Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EGUNEKO EGUNKARIA
Arratoi-hiltzailea arratsaldean iritsi zen gasolindegira.
Sarrerara jo zuen ibilera leun eta isilean.
Haren urratsek ez zuten zaratarik egiten.
Sorbaldatik zintzilika zorro militar bat zuen,
sakela handiko panazko jaka zaharkitua soinean.
Prakak belaunen inguruan kordaz loturik zeramatzan.
- Kaixo? - Bai?
Karraskari-kontrola.
Begi txiki eta ilunak ingurutik arin ibilarazten zituen.
- Arratoi-hiltzailea? - Berbera.
Argala, zaildua, bisaia zorrotz,
sufre koloreko bi hortz zituen agerian beheko ezpainaren gainean.
Belarri mehe eta biribilak ia kokotean ezarriak.
Begiak kasik belztuak zituen,
baina bere begiradan distira hori bat bereizten zen.
- Azkar etorri zara. - Osasun Sailaren aginduak.
Arratoi guztiak harrapatuko dituzu?
- Bai. - Nola?
Bai, nola?
Ale eta kokapenaren araberakoa da hori.
Tranpekin?
- Zer? - Tranpekin.
- Tranpekin? - Purrustadaka.
Ez. Arratoiek ez dute untxirik jaten.
Buruzut zebilen,
sudurra hara-hona mugituz, airea usnaka.
Arratoiak argiak dira. Atzemateko ezagutu behar dituzu.
Lan honetarako, beharrezkoa da.
Badakizue zer egiten duten? Beha daude.
Atzemateko gauzak prestatzen dituzun bitartean,
beha daude.
Ez dira estoldetakoak, ezta?
- Ez horixe. - Estoldetakoak artetsuak dira oso.
Ez nuke hori esango.
Ezetz? Horiek atzematen ikusi nahiko zintuzket.
Bada, zehazki nola egingo zenuke?
Pozoiarekin, nik uste.
Eta non isuriko zenuke pozoia?
Estolda behera?
- Gizona garaile sentitu zen. - Ja! Banekien nik.
Zer lortuko zenuke?
Urak dena eramatea! Estoldak errekatxoak baitira.
Nola atzemango zenituzke ba zuk estolda-arratoiak?
Gizona gerturatu zen.
Ahots misteriotsu bat jarri zuen,
sekretu profesionalak kontatzen ari den gizon baten tonua.
Gogoan izan behar da karraskariak direla.
Emaiozu edozer eta marraskatuko du.
Bada, nola konpondu estoldetako arratoi arazotxo bat?
Gizonak igel korrokari baten ahots lakarra zuen,
eta ahoskatzean hitzak miazkatzen zituela zirudien,
zapore ona balute bezala.
Estoldan sartu, eta eraman zurekin igeltsuz beteriko paperezko poltsa batzuk.
Besterik ez.
Estoldako sabaian zintzilikatu itzazu.
Ez dute ura ukitu behar.
Arratoiak iristen diren altuerara jarri.
Claud liluratuta zegoen.
Arratoia igerian hurbiltzen da.
Poltsa ikustean gelditzen da.
Usaina hartzen dio. Ez dago gaizki. Zer egiten du?
Marraskatu.
Hori da! Poltsa marraskatu, hautsi,
eta arratoi aluak hautsez beteriko mokadu bat irensten du.
Eta?
Eta akabo.
- Hilda uzten du? - Ziplo.
- Igeltsuak? - Urak puzten du.
Arratoiaren sabelean puzten da
eta beste ezerk baino azkarrago hiltzen du.
Arratoiak ongi ezagutu behar dituzu.
Gizonaren bisaiak urguiluz distiratzen zuen.
Hatz mehe-luzeak elkar igurtzi eta eskuak aurpegira hurbildu zituen.
Tira, non daude arratoi horiek?
"Arratoi" hitza haren ahotik gozo zerion,
gurin urtuarekin gargarak egiten bazebilen bezala.
Errepidearen beste aldeko metan.
- Barruan ez? - Ez, metan besterik ez.
Barruan ere badaudela egingo nuke, janarian, gaixotasunak zabaltzen.
- Norbait gaixorik? - Niri begiratu zidan, gero Claudi.
- Ondo gaude. - Ziur?
- Oso ziur. - Auskalo.
Osasun ikuskaria zela ustea zuen,
desilusioa hartuta izurriterik ez zegoelako.
Halere, metan badauzkagu. Nola kenduko dituzu arratoiak?
Irribarre egin zuen, maltzurkeriaz.
Zorroan eskua sartu eta lata bat atera zuen,
mintzatzen zen artean eskuetan haztatuz.
Pozoi berezia. Oso hilgarria.
Koilaratxo batekin harrapatzen bazaituzte, kartzelara.
Milioi bat gizon hiltzeko sobera.
- Ikusi nahi? - Mesedez.
Penike batekin lata ireki zuen.
Horra.
Edukiaz amultsuki mintzatzen zen, eta Claudengana hurbildu zuen.
Garia ala garagarra da?
Oloa. Pozoi hilgarrian bustia.
Ale bakar bat janda, hiru minututan hilda egongo zara.
Lata honi ez diot inoiz begiak gainetik kentzen.
Lata laztandu eta leunki astindu zuen,
eta olo aleek kraska egin zuten.
Baina ez diet hau emango. Ez lukete jango.
Arratoiak ongi ezagutu behar dituzu. Oso-oso mesfidatiak dira.
Gaur olo garbi eta goxoa jango dute.
Ez die kalterik egingo. Gizendu egingo dira eta kito.
Eta biharamunean, berdin.
Eta hurrengo egunean, baita hurrengoan ere.
Hain olo goxoa non barrutiko arratoiak laster gerturatuko baitira.
Oso azkarra.
Lan honetan arratoiak baino azkarragoa izan behar zara.
Eta ez da gutxi.
"Ia arratoia izan behar zara", esan nuen.
Nahi gabe irten zitzaidan.
Gogoa ezin ekidin, gizonari so ari bainintzaion.
Haren erreakzioak harritu ninduen.
- Bai! - Hots egin zuen.
Hori da. Ulertu duzu.
Kasik arratoi bat izan behar zara.
Arratoiak baino azkarragoa,
eta jakin ezazue hori ez dela batere erraza.
Tira, has gaitezen.
Lady Bensonek ere nire laguntzaren premia urgentea du.
- Arratoiak ditu? - Denok bezala.
Arratoi-hiltzailea galtzadan barrena abiatu zen.
Arratoi bat bezala ibiltzen zen.
Urrats geldoak, ia leunak, belaunak asko tolestuz
eta zaratarik sortu gabe hartxintxarra zapaltzean.
Hesia salto egin zuen eta belar-metari bira eman zion,
olo-eskutadak lurrera botaz.
Biharamunean itzuli eta berdina egin zuen.
Hurrengo egunean ere itzuli zen, baita hurrengoan ere.
Azkenik, laugarren egunean, olo pozoitua jarri zuen.
Baina ez zuen barreiatu.
Pila txikietan ipini zuen, metaren bazter guztietan.
- Baduzu zakurrik? - Bai.
Minaren minez bihurrituta hiltzen ikusi nahi baduzu, utziozu sartzen.
Biharamunean, hilak bildu zituen.
Emadazu zaku bat. Arratoiak sartzeko beharko dut.
Handi plantak egiten zituen, begiak urguiluz distiratsu.
Publikoari bere ehizaren emaitzak erakustear zegoen.
Claudek zaku bat hartu zuen eta errepidea gurutzatu genuen.
Gizona metaren inguruan bueltaka zebilen, pozoia aztertzeko makurtuz.
- Zerbait oker dabil. - Murmurikatu zuen.
Ahots leuna eta haserretua zuen.
Beste pila batera hurbildu, eta aztertzeko makurtu zen.
- Zerbait oker dabil. - Zer gertatzen da?
Erantzunik ez, baina argi zegoen ez zituela engainatu.
"Arratoi argiak dira", esan nuen.
Haserre zegoen.
Bere aurpegian ikusten zen, eta bi hortz horituetan ere,
ezpainaren kontra estuturik baitzituen.
- Ez esan tontakeriarik. - Esan zuen, niri so.
Ez zaie ezer gertatzen, jaten ematen ari zaiela salbu.
Zerbait potoloa aurkitu dute jateko.
Arratoiek ez diote oloari muzin egiten, ez bada lehertzear daudela.
Jiratu egin zen, kopetilun.
Olo pozoitua jasotzen hasi zen, pala txiki bat eskuan.
Lata barrura itzuli zuen.
Amaitu zuenean, hirurok errepidea gurutzatu genuen.
Gizona hornigailuen ondoan gelditu zen, atsekabeturik eta umilduta,
eta aurpegi pentsakorra jarri zuen.
Bere porrotari buruz hausnartzen ari zen, begiak lanbro eta maltzur,
mingaina hortzen albo batera jaurtiz.
Begirada ezkutu bat bidali zidan, gero beste bat Claudi.
Sudurra astindu zuen, aireari usnaka.
