A teraz. - …rzekł.
Patrzcie.
Miał pod szyją rozpiętą koszulę,
włożył za nią szczura
na gołą skórę.
Pasek uniemożliwiał szczurowi zejście niżej.
Potem włożył fretkę.
Pod koszulą natychmiast zaczęło się kotłować.
Fretka goniła szczura wokół ciała mężczyzny.
Obiegły go z siedem razy. Mała wypukłość biegła za większą,
zmniejszając dystans z każdym okrążeniem.
W końcu ją dopadła,
wywiązała się szamotanina, słychać było pisk.
Przez cały ten czas szczurołap nawet nie drgnął,
nogi szeroko, ręce luźno zwisały,
ciemne oczy wpatrywały się w zastygłą twarz Clauda.
W końcu jedną ręką sięgnął za koszulę
i wyjął fretkę.
Drugą wyjął martwego szczura.
Na białym pyszczku fretki były ślady krwi.
„To nie było klawe”, powiedziałem.
Czegoś takiego na pewno żeś nie widział.
Raczej nie.
Kiedyś ugryzą pana w brzuch.
…rzekł Claud. Ale był zaintrygowany, a szczurołap odzyskał rezon.
Pokazać wam coś jeszcze lepszego?
Coś, co trzeba zobaczyć na własne oczy, żeby uwierzyć?
Spojrzałem z lękiem na Clauda.
Tak.
Do jednej kieszeni włożył szczura, do drugiej fretkę.
Potem sięgnął do saszetki i wyjął drugiego żywego szczura.
Chryste panie!
Zawsze mam jakiegoś przy sobie.
Taki fach.
Żeby znać się na szczurach, trza je mieć.
To szczur kanałowy. Stary, ale bardzo szczwany.
Widzicie, jak mnie bacznie obserwuje? Patrzy, co zrobię.
- Widzicie? - Paskudny.
A co pan zrobi?
Czułem, że nowa demonstracja będzie jeszcze okropniejsza.
- Daj mi kawałek sznurka. - Claud podał mu sznurek.
Szczurołap przywiązał go do nogi szczura.
Szarpał się, ale mężczyzna mocno go trzymał.
Masz w środku stół?
„Nie chcę go w środku”, odparłem.
Potrzebuję stołu. Albo czegoś płaskiego.
Podeszliśmy do dystrybutora. Położył na nim szczura.
Drugi koniec sznurka przywiązał do słupka.
Szczur kucał nieruchomo, wielki, szary szczur o czarnych oczach,
łuskowaty ogon ślizgał się po metalowej powierzchni.
Zwrócony w inną stronę, ale czujny, czekał, co zrobi mężczyzna.
Kiedy szczurołap się odsunął, szczur natychmiast się odprężył.
Usiadł na tylnych łapkach i zaczął lizać się po futerku.
Przednimi łapkami podrapał się po pyszczku.
Nie przejmował się stojącymi niedaleko innymi ludźmi.
- Założymy się? - …rzekł szczurołap.
„Nie, dziękuję”, rzekłem.
- Tak będzie zabawniej. - O co?
Założę się, że zabiję szczura bez użycia rąk.
Schowam je do kieszeni.
Widać było, że szczurołap chciał zarobić.
Spojrzałem na szczura i zrobiło mi się niedobrze.
Nie dlatego, że miał zginąć,
ale że miało to nastąpić w jakiś entuzjastycznie wymyślny sposób.
- Kopnie go pan. - Bez nóg.
- Bez rąk? - Bez rąk, nóg i dłoni.
- Usiądzie pan na nim. - Nie.
- Dobra. - Zakład o funciaka.
W życiu. Zgłupiał pan?
- To o co? - O nic.
No to nici z pokazu.
- Zaczął go odwiązywać. - O szylinga.
Mdliło mnie coraz bardziej.
Ale sam zacząłem odczuwać zaintrygowanie.
Nie byłem w stanie odejść ani się ruszyć.
- Ty też? - Nie.
Chcesz za marnego szylinga?
- W ogóle nie chcę. - Pokaż kasę.
Claud położył monetę.
Szczurołap dwie sześciopensówki.
Zakład.
Odsunęliśmy się.
Szczurołap został, wsadził ręce do kieszeni
i nachylił się w kierunku szczura.
Ten kucał zaniepokojony.
Wyglądało, jakby chciał skoczyć,
ale wtedy zaczął się cofać,
powoli, krok po kroczku,
aż sznurek zacisnął mu się na nodze.
Szczurołap nachylił się bardziej,
wpatrywał się w szczura. Nagle…
Szczur spanikował i rzucił się do ucieczki.
Sznurek napiął się mocno, niemal wyrywając nogę ze stawu.
Znowu kucnął na krawędzi,
tak daleko, jak tylko pozwalał sznurek, ruszał wąsami,
ciało miał sztywne ze strachu.
Szczurołap bardzo powoli zaczął zbliżać twarz do szczura,
coraz bliżej.
Chciałem krzyknąć, by przestał, ale nie zdołałem.
Byłem pewny, że zaraz wydarzy się coś niemożebnie okropnego.
Coś złego i okrutnego, ale musiałem to zobaczyć.
Oddaleni byli od siebie na długość dłoni.
Przerażony szczur stał cały napięty.
Szczurołap również,
przypominał nakręconą sprężynę, która miała zaraz wystrzelić.
Na ustach ledwo widoczny uśmieszek.
I wtedy nagle uderzył,
niczym wąż,
wyrzucił gwałtownie głowę do przodu…
…siłą mięśni dolnej połowy ciała…
…dostrzegłem otwierające się usta…
…dwa żółte zęby…
…aż wykrzywiła mu się twarz.
Więcej widzieć nie chciałem.
Zamknąłem oczy, a kiedy je otworzyłem,
szczur nie żył,
szczurołap zaś pakował monety do kieszeni
i spluwał.
Z tego właśnie robi się lukrecję.
Wielkie fabryki i wytwórcy czekolady robią ją ze szczurzej krwi.
Nie ma w niej nic złego.
Jest pan obrzydliwy.
Naprawdę. Na pewno je jedliście.
Lukrecjowe lizaki i zawijaski robi się ze szczurzej krwi.
Nie chcemy tego słuchać.
Gotuje się ją w ogromnych kotłach
i miesza długimi kijami.
To wielka tajemnica fabryk czekolady.
Nikt o tym nie wie, z wyjątkiem szczurołapów dostarczających towar.
Zauważył, że go nie słuchamy.
Na poczerwieniałych twarzach mieliśmy gniewny grymas.
Zamilkł i bez słowa się odwrócił.
Patrzyliśmy, jak idąc w kierunku drogi, cicho i wolno stawia kroki,
nie wydając na żwirze żadnego dźwięku.
To dziwne.
Szczury nie tknęły zatrutego owsa.
W stogu siana musi być coś bardzo pożywnego.
Pod koniec lat 40. Dahl mieszkał w Wisteria Cottage,
gdzie pisał serię krótkich opowiadań o psie Clauda,
zainspirowanych okolicą i mieszkańcami.
„Szczurołap” jest z tej kolekcji.
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger