Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
XORNAL NOVAS "DO DÍA"
Pola tarde, o cazarratas veu á gasolineira.
Achegouse á entrada silenciosamente.
Os seus pés non facían ruído na grava.
Traía un macuto colgado nun ombreiro
e chaqueta anticuada de pana, con petos grandes.
Os pantalóns de pana estaban atados nos xeonllos cun cordel.
- Ola. - Si.
Operario antirroedores.
Aqueles olliños escuros inspeccionaron o local.
- O cazarratas? - Si.
Delgado, faccións marcadas,
dous dentes amarelos longos que sobresaían sobre o labio inferior.
Orellas redondas e delgadas, preto da caluga.
Os ollos eran case negros,
pero, cando te miraban, tiñan un escintileo amarelo.
- Veu rápido. - Ordes de Sanidade.
Sanidade? E vai cazar todas as ratas?
- Si. - Como?
Si, como?
Depende das ratas e de onde estean. Hai varios métodos.
- Con trampas. - Que?
- Trampas. - Que?
El bufou.
Non as cazo así. Non son coellos.
Ergueu a cabeza,
olfacteando o aire e movendo o nariz dun lado a outro.
As ratas son listas. Para cazalas, hai que coñecelas.
Hai que coñecer as ratas.
Saben o que fan? Obsérvano a un.
Cando un se prepara para exterminalas, estano observando.
Non están nos sumidoiros, non?
Non, nos sumidoiros, non.
- Neles é delicado. - Pensaba que non.
Ai, non? Gustaríame velo traballar no sumidoiro.
Gustaríame saber como o faría exactamente.
Envelenándoas, supoño.
Onde poñería o veleno exactamente?
No sumidoiro.
Iluminóuselle a cara.
Xa o sabía. "No sumidoiro."
Sabe que? Arrastraríano os residuos.
Todo. O sumidoiro é coma un río.
Que faría vostede, Sr. Cazarratas, nun sumidoiro?
O cazarratas achegouse un paso.
A súa voz adoptou ton confidencial,
a voz de quen revela segredos profesionais.
Trabállase coa idea de que a rata é un roedor.
Todo o que se lles dá, róeno.
Se hai que traballar no sumidoiro, que se fai?
A súa voz tiña o ton gutural do croar da ra,
e el semellaba deleitarse na pronuncia das palabras,
coma se gozase do seu sabor.
Éntrase no sumidoiro cunhas cantas bolsas de papel castaño
cheas de pasta de escaiola. Nada máis.
Logo cólganse no teito do sumidoiro
para quedaren colgadas sen tocar a auga,
pero que lles cheguen as ratas.
Claud escoitaba, abraiado.
A rata vén nadando polo sumidoiro, ve a bolsa e para.
Chéiraa, non cheira mal.
- Que fai? - Róea.
Si. Comeza a roer na bolsa e rómpea,
e a rata morde un merecido bocado de masa.
E logo?
Iso chega.
- Mátaa? - Cae redonda.
- A escaiola… - Aumenta ao mollala.
Ao entrar nos condutos, medra
e mátaa máis rápido ca nada.
Hai que coñecer as ratas.
A cara iluminóuselle de orgullo.
Xuntou os dedos longos e achegou as mans á cara.
Onde están esas ratas, logo?
A verba "ratas" saíulle cun son doce, coma se fixese gargarexos con manteiga.
No palleiro, aí en fronte.
- Dentro non? - Non, só no palleiro.
Aposto a que as hai dentro, remexendo na comida e espallando enfermidades.
- Hai enfermidades aquí? - Miroume a min, logo a Claud.
- Estamos todos ben. - Seguro?
- Seguro. - Nunca se sabe.
Falaba coma un funcionario de Sanidade,
decepcionado porque non tiñamos peste bubónica.
As ratas están no palleiro. Como as vai eliminar?
O cazarratas sorriu, renarte.
Meteu a man no macuto e sacou unha lata, sopesándoa nas mans mentres falaba.
Veleno. Veleno especial. Veleno mortal.
Irían ao cárcere seis meses se os collen cunha cullerada disto.
Chega para matar un millón de homes.
- Queren ver? - Si.
Sacou un penique e abriu a tapa.
Aquí está.
Falou con afecto daquilo e ensinoullo a Claud.
É millo ou orxo?
Avea mollada con veleno mortal.
Se metes un gran na boca, morres en tres minutos.
Non podo perder de vista a lata.
Acariciou a lata e sacudiuna.
Os grans de avea batéronse dentro.
Hoxe non llelo damos, porque as ratas non o comerían.
Hai que coñecelas. Son moi desconfiadas.
Hoxe dáselle avea limpa e sabedeira para que non lles faga mal.
Só para engordalas, e mañá o mesmo.
E pasado mañá e mais o día despois.
Gustaralles tanto que axiña virán todas as ratas do distrito.
Moi listo.
Hai que ser listo, máis listo ca as ratas.
Que xa é dicir.
"Case ten que ser unha rata", dixen.
Escapoume, non o puiden evitar. Estaba mirando para el.