Oin-puntetan jarri zen, balantzaka gora eta behera,
eta isilpeko ahots leun batez, esan zuen…
Zerbait ikusi nahi duzue?
Bere izen ona berreskuratu nahi zuen.
- Zer? - Zerbait ikusgarria.
Eskuineko eskua jakaren poltsikoan sartu
eta bizirik zegoen arratoi handi bat atera zuen, hatzen artean.
Jainkoarren!
Horra. Ikusten?
Gorputza ia makurtuta zuen, lepoa luzaturik eta guri begira
arratoi handi hura erpuru eta hatz artean lepotik hartuta zuela,
hozka egin ez zezan.
- Arratoiak daramatzazu poltsikoetan? - Beti pare bat gainean.
Libre zuen eskua beste poltsikoan sartu zuen, eta…
Hudo bat?
Gizonak barre egin zuen.
Hudoa geldi zegoen. Ezagutzen zuela zirudien.
Ezerk ez ditu arratoiak azkarrago hiltzen.
Bi animaliak bere aurrean eutsi zituen,
hudoaren sudurra arratoiaren aurpegitik 15 zentimetrotara.
Hudoak so egin zion arratoiari.
Arratoia astindu zen, harrapakaritik ihesi.
- Orain… - Esan zuen.
Adi.
Alkandora irekia zeraman.
Arratoia jaso eta barrura sartu zuen,
azalaren kontra.
Gerrikoak azpitik ihes egin zezan saihesten zuen.
Gero hudoa sartu zuen. Alkandoran iskanbila handia sortu zen.
Haren gorputzaren inguruan arratoia bueltaka ari zen, ihesi.
Sei-zazpi bira eman zituzten, bulto txikia handiaren atzetik,
buelta bakoitzean gero eta hurbilago,
biek bat egin zuten arte,
eta liskarra hotsak eta garrasiak entzun ziren.
Bitartean, arratoi-hiltzailea seko geldi egon zen,
hankak bananduta eta besoak zintzilik,
haren begi ilunak Clauden bisaiari so.
Azkenean, esku bat alkandoran sartu eta hudoa atera zuen.
Beste eskuarekin arratoi hila hartu zuen.
Hudoaren mutur zuriak odol orbanak zituen.
"Ez zait gehiegi gustatu", esan nuen.
Apustu egingo nuke ez duzula inoiz halakorik ikusi.
Ba ez.
Egunen batez sabelean kosk egingo dizute.
Esan zuen Claudek, baina jakin-min, eta gizonak oilarkeria berreskuratu zuen.
Gauza ikusgarriago bat ikusi nahi?
Zeure begiez ikusi ezean inoiz sinetsiko ez zenukeena?
Claudi begiratu nion, aztoratu samar.
Bai.
Arratoi hila poltsiko batean sartu zuen eta hudoa bestean.
Gero bizirik zegoen bigarren arratoi bat zorrotik atera zuen.
Jainkoarren!
Beti daramat pare bat arratoi gainean.
Arratoiak ongi ezagutu behar dituzu,
eta horretarako, gertu izan behar dituzu.
Honako hau estolda-arratoia da. Deabrua bainoa azkarragoa.
Ikusten nola behatzen nauen, nire asmoak jakin nahian?
- Ikusten? - Zein desatsegina.
"Zer egingo duzu?".
Oraingo erakustaldia are gutxiago gustatuko zitzaidalakoan nengoen.
- Ekar ezazu korda bat. - Claudek korda eman zion.
Arratoiaren atzeko hankak lotu zituen.
Animalia borrokan hasi zen, baina gizonak ongi eutsi zion.
Baduzue mahairik barruan?
- "Barruan arratoirik ez", esan nuen. - Mahai bat behar dut. Edo zerbait laua.
Hornigailura hurbildu ginen eta arratoia hantxe utzi zuen.
Korda zutabe batean lotu zuen arratoia estekatzeko.
Hasieran uzkurtuta zegoen, geldirik eta mesfidati.
Begi beltzdun arratoi handi bat zen,
isats ezkatatsua metalezko xafla gainean kiribildua zuen.
Zeharka begiratzen zion gizonari,
bere asmoak jakiteko.
Arratoi-hiltzaileak atzera egin, eta arratoia lasaitu egin zen.
Atzeko hanketan eseri eta bularreko ilea miazkatzen hasi zen.
Gero muturrean hazka egin zuen.
Ondoan zituen hiru gizonek kezkatzen ez zutela zirudien.
- Apustutxo bat egingo dugu? - Esan zuen gizonak.
"Ez, milesker", esan nuen.
- Dibertigarriagoa da. - Zeri buruzko apustua?
Baietz arratoia hil eskuak erabili gabe.
Eskuak poltsikoetan sartuko ditut.
Arratoi-hiltzaileak dirua irabazi nahi zuen.
Hiltzear zegoen arratoia begiratu eta zorabiatuta sentitu nintzen,
ez gizonak hil egingo zuelako,
modu berezi batean egingo zuelako baizik,
eta nolabaiteko pasioarekin.
- Ostikada batez. - Hankarik ez.
- Besoekin? - Ez beso, ez hanka, ez esku.
- Gainean eseriz. - Ez.
- Ikus dezagun ba. - Atera libera bat.
Ez esan lelokeriarik. Zergatik?
- Zer jokatuko duzu? - Ezer ez.
Ongi da. Ez dut egingo.
- Korda askatzeko itxura egin zuen. - Txelin bat.
Zorabio sentsazioa areagotu zen.
Baina egoerak magnetismo indartsu bat zuen.
Ezin nuen alde egin ezta mugitu ere.
- Eta zuk? - Ez.
Txelin baten truke egitea nahi duzu?
- Nik ez dut nahi. - Eta dirua?
Claudek txelin bat utzi zuen hornigailuan,
eta arratoi-hiltzaileak sei-penikeko bi txanpon.
Konforme.
Claudek eta biok atzera egin genuen, eta gizonak aurrera.
Eskuak poltsikoetan sartu eta arratoiarengana makurtu zen.
Arratoia uzkurtuta zegoen, larri. Bazirudien gizona erasotzear zegoela,
baina atzera egiten hasi zen,
gorputza arrastaka eta makurturik,
kordelak hankatik tira egin zion arte.
Arratoi-hiltzailea gehiago hurbildu zitzaion,
begiekin jarraituz. Eta bat-batean…
- Izuak hartu zuen. - …izuturik salto egin zuen.
Tiraka bortitz batez, kordelak ia hanka dislokatu zion.
Berriro uzkurtu zen,
ahalik eta urrutien, biboteak dardarka zituelarik
eta gorputz handi beltzurdina zurrun.
Orduan, gizona aurpegia astiro mugitzen hasi zen,
gero eta hurbilago.
Gelditzeko oihukatu nahi nuen, baina ezin.
Zerbait benetan desatsegina gertatzear zegoen, ziur nengoen.
Gauza beldurgarria eta krudela, baina ikusi behar nuen.
Esku bateko distantziara zeuden.
Arratoia guztiz makurtuta zegoen, tenk.
Gizona ere tenk zegoen,
baina modu arriskutsu batean, malguki konprimatu baten gisa.
Irribarre baten itzala ageri zen bere ezpainetan.
Bat-batean eraso zion, suge baten modura,
burua mugimendu bizkor batez aurrera jaurtiz…
…beheko muskuluez bultzaturik…
…eta bere ahoa ikusi nuen, zabal-zabalik…
…bi hortz horiak…
…eginahalak aurpegia uzkurturik.
Ez nuen gehiago ikusi nahi izan.
Begiak itxi nituen, eta ireki orduko, arratoia hilda zegoen
eta gizona dirua patrikan sartzen ari zen,
ahoa garbitzeko txistuka.
Honekin egiten dute erregaliza.
Fabrikek eta txokolategileek erregaliza arratoi odolez egiten dute.
Ez du ezer txarrik.
Nazkagarria zara.
Baina egia da. Askotan jan duzue.
Litxarreriak arratoi odolarekin eginak daude.
Ez dugu gehiago jakin nahi.
Pertzetan irakiten da, borbor lurruna dariola,
eta makilekin nahasten dute.
Txokolate fabriken sekretu handia da
eta inork ere ez daki, arratoi-hiltzaileok izan ezik.
Bere publikoaren babesik ez zuela ohartu zen.
Gure aurpegiak ozpindu, zurbil eta suminduak ageri ziren.
Buelta eman zuen hitzik esan gabe.
Errepiderantz joaten ikusi genuen, urrats geldo eta leunekin.
Ez zuten zarata egiten, ezta hartxintxarrean ere.
Bai bitxia.
Arratoiek ez zuten olo pozoitua jan.
Belar-metak zerbait nutritiboa izan behar du.
1940ko hamarkadan, Dahl Wisteria Cottage landetxean bizi zen.
Han Claud's Dog idatzi zuen,
bertako paisaia eta jendea oinarri zituen istorio bilduma bat.
Ipuin hau bilduma horretan dago jasota.
Azpitituluak: Loinaz C. A.