Causoulle un grande efecto.
- Xusto! - …berrou.
Vostede entendeuno. Aí falou.
Un bo cazarratas ten que parecerse a unha rata.
Ser aínda máis listo ca unha rata, e iso non é doado.
Veña, vamos. Teño présa.
Leonora Benson chamoume ao pazo con urxencia.
Tamén ten ratas?
Todo o mundo ten ratas.
O cazarratas foi cara á entrada.
O seu andar parecíase moito ao dunha rata.
Ese andar lento, suave, torcendo moito os xeonllos,
sen faceren ruído na grava os seus pasos.
Saltou a cancela e deu unha volta arredor do palleiro,
ciscando mandas de avea polo chan.
Ao día seguinte volveu e fixo o mesmo.
O día despois volveu vir, e o seguinte tamén.
Finalmente, no cuarto día, botou a avea envelenada.
Pero non a ciscou, senón que a puxo en moreas
arredor do palleiro.
- Teñen can? - Si.
Se queren que morra unha morte horrible, ábranlle a cancela.
Ao outro día, veu coller os mortos.
Déixenme un saco vello para metelos.
Estaba todo gabancioso, os ollos brillábanlle de orgullo.
Íalle mostrar ao público os resultados da captura.
Claud colleu un saco e cruzamos o camiño.
El andaba arredor do palleiro. Abaixouse para mirar unha morea de veleno.
- Fallou algo. - …murmurou.
Tiña voz suave e cabreada.
Axeonllouse diante doutra morea para examinala.
- Algo fallou, carallo. - Que pasou?
Non contestou, pero as ratas non tocaran o cebo.
"Estas ratas son moi listas", dixen.
O home estaba cabreado, notábaselle na cara, no nariz
e en que cravaba os dentes amarelos no labio inferior.
- Déixese de caralladas. - …dixo, mirándome.
O que pasa é que alguén lles dá de comer.
Teñen comida rica en algures, e moita.
As ratas non rexeitan a avea, non sendo que estean ben fartas.
O home deu a volta, calado.
Comezou a coller a avea envelenada cunha pa
e meteuna nunha lata.
Ao acabar, os tres volvemos cruzar o camiño.
O cazarratas estaba onda o surtidor, triste e derrotado.
O súa cara colleu aspecto taciturno.
Encerrouse en si polo fracaso, cos ollos agachados e rabiosos,
sacando a lingua a un lado dos dentes amarelos.
Botoume unha mirada furtiva e logo outra a Claud.
Moveu o nariz para cheirar o ar.
Púxose na punta dos pés, balanceándose,
e, con ton suave e confidencial, dixo:
Queren ver algo?
Quería recuperar a súa reputación.
- Que? - Queren ver algo asombroso?
Meteu a man dereita no peto de fóra da chaqueta
e sacou unha rata viva grande, que agarraba ben cos dedos.
Carafio!
Ven?
Abaixouse un pouco e estirou o pescozo,
mirándonos lascivamente coa enorme rata na man,
agarrándoa polo pescozo co polgar e outro dedo,
trincándoa ben para que non mordese.
Sempre leva ratas no peto?
Sempre levo unha ou dúas encima.
Meteu a outra man no peto e sacou algo pequeno e branco.
- É un furón? - O cazarratas sorriu e bisbou.
O furón parecía coñecelo e non se moveu.
Nada mata ratas máis axiña ca o furón.
Tiña os dous animais preto diante del.
O nariz do furón estaba a 15 cm da cara da rata.
Os ollos brillantes do furón miraban a rata.
A rata tentaba arredarse do asasino.
- E agora… - …dixo.
…miren.
Tiña a camisa caqui desabotoada.
Colleu a rata e meteuna por dentro, pegada á pel.
O cinto non a deixaba baixar da cintura.
Logo meteu o furón.
De súpeto, armouse un rebumbio debaixo da camisa.
A rata corría arredor do corpo e o furón seguíaa.
Deron seis ou sete voltas, o vulto pequeno seguindo o grande,
achegándoselle cada vez máis,
ata xuntárense os dous vultos.
Houbo pelexa e uns berros estridentes.
Mentres pasaba isto, o cazarratas estivo inmóbil,
coas pernas separadas, os brazos colgados e os ollos mirando a cara tesa de Claud.
Logo, meteu a man debaixo da camisa
e sacou o furón.
Coa outra, sacou a rata morta.
Había restos de sangue no fociño do furón.
"Non me deu moito gusto iso", dixen.
Aposto a que nunca viron nada así antes.
Pois non.
Un día vano morder na barriga.
…díxolle Claud, pero estaba intrigado, e o cazarratas púxose chulo.
Queren ver algo máis asombroso?
Algo que non crerían se non o visen cos seus ollos?
Mirei a Claude con moita desconfianza.
Si.
O cazarratas meteu a rata nun peto e o furón noutro.
Logo meteu a man no macuto e sacou outra rata viva.
Carafio!
Sempre levo unha ou dúas ratas encima.
Hai que coñecer as ratas.
E, para coñecelas, hai que telas preto.
Esta é de sumidoiro. Vella e lista coma un allo.
Ven como me mira seguido, adiviñando que vou facer?
- Ven? - Moi desagradable.
Que vai facer?
Esta demostración íame gustar menos aínda.
- Pásenme un cordel. - Claud pasoullo.
O cazarratas atoulle unha pata traseira.
A rata remexeuse, pero el agarrouna ben.
Teñen unha mesa dentro?
Non queremos a rata dentro.
Cómpreme unha mesa ou algo chan.
Fomos ao surtidor e o cazarratas puxo a rata encima.
Atou o cordel a un poste para amarrar a rata.
Ela encolleuse, inmóbil e desconfiada,
unha gran rata gris con ollos negros
e rabo con escamas, enroscado sobre a superficie metálica.
Miraba o cazarratas de esguello para ver que ía facer.
O cazarratas arredouse uns pasos e a rata relaxouse ao momento.
Sentou nas ancas
e lambeu a pel gris do peito.
Logo rañou o fociño coas garras de diante.
Semellaba despreocupada dos homes que estaban alí.
- Apostamos algo? - …dixo o cazarratas.
"Non, grazas", dixen eu.
- É máis divertido se se aposta. - A que quere apostar?
Apóstolles a que mato esa rata sen usar as mans.
Métoas no peto e non as uso.
Estaba claro que el quería gañar cartos.
Mirei á rata que ía morrer e empecei a sentirme mareado.
Non porque a fose matar,
senón pola maneira en que a ía matar,
cun entusiasmo considerable.
- Daralle patadas. - Non.
- Cos brazos? - Nin brazos nin pernas nin mans.
- Sentarase nela. - Non.
- A ver, logo. - Aposten unha libra.
Polo carallo. Por que?
- Canto apostaría? - Cero.
Vale. Entón, nada.
- Fixo que ía ceibala. - Aposto un xilin.
A sensación de mareo aumentaba,
pero isto tiña unha inexplicable atracción.
Eu era incapaz de marchar ou de moverme.
- Vostede tamén? - Non.
Quere que o faga por iso?
- Eu non quero. - U-los cartos?
Claud puxo un xilin.
O cazarratas puxo dúas moedas de seis peniques.
Feito.
Nós arredamos.
El achegouse, meteu as mans no peto
e inclinou o corpo cara á rata.
A rata encolleuse, asustada. Parecía que ía saltar á cara do cazarratas,
pero empezou a cear atrás, arrastrando amodo o corpo, encollida,
ata que o cordel da pata se tensou.
Inclinouse máis cara á rata, seguíndoa cos ollos adiante e atrás. De súpeto…
- Ela asustouse. - …e saltou polo aire.
Quedou colgada do cordel, debeu derrancar a perna do tirón.
Encolleuse no lateral do surtidor, no cabo do cordel,
cos bigotes tremendo e o corpo longo teso co medo.
Logo, o cazarratas comezou a mover a cara moi amodo,
achegándose a ela.
Eu quería berrarlle que parase, pero non daba falado.
Ía pasar algo moi desagradable, diso estaba seguro.
Algo sinistro e cruel, pero agora tiña que velo.
Había menos dun palmo entre as dúas caras.
A rata encolleuse, tensa e aterrorizada.
El tamén estaba tenso,
pero cunha tensión activa, coma un resorte aprisionado.
Debuxóuselle un sorriso nos beizos.
Logo, de súpeto, atacou,
coma unha cobra,
cun movemento da cabeza, rápido coma unha coitelada…
…que saía dos músculos inferiores…
…e eu albisquei a súa boca aberta de todo…
…e dous dentes…
…e a cara desfigurada coa boca aberta.
Non quixen ver máis.
Pechei os ollos e, cando os abrín, a rata estaba morta.
O cazarratas meteu os cartos no peto
e cuspiu para lavar a boca.
Con iso é co que fan a regalicia.
As fábricas de chocolate usan sangue de rata para facer regalicia.
O sangue de rata non ten mal ningún.
Vostede é repugnante.
Pero vostede comeuno moitas veces.
As regalicias fanse con sangue de rata.
Non nos conte máis nada, grazas.
Férveno en caldeiras, a burbullar e fumegar,
que remexen homes con paus longos.
É un segredo das fábricas de chocolate
e ninguén o sabe, agás os cazarratas que fornecen o produto.
Notou que os espectadores non o seguían.
Notábasenos a hostilidade, repugnancia e enfado na cara.
Parou e deu a volta sen dicir nada máis.
Mirámolo marchar cara á estrada co seu andar lento, delicado e pausado.
Os seus pasos non se oían, nin sequera na grava.
Que raro!
As ratas non comeron a avea envelenada.
Debe haber algo nutritivo no palleiro.
A finais dos 40, Dahl viviu en Wisteria Cottage, Amersham,
onde escribiu Claud's Dog,
unha colección de contos breves inspirados na vida desta zona.
The Ratcatcher é un deles.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